Pochód nijakich

[sibeliuss]

Czas biegnie, ustrój nam się zmienił dawno temu i pokolenie dzieci nie
pamiętających PRLu już studiuje; niby dużo.
Nadal pokutuje w ludziach nijakość, brak umiejętności elokwentnego sprzedania
się, zdystansowanej autoreklamy i świadomości wpływu na swoje życie. PRL to
było wychowanie podwórkowe, stadne, razem jesteśmy siłą, wszyscy w drużynie
powinni trzymać się razem, nie wychylaj się, bo Cię utną i bez pozostałych
jesteś niczym. Socjolodzy nazywają to zespołem podwórkowej drużyny
piłkarskiej, czyli indywidualizm jest postrzegany jako negatyw. Taka drużyna
tłamsi wybitnych, ale też ukrywa miernoty. Pech w tym, że często wybitni czuli
się miernotami. W dorosłym życiu takich ludzi nie jest łatwo wyłowić, trzeba
ich choć trochę poznać. Ostrożni w wypowiedziach, mają dużą wiedzę ale tylko
na określone tematy, niska wiedza życiowa i zaniżona ocena własnych
możliwości. Pobudzeni do dyskusji mówią o wszystkim, ale nigdy o sobie, nigdy
o emocjach własnych, doznaniach, opinie są ostrożnie spolaryzowane (wtedy
łatwiej się z nich wycofać), przeliczają niewygodne pytania lub odpowiadają
zupełnie nie na temat pozorując niezrozumienie pytania lub licząc, że unikną
przymuszenia do odpowiedzi zasadniczej.
Dopiero wtedy widać, że i kolorystyka i krój ubioru też jest zdystansowana,
taka szarawa, bez awangardy.
Nie umieją walczyć o swoje, łatwo wycofują się, łatwo wybaczają...
Czy mamy w sobie choć pierwiastek takiej nijakości?

[leftt]

Dużo trafnych spostrzeżeń. To trochę tak jak z tym orłem, który
wychowywał się między kurami.On akurat miał szczęście...
A w tej chwili raczej obserwuje się wychylenie w drugą stronę, tzn.
coraz większy indywidualizm. Czy kiedyś się to ustabilizuje?

[ja-re]

"Socjolodzy nazywają to zespołem podwórkowej drużyny
piłkarskiej, czyli indywidualizm jest postrzegany jako negatyw."

Spróbuj być undywidualistą to Ci przypną łatke dziwaka.
W pochodzie jest najzwyczjnie bezpiecznie.

[sibeliuss]

I tak przemknąć przez życie nie rzucając się w oczy.

[skiela1]

Czasami dobrze jest byc tlem.

[sibeliuss]

To zależy dla kogo jesteś tłem, bo jak dla byle łachmyty to też nie warto.

[marguyu]

Nigdy nie chodzilam w stadzie i, jak do tej pory, miewam sie
doskonale

[sibeliuss]

Do stada trzeba umieć dołączyć i się w odpowiednim momencie odłączyć. Bez tej
elastyczności ciężko jest funkcjonować, ale jak piszesz - można. U mnie z kolei
jest dystans do takich grup i opór przed poklaskiem. Też nie jest to łatwe.

[marguyu]

Nie neguje stada i jego czlonkow, bo w pierwotnym zalozeniu czlowiek
jest stworzeniem stadnym. Samemu bardzo trudno upolowac mamuta.
Nie da sie go takze uniknac, bo chcemy tego czy nie, wciaz mamy z
nim do czynienia: w szkole, pracy, na uczelni itp.
Chcac nie chcac w jakis sposob stanowi ono czesc naszego zycia. Ale,
tak jak mowisz, cala sztuka polega na tym zeby nie poddac sie
mimetyzmowi, zachowac cechy indywidualne, umiec sie odlaczyc i
wiesc samodzielny byt.
Zawsze mialam dobry kontakt ze stadami choc i one i ja wiedzielismy,
ze zawsze pozostane na zewnatrz.

[marguyu]

tien,
ze stadami to ja moze nie mam problemow, ale z przecinkami mam je z
pewnoscia

[sibeliuss]

U mnie problem pojawia się gdy wszyscy krzyczą na czarne, że jest białe - nie
mam takiej opcji. Zawsze byłem aspołeczny.

[marguyu]

Romain Gary powiedzial «Etre asocial, c'est être.» ( Byc
aspolecznnym, to byc).

[sibeliuss]

Voila!

[skiela1]

sibeliuss napisał:

> To zależy dla kogo jesteś tłem, bo jak dla byle łachmyty to też nie warto.

tlo czesto urzeka swoja niepowtarzalnoscia.Wystarczy swiatlo odpowiednio ustawic
i lachmyta ginie,jest malo istotny.

Nietuzinkowi ludze tez sa ciekawsi.

[sibeliuss]

Tłem nie jestem, jestem między nim, a tym co przede mną

[skiela1]

sibeliuss napisał:

> Tłem nie jestem, jestem między nim, a tym co przede mną

to gdzie sie ustawimy to nasz wybor

[sibeliuss]

Czasami nie mamy na to wpływu.