Ambicje rodziców

[verdana]

Niemal wszystkie tutaj, jako osoby oswiecone, deklarujemy - ze mniej-
wiecej zaakceptujemy wybor dziecka - szkoly, drogi zyciowej itd. I
że my tylko pomagamy, radzimy, wskazujemy, a tak w ogole to młody
człowiek wybiera sam.
I przyszło mi do głowy, ze to po prostu nieprawda. Nie klamstwo - bo
tak naprawę nam się wydaje, ale i nie prawda.
Bo cale wychowanie, atmosfera w domu, to, co mowimy niemal już
doroslym ludziom wplywa na to, jakich wyborow dokonują. Bo przeciez
większość naszych dzieci chce, abysmy je szanowali, chce zyskać
nasza aprobatę - jakkolwiek zewnetrznie by się nie buntowali. To
nawet nie jest tak, że syn myśli "Nie pójde do zawodowki, bo mama
się zmartwi", tylko ta zawodowka (ew. liceum poniżej 30 miejsca w
rankingu) do glowy mu nie przychodzi, bo atmosfera w domu jest taka,
ze tej opcji po prostu się nie bierze pod uwagę.
Poza tym istnieją jeszcze inne wzgledy. Nie da się ukryć -
wyobrazamy sobie nasze dzieci w jakiś przyszłych rolach zawodowych,
chocbyśmy przysiegaly, ze tak nie jest. No i same cos robimy - co
lubimy, albo i nie. I cale wychowanie jest nastawione w pewnym
sensie na ta przyszłą wizję - jedne z nas będa zatem stawiac na
sumienność, potrzebna w korporacji czy wybitnemu prawnikowi, inne na
dyscyplinę przszlego żołnierza, czy tworcze myślenie przyszłego
artysty, pisarza czy naukowca. Od tego uciec się raczej nie da...
szczególnie w rodzinach "jednowymiarowych".
A moze to tylko ja tak mam, biorąc pod uwagę, ze moja córka jest
piątym (albo szóstym - liczac takze jedna linie poboczną, ktora
adoptowała praparababcię) pokoleniem szykujacym sie do wykonywania
dokladnie takiej samej pracy, jak przodkowie????

[nchyb]

teoretycznie zaakceptuję wybór dziecka, ale chciałabym dla niego
ogólniaka, a potem studiów. Jakich - tego jeszcze nie wiem. Mój syn
przez całą podstawówkę zorientowany promatematycznie i
informatycznie marzył o studiach informatycznych właśnie. W
gimnazjum ujawnił się jego talent i ciągotki ku przedmiotom
humanistycznym (ciekawe, czy to wpływ mamy humanistki, chociaż m.in.
po ekonomii?) I dlatego już wiem, że humanista szczęśliwy w
technikum nie będzie i stąd pomysł ogólniaka. Tak też syn planuje.
Czy pod moim wpływem? Hm, nie zastanawiałam się do tej pory.

Syn jednak wie, że jak nie wyjdzie, zawsze go dziadek przyjmie do
siebie na budowę do pracy. Może dlatego jednak się uczy... ;-)

[Gość: menodo]

> teoretycznie zaakceptuję wybór dziecka, ale chciałabym dla niego
> ogólniaka, a potem studiów. Jakich - tego jeszcze nie wiem. Mój syn
> przez całą podstawówkę zorientowany promatematycznie i
> informatycznie marzył o studiach informatycznych właśnie. W
> gimnazjum ujawnił się jego talent i ciągotki ku przedmiotom
> humanistycznym (ciekawe, czy to wpływ mamy humanistki, chociaż m.in.
> po ekonomii?) I dlatego już wiem, że humanista szczęśliwy w
> technikum nie będzie i stąd pomysł ogólniaka. Tak też syn planuje.
> Czy pod moim wpływem? Hm, nie zastanawiałam się do tej pory.
>
> Syn jednak wie, że jak nie wyjdzie, zawsze go dziadek przyjmie do
> siebie na budowę do pracy. Może dlatego jednak się uczy... ;-)

No to chyba fajnie? Zawsze u dziadka cos syn porobi? Po co sie ma meczyc?

[Gość: gość]

> No to chyba fajnie? Zawsze u dziadka cos syn porobi? Po co sie ma meczyc?

gdzie jak gdzie, ale na budowie to chyba jest właśnie męcząca praca

[menodo]

> gdzie jak gdzie, ale na budowie to chyba jest właśnie męcząca praca



















> gdzie jak gdzie, ale na budowie to chyba jest właśnie męcząca praca>
no to oczywiste dla tych co na budowie ,tylko po co zasmiecac forum takimi
smieciowymi refleksjami.






[

[nchyb]

no właśnie męcząca, więc jak na razie syn wybiera naukę :-)

dodatkowo - na budową to nieuków tylko do najcięższych,
najprostszych prac przyjmują. Lepiej płatne i ambitne zajęcia nawet
przy kopaniu rowów wymagają pewnej wiedzy...

[verdana]

To ja opowiem anegdotkę.
Mój kolega profesor remontował mieszkanie. Jako, ze pensje
profesorow nie należą do najwyzszych, sam robił większość rzeczy,
m.in. przynosil w wiadrach piasek do domu. Szedł ulica z wiadrami
piachu, w ubraniu roboczym, kiedy usłyszał, jak pewna babcia mówi do
10-letniego wnuka "Widzisz, Jasiu, jak się nie będziesz uczył, to
skonczysz tak, jak ten pan."

[nchyb]

:-)))

[joa66]

Nikt nie wychowuje sie w prozni i wiadomo, ze mamy wplyw na wiele
wyborow naszych dzieci.

To, ze nie widzimy naszych dzieci na budowie to raczej wynik tego,
ze nie sadzimy, ze one same wybiora taka droge. Wiekszosc zostala
tynkarzami czy hydraulikami nie z powodu pasji, tylko dlatego, ze
nie miala szans na inne szkoly. Pewnie kazda z nas zareagowala by
inaczej gdyby dziecko trafilo do zawodowki dlatego, ze bardzo
chcialo uczyc sie tego konkretnego fachu, a inaczej kiedy trafiloby
to takiej szkoly, bo do innej sie nie dostalo.

Osobiscie nie widze wlasnego syna w zadnym konkretnym zawodzie,
zreszta nawet nie staram sie. Mysle , ze nasze dzieci czeka inne
zycie niz mialysmy my, nasi rodzice i dziadkowie - pewnie bedzie
umierala instytuacja etatu, ludzie beda zmieniac nie tylko miejsca
pracy , ale i zawod kilka razy w zyciu.

Na razie syn jest raczej humanista, ale ciesze sie ze matematyka nie
jest zaniedbana (zasluga szkoly). Gonie go do nauki jezykow i prawde
mowiac mam nadzieje, ze bedzie umial cos robic (w sensie wytwarzac,
naprawiac), nawet gdyby to mialy byc tylko torty ;)

Jednak studia wydaja mi sie oczywiste - gdyby syn nie chcial mam
nadzieje, ze bylby to przemyslany plan na zycie a nie pojscie na
latwizne.

p.s. przepraszam za brak polskich liter.

p.s. 2 - w innych krajach tez debatuja nad egzaminem szkolnym w
wieku 15-16 lat.

[claratrueba]

Ależ verdano, na tym właśnie polega wychowanie- na dawaniu wzorców lub
podsuwanie ich z zewnątrz, budowaniu ambicji, podsuwaniu planów na przyszłość na
podstawie naszych obserwacji dzieci- ich zdolności w jednej dziedzinie, braku w
innej. Dlatego też "dziedziczy się poziom wykształcenia" choć mniej tu
całkowicie celowych działań, więcej obserwacji dziecka- rodzice robią to i to,
są za to szanowani, zarabiają pieniądze pozwalające na życie, do którego
przywykłem, mają ciekawych znajomych, fajnie spędzają czas. Co nie zawsze
oznacza ten sam czy podobny zawód ale najczęściej ten sam/ wyższy poziom
wykształcenia. I dlatego dziecko z rodziny inteligenckiej nie wybiera zawodówki-
rankingi, "zmartwienie mamy" pewnie rzadko jest brane pod uwagę. Raczej nie
wyobraża sobie fizycznej bezmyślnej harówki w brudzie w towarzystwie ludzi, z
którymi konwersacja nie będzie dla niego zajmująca. A jest i w drugą stronę:
"będę kierowca jak tata lub sklepową jak mama"- bo inne życie wydaje się takim
dzieciom czymś dla nich nieosiągalnym, a rodzice stanowią taki wzór jaki
stanowią, choć często udaje im sie obudzić ambicje dziecka "ucz się albo
będziesz żył tak jak my".

[verdana]

Przeciez to jest oczywiste. Tylko mało kto zdaje sobie sprawę z
tego, jaka to dla dzieci straszna pułapka. Bo takie "wymagania" musi
równiez realizowac dziecko niezdolne, niezainteresowane nauką -
inaczej bedzie miało poczucie, ze ponioslo klęskę.
Moja przyjaciółka, specjalistka od adopcji twierdzi, ze to jest
jeden z najwiekzych problemow wyksztalconych rodzin adopcyjnych -
nie dopuszczanie do siebie myśli (i przez rodzicow i przez dziecko),
ze edukacja zakonczy się na zawodówce.
A w rozinach nieadopcyjnych tez bywaja niezdolne dzieci, przepychane
z trudem przez kolejne etapy edukacji - po co?

[claratrueba]

Mało kto również zdaje sobie sprawę jaka pułapką dla dziecka niezbyt sprawnego
fizycznie są wysportowani rodzice. Jak straszna jest piękna matka dla brzydkiej
córki. Wysoki ojciec dla niskiego syna. "Żyć w rodzinie i przetrwać". Rodzice
muszą mieć racjonalne wymagania i tyle. Ale to trudne, bo jesteśmy tylko ludźmi
i fakt rodzicielstwa tego nie zmieni. A te jakoby "ambicje" wynikają z czego
innego (to również mój problem jako nauczyciela)- jeśli dla nas nauczenie się
czegoś to była bułka z masłem bardzo trudno zrozumieć i zaakceptować fakt, że
dla kogoś to Mount Everest. Całe nasze osobiste doświadczenie burzy się
przeciwko temu, więc racjonalizujemy: "nie chce mu się", "olewa". Z czasem
mądrzy rodzice zmniejszają wymagania, zauważają inne zdolności dziecka. Ale nie
wszyscy rodzice są mądrzy. Niby dlaczego mieliby być?

ambicje rodziców -uwazajcie na to!

[Gość: bela]

wlasnie kończe liceum...liceum które nie do końca sama sobie
wybralam......rodzice wraz z siostrzyczką od kilku lat opowiadali mi o tym
liceum jako o jedynej drodze do realizacji marzeń i zdobycia
wyksztalcenia....nie powiem szkoła elitarna w czołówce liceów
wojewódzkich....tylko co z tego jeśli ja tam nigdy nie czułam się
szczęśliwa...po wkroczeniu do jej murów nie było juz wyjścia gdyż ja tak
przesiakłam słuchania o jej Cudowności że sama nie potrafiłam zrezygnować nie
wierzylam ze gdzie indziej moge czuc sie lepiej i nie chcialam zawiesc
rodzicow......szkoła dla vipów z dyscyplina z wykwalifikowana kadrą i ja męcząca
sie z ogromem nauki.....nie powiem radze sobie z nią ale w srodku czuje ze nauka
to nie dla mnie chociaz potrafie sie zmusic i nauczyc jak kazdy po za tym nauka
nas uswiadamia a jak wiadomo czlowiek im mniej wie tym wydaje sie szczesliwszy
pozdrawiam

[verdana]

Otóż to. Dokladnie o to mi chodzi - że czasem nie potrzeba
żadnego "werbalnego" nacisku, zadnego zmuszania, a dziecko i tak
czuje się zobowiązane do robienia tego, czego rodzina od niego
oczekuje.
Cóż, mozna tez pisac doktorat w kawalerce z niemowlęciem i
trzylatkiem, nie dlatego, ze rodzina "kaze" (co można kazac doroslej
babie???), ale dlatego, ze sie zyczliwie dopytuje "jak tam zbieranie
materiałów?"

[Gość: bela]

acha dodam tylko jedną rzecz dla wszystkich rodziców którym marzą się dzieci
show biznesu sławy i nie wiem czego jeszcze......pozosatwcie zawsze swoim
dzieciom wolny wybór bo zareczam kiedys bedziecie tego załowac widząc swoje
dziecko nieszczesliwe w tym co robi lepiej miec córeczke czy syna sprzedawce niz
prawnika ktory klnie na swoja prace...moi rodzice mysleli ze dadza mi lepsza
przyszlosc a dzis musze odwiedzac psychologa.......pozdrawiam

[myszmusia]

a sama wiesz co bys chciała w zyciu robic? czy nie masz pomysłu na siebie?

[Gość: bela]

przed liceum nie wiedziałam na 100 % kim chce byc w przyszłości teraz co innego
bo chcac nie chcac musze wybrac niedlugo jakies studia. Chodzi o to ze teraz
dostrzegłam, że nie miałam sama w pełni wolnego wyboru. Każdy chce być kimś
wielu ludzi jest do tego zdolnych ale nie każdego to cieszy. Patrząc z
perespektywy czasu mogłam chodzic obojetnie gdzie do szkoły a prawda jest taka
,że jakby mi zależało na dobrych studiach to w każdej szkole sama mogłabym
dobrze przygotować się do matury. Ucze sie w szkle dużo i z wszystkiego bo taka
jest u nas edukacja że cisną z każdego przedmiotu aż do końca. Tak mi sie nauka
przejadła przez ten czas, że skutecznie zniechęciło ,mnie to do wymagających
studiów w przyszłosci.

[joa66]

Nie musisz wybierac sie na studia. Sa szkoly policealne, kursy.
Chyba, ze chcesz isc na studia. Ale pamietaj, to Twoj wybor.

[verdana]

Teoretyczna wiedza - to jedno. Ale czasem to nie wystarcza, nacisk -
nawet nieformalny rodziny jest czesto "nie do przeskoczenia",
niestety.

[Gość: menodo]

bela napisał(a):

"Tak mi sie nauka
> przejadła przez ten czas, że skutecznie zniechęciło ,mnie to do wymagających
> studiów w przyszłosci."

Skoro "przejadla" Ci sie nauka juz w liceum - moze byc Ci ciezko nawet na
"niewymagajacych" studiach.

[myszmusia]

studiowanie przeciez nie jest obowiazkowe;-) mozna robic mnóstwo innych rzeczy - wazne tylko zeby wiedziec samemu CO sie chce robic.

[morekac]

Jak patrzę na moją starszą córkę, to myślę, że będzie
najszczęśliwsza tylko pracując z małymi ludźmi lub zwierzętami. Sama
twierdzi, że będzie albo lekarzem albo weterynarzem. Albo treserem
psów...

[joa66]

I teraz widać wyrażnie dlaczego tak ważne jest wybranie właściwej
szkoły. Takiej, dzięki której nie musimy się bawic w nauczycieli
naszych dzieci rozliczających z postepów w nauce.

Niech dom pozostanie domem a nie inspektoratem i wtedy żadne nasze
ambicje nie zaszkodzą dziecku.