Gadulstwo.

[fedorczyk4]

Ciekawe zjawisko. Przepraszam że zaczynam wątek od "się", ale zawsze
byłam postrzegana jako straszna gaduła.
I własnie w tym rzecz, że nie wiem czy naprawdę jestem gadułą, czy
opowiadaczem, czy dyskutantem. Wiem, że tak zostałam sklasyfikowana
i jak milknę to nagle słyszę głosy niepokoju. A to nie jest chyba
normalne, nawet największa gaduła może nie mieć nic do powiedzenia?
Co się dzieje kiedy nie macie nic do powiedzenia swojemu
najbliższemu otoczeniu?
Jak odczuwacie własną ciszę i wstręt do swojego głosu (jesli takowy
wystepuje)
Albo odwrotnie, jak postrzegacie własne nieustajace ciurkanie (jak
wyżej, jesli takowe występuje)
Macie temat na weekendową pracę domową

[monia.i]

Zapewne jesteś wszystkim po trochu Bardzo mi się dobrze z Tobą
rozmawiało, chociaż jeszcze lepiej słuchało. Jestem chyba lepszym
słuchaczem niż rozmawiaczem. Gadułą bywam przy osobach, które znam i
przy których nie czuję się..zacukana (czytaj zmieszana lub
przytłumiona), ewentualnie podczas pierwszego spotkania z "nową"
osobą, kiedy to dostaję słowotoku który ma skryć onieśmielenie. Wolę
to zagadywactwo, niestety czasem bez sensu, aniżeli stupor i
milczące wgapienie się w ową osobę.

[mammaja]

Fed, nie jestes gadula! Twoje opowiesci sa logicznie skonstruowane
i obdarzone pointa! Gadule mam w rodzinie, jest to osoba, ktora
natychmiast zbacza z tematu, na pytania odpowiada, wtracajac
historie zycia osob, ktore nie maja nic wspolnego z tematem i
ktorych nie znam i nie zobacze na oczy. Kazdy temat zamienia sie
w "Pamietnik znaleziony w Saragossie", ale bez tego uroku Np.
pytanie o jej siostre zamienia sie w niekonczacy ciag wtretow, na
temat jej sasiadow, ziecia itp. z ukierunkowaniam z zdarzenia z
dalekiej przeszlosci. TO jest prawdziwe gadulstwo, ktore doprowadza
mnie do rozpaczy!!!!!

[fedorczyk4]

Ok. A co dzieje sie jeżeli przy osobach przy których byłaś gadatliwa
nic nie mówisz?
Bo mi wbrew pozorom nie chodzi w tym wątku o mnie, tylko o swobodę
milczenia, nie wypowiadania się, "niemineia zdania". No kurnia o
ciszę którą czasami emanujemy.

[monia.i]

Mam wrażenie, że otoczona jestem dość rozmownymi osobami, które moje
zamilknięcie wykorzystują do wygadania się. Ewentualnie
słyszę: "Moniu - coś smutna dzisiaj jesteś, nic nie mówisz" i wtedy
odpowiadam "Ale bardzo cię słucham". Gdy zaś jestem w nastroju
całkiem niegadatym - co nie zawsze wynika z wewnętrznego smętku - to
unikam zgromadzeń. Bardzo nie lubię rozmawiania na siłę, natomiast
lubię sobie czasem z kimś pomilczeć. Ale takich osób, z którymi mi
to wychodzi, jest niewiele. Najlepiej mi się nie mówi z moim bratem,
w lesie, na przykład.

[fedorczyk4]

Och, Mammajko dziękuję. To nie jest podzękowanie odruchowe.
Dotknełaś, deliatnym tchnieniem, mojej najczulszej struny
Moniu, wspólne milczenie jest niewypowiedzianym darem. Ciebie pytaja
czemu jesteś smutna, ja (i mnie podobni) jesteśmy natychmiast
podejrzewani o obraźnictwo.
A co by było gdyby gaduł i dyskutantów nie było?

Nie tylko gadulstwo, ale też

[fedorczyk4]

dyskutowanie (wykłócanie się)mam bakcyla dysusyjnego. Szaleję na
forach Gazety. Od dłuższego czasu (w ramach ochrony żołądka)
ograniczam się i dyskutuję tylko na Kulturze, Publicystyce,
Wysokich, Warszawie...

[monia.i]

Fedo - czyli dodatkowo jesteś polemikiem i lubisz podnosić
rękawicę

[monia.i]

We mnie tkwi jakaś taka niechęć do przekonywania, że mój punkt
widzenia jest lepszy. Albo to nieumiejętność bronienia swojego, albo
lenistwo.

[monia.i]

No i chyba was zagadałam ))

[fedorczyk4]

No widzisz, wystarczy tylko chcieć
W zasadzie nie jest mi niezbędne przkonanie do własnych racji. Nie
mam dużo "pewników" które uważałabym za tak pewne i ważne żeby
przekonywać do nich innych. Lubię w dyskusji wyciągać z przciwnika
wszystko co w nim siedzi "w temacie", odkryć jego tok myślenia.
Zresztą najfajniej jest jak sam sobie udowodni, że sie myli

---
Bal!!! - przeraźliwie wrzasnął kot

[monia.i]

Myślę, że często zapadałaby niezręczna cisza I bywałoby nudno.
Czyjaś gadatliwość zwalnia mnie z jakiegoś takiego musu podtrzymania
rozmowy. Jestem w komfortowej sytuacji - biorę albo próbuję wziąć
udział w rozmowie wówczas, kiedy mam coś do powiedzenia - albo tak
mi sie wydaje. Co nie oznacza, że osoby, które są w trakcie, nie
mają nic do powiedzenia - ja mam po prostu dłuższy proces wchodzenia
w rozmowę.

[jej_maz]

No to jestem zmuszony do przyznania sie; za duzo mowie. Jest to moja jedna z najslabszych stron charakteru, a ze z reguly mam dosyc wyrobione zdanie na otaczajace mnie sprawy, praktycznie zawsze "wychyle sie". Podziwiam ludzi, ktorzy potrafia w paru zdaniach dojsc prosto do celu - mnie zajmuje do duzo wiecej. Mam przyjaciela, z ktorym razem wspolpracujemy w wielu projektach. Typowy "jednozdaniowiec"; malo mowi ale jednym zdaniem umie dokonac cudu. Podziwiam go a on z kolei bardzo lubi pracowac ze mna - twierdzi, ze ja potrafie jasno wytlumaczyc "dlaczego ktos musi zginac, a on tylko wykonuje wyrok pociagajac za spust". Czego jednak nie znosze, to ludzi, ktorzy siedzac zawsze w cieniu, czekaja na potkniecie, na jedno slowo lub mysl, do ktorego moga sie "doczepic" aby zdyskredytowac czyjas idee lub jeszcze gorzej; sama osobe. Odbieram to jako tchorzostwo, gdzie samemu nie majac dobrego pomyslu, lub po prostu bojac sie konsekwencji wystapienia ze swoim punktem widzenia, preferuja partyzantke podjazdowa walac czesto zza wegla w plecy. Nie musze chyba tu mowic, ze lubie dyskusje i pomimo iz zdaje sobie sprawe, ze czyta sie mnie jak artykuly onegdaj w "Trybune Ludu", to jednak zawsze bardziej "glosno mysle" i jestem gotow do kompromisow lub nawet nie mam problemow aby byc przekonany. W zyciu realnym jednak naprawde zyczylbym sobie mniej slow a tutaj (na fomurm) aby technologia slowa pisanego potrafila odzwierciedlic rowniez intonacje glosu i jezyk ciala... zlikwidowaloby to wiele niedomowien

[bbetka]

A ja jestem milczącą gadułą ))

Wczoraj wracając z imprezy rodzinnej, na której pojawiło się kilka osób z
dalszej rodziny, wymienialiśmy się wrażeniami i informacjami. I w pewnym
momencie moja córcia "a skąd ty to wszystko wiesz???" na co mąż "bo mama nie
gada tak jak my tylko słucha"-ta samokrytyka mnie naprawdę rozbroiła...

Najśmieszniejsze jest to, że ja sama metodą zadawania pytań nie jestem w stanie
niczego się dowiedzieć ))) u mnie w domu panowała zasada "dzieci i ryby głosu
nie mają" więc ja dopiero po spotkaniu np z dawno nie widzianą osobą orientuję
się, że sama zostałam zasypana gradem pytań, ale o danej osobie (o ile nie miała
takiej potrzeby) nie dowiedziałam się nic. Kiedyś mnie to wkurzało, ale teraz
już tylko śmieszy

Lubię słuchać ludzi, ale niestety tylko tych, którzy mają coś do powiedzenia i
jeszcze wypowiadają się w sposób składny i logiczny. Ale ponieważ w domu
nauczono mnie tylko słuchać, w dodatku nie przerywać innym, a już na pewno nie
starszym, to tak sobie wysłuchuję różności. Z wiekiem wyrobiłam sobie oczywiście
mechanizmy obronne

Pracę mam za to wymagającą mówienia, pytania, odpytywania oraz przerywania i
udowadniania własnych racji, co stanowi niejako terapię dla wyuczonego milczenia
))

W towarzystwie w razie potrzeby bywam "duszą towarzystwa" jeśli niezręczne
milczenie się pogłębia, ale moje gadulstwo ujawnia się tylko w kontaktach z
najbliższymi, z którymi i gadam i milczę godzinami. Ale to dosłownie kilka osób
(pewnie nie więcej niż pięć).

No to się nagadałam ))

[fedorczyk4]

Marku, bardzo mi zaimponowało to co i jak napisałeś. Czapkuję Panu
Bbetko, swietnie to rozumiem, może nie jestem milączącą (a nawet na
pewno nie)"gadułą", ale jestem równie słuchata, jak gadata (mqm
nadzieję). Mnie nauczyło od dzieciństwa, że ludzie nie pytani
milczą, pytani odpowiadaja obok, ale reagują na na "pytania
dodatkowe, wspomagające". Wszyscy chcą być wysłuchani, wszyscy
szukają zrozumienia. Nie wszyscy, a nawet niewielu z nich, naprawdę
chce usłyszeć, to co człowiek " z naprzeciwka mysli". Ja nie myślę!
Kropka. Wychodzę z założenia że ludzi mądrych, do krytykowania,
lubiących krytykować, analizować innnych, robiacych to znakomicie,
jest multum. Ja nie lubie analizować negatywnie, nie lubię mówić
ludziom rzeczy przykrych, nie czuję sie do tego zobowiązana i
stworzona. Jakoś durnie ciagle wydaje mi się (jak i zresztą, mam
wrażenie większości uczstników tego forum), że podstawą bytu są
wzmocnienia pozytywne!I na podstawie tego o czym piszesz, mówię
ustawicznie, ale o niczym