Szacunek

[kamfora]

Tyle razy używamy to słowo...a być może na różny sposób je rozumiemy
"Mieć dla kogoś szacunek", "stracić dla kogoś resztki szacunku", "więcej
szacunku mam dla...niż..."...

Czym dla Ciebie jest szacunek? Czym jest uwarunkowany?
Czy na szacunek się zasługuje, czy ma się do niego prawo z samego
faktu bycia człowiekiem? Czy są różne rodzaje szacunku, czy...

Miłego dnia ! i do wieczora - teraz lecę do roboty

[skynews]

Kamforo,
zakladasz czesto ciekawe watki,
ale czy nie uwazasz z powodu oczywiscie szacunku
dla innych forumowiczow, z ktorymi chcesz przeciez dyskutowac
ze dobrze by
bylo dokonczyc juz zaczete watki ?

[jutka1]

A ty co dzisiaj?
Lewa noga wstales, osa ugryzla, czy co?

[skynews]

))
Ty tez jastes z gatunku kamfory, tez znikasz - tez brakuje mi kilku Twoich
odpowiedzi

[kamfora]

Sky, czy mógłbyś mi wytłumaczyć, w jaki sposób założenie przeze mnie wątku
mającego na celu wyjaśnienie co kto rozumie przez słowo "szacunek" przekłada
się na mój brak szacunku dla Forumowiczów?
Co znaczy "zakończyć już zaczęte wątki"? Które masz na myśli i na czym miałoby
polegać ich zakończenie?

[mantra1]

Czy na tym forum, poza watkami-serialami typu "dzisiajki", nocniki", "obiadki",
czy "dobranocki", odmierzanymi dla wygody w setkach jakikolwiek watek zostal
wyraznie zamkniety slowem KONIEC? Mysle, ze to dopiero bylby brak szacunku dla
forumowiczow, ktorzy mieliby ochote sie dopisac, chociazby po roku, czy dwoch.

[skynews]

Wychodze z zalozenia ze jezeli w watku zalozonym przez Ciebie, ostatni jast
moj wpis, w ktorym "stosunkuje" sie do Twoich konkretnych pytan pod moim adresem
to jakis tam komentarz jest wskazany.
Jezeli uwazasz ze nie to ok, nie ma sprawy, ale nie oczekuj w podobnych
przypadkach w miare powaznego traktowania watku.

To samo chcialbym przekazac Jutce))

Dziekuje

[kamfora]

skynews napisał:

> Wychodze z zalozenia ze jezeli w watku zalozonym przez Ciebie, ostatni jast
> moj wpis, w ktorym "stosunkuje" sie do Twoich konkretnych pytan pod moim
> adresem to jakis tam komentarz jest wskazany.
> Jezeli uwazasz ze nie to ok, nie ma sprawy, ale nie oczekuj w podobnych
> przypadkach w miare powaznego traktowania watku.

Prawdę mówiąc nie przypominam sobie, żebyś zabierał głos w jakimś założonym
przeze mnie wątku - ale ostatnio pamięć już nie ta...Mógłbyś konkretnie,
o jaki wątek chodzi? I jaki Twój wpis zostawiłam bez komentarza wysłanego na
Forum? (bo komentuję każdy wpis, który przeczytam, ale - cały czas mając
włączoną autocenzurę - powstrzymuję się od publikowania niektórych swoich
komentarzy: z szacunku dla Forumowiczów

[skynews]

Sorry Kamfora,
pomylilo mi sie: to byl moj watek "Najwazniejszy dzien roku",
niemniej jednak odpowiedzialem na Twoje pytania i nie doczekalem sie
Twojego komentarza, ale nie takie wazne.

[kamfora]

skynews napisał:

>
> Sorry Kamfora,
> pomylilo mi sie: to byl moj watek "Najwazniejszy dzien roku",
> niemniej jednak odpowiedzialem na Twoje pytania i nie doczekalem sie
> Twojego komentarza, ale nie takie wazne.

Sky, tamten Twój wpis był utrzymany w tonie...uprzejmej kpiny (tak go odebrałam
przynajmniej). Uznałam, że nie masz ochoty ze mną dyskutować poważnie,
a na kpiny z kolei akurat ja nie miałam już ochoty.

[skynews]

Odhakowane, zalatwione, idzie do archiwum

[skrzydlate]

jesli chodzi o szacunek, wypilam wlasnie za duzo szampana i tak mi sie odbija,
ze chyba stracilam jego resztke ... ide sie pokajac ... a tak na powanie,
szanuje tych ktorzy maja taka potrzebe i potrafia ją wyrazic.. reszcie i tak
wszystko jedno

[bodzio49]

Kamforka już tak ma. Podrzuca temat jak kukułka jajo i znika jak to kamfora
Mnie to nie przeszkadza. Myslę, że przy tym sposobie wymiany poglądów można to
dopuścić. Tym bardziej, że chyba nikt tu nikogo nie przekonał do zmiany
poglądów a więc zakończenie jest zawsze podobne. Ale do rzeczy. Szacunek.
Rzeczywiście, różnie można rozumieć to słowo. I na pewno tak pozostanie. Nawet
jeśli wytłumaczysz co dla ciebie znaczy to i tak każdy inny może sobie
tłumaczyć nasze słowa po swojemu. W zależności czy podziela twoją opinię czy
chce ci dowalić. Jak to się zwykle dzieje. Wydawało mi się jasne, że
pisząc "straciłem szacunek" do AM, nie straciłem go do człowieka tylko do
mojego kiedyś ideału. Napisałem przecież, że kamieniem w niego nie rzucę. Na
pewno nie jest bardziej winny czy zbrukany od innych. Ale nie wszyscy tak
zrozumieli. Są zresztą pojecia bliskoznaczne. Teraz przyszło mi do głowy, że
pewnie bardziej pasowałoby w mojej wypowiedzi coś z pogranicza szacunku i
podziwu. Cóż, najwidoczniej daleko mi do no_no czy głodnego elokwencja nigdy
nie była moim atutem
Hm, wyszło jak tłumaczenie choć wcale nie miałem zamiaru.

[kamfora]

bodzio49 napisał:

> Kamforka już tak ma. Podrzuca temat jak kukułka jajo i znika jak to kamfora

No ale ja do pracy musiałam...

A poza tym to odnoszę wrażenie, że tylko mnie interesuje, co myślą inni - innych
wcale nie obchodzi, co na dany temat myślę ja. Rzucam temat, który mnie
interesuje i...nawet dopytywać się boję, żeby nie zostać posądzoną znowu o jakąś
inwigilację czy siadanie w konfesjonale....

[felinecaline]

A ja mysle, ze czasami nieudzielenie odpowiedzi na jakies pytanie jest wlasnie
odpowiedzia sama w sobie i wynika albo z szacunku do rozmowcy albo...no, moze
nie az z litosci do niego, co z politowania.

[bodzio49]

kamfora napisała:

> A poza tym to odnoszę wrażenie, że tylko mnie interesuje, co myślą inni -
innych wcale nie obchodzi, co na dany temat myślę ja. Rzucam temat, który mnie
> interesuje i...nawet dopytywać się boję, żeby nie zostać posądzoną znowu o
jakąś inwigilację czy siadanie w konfesjonale... "nie lękajcie się"
Szczerze mówiąc to chyba zdarzało się już tak, że podrzucałaś ciekawy temat do
końca nie przedstawiając własnego zdania.

[kamfora]

bodzio49 napisał:

> Szczerze mówiąc to chyba zdarzało się już tak, że podrzucałaś ciekawy temat do
> końca nie przedstawiając własnego zdania.

Szczerze mówiąc zdarzało się już i tak, że po przedstawieniu przeze mnie
własnego zdania słyszałam: "nie trzeba nam tu demagogów!"

Jak właściwie powinien wyglądać "prawidłowy" wątek? Co należy do obowiązków
autora? Czy powinien się odnieść do każdej wypowiedzi w "jego" wątku?

Dobranoc

I...już

[e_goryczka1]

kamfora napisała:
>
> Jak właściwie powinien wyglądać "prawidłowy" wątek? Co należy do obowiązków
> autora? Czy powinien się odnieść do każdej wypowiedzi w "jego" wątku?
>
No właśnie, też mnie zaciekawiło. Czy istnieje jakiś kodeks?
Pozdrawiam, pełna podziwu dla ewapf (zwłaszcza, choć nie tylko, bo dopiero się
Was uczę

[no_no]

Proszę przyjąć moje wyrazy najwyższej rewerencji dla Szanownych Państwa
zgromadzonych na Forum 40+

no_no - szacuneczek znaczy sie wyrażam

[ewapf]

... narracja, by moc wyjasnic swiat.

Niech mi bedzie wolno podzielic sie z Wami kilkoma moimi smialymi myslami, czy
tez - blizej bedac prawdy - zawadzic o nie przelotnie, zastrzegajac przy tym, ze
postawa mowiacej blizsza bedzie funkcji poszukiwania prawd, nizli funkcji
gloszenia twierdzen uzyskanych. W sprawach sumienia bowiem "uprawnienie"
stwarzac bedzie "obowiazek"; w sprawach intelektu " moznosc" - pociagnie za soba
"koniecznosc".

Bez watpienia - najszlachetniejsze, godne najwyzszego szacunku sa te motywacje,
ktore maja chartakter bezosobistego oddania sie, zaangazowania.
Prowadzac rozwazania na temat etyki nalezaloby sie zastanowic sie przede
wszystkim blizej nad trescia glownych pojec, ktorymi ona operuje, wypowiadajac
swoje zachety i przestrogi. Coz to znaczy zyc zacnie? Coz to znaczy postepowac
haniebnie?

Oto odpowiedz, ktora wydaje sie natychmiastowa: haniebnie, to znaczy, ze sie
zasluguje na pogarde ze strony ludzi godnych szacunku, zacnosc natomiast jest
tego przeciwienstwem. Lub krocej: czyny haniebne to czyny godne potepienia,
czyny zacne - to czyny godne szacunku.
Rozumujac dalej twierdzimy zatem, ze porzadnym czlowiekiem jest ten i tylko ten,
kto zasluguje na szacunek.

Skoro ustalilismy znaczenie slow, pora teraz na sformulowanie naczelnego
zagadnienia, ktore brzmi nastepujaco: co trzeba czynic, a czego nie czynic, aby
byc porzadnym i zacnym czlowiekiem; ergo - cieszyc sie szacunkiem?

Alisci u samego poczatku odpowiedzi na to pytanie i sprecyzowania metody
poznawczej czyha szkopol. Jesli chcemy ustalic, co zasluguje na pogarde, a co na
szacunek, to pojawia sie pytanie: "W czyich oczach"? Wszak sumienie sumieniu
nierowne, zmienia sie jego glos na przestrzeni wiekow, jest rozny w roznych
krajach, obyczajowosciach etc...
Porzucmy jednak etologie, skupmy sie raczej na istocie dobra i zla, rozumianego
w tym sensie, w jakim my je tutaj i teraz rozumiemy. Sprobujmy uwyraznic glos
naszego wlasnego, obecnego sumienia.
Wolno mi zalozyc, ze jest ono w naszym gronie wspolne. I niech wolno mi bedzie
poprosic o zastanowienie sie razem nad tym, czego sie ono domaga, poprzez
przyjrzenie sie w myslach naszym wlasnym dokonywanym ocenom.

Probuje je teraz wymienic:

1. szacunek zdobywa czlowiek ofiarny, dobry dla innych, a niechec budzi egoista,
egotyk.
2. czcimy bohaterow znoszacych cierpienia, nie zalamujacych sie w swoich sadach,
potepiamy zas tych, ktorzy ze strachu zrobia to, czego domaga sie grozacy.
3. wielbimy tych, ktorzy cenia sobie etycznie prawosc (postepowanie
sprawiedliwe), a potepiaja nieprawosc.
4. nie lubimy ludzi bez woli, w wysokiej cenie majac ludzi opanowanych
5. podobaja sie nam moralne sublimacje motywow, typy o upodobaniach szlachetnych
versus zachowania z motywacja prymitywna, elementarna.

Zblizylismy sie tedy do problemu centalnego, wobec ktorego bardzo prosze o
uczestnictwo w jego analizie i krytyce: jak jest swoista wspolnosc w
wymionionych ocenach?

Co tak bardzo podoba sie nam etycznie w postawach i dzialaniach ludzi odwaznych,
dobrych, prawych i sublimowanych? Czy nie za to chcemy szanowac takich, na
ktorych mozna liczyc jak na "opiekunow"; ktorzy stana w obliczu
niebezpieczenstwa, ktorym nie zabraknie checi, by pomoc innemu wydobyc sie z
klesk itp. ?
Slowem: zamierzamy odpowiedziec teraz na pytanie: jakiej motywacji domaga sie
nasz glos sumienia? Zada on mianowicie, by postepowano wedle takich motywow,
ktore charakteryzuja sie struktura emocjonalna "opiekuna".

Przy okazji tego pytania natretnie pojawia sie kolejne: czy ten dopiero jest
porzadnym czlowiekiem, ktorego wysilki staja sie maksymalne wedle owej
motywacji, zaslugujac sobie na czesc mozliwie najwieksza?
Wydaje sie, po krotkim namysle, ze nasze sumienie nie jest tak wymagajace,
zadajac raczej solidnosci, a nie rekordow.

Dobrze... Przerwijmy na chwile te rozwazania i zauwazmy, ze serce ma swoje
prawa niezalezne od umow prywatnych czy szczegolowych i zada od nas uczestnictwa
w losach wszystkich istot poprzez uwiklania spoleczne, dane nam przez ciaglosc
zycia.
Zapytajmy wiec: czy czlowiek o dobrym sercu a dzielny nie moze nie czuc
obowiazku liczenia sie z konsekwencjami wlasnych czynow w odniesieniu do
kogokolwiek?

I tu pojawia sie wielka trudnosc. Byloby prostym zadaniem, gdyby potrzeby
wszystkich osobnikow byly zharmonizowane. Coz jednak widzimy w rzeczywistosci?
Szereg wrogich zazebien, wobec ktorych nalezy sie wypowiedziec po ktorejs ze stron.
Wybor ten bylby prosty, gdybysmy po jednej stronie znajdowali samych dobrych i
dzielnych, a po drugiej - niecnych. Tymczasem stoja wzgledem siebie grupy o
walorach mieszanych.

Co wtedy dzieje sie z sumieniem ludzi dobrych, ktore jak sie na pierwszy rzut
oka wydaje, staje na rozdrozu, roztapiajac sie w jakims bezksztalcie?

Arcytrudna to sytuacja i doprawdy trudno dziwic sie tym, ktorym nie wystracza
kryteria ilosciowe, mowiace o tym, ze co dobre dla wiekszosci, to rowniez dobre
dla mniejszosci, chocby srogo za to placila.

Jedno wydaje sie zatem zasadne: trzeba zdobyc sie na akt wyboru i zsolidaryzowac
z jakims bytem podstawowym. I ludzie dokonuja takich wyborow lub dokonuja za
nich tego wyboru stosunki, w ktore sa uwiklani, wskazujac jednoczesnie, ze
zagadnienia etyczne odznaczaja sie z natury rzeczy pewna plastycznoscia, nie
znoszac przy tym rozwiazan oderwanych.

Etyka niezalezna jest glosem wlasnego sumienia i niepodobna zastapic go glosem
cudzym. Bowiem w istocie rzeczy kazdy z nas odwoluje sie przede wsztystkim do
tego glosu wlasnie. To sumienie wydaje w kazdej sprawie moralnej sad surowy,
bezwzgledny i ostateczny, bez potrzeby zaswiatowych uzasadnien, o czym piszaca
te slowa miala juz kiedys okazje napomknac.

Totez, juz na zakonczenie, zanim popadne w dalsza grandilokwencje , pozwole
sobie na jedyne sluszne slowa, ktore opisuja najpelniej i najprawdziwiej moje
dzialania.
Te slowa to: nie umiem, rzadko wiem... Staram sie - po vonnegutowsku... Po prostu...
Slowa prawdziwe i szczere, ktore moga byc moja proba zajecia stanowiska wobec
dyskusji, prowadzonej w watkach rownoleglych.

Nieodmiennie z zyczliwoscia dla Was pozostajac, pozdrawiam serdecznie

Ewa...

[kamfora]

Dzięki, za ten wpis.


Dobrze, że jesteś

[ewapf]

kamfora napisała:

>
> Dobrze, że jesteś
>=====

Bardzo dziekuję

Ale to nie ja robię swoją uprzejmość światu i ludziom, że jestem, natomiast to
ONI - prowadza mnie do nieustannego zachwytu i codziennej afirmacji

Moje - jest tylko dostrzeżenie...
Ich - wartość i urok...

I niech tak zostanie jak najdłużej...

PS. Jakiej ja teraz pięknej muzyki słucham...

[kamfora]

Pozwolę sobie odnieść się do jednego tylko akapitu.

> Etyka niezalezna jest glosem wlasnego sumienia i niepodobna zastapic go glosem
> cudzym. Bowiem w istocie rzeczy kazdy z nas odwoluje sie przede wsztystkim do
> tego glosu wlasnie. To sumienie wydaje w kazdej sprawie moralnej sad surowy,
> bezwzgledny i ostateczny, bez potrzeby zaswiatowych uzasadnien, o czym piszaca
> te slowa miala juz kiedys okazje napomknac.

Piszesz, że sumienie nie potrzebuje "zaświatowych uzasadnień" by móc wypowiadać
się w każdej sprawie moralnej. Czy uważasz, że potrzebuje jakichś innych
uzasadnień ("światowych"),czy też w ogóle nie potrzebuje żadnych? Czy według
Ciebie sumienie to "coś" co podlega kształtowaniu/zmianie (na przykład w
procesie wychowania), czy też jest jak linie papilarne?

I...jak się ma wola do sumienia?

[ewapf]

kamfora napisała:

> Pozwolę sobie odnieść się do jednego tylko akapitu.
>
> > Etyka niezalezna jest glosem wlasnego sumienia i niepodobna zastapic go g
> losem cudzym. Bowiem w istocie rzeczy kazdy z nas odwoluje sie przede
wsztystkim do tego glosu wlasnie. To sumienie wydaje w kazdej sprawie moralnej
sad surowy, bezwzgledny i ostateczny, bez potrzeby zaswiatowych uzasadnien, o
czym piszaca te slowa miala juz kiedys okazje napomknac.
>
> Piszesz, że sumienie nie potrzebuje "zaświatowych uzasadnień" by móc
wypowiadać się w każdej sprawie moralnej. Czy uważasz, że potrzebuje jakichś
innych uzasadnień ("światowych"),czy też w ogóle nie potrzebuje żadnych?
=====

Sama nie wiem, od czego teraz zacząć Skoro tak, to posluże się pytaniem tyleż
naiwnym, co oczywistym: czy koniecznym jest odwoływanie się do Kogoś
Wszechpotężnego lub - idzmy dalej - do nieśmiertelności, azeby, na przykład,
stanąć w obronie słabszego?
Czy wyłacznie ludzkie, humanistyczne (z uporem, niezwykłym sobie, będę to słowo
powtarzać) musi sie "opłacać" tylko (!) wobec perspektywy życia przyszłego oraz
pozgonnego wymiaru sprawiedliwości?
Uniwersalizm prostych zachowań wskazuje jednoznacznie, że etyka pozostaje
niezależna od religii.
=====

Czy według Ciebie sumienie to "coś" co podlega kształtowaniu/zmianie (na
przykład w
> procesie wychowania), czy też jest jak linie papilarne?
=====

Wiedziesz mnie teraz, Kamforo, na manowce, wyznaczone niezbadanymi wyrokami
ruletki genetycznej i psychologii . Pytanie, które zadajesz jest w istocie
pytaniem o proporcje, jako, że wpływ obu czynników jest bezdyskusyjny. Pozostaje
więc zapytać: "na ile?", " w jakim stopniu" ?.
Odpowiem w miare swoich skromnych możliwosci: nie wiem. Prawdopodobnie proporcje
te są różne u różnych ludzi, chociaż przyznam teraz, że coraz częściej,
obserwując świat, skłaniam się ku próbie pogodnej akceptacji ludowego
przysłowia o tym biczu, co to z piasku...
Może genetyka więc? Doprawdy, nie wiem.
===============
> I...jak się ma wola do sumienia?
> =====
Wola, intuicyjnie wydaje mi się pojęciem pierwotnym, szerszym. Zamiarem.
Sumienie natomiast - cenzorem.
Mogę sie mylić, upierać też nie zwykłam; chętnie zatem wysłucham innych opinii.

PS. A teraz wybacz moją dalszą nieobecność na forum. Gotuję żurek

Świat jest pełen manowców...

[kamfora]

Nie jestem ani teologiem ani filozofem, ale czasem tak sobie kombinuję
Istotą chrześcijaństwa (o innych religiach nie wypowiadam się) nie jest
"perspektywa pozgonnego wymiaru sprawiedliwości". Istotą chrześcijaństwa
jest miłość. A więc dążenie do czynienia dobra nie dlatego, żeby "zasłużyć na
raj a uniknąć piekła", ale z miłości do Boga/innych ludzi. Chrystus uczył, aby
do Boga zwracać się "Ojcze". A więc można relację między ludźmi i Bogiem
tłumaczyć na przykładzie rodziny :
Kochamy rodziców/rodzeństwo (i okazujemy to, czyniąc dobrze) bo są
rodzicami/rodzeństwem , a nie żeby zasłużyć na spadek.
Rodzice kochają dzieci, bo to są ich dzieci, a nie, żeby zasłużyć sobie na
opiekę na starość. Ta ewentualna opieka/spadek nie jest bowiem kwestią "zasług".
A przynajmniej nie powinny być (tak myślę).

I teraz dochodzimy do pytania: co to znaczy "czynić dobrze"?.
Wydaje się, że jest co najmniej kilka odpowiedzi:

1. Dobrze to tak, jak ja uważam za dobrze (kierując się swoim sumieniem)
2. Dobrze to tak, jak w demokratycznym głosowaniu ustaliła większość.
3. Dobrze to tak, jak człowiek - autorytet uważa za dobrze.
4. Dobrze to tak, jak mówi Bóg (którego kocham).
5. ?

Wierzę, że własne sumienie "wspomagane zaświatami" jest gwarancją dobrych
wyborów. Ale zdaję sobie sprawę, że niektórzy wolą inne "wspomaganie" albo
"bez wspomagania" ))

[jutka1]

kamfora napisała:

> Kochamy rodziców/rodzeństwo (i okazujemy to, czyniąc dobrze) bo są
> rodzicami/rodzeństwem , a nie żeby zasłużyć na spadek.
*******
Pozwole sobie sie w tym punkcie nie zgodzic.
Na milosc i szacunek swoich dzieci rodzice tez powinni sobie zasluzyc, swoim
postepowaniem, traktowaniem dzieci i siebie nawzajem. Mowienie, jakze czeste u
nas, dzieciom " masz mnie szanowac i kochac, i byc poslusznym, bo jestem twoja
matka/ojcem i mi sie nalezy" (w domysle: cokolwiek nie zrobie i cokolwiek ci nie
powiem) otwiera mi noz w kieszeni. A ludziom takie myslenie otwiera drzwi do
byle jakiego postepowania w stosunku do bliskich.

A czynienie dobra jest jedna z tych rzeczy, ktore taka milosc pielegnuja, a nie:
"kocham matke (aksjomat) ergo: bede jej czynic dobro".

Tak mysle, na podstawie obserwacji, doswiadczen i przemyslen.
Pozdrawiam )

[kamfora]

jutka1 napisała:

> Na milosc i szacunek swoich dzieci rodzice tez powinni sobie zasluzyc, swoim
> postepowaniem, traktowaniem dzieci i siebie nawzajem.

Pozwolę sobie pozostać przy zdaniu, że miłość
jest
bezwarunkowa

)
Ba.

[jutka1]

Czyli dziecko powinno bezwarunkowo kochac kogos, kto je np. maltretuje fizycznie
czy psychicznie?

Oczywiscie, masz prawo do swojego zdania , a ja pozostane przy swoim )

[kamfora]

jutka1 napisała:

> Czyli dziecko powinno bezwarunkowo kochac kogos, kto je np. maltretuje
> fizycznie czy psychicznie?

Powinno? A co tu ma powinność do rzeczy? Nieszczęściem takiego dziecka
jest to, że ono KOCHA tego rodzica, który je maltretuje. Aż w poczuciu
bezsilności zaczyna nienawidzieć wszystkich dookoła...

[jutka1]

kamfora napisała:

> Kochamy rodziców/rodzeństwo (i okazujemy to, czyniąc dobrze) bo są
> rodzicami/rodzeństwem , a nie żeby zasłużyć na spadek.
*********
Kamforo, dalam niedokladny przyklad, przepraszam. Te same dzieci, ktore kochaja
mimo wszystko, wcale nie musza tak kochac, kiedy dorosna i zrozumieja, co im
(z)robiono. W ten sam sposob rodzic, ktory psychicznie dreczy swoja latorosl
cale zycie musi sie liczyc z tym, ze dorosla latorosl pewnego dnia przestanie
kochac, bo czara sie przeleje.

[kamfora]

Jutko

Pozwolisz, że skończę w tym miejscu. Moje wnioski wyciągnęłam
na podstawie konkretnych przypadków. (Akurat w tej kwestii wolałabym nie
teoretyzować)
Ty podróżowałaś wiele - na pewno poznałaś więcej ludzi - ja prowadzę "osiadły"
tryb życia .

[jutka1]

Kamforo

OK
Ja tez na obserwacjach oparlam..
Czy podroze albo, jak sie wyrazilas, bardziej "osiadly" tryb, wplynely na te
roznice naszych obserwacji? Nie wiem. Moze. A moze nie - jesli kazdy z nas jest
wszechswiatem samym w sobie, to pewnie obserwuje inne wszechswiaty, i moze co
innego zobaczyc )

Pozdrawiam

[lablafox]

kamfora napisała:

> Jutko
>
> Pozwolisz, że skończę w tym miejscu. Moje wnioski wyciągnęłam
> na podstawie konkretnych przypadków. (Akurat w tej kwestii wolałabym nie
> teoretyzować)
> Ty podróżowałaś wiele - na pewno poznałaś więcej ludzi - ja
prowadzę "osiadły"
> tryb życia .
>
>

Kamforo,a co ma piernik do wiatraka w powyższej wypowiedzi??

[kamfora]

lablafox napisała:

> Kamforo,a co ma piernik do wiatraka w powyższej wypowiedzi??

???

[lablafox]

Pozwolisz, że skończę w tym miejscu. Moje wnioski wyciągnęłam
> na podstawie konkretnych przypadków. (Akurat w tej kwestii wolałabym nie
> teoretyzować)
> Ty podróżowałaś wiele - na pewno poznałaś więcej ludzi - ja
prowadzę "osiadły"
> tryb życia .


Chodzi mi o wnioski (piernik), a rodzaj bytowania,tryb osiadły lub mobilny
(wiatrak)

[no_no]

Myślałem, że to słowo oznacza po prostu uznanie, poważanie, poszanowanie...
Aliści po wykładzie Pani Profesor EwyPf, definicja szacunku mocno mi się
jednak pokomplikowała

no_no - muszę uważać, by nie popaść w grandilokwencję))

[ewapf]

ewapf napisała:

>
>
> Alisci u samego poczatku odpowiedzi na to pytanie i sprecyzowania metody
> poznawczej czyha szkopol.
====

Szkopuł w tym, że zupełnie nie potafię wyjasnić, czy to konwulsje klawiaturowe,
czy może raczej inne przyczyny sprawiły, ze zaszła w mojej podświadomości
niezidentyfikowana symboliczna transformacja podprogowego bodzca. Zasocjował
się on ze strukturami popędowymi i doprowadził, skutkiem
formalno-analogizujacego podobieństwa do ukrytych w podświadomości głębszych
reprezentacji, zwiazanych z rozmaitymi popędami i ich konstelacjami.

W tym kontekscie symbolizm Oświecenia, który staram się prezentować pozostaje
wartościa wątpliwą, jakkolwiek łączącą w sobie cechy "orgiastycznej" ekstazy i
apokaliptycznej zagłady.

Owa cecha wymienionej ekstazy zadaje jednocześnie kłam karkołomnej sugestii, a
nawet supozycji jakobym nosiła jakąkolwiek aureolę

Pozostaję z nadzieją, że czasami nawet Panowie Jodłowski i Taszycki się
zdrzemną, a co dopiero, jeśli mówić o mojej skromnej osobie, majacej - we
wszystkich dyscyplinach i umiejetnosciach - wykształcenie zaledwie średnie i nie
bedacej ani filozofem, ani teologiem.

Za kare, która sobie wyznaczyłam, napisałam na kartce, piórem na wieczność sto
razy słowo "szkopuł" i juz bedę pamiętać i umieć

Z ciepłym usmiechem dla wszystkich pozostając, mam nadzieję, że Was troszeczkę
przynajmniej rozbawiłam lub odprężyłam

[ewapf]

ewapf napisała:

... jeśli mówić o mojej skromnej osobie, majacej - we wszystkich dyscyplinach i
umiejetnosciach - wykształcenie zaledwie średnie i nie bedacej ani filozofem,
ani teologiem.
==

Pozwolę sobie jeszcze zaznaczyc, że o ile nigdy nie widziałam związku pomiedzy
mądrością a wykształceniem, czy stopniami i tytułami naukowymi, tak i do dzis go
nie dostrzegam.

[mantra1]

ewapf napisała:
> Pozwolę sobie jeszcze zaznaczyc, że o ile nigdy nie widziałam związku pomiedzy
> mądrością a wykształceniem, czy stopniami i tytułami naukowymi, tak i do dzis g
> o
> nie dostrzegam.
>
****
Podobnie jak ja nie dostrzegam takiej zaleznosci miedzy naleznym szacunkiem a
wiekiem, stopniem pokrewienstwa, badz mniejszym czy wiekszym "obyciem w swiecie".
To pierwsze nieodparcie kojarzy mi sie z przywodcami Zwiazku Radzieckiego, o tym
drugim napisala juz Jutka (i ja ją popieram), a to trzecie...dla mnie nie ma
zadnego znaczenia

[no_no]

ewapf napisała:

>
---
>

no_no - z wyrazami et ce tera...

-_-

[kamfora]

))))))))))))))))))))))