Hitler kaput

[ruska-swolocz]

www.hitlerkaput.ru/
Operatorem jest Polak Irek Chartowicz.

[ruska-swolocz]

Film jest śmieszny, ale czasami jest to taki prosty niemiecki humor.
W kinie, obok mnie siedziała grupa nastolatek i zaśmiały się tylko kilka razy,
jak ktoś się pośliznął i upadł.
Żeby więcej bawiło, znać trzeba trochę rosyjską kulturę, szczególnie film "17
mgnień wiosny" i dowcipy o Sztyrlicu.
nonsensopedia.wikia.com/wiki/Dowcipy_o_Stirlitzu
Najmniej był śmieszny Timati, najwięcej Stojanow. A największe wrażenie zrobiła
Anna Siemienowicz, a szczególnie jej legendarne Siemiona.
Mnie się oglądało ten film lepiej od "Top secret" czy innych komedyj braci Cukier.
Od wojny minęło 40 lat, potrafią się z niej śmiać Amerykanie, Anglicy ("Allo,
Allo"), a teraz Rosjanie. I nikt się nie obraża, środowiska kombatanckie nie ślą
protestów, ambasador rosyjski nie jest wzywany na dywanik do Merkel.
Moim zdaniem, czas i na polską wojenną komedię. Chociaż jest przecież "Pułkownik
Kwiatkowski".
pl.youtube.com/watch?v=i9jcoyvC0gA
pl.youtube.com/watch?v=a9CNzzSc6ik

[yigor]

polskie "Halo Hans" jest już od roku (HaloHalo+Kloss)

[ma.cinak]

Halo Hans to jednak jest masakra nieoglądalna. Jeśli już polska
komedia wojenna to, oprócz wymienionego już wcześniej Kwiatkowskiego
pozostaje stare, dobre "Jak rozpętałem II wojnę światową". Większy
kawałek historii jest "Zezowate szczęście" no i "Obywatel Piszczyk"
ale to już taki śmiech za mgiełką.

[yigor]

zgadzam się. "Jak rozpętałem II wojnę światową" jest super. pamiętam go z dzieciństwa. po rosyjskaz największą komedią będu nazywał się "prikluchenia kanonira Dolasa".
a teraz najnowszą komedią wojenną będą komentarze do "pancernych i psa", które mają wytłumaczyć widzom nieprawdy historyczne...

a propos o Sztirlicu:)

[myga]

улыбнуло)
es.youtube.com/watch?v=5RGzosNUiPg&feature=user

[yigor]

Tak, naród pokochał Gocmana tak szybko jak Sztirlica ))

[myga]

Kocham Odesse i odessitow

[yigor]

Dziś w nocy (1-2.30) na 2tvp był film za Odessu.
dokument o Odesskich żydach. kawałek kompletnie druzgocąco smutnej Odessy, następnie dość obskurny Brajton w NY, a potem słoneczny i fajny Izrael.
widać autorzy filmu próbowali zrozumieć o co chodzi z tą miłością do Odessy a tak i nie odnaleźli odpowiedzi, choć film zrobili niezły.

[myga]

szkoda, ze ne ogladalam, szkoda tez, ze tak pozno

[myga]

a kim sa ci autorzy? Bo z ta miloscia do Odessy, to jak z kazda miloscia, nie
wiadomo dlaczego. Ot, kocha sie i juz! Takie klimaty to tylko w Odessie.

[yigor]

www.tvp.pl/tvp2/programy/seria.html?dzial_name=czy.swiat.oszalal.9113&news_name=czy.swiat.oszalal.odessa.odessa
"Odessa, Odessa
Film dokumentalny, 97 min, Izrael/Francja 2004
Reżyseria: Michale Boganim
Zdjęcia: Jakob Ihre
Autorka dokumentu, Michale Boganim (rocznik 1971) jest z pochodzenia Żydówką. Urodziła się w Hajfie w Izraelu, ale wychowywała w Paryżu, dokąd wyemigrowała wraz z rodzicami w wieku pięciu lat. Uzyskała
dyplom dokumentalistki w National Film and Television School w Wielkiej Brytanii. Studiowała na Wydziale
Nauk Politycznych w słynnej paryskiej Sorbonie. Następnie spędziła rok na Uniwersytecie Hebrajskim
w Jerozolimie, gdzie zbierała dodatkowe materiały do studium na temat kultury żydowskiej. Uznana reżyserka
i scenarzystka jest m.in. autorką scenariusza dokumentu "C'est pour bientot", emitowanego na antenach:
France 2 i France 3. Film był także prezentowany w Wenecji oraz na festiwalu w Angers, gdzie został
nagrodzony. Ponadto Michale Boganim współrealizowała dokumenty z izraelskimi studentami ze słynnej
szkoły Sama Spiegela w Jerozolimie. Mieszka i pracuje w Paryżu, dzieląc swoje życie między Francję i Izrael.
Doskonale zna problemy emigrantów, ludzi poszukujących własnej tożsamości. "Tu, gdzie często jestem
postrzegana jako cudzoziemka, odczuwam nostalgię za krajem mojego dzieciństwa" -mówi o sobie w jednym
z wywiadów.
Tytułowa Odessa to stare miasto portowe, leżące na północnym wybrzeżu Morza Czarnego, u ujścia Dniestru.
Bohaterami dokumentu są ukraińscy Żydzi, niegdyś mieszkańcy tego miasta, dziś emigranci rozproszeni po świecie.
Żyją głównie przeszłością, wracają myślami do miejsc i wydarzeń związanych z bezpowrotnie utraconą młodością.
"Co noc śni mi się moje miasto. Marzę, żeby tam wrócić" - powtarzają. Życie w Odessie wspominają jak bajkę.
Ogarnięci nostalgią wygnańcy chcą tam przyjechać choć na krótko, przejść się znajomymi ulicami, nabrać w płuca
tamtejszego powietrza. Pragną jeszcze raz zobaczyć "mamę Odessę", jak mówią o swym ukochanym mieście,
które przyszło im opuścić.
Odescy Żydzi wyruszali do Ameryki i Izraela w poszukiwaniu lepszego życia i nowej ojczyzny. Wielu wyemigrowało
w czasie drugiej wojnie światowej, kiedy zaczęła się "wielka wojna ojczyźniana" narodu radzieckiego z hitlerowskim
najeźdźcą. W latach 90. dołączyła do nich nowa emigracja, tworząca się po rozpadzie Związku Radzieckiego.
Nostalgiczną podróż filmową Michale Boganim zaczyna od spotkania z niewielką społecznością żydowską żyjącą
we współczesnej Odessie, w żydowskiej dzielnicy Moldowanka. Miejsce straciło dawny blask. Wspaniała architektura
poddała się upływowi czasu, tętniące niegdyś życiem ulice wydają się dziś wymarłe. Kamera pokazuje biedę,
obskurne domy, obdrapane mury, zaniedbane podwórka, wraki samochodów. Ci, którzy pozostali w Odessie,
chcieliby coś zmienić w swoim życiu, wyjechać. Ale dokąd? Przecież to jest ich ojczyzna.
Kamera z wolna przenosi się do Brighton Beach, do tzw. Małej Odessy, na Coney Island w Nowym Jorku, które
miało być ich Eldorado. Przywiązani do swych tradycji i przeszłości nie potrafią się jednak odnaleźć w nowej
rzeczywistości. Chociaż śpiewają: "Brigton Beach wyleczyło nas z nostalgii", "kochane Brighton, tyś moją Odessą",
nigdy tak naprawdę nie wyrzekli się swoich korzeni i swego miasta. Dookoła słychać ojczysty język, kioski są pełne
rosyjskiej prasy, a w delikatesach swojska żywność. "Aż łzy się cisną ze wzruszenia".
Podobnie wygląda życie ukraińskich Żydów w Ashdod w Izraelu, ich ziemi obiecanej. Ale i tu nie czują się u siebie.
W Odessie byli Żydami, tu są Rosjanami. "Marokańczycy nie lubią Rosjan, Rosjanie nie lubią Etiopczyków,
a Etiopczycy - Gruzinów" - tak, w skrócie, wyglądają relacje pomiędzy żydowskimi emigrantami w Ashdod. Dla
uciekinierów z byłego ZSRR USA i Izrael miały być zapowiedzią raju na ziemi. Ale wielu z nich jest w..."
tu się recenzja urywa ((

[myga]

Dzieki. To wiele tlumaczy. Bo rzeczywiscie, trudno komus, kto wychowywal sie w
Paryzu poczuc klimaty Odessy. Mysle, jaki bylby ten film, gdyby autorami byli
emigranci z Odessy...

[yigor]

))byłby raczej pełen zachwytów, ale bardzo często te zachwyty są przesadne.
nie da się ująć w logicznych kategoriach za co odessity kochają swoje miasto.
a Ty byłaś tam? na czym opierasz swoją sympatię?

[myga]

Bylam, i to wielokrotnie. Po raz pierwszy jako dziecko. Tam spedzilam tez
cudowne chwile, dawno temu, w czasach studenckich. Ostatni raz bylam, ale
niestety bardzo krotko, w 2005 roku.

[yigor]

ja niestety też ostatnio kocham Odesse z dystansu (

[rogalus_z_roztocza]

Przepraszam, ale jaka Odessa?!
Miało być o filmie, a akcja się toczy w Berlinie...
A komedia to przednia! Mimo że wygląda na głupią - bo gagi nie są zbyt
wymagające - to jednak wymaga uwagi, by dojrzeć zdjęcie pierwowzoru między
fotografiami Jamesów Bondów i dokładnej znajomości 17 mgnień. A mnie coś tknęło
2 tygodnie przed obejrzeniem "GK" i zapodałem sobie te kilkanaście godzin ze
Stirlitzem.
Zauważyliście, że kiedy Szura piecze sobie kartoszku w mikrofali, to odnoszą się
do Stirlitza świętującego Dzień RKKA? Ten też piekł ziemniaki w kominku i
popijał wódencją.
Piękny jest motyw agenta USA - 50bundesszylingów
oraz
dzisiejsza technika - iPod, laptop z prikolnym kopiowaniem, gps i alarm w
samochodzie Stirlitza, etc...
A dyskoteka i Ćiempionat Mira po Hajl Gitlieru?! Poezja!
Oglądałem to już chyba 11 razy. To za chwilkę sobie znow zapuszczę, bo mi się
smak narobił.

[topotugin]

фильм полный отстой!

[ruska-swolocz]

mięso, mięso się liczy
jakieś argumenty?

[topotugin]

zaśmiałem się może 1-2 razy, ledwo wytrzymałem do końca

[ma.cinak]

może trochę obok tematu, ale nieodparcie zaatakowała mnie piosenka
kabaretu OT.TO:

Stirlitz i Kloss
W kawiarni siedzę prawie całkiem sam
Pod oknem jakiś pan porucznik czyta Zeit
Głowę bym dał, że skądś go znam.

W kawiarni siedzę prawie całkiem sam
Pod ścianą tylko jakiś major czyta Zeit
Głowę bym dał, że skądś go znam.

Skąd ja go znam?
Wiem, że skądś go znam.
Wiem, na pewno, że go skądś znam.

Już pół godziny temu miał tu być
Z centrali łącznik lecz nie przyszedł nikt
Kto wie, może złapali go gdzieś.
Chyba gdzieś wpadł
Chyba raczej wpadł
Tak, to pewne, że on gdzieś wpadł.

Wpadł, a pewnie ten porucznik /pan major/
Ma mnie śledzić, ot cholera, co tu robić
Chyba wiać mi przyjdzie.

Wstyd tak głupio wiać przed czasem
Będąc kontrwywiadu asem
Bez instrukcji dziś wymyślę jakiś podstęp.
Wstyd tak głupio wiać przed czasem
Będąc kontrwywiadu asem
Bez instrukcji dziś wymyślę jakiś podstęp.

Wiem, podejdę i mu powiem
Że nie jestem tym facetem
Za którego wziął mnie.

Porucznik wstaje nagle tak jak ja
I skurcz uśmiechu krzywi mu pobladłą twarz
Sięga po broń, to samo robię ja.
Więc major mnie rozpoznał, stało się
Dekonspiracja pełna, trudno, ludzka rzecz
I najlepszemu zdarza się.

On wie, że wiem.
Ja wiem, że on wie.
On wie, że ja wiem, że on wie.

Ja wiem, że wiem.
On wie, że ja wiem.
Ja wiem, że on wie, że ja wiem.

I strzelamy w jednej chwili
On mnie trafia, ja go trafiam...

I zginęli, i zginęli
I tak zginęli Stirlitz i Kloss.