Dziewanna

[puma002]

Kwitnie dziewanna. Trochę porad z "Przewodnika praktycznego", wydanego w 1892
roku:

"Dziewanna wielka (Verbascum thapsus). - Rośnie na piaszczystych otwartych
odłogach i wzgórzach. Kwitnie przez lato. Kwiaty ma żółte prawie
bezszypułkowe, w kłos gęsty, długi i gruby skupione, z rana przyjemnie
pachnące. Wszystkie części tej rośliny mają własność rozmiękczającą,
łagodzącą i bóle uśmierzającą. Liśćmi i kwiatami pogniecionymi okłada się
stłuczone członki i obrzęki ciała, z wylewami połączone. Kwiaty spirytusem
nalane dają dobry balsam na rany; zaparzonych ukropem jak herbata używa się
na kaszel, chrypkę; w biegunkach i dyzenteriach wewnątrz, jako środek
łagodnie drażniący, rozpuszczający i poty poruszający. Przygotowując herbatę
z dziewanny do wewnętrznego użycia, należy przecedzić ją przez gęste płótno i
tym sposobem oddzialić drobne włoski kwiatowe, które ustawicznym drażnieniem
gardła powodują mocniejszy kaszel. Dwie części na wagę kwiatu, nalane trzema
częściami oliwy i postawione na pewien czas w miernym cieple, dają olejek
(Oleum infusum Verbasci), mający własności rozmiękczające i ból uśmierzające;
wysuszone zaś na proch, niszczą dzikie mięso w ranach. Odwar kwiatów daje
wełnie zaprawionej ałunem kolor zielonożółty; wełna moczona przez kilka dni w
wodzie, następnie przez 48 godzin w occie, a wreszcie w odwarze mocnym z
kwiatów, nabiera trwałego zielonawożółtego koloru. Kwiaty zbiera się, z
odrzuceniem kielichów, w dzień pogodny i suchy. Aby zachowały kolor i moc
zupełną, należy je prędko i doskonale aż do kruchości wysuszyć, i chować w
zupełnie suchych, szczelnie zatkanych naczyniach. Korzeń, według Linneusza,
leczy choroby płucne bydląt; liście i kwiat utłuczone i przykładane na
zagwożdżone kopyta koni, wkrótce je goją. Cała roślina, gdy się ją w czasie
rozkwitu rozrzuci po spichrzach i spiżarniach, usuwa myszy i szczury."