poradnik dla początkującej macochy

[sofija_biala]

Hej dziewczyny. Pojawił się tu już kiedyś wątek z pytaniem o książkę-
poradnik, dla poczatkującej macochy.
Mam taką propozycję, aby doświadczone macochy z tego forum
podzieliły się dobrą radą i stworzyły własny poradnik dla
początkujących. Co WY na to?

[edw-ina]

Każda sytuacja jest inna i moim zdaniem nie pozwala na tworzenie ogólnych schematów zachowań. Także tego typu "podręcznik" mógłby co najwyżej zawierać ogólnie przyjęte normy postępowania, typu nie czyń drugiemu co tobie niemiłe i myśl, zanim coś zrobisz. Na tym forum jest bardzo wiele różnorodnych wątków, masa nieprzystających do siebie problemów, ponieważ dla każdego problemem jest coś innego. Sądzę, że bardziej niż ogólny podręcznik przydaje się rozpatrywanie konkretnych przypadków.
pozdrawiam

[jayin]

Można uogólniać, ale tak ja pisze edwina - każdy przypadek funkcjonuje inaczej. Można je grupować wg podobieństw, ale i tak czynnik ludzki jest decydujący czasem najbardziej.

Ale poradnik... Hmm... Z przymrużeniem oka można by zacząć Jak macie ochotę - to dopisujcie kolejne punkty.

1. Nic na siłę.
2. ...?

[nsc23]

> 1. Nic na siłę.
> 2. Spontan - to znaczy nie rysowac sobie w glowie dokladnego planu co i jak
i nie trzymac sie go za wszelka cene - bedzie jak bedzie, wazne, zeby po drodze
omawiac porazki i sukcesy* i szczerze rozmawiac co jest dobre i nam sie podoba,
a co jest beznadziejne i trzeba zmienic - w koncu jakas spojna calosc sie sama
ulozy z tych rozmow, metoda prob i bledow.
3...

*Z wlasnego przykladu wiem, ze nic tak dobrze nie robi niz powiedzenie
partnerowi 'kochanie, super dzien dzis mielismy we trojke, musimy tak czesciej
robic' (o ile oczywiscie to prawda).

[natasza39]

Pamiętać, że dziecko ma już rodziców i to oni maja je wychowywać i utrzymywać.

[elakuz]

nie angazowac sie za bardzo
miec czas tylko dla siebie, swoje zainteresowania, przyjemnosci
spedzac czas tylko WE DWOJE z partnerem (moim zdaniem dotyczy to tez
rodzin z biologicznymi dziecmi)
omawiac z partnerem wszystkie problemy, nie "dusic" w sobie, nie
zakladac, ze samo sie rozwiaze

[dobraizla]

Moja rada jest krotka;

NIE BAWCIE SIE W TAKIE ZWIAZKI,SZKODA CZASU I MILOSCI,TEGO I TAK
NIKT NIGDY NIEDOCENI A TAK CZY SIAK ZAWSZE BEDZIECIE NAJGORSZE
(MACOCHY).

jak wiecie ze facet jest z bagazem to robcie ewakuacje chocby mial
platynowa dupe.
pozdrawiam

[iza38bp]

dobraizla napisała:

> Moja rada jest krotka;
>
> NIE BAWCIE SIE W TAKIE ZWIAZKI,SZKODA CZASU I MILOSCI,TEGO I TAK
> NIKT NIGDY NIEDOCENI A TAK CZY SIAK ZAWSZE BEDZIECIE NAJGORSZE
> (MACOCHY).
> AMEN!!!
> jak wiecie ze facet jest z bagazem to robcie ewakuacje chocby mial
> platynowa dupe.
> pozdrawiam
>

[braktalentu]

a dodać należy, że szansa trafienia na platynową jest dużo mniejsza niż szansa
trafienia na gołą. A po wielu latach związku i my możemy takową zaświecić.
-

[balladynka]

>
> jak wiecie ze facet jest z bagazem to robcie ewakuacje chocby mial
> platynowa dupe.

Cudne)))

[jayin]

Coś w tym jest

[karolana]

> NIE BAWCIE SIE W TAKIE ZWIAZKI,SZKODA CZASU I MILOSCI,TEGO I TAK
> NIKT NIGDY NIEDOCENI A TAK CZY SIAK ZAWSZE BEDZIECIE NAJGORSZE
> (MACOCHY).

nie zgodzę się. owszem, takie związki są baaaaaaaaaaaaaaaaaaaardzo Trudne, ale
nie jest prawdą, że szkoda czasu i miłości. I nie jest prawdą, że nikt tego nie
docenia i że zawsze jest się najgorszą.
Fakt, czasem mam dość, mam ochotę wypisać się z tego cyrku, bo jest ciężko,
zwłaszcza w mojej sytuacji, ale zarówno MM jaki i Dzieci BARDZO doceniają to, co
Im daję i oddają z nawiązką.
Moje rady:
a) nic na siłę (zgadzam się z Jayin);
b) nie rozkminiać kwestii "moje-twoje", bo w związku jest "nasze" i wchodząc w
związek świadomie decydujemy się na to, że będą w naszym życiu sprawy, które nie
do końca będą nam pasowały, nieważne, czy to dzieci partnera, czy jego hobby,
które nas wnerwia - bierzemy chłopa z dobrodziejstwem inwentarza albo nie
bierzemy go wcale;
c) szczera rozmowa na każdy temat, otwarte komunikowanie swoich potrzeb, obaw i
pretensji zanim narosną;
d) odrobina zdrowego egoizmu, nie poświęcanie się dla wszystkich dookoła,
zwłaszcza żeby zrobić "dobre wrażenie", że "była żona taka i owaka, a ja,
popatrzcie, zupełnie inna jestem!";
e) pielęgnowanie związku z partnerem i trzymanie jednego frontu wobec dzieci,
okazywanie sobie uczuć w ich obecności żeby wiedziały, że tato z nową partnerką
są kochającym się, stabilnym związkiem i że nie mogą manipulować ani ojcem ani
macochą;
f) traktowanie dzieci jak dzieci, nie jak dzieci obcej kobiety, zwłaszcza
takiej, która zalazła nam za skórę, oddzielenie dzieci od ich matki, a nawet
ojca, potraktowanie ich jak osobnych ludzi, którzy mają własne potrzeby i
odpowiadanie na te potrzeby na własnych warunkach, wypracowanie z nimi własnych
relacji nie oglądając się na widzimisię ich rodziców, bo dzieci nie są naroślami
na organizmach rodziców, dzieci mają własne uczucia, myśli i same podejmują
decyzję jakie będą miały z nami relacje.

Może te rady są zbyt radykalne, może nie pasują do wszystkich sytuacji, nawet na
pewno... Ale takie są moje przemyślenia na bazie własnych doświadczeń
Pozdrawiam.

[marusia1]

Ja popełniłam jeden błąd - dałam z siebie o wiele za dużo, więcej iż matka
dziecka. Dziecko i tak bardziej doceni gówno w papierku, które dostanie od
matki, niż uczucia, starania macochy. Stałam się wrogiem nr
1 dziadków dziecka, bo jestem taaaka okropna. Na pocieszenie - prababcia Młodego
doceniła, to co zrobiłam i skrytykowała swoją własną córkę. Macocha powinna
być przede wszystkim mądra i konsekwentna!
PS. Od jakiegoś czasu Młody nie zwraca się do mnie "per ty" tylko "ciocia".
Zaczął mnie szanować, a na pewno czuje respekt.

Off topic

[liz-beauty]

O, Marusia sie odnalazla! Fajnie! Nie bardzo rozumiem co z ta ciocia - Mlody
nabral respektu i zaczal sie tak do Ciebie zwracac? Tak sobie zazyczylas, czy on
sam to zaproponowal? Twoj maz to akceptuje/pochwala? U nas bylo tak, ze jak sie
poznalismy, to Mlody od razu byl, nie wchodzila w gre zadna ciocia, bo niby z
jakiej racji? No chyba, ze dzieci tak wlasnie zwracaja sie do znajomych swoich
rodzicow (u mnie w rodzinie nie, ale ja mam ciotek od groma). Pozniej, jak sie
blizej zaprzyjaznilismy, to ustalilismy, ze Mlody mowi do mnie po imieniu. Teraz
mam problem, ale raczej taki, jak dwunastolatek powinien zwracac sie do mojego
trzydziestoletniego brata i jego zony, moich rodzicow? Wszyscy go u mnie bardzo
lubia i od wielu miesiecy o tym rozmawiamy. Za chwile slub. Jak to u Was wyglada?

[marusia1]

Młody początkowo mówił do mnie po imieniu - zdrobniale. Nie wiedziałam, czy ze
znajomości z jego ojcem będzie jakiś związek, nie byłam żadną ciocią. Dziwny
układ. Znosiłam 3 lata jego ataki w stosunku do mojej osoby. Exiara, w jego
obecności - przy okazji przekazywania Młodego - powiedziała, że ma nadzieję, że
o jeszcze mi dopiecze. Młody o swoim ojcu i o mnie mówi "oni" - co mi się bardzo
nie podoba, ale już mi to wisi. W końcu ja jestem obcą babą, tylko II żoną jego
ojca.

Cóż, Młody przegiął, przekroczył, granicę moralności, prawa. O mało co miałabym
wszczęte postępowanie dyscyplinarne w pracy. Stawił się za mną szef, który zna
sytuację. Powiedziałam dość! Jak nie potrafił docenić, to co dla niego zrobiłam,
robię, jak go traktuję, jakie ma dzięki mnie życie, to dałam mu do wyboru,by się
zwracał do mnie per pani albo ciocia, tak jak wszystkie inne dzieci z mojego
otoczenia. Traktuje mnie jak obcą, to niech i szanuje.
Generalnie podstępem udało mi się wysłać go w wakacje na obóz sportowy, załapał
bakcyla, zaczął trenować, więc wyładuje się na sali, a w domu zrobiło się
spokojniej i ciszej.
Przestałam walczyć z wiatrakami. I tak jest lepiej.
PS. Do członków mojej rodziny Młody nie zwraca si praktycznie w ogóle. Zresztą
nie ma się czemu dziwić, bo do rodziny męża też nie. Ostatnio, gdy odwiedziliśmy
jego prababcię - nie zamówił z nią nawet zdania, bo jak stwierdził - o czym ma z
nią rozmawiać, jak widzi ją raz w roku. Można tłumaczyć, gadać bez końca, a on i
tak ma wpojone zachowania swojej mamuśki. A łudziłam się, że takiemu,
ukształtowanemu dziecku (niestety przez kocmołucha) można dać jeszcze solidną
nadbudowę. Może na stare lata przypomną mu się moje nauki, jak będzie miał
problemy w swoim własnym życiu.
Pozdrawiam Wszystkie stare i nowe macoszki!

[karolana]

Marusia1, przeczytałam to, co napisałaś o dziecku swojego męża...i przyznam się,
że jestem zdziwiona. Piszesz o ex swojego męża bardzo, bardzo negatywnie, co
jestem w stanie zrozumieć, bo moje słowa na temat ex mojego partnera są jedynie
niecenzuralne, zdarzają się takie osoby. ALE! Piszesz o niewłaściwym zachowaniu
chłopca oskarżając jego matkę o zaniedbania wychowawcze ("A łudziłam się, że
takiemu, ukształtowanemu dziecku (niestety przez kocmołucha)" ) Moje pytanie
brzmi GDZIE BYŁ JEGO OJCIEC?! Bo przecież chłopiec ma DWOJE rodziców, a jednym z
nich jest ... Twój mąż... Więc jak to jest, w ogóle nie brał udziału w
wychowaniu syna? Nie potrafił mu przez te wszystkie lata wpoić żadnych zasad
dobrego wychowania, szacunku dla innych ludzi, w tym własnej rodziny? Czy może
rozstał się z jego matką zaraz po urodzeniu się dziecka i nie był do niego
dopuszczany (choć w taki scenariusz jakoś nie wierzę )
Była mojego partnera jest okropnym człowiekiem, co piszę z całą świadomością
tych słów. Ale jakoś z dziećmi nie ma problemu! Pomimo jej usilnych starań
zdyskredytowania ich ojca i mnie w ich oczach, nie udaje jej się to. Jest wręcz
przeciwnie - to ona traci w oczach dzieci! Bo dzieci widzą jakie jest nasze
zachowanie, widzą i czują, że w słowach ich matki nie ma prawdy tylko jad. Ale
dzieje się tak tylko dlatego, że ich ojciec przez całe lata pracował nad
relacjami z dziećmi. Więc pytam - gdzie był ojciec Twojego pasierba?

- -
"Mysle ze bez mezczyzn zycie kobiety bylo by o wiele trudniejsze,
jesli nie niemozliwe." Waldi na FF

[marusia1]

karolana napisała:
Więc pytam - gdzie był ojciec Twojego pasierba?
Ojciec mojego "pasierba" był kilka kilka kilometrów dalej i przez rok walczył z
exiarą w sądzie o widzenia. Bezpośrednio po rozwodzie myślał, że będzie
normalnie - nie miał ograniczonych praw. Generalnie sporo czasu spędził w
prokuraturze i w sądzie, bo exiara wymyślała wciąż to nowe oskarżenia - organa
ścigania miały jej już dosyć. Mój M. miał 2 czy 3 razy stan przedzawałowy,
została choroba serca, nadciśnienie, nerwica, itd. Niestety sądy rodzinne
kierują się swoim prawem. Ex znęcała się nad synem, on zaczął wydzwaniać do ojca
o pomoc. Ten, nie wiedząc co robić powiadomił Policję tłumacząc sytuację.
Dziecko zamknęło się przed matką w łazience, a policjanci po przyjściu do domu
usłyszeli historyjkę od niej i od jej mamusi jak to niby 10-latek je bije, itp.
Interwencja skończyła się pouczeniem dziecka, które później powiedziało do ojca:
tatusiu, ja ciebie prosiłem o pomoc, a ty wezwałeś na mnie Policję?
2 lata mieszkania z matką podobno (wiem to od rodziny, nie tylko od mojego M.)
zmieniło dziecko nie do poznania. Straciłam zdrowie dając Młodemu miłość, ucząc
go wartości. Przegrałam nierówną walkę z jego matką, jako TYLKO żona jego ojca.
Straciłam złudzenia. Może mam tylko poczucie spełnionego obowiązku i miło mi,
gdy inni chwalą to czego dokonałam. Młody jest zupełnie innym dzieciakiem, ale
mimo to siła jego matki jest wielka! Młody marzy, by była matką taką jak inne,
moi się jej,ale zrobi wszystko, by zasłużyć na jej miłość, by dostać choć
odrobinę ludzkich uczuć. Każde jego zderzenie z rzeczywistością (na szczęście
rzadko) odczuwamy później w domu
PS.Kocmołuch jest to łagodne określenie, biorąc pod uwagę, że kobieta ta nie zna
podstawowych zasad higieny, nie wie co to porządek, nie potrafi się wysłowić (za
to łaciną operuje biegle - szczególnie, gdy wyraża się o rodzinie swojego syna),
a niby nauczycielką jest (dzięki pieniądzom teściów). Ech, szkoda słów!
Generalnie nawet nie myślę o tej pani.
Sorry, karolana, ale "co ty k*** wiesz o zabijaniu?"

[karolana]

Okej, rozumiem, że matka biologiczna może mieć działanie destrukcyjne na
dziecko, że ojciec może być separowany, nie zauważyłam ile lat ma dziecko,
gdzieś mignęło mi 10 lat, więc wnioskuję, że w tej chwili dziecko ma co najmniej
12-13. Mieszkał z matką 2 lata, czyli wcześniej musiał mieszkać też z ojcem
przez kilka pierwszych lat życia. I to o obecność ojca w tym okresie mi chodziło.

> Sorry, karolana, ale "co ty k*** wiesz o zabijaniu?"

Co ja wiem?
Wiem całkiem sporo. Dokładnie wiem jak działają sądy, jak serdecznie w dupie
mają dobro dzieci i jaka jest polityka ochrony matki biologicznej. Doskonale
wiem do czego zdolna jest niezrównoważona kobieta, której wydaje się, że
zaczaruje rzeczywistość opowiadając wyssane z palca historyjki. Doskonale wiem
ile czasu i pracy kosztuje wyciąganie dzieci z zaniedbania. I doskonale wiem jak
traci się zdrowie w nierównej walce. Ale wiem też, że główny ciężar spoczywa nie
na mnie, tylko na ojcu tych dzieci. To on jest odpowiedzialny za dzieci, on musi
działać, ja jestem bonusem. Wiem jaką pracę wykonał przez cały okres życia
swoich dzieci i wiem, że właśnie to teraz, pomimo skrajnie niesprzyjających
okoliczności, procentuje.
Przykro mi, że Wam nie wyszła ta walka. Przykro mi, że straciło na tym
najbardziej dziecko. Mam nadzieję, że nam się uda.
Pozdrawiam.

[liz-beauty]

Ojej, Marusiu, przerazilas mnie! Dlugo nie pisalas, pewnie przez te klopoty.
Ja jednak tez zadam pytanie - gdzie byl ojciec? Mlody nawywijal, Ty mialas
powazne problemy w pracy - czy jakos wspolnie rozwiazaliscie problem? Jak jest
teraz? Czy oprocz tego, ze spokojniej, przeprosil, poniosl jakies konsekwencje???

[marusia1]

Mój M. był w szoku, znów skłócił się ze swoimi rodzicami, bo usłyszeliśmy, że
widocznie musiałam nieźle dopiec Młodemu. Cały czas robili nam krecią robotę.
Młody dostał ode mnie prezent - nie żądałam ścigania go. Dostał ostatnią szansę,
bo mimo wszystko mam nadzieję, że coś z niego będzie. Chodzi do renomowanej
szkoły, średnią miał dobrą, rozwinęłam w nim zainteresowania - ma więc
odskocznię. Nie pozwalamy już, żeby za każde niepowodzenie u matki wylewał mi
pomyje na głowę. Powiedziałam dość - moje zdrowie jest dla mnie najważniejsze,
jeśli mu się nie podoba, nie docenia tego co ma - może wrócić do matki.
Przypomni sobie traumatyczne dzieciństwo. Konsekwencje? Zabraklo nam juz
pomysłów. Było zagrożenie kuratorem, ale to by go zniszczyło, więc uchroniłam go
od tego. Poza tym straciłam do niego serce i duzo go kosztuje, żeby zwracać się
do mnie "ciociu." A ja dbam teraz o swoje zdrowie i dobre relacje z mężem. To
jest dla mnie najważniejsze. Lata mijają szybko i Młoy za chwilę pójdzie w świat.

[marusia1]

Generalnie przestałam walczyć z wiatrakami. Jestem idealistką, perfekcjonistką,
więc męczy mnie niedoskonałość. Z drugiej strony - odwaliłam kawał dobrej
roboty. Inni widzą efekty mojej pracy.

[rybkka24]

>odwaliłam kawał dobrej
> roboty. Inni widzą efekty mojej pracy.

to bardzo milo z Twojej str.ze wyprowadzilas jedno istnienie na "ludzi",
wlozylas w to dziecko kawal sreca i wysilku.
tylko mi sie tak nasunelo ze szkoda ze twoje zdanie nie brzmi:

"jest mi b. dobrze w moim zwiazku, moj maz odwalil kawal dobrej roboty, inni
widza efekty jego pracy.

bez obrazy ale za duzo widze w tym wszystkim ciebie i twojego wysilku...

[marusia1]

Mój M. był w szoku, znów skłócił się ze swoimi rodzicami, bo usłyszeliśmy, że
widocznie musiałam nieźle dopiec Młodemu. Cały czas robili nam krecią robotę.
Młody dostał ode mnie prezent - nie żądałam ścigania go. Dostał ostatnią szansę,
bo mimo wszystko mam nadzieję, że coś z niego będzie. Chodzi do renomowanej
szkoły, średnią miał dobrą, rozwinęłam w nim zainteresowania - ma więc
odskocznię. Nie pozwalamy już, żeby za każde niepowodzenie u matki wylewał mi
pomyje na głowę. Powiedziałam dość - moje zdrowie jest dla mnie najważniejsze,
jeśli mu się nie podoba, nie docenia tego co ma - może wrócić do matki.
Przypomni sobie traumatyczne dzieciństwo. Konsekwencje? Zabrakło nam już
pomysłów. Było zagrożenie kuratorem, ale to by go zniszczyło, więc uchroniłam go
od tego. Poza tym straciłam do niego serce i dużo go kosztuje, żeby zwracać się
do mnie "ciociu." A ja dbam teraz o swoje zdrowie i dobre relacje z mężem. To
jest dla mnie najważniejsze. Lata mijają szybko i Młody za chwilę pójdzie w świat.

[liz-beauty]

Chyba masz racje. Chlopcem niech sie przejmuja jego rodzice, a Ty skoncentruj
sie na tym, co dla Ciebie najwazniejsze. Trzymam kciuki!

[shedir1]

Kochane macochy, dziekuję wam za rady. Czytam wsze forum bardzo
często i bardzo mi ono pomaga w ciężkich chwilach. Jestem macochą
już jakiś czas, co prawda mam bardzo dobry kontakt z pasierbicą ale
za bardzo się angażuje, co często wywołuje u mnie frustrację,
poczucie krzywdy i pretensje do męża. Często mam wrażenie że nie
docenia tego co robię tylko traktuje to jako mój obowiązek. Do tego
ciągłe wtrącanie sie teściowej, która uważa, że wszystko powinno się
kręcić tylko wokół dziecka. Doceniam mojego męża ża to co robi i
jaki jest dla swojej córki i wiem, że jak przyjdzie co do czego to
tylko ja stane za jego plecami, a teściowa wtedy jak zwykle umyje
ręce. Spodziewamy się teraz własnego dziecka i cała nasza trójka
jest z tego powodu bardzo szczęsliwa. Ja jednak boje się, że mój mąż
nie będzie potrafiła dać synowi tyle miłości ile daje córce w
stosunku do której ma wyrzuty sumienia i że będzie on musiał walczyć
o jego miłośc.