zła macocha?

[monika_oli]

Odkąd na świecie pojawiło się moje Maleństwo, dosłownie odrzuciło mnie od
córki M. Wcześniej - naprawdę dobra ciocia - pomagałam przy myciu, piekłam
torty urodzinowe, wymyślałam zabawy i prezenty (przecież facet nie wie z
czego ucieszy się dziewczynka!?), itp., a obecnie Mała naprawdę mnie drażni
(staram się jak mogę, aby jej tego nie okazywać, całe szczęście że nie
mieszka z nami). Nie wiem, czy moja niechęć wynika tak naprawdę z tego że mam
własne dziecko, jestem ciągle zabiegana i zmęczona, czy po prostu Młoda
dorasta (11 lat) i ma taki a nie inny sposób bycia oraz własne poglądy na
życie. Nie bardzo sobie z tym radzę, mam nadzieję że ten stan minie i jakoś
się ułoży. Czy któraś z Was to przeszła?

[jayin]

moniko,

wydaje mi się, że w tej chwili nakłada się na siebie wszystko to o czym piszesz:

- twoje ogólne rozdrażnienie wynikające ze zmęczenia i zabiegania
- samo zmęczenie i brak czasu na zajmowanie się Młodą - bo jest już twoje
dziecko na świecie i to jemu poświęcasz całą swoją uwagę w pierwszej kolejności
(a że taki maluch wymaga niemal 100% czasu i uwagi matki, to też fakt...)
- dorastanie Młodej
- twoja świadomość "przerzuciła" się na opiekę nad własnym dzieckiem,
sugerując, że Młoda ma przecież swoją mamę do zajmowania się nią (kwestie
biologii organizmu i wychowania potomstwa swojego, a cudzego, a twoj maluch
ma ciebie. taki "naturalny" podział się uwidocznił.

ale pewnie to minie, jak ty odpoczniesz, będziesz miała znów wolny czas na
zajmowanie się "resztą swiata", twoj maluch pod-rośnie, a Młoda do-rośnie.

powodzenia w przetrwaniu "ciężkich chwil"

[nooleczka]

Ja Ci poradzę po prostu tak: czytaj to forum. To taka forma psycho-pomocy.
Pomaga zrozumiec siebie i swoje uczucia.
A zwłaszcza poczytaj posty bejbiko i mkatarynki, także lideczki - one mniej
więcej też miały podobne sytuacje jak Twoja.

Pozdrawiam

[mkatarynka]

Minie wtedy jak Twój maluszek już będzie na tyle duży, że nie będziesz się bała
jego opieki powierzyć Młodej a ona będzie chciała sie nim zajmować. Ja na
początku po urodzeniu Patyka miałam to samo co Ty albo jeszcze gorzej bo Ola
pchała sie do opieki nad maluszkiem a ja byłam baaardzo zazdrosna o niego.
Powiem szczerze, że znieniło się to dopiero wtedy jak na świat przyszła
Urszulka i naprawdę już potrzebowałam pomocy.
Wróciliśmy właśnie z wakacji. Byliśmy wszyscy razem. Przed wyjazdem miałam
poważne obawy jak to wytrzymam a wiedziałam z drugiej strony, że to jak będzie
zależy tylko ode mnie, od mojego nastawienia, moich humorów. No i było
rewelacyjnie. Ola (córka mojego M.) praktycznie cały czas zajmowała się
Patrykiem. To było dla mnie zbawienne bo nie poczułabym się jak na wakacjach
gdybym była rozbiegana pomiędzy moimi dziećmi. Chwilami pojawiały się nutki
zazdrości ale Patyk dba o to żebym nie zapomniała, że jestem jego mamą. Są
sprawy, których nikt inny z nim nie załatwi
Nie martw się tymi swoimi odczuciami tak bardzo. Tak już jest. Porozmawiaj ze
swoim partnerem, postaraj się mu wytłumaczyć, że teraz sytuacja trochę uległa
zmianie i potrzebujesz więcej czasu dla maluszka oraz na to żeby znależć się w
nowej roli i w końcu na odpoczynek. Może dałoby się tak zorganizować ich
spotkania, żebyś przez jakiś czas nie musiała w nich uczestniczyć albo Twoje
uczestnictwo byłoby minimalne. Może - jeżeli mieszkacie w tym samym mieście -
niech tata spotyka się z córką w tygodniu częściej ale za to niech ona nie
nocuje u Was w weekendy. Przez jakiś czas. To sa tylko sugestie i musisz to
poważnie przemyśleć zanim zaproponujesz coś takiego swojemu partnerowi. U mnie
coś takiego nie przeszło. Mimo, że starałam się jak najdelikatniej
przeprowadzić sprawę nastąpiła obraza majestatu i koronny argument nie do
zbicia "bo ty jej nie lubisz!". Ale może u Ciebie przejdzie.
Nie martw się, z czasem może być tylko lepiej
Pozdrawiam serdecznie, trzymaj się cieplutko

[dona29]

jestem Moniko w takiej samej sytuacji,jak Ty - gnębią mnie te same uczucia,te
same rozterki i te same wyrzuty sumienia..tyle że..młoda z nami
mieszka...uwierz mi,że to trudniejsza sytuacja.

Ona równiez garnie się do opieki,pomocy.
Jestem zazdrosna i zła.
Chciałabym móc to przeczekać i liczyć na zrozumienie M.
Tym bardziej,że nie wymagam od niego opieki nad naszą córką - marzę,by zająl
się swoją na tyle,żebym mogła "przeczekać ten czas".
Rzecz jasna-mówiłam o tym ale jestem niestety niezrozumiana a moje odczucia są
uważane jako karygodne,naganne i..brak dobrych chęci..
nie musze mówić,ze to tylko pogarsza sytuację.
Dusze się we własnym sosie..niestety

[monika_oli]

Bardzo Wam dziękuję że nie zostawiłyście mnie samej. Cieszę się, że mam gdzie
przelać moje smutki, to bardzo pomaga (pewnie same wiecie). Jeśli chodzi o M,
to w tym temacie nie mogę oczekiwać jego zrozumiena, więc już go nie poruszam,
ale forum od forum już się chyba uzależniłam.
Pozdrawiam.

[martap10]

o, i ja Cie rozumiem, mam taka sama sytuacje. Myslalam, ze cos ze mna jest nie
tak,ze to podle miec takie uczucia,ale dowiedzialam sie,ze jest mnostwo takich
osob.To trudna sytucja. Co robic,zeby bylo lepiej?Corka mojego meza ma 13
lat,nie mieszka z nami,ale prawie codziennie jest,prawie kazdy weekend.Czasem
nie mam sily,a to przeciez jeszcze sporo lat.Teraz sama bede mama
niedlugo,szczerze mowiac myslalam,ze to pomoze,ze skupie sie na dziecku,ale
widze,ze nie musi byc tak rozowo...czy ktos zna jakies sposoby,zeby nauczyc sie
akceptowac dziecko meza,ktore on przeciez bardzo kocha???

[bejbiko]

Jeśli poczytasz moje wypowiedzi to będziesz wiedziała, że nie tylko Ty masz
takie problemy... U mnie to trwało, może trwa nadal chociaż ostatnio dużo się
zmieniło. Wystąpiłam z propozycją weekendu u moich rodziców w innym miescie,
zabrałam na rynek, do zoo..... odwiozłam do Warszawy.... było miło i cos sie
ruszyło na dobre.... a wiesz dlaczego? bo mały bardzo duzo mi pomagał przy moim
dziecku. Ja już ledwo wyrabiam. mój syn ma prawie rok, chodzi... całymi dniami
z nim siedzę, a obiad, a sprzatanie.... i syn M mnie poratował... jak starszy,
kochany brat... widziałam jak go kocha i jak się cieszył z tego weekendu...
zrobiłam mu przyjemność i to dało mi dużo siły

[wipsania]

A oto jak ze mną było...
Pisałam już w innym wątku, że zajmowałam się Młodym (synem mojego M.), kiedy
miał 8 - 12 lat. Tzn zajmowałam się nim weekendowo, ale i nie tylko - Młody
był w klubie sportowym i trzeba było go w tygodniu wozić na treningi, często ja
to robiłam. No i M. oczywiście. Ex nigdy, bo sport to głupota...
Opowiadałam mu różne historie, łaziłam po drzewach - dowiedziałam się później,
że babcia M, jak przychodziliśmy do niej, to była zazdrosna, że Młody siada na
kolanach U NIEJ - czyli u mnie, a nie u prababci.
M. zawsze opowiadał, że chciałby mieć ze mną mnóstwo dzieci. Jakoś w to mnóstwo
nie wierzyłam - ale chociaż jedno... Kiedy zaszłam w ciążę postanowiliśmy, że
trzeba zrobić duży remont w mieszkaniu - poprzestawiać ściany itd, bo inaczej
nie dałoby się mieszkać. No i za późno jakoś się zabraliśmy, kolejne ekipy
remontowe nas zwodziły, poszukiwanie materiałów i fachowców przeciągało się.
Nie zdążyliśmy, oczywiście. Koczowialiśmy w jednym pokoiku - reszta totalnie
nie była do użytku. Zbliżał się termin porodu i coraz bardziej realne stawało
się to, że nie ma wyjścia - będę musiała po porodzie zamieszkać u mamy, 50 km
od Warszawy.
Byłam w ostatnim miesiący ciąży, czułam się źle - ciężko, nie mogłam spać,
wszystko mnie bolało i w ogóle. Często wstawałam w nocy i szukałam na fotelu
jakiejś pozycji, żeby odpocząć, żeby poczuć się trochę lepiej.
Dla mnie oczywiste było, że Młody nie może teraz nocować u nas. Mieliśmy do
dyspozycji tylko jeden pokoik, jedno łóżko no i ten rozkładany fotel. Ale cóż -
M. uznał, że to nie są przeszkody! Próbowałam mu uświadomić, że tak nie może
być, że ja wstaję w nocy, że cierpię, że próbuję a to siedzieć w kucki, a to
bujać się na fotelu itp. On odpowiedział, że Młodemu to nie będzie
przeszkadzało.
Wygłosiłam wykład o tym, że nawet zwierzę w tym okresie szuka spokoju i
odosobnienia. Postawiłam na swoim, ale M. wciąż nie rozumiał. Okazało się,
że "zmieniło się moje nastawienie" do Młodego.
I wiecie co? Tak też się stało. Co prawda moim zdaniem M. na to zapracował - to
była jego wina, a ja nie potrafiłam nad tym zapanować. Młody nic złego wówczas
nie robił - chciał oglądać telewizję, kiedy ja miałam ochotę na drzemkę -
powiedziałam nie i było nie. Bez dyskusji. Ale kiedy Młody wchodził w drzwi,
narastała we mnie jakaś dziwna złość. Odpowiadałam półgębkiem, nie wyrażałam
radości na jego widok, Chciałam żeby zniknął z powierzchni ziemi.
Po latach M. trochę zrozumiał, jak obrzydliwie się zachowywał. Przyznał mi
rację. On często przyznaje rację poniewczasie...
Moje stosunki z Młodym nigdy nie wróciły do tamtego stanu sprzed. Może w każdej
sytuacji tak by było - chłopak w wieku dojrzewania przestaje włazić cioci na
kolana i pozwalać się kąpać. Teraz jest po studiach, żonaty, wpada albo wpadają
od czasu do czasu. Czasami zabiera o siebie Małą, z którą bardzo się kochają.
Już nie mówi do mnie ciociu tylko po imieniu - słusznie, jaka tam ze mnie
ciocia... A na ślub i wesele mnie zaprosił i miło było, chociaż ex zabijała
mnie wzrokiem.
Jak konkluzja - to co niektóre dziewczyny pisały: czas naprawdę wiele zmienia.
I leczy
Powodzenia
Wanda