Ile facet potrzebuje czasu na decyzje?

[agusia12344]

Witam,
Sama nie jestem macochą ani drugą żoną, ale mam problem i może pomogłybyście
mi go rozwiązać.. Chodzi o moją siostrę. Bardzo się martwię gdyż od około 3
lat jest z jegomościem żonatym i dzieciatym. Wg mnie gość nie traktuje jej
poważnie, Nie rozwodzi się, nie dąży do uregulowania sytuacji, siostra
zajmuje trzecie lub czwarte miejsce po jego dzieciach i byłej żonie, ich
małżeństwo rozpadło się przed poznaniem mojej siostry, ala tamta ciągle jest
obecna w życiu mojej siostry. Powiedzcie mi jaka jest szansa że wszystko się
ułoży?? Ile czasu czekałyscie na decyzję waszych facetów??Albo co można jej
powiedziec żeby się opamiętała

[edzieckokarenina]

facet jest żonaty a jednocześnie ma "byłą" żonę -z tekstu wynika że mówisz o
tej samej osobie..ciekawe
Każda kobieta chyba miała okazję w dalszej lub bliższej przeszłości trafić na
faceta, który żalił się jakie ma nieudane życie, jak to go żona nie rozumie
itp
nie wszystkie się na to nabierają, Twoja siostra zalicza się do innej grupy.Cóż
jej możesz poradzić?..niech weźmie wreszcie sprawy w swoje ręce i czeka na jego
decyzję)))))))))))))
pozdrawiam

[natasza39]

Myslę, że 3 lata to az ZA DUZO!!!!
Co prawda nie napisałaś dokładnie czy on jest zonaty, czy roziwedziony, ale i
tak uwazam ze 3 lata w "zawieszeniu" to za duzo.
No przynajmniej dla mnie to stanowczo za duzo!!!

[dyrgosia]

Moja nexia czekała 8 lat, a i tak ją zostawił.....

[lilith76]

sprecyzuj czy żona jest aktualna, czy była, bo wyszło trochę mętnie.
zależy jakim typem kobiety jest siostra, czy potrafi postawić wszystko na jedną
kartę ryzykując, że zostanie sama, czy woli żyć iluzją ryzykując, że i ona, i
żona zostaną zostawione dla jakiejś innej. być może ta sytuacja jest jaoś dla
niej wygodna - nie wiadomo.
zawsze będzie na kolejnym miejscu po dzieciach, gdyby było inaczej facet byłby
skandalicznym ojcem.

[agusia12344]

No widzicie jesteście drugimi partnerkami i same widzicie absurdalność tej
sytuacji. Wczoraj mój list był niejasny więc przedstawię sytuację od początku.
Moja siostra wyjechała na studia i nie wiem czy czuła się samotne czy jakoś nie
ma szczęścia ale z prawdziwym talentem wybiera sobie nieodpowiednich facetów.
Ten był akurat o tyle lepszy ze wyciągnął ją z innego toksycznego związku,
pozwolił zamieszkać u siebie. Jest w separacji z żoną od jakiś 5 lat, ale
formalnie nic nie jest zrobione, mieszkają oddzielnie, on płaci chyba alimenty,
albo coś bo jakoś nie słyszałam o problemach z tym związanych, często widuje
się z dziećmi. Obiecał że się rozwiedzie, ale od roku nie może donieść pozwu
(napisanego już) do sądu, rozlicza się z żona, sama wypisywałam jego pity.
Wrzód pękł w czasie świąt kiedy po raz pierwszy siostra przyjechała do rodziców
z gościem i jego dzieciakami. Dzieciaki były nieznośne, rozkapryszone no i w
sumie zle wychowane, naprawdę, . ojciec nie panował nad nimi , wydzierał się na
siostrę.
Ojciec się wkurzył zażądał innego traktowania jej, gość powiedział ze dzieci
się ma jedne a żone można zmienić i jak jej się nie podoba to droga wolna nic
jej nie trzyma i ... wyjechał zostawiając ją u rodziców. Wiecie co siostra
utrzymuje że on jest tak zachował się tylko dlatego że nie znosi presji i
sytuacji stresowych, że tylko jego kocha i nie widzi sensu zycia byz niego. I
że mu jeszcze zostawi czas na zmianę. No dobra ale ile tego czasu?

[chalsia]

>Wiecie co siostra
> utrzymuje że on jest tak zachował się tylko dlatego że nie znosi presji i
> sytuacji stresowych,

Buahahaha,
Zapewne dokładnie tak właśnie jest, jak mówi siostra.
Tylko co to za partner na życie, który w ten sposób będzie reagował na każdą
syutację nie "po jego myśli", kazdy kryzys w związku czy problemy życiowe. Za
kazdym razem będzie ją tak zostawiał jak w czasie wizyty u rodziców.
Albo się kobieta ocknie, albo będzie przechodziła takie katusze bardzo często -
zresztą na własne życzenie.
Chalsia

[natasza39]

agusia12344 napisała

>gość powiedział ze dzieci
> się ma jedne a żone można zmienić i jak jej się nie podoba to droga wolna nic
> jej nie trzyma i ... wyjechał zostawiając ją u rodziców.

No cóz...facet niby prawde powiedział. Zony, czy mężów mozna zmienić, a dzieci
jak sa to już na zawsze.
Tym niemniej jak twojej siostrze to nie przeszkadza i bedzie go zawsze
usprawiedliwiać, patrzac na faceta oczami "women in love", to "święty boże nie
pomoże".
Obawiam sie, że niewiele mozecie tu zrobić.
Nie podałaś przyczy dla których facet się nadal nie rozwodzi. Być może
przyczyny sa natury ekonomicznej, nie wiem. Ludzi czasem oprócz dzieci łaczą
firmy wspólne, długi, kredyty itp i to czasem sprawia, że tkwia w związkach.
Tym niemniej wszystko ma swoje granice.
ale ta granice musi spostrzec siostra. Wy jako rodzina możecie pomóc tylko tym,
że będziecie dla niej zawsze. Tak aby wiedziała, że zawsze może, obojętnie jaka
podejmie decyzję, na was liczyć.
Jesli sie od niej teraz odwrócicie stawiajac sprawe na ostrzu noża: "Albo on,
albo my", może się okazac, że ona wybierze jego, a potem z przyczyn
ambicjonalnych, nawet jak juz sama bedzie miała dość, nie przyzna sie do tego i
nadal bedzie tkwić w takim zwiazku.

[ashan]

agusia12344 napisała:

o siostrze:
"(...)z prawdziwym talentem wybiera sobie nieodpowiednich facetów. (...)
Ten był akurat o tyle lepszy ze wyciągnął ją z innego toksycznego związku,
pozwolił zamieszkać u siebie (...)

"Wiecie co siostra utrzymuje że on jest tak zachował się tylko dlatego że nie
znosi presji i sytuacji stresowych, że tylko jego kocha i nie widzi sensu zycia
byz niego (...)"

coż, chyba faktycznie ma talent do pakowania się w toksyczne związki. Ten jest
taki sam. Usprawiedliwia fatalne zachowanie faceta, to już nie są klapki na
oczach, to ślepota. Może namów ją na jakąś terapię, wizytę u psychologa?

o jej partnerze:

"Jest w separacji z żoną od jakiś 5 lat, ale formalnie nic nie jest zrobione,
mieszkają oddzielnie, on płaci chyba alimenty (...)

(...)często widuje się z dziećmi.

(...)Obiecał że się rozwiedzie, ale od roku nie może donieść pozwu (napisanego
już) do sądu, rozlicza się z żona, sama wypisywałam jego pity.

powiedział, ze " dzieci się ma jedne a żone można zmienić i jak jej się nie
podoba to droga wolna nic jej nie trzyma i ... wyjechał zostawiając ją u
rodziców"

Pytanie podstawowe: po co on ma się rozwodzić?! W tej sytuacji ma same plusy:
wszystkie sprawy omawia/załatwia ze swoją żoną bez pośrednictwa sądu, bez
dzielenia majątku. Twoja siostra nie ma najmniejszego prawa w cokolwiek się
wtrącić. W każdej chwili może zostać na lodzie z mieszkaniem (vide tekst
wyżej). On rozlicza się z żoną (małe pytanko do Ciebie: dlaczego rozliczasz ich
wspólne pity?!). Ma sporą pomoc w prowadzeniu domu, zaspokojone popędy .
Nieźle się facet ustawił

Przykro mi, ale wydaje mi się, że facetowi jest tak wygodnie i nie zmieni tego,
bo i po co?
a.

[ania_rosa]

Hmm...Dla mnie tekst "dzieci się ma jedne, a żonę zawsze można zmienić" jest
dyskwalifikujący.
IMHO nie rozchodzi się tu o słuszność, a o to, czy pewne rzeczy można
werbalizować, czy nie można. Bo owszem, zgadzam się z tym, że ojciec, który
własne dzieci ma w poważaniu i lata za kolejnymi spódnicami jest żałosnym
samczykiem, a nie ojcem. I zgadzam się, że dzieci powinny być WEWNĘTRZNIE na
miejscu pierwszym. Ale uważam tez, że facet (matka), która bez żenady wali
publicznie tekstem, który jednoznacznie upokarza partnera w oczach innych
ludzi - jest załosnym człowiekiem.
Jestem samodzielną matką ( w sensie: rozwiedzioną). Mój Niemąz doskonale wie,
jakie miejsce w moim życiu zajmuje mój syn. I o tym, że mój syn jest absolutnym
priorytetem. Nie ośmieliłabym jednak "ustawić" Niemęza- czy to prywatnie czy na
forum publicum- takim zdaniem "dziecko mam tylko jedno, a męza to mogę sobie
jeszcze parę razy zmienić".
Kwestia kultury? Chyba nie- raczej kwestia miłości do drugiego człowieka.
Pewnych rzeczy się nie robi i nie mówi.
I jeszcze wyskoczyć ze słowami "jak jej się nie podoba to droga wolna" wobec
cudzych rodziców.... Może ja starej daty jestem, ale mi się to w pale nie
mieści.
W ogóle wchodzenie w nowe związki przez osoby dzieciate wymaga godzenia wielu
sprzecznych racji. Bo są dzieci, które kochamy i którym nieba chcemy przychylić-
ale jest tez drugi człowiek, który nie może płacić własnym upokorzeniem za
naszą miłość do dzieci. Ja sama rozstrzygam to w ten sposób, że o ile są
obszary zastrzeżone dla ojca mojego syna ( i tu dbam o kompetencje i autonomię
ojca), o tyle są tez obszary zastrzeżone dla Niemęza jako ojczyma. Niemąz ma
prawo zwrócić mojemu synowi uwagę, zaingerować, pochwalić i wdrażać metody
wychowawcze, które ustaliliśmy. Robi się z tego taki trochę triumwirat, ale
przynajmniej wiem, że nie podważam ani autorytetu Eks męża jako ojca, ani
autorytetu Niemęza jako ojczyma. I jakoś ciągniemy ten wózek Generalnie
wymaga to wyczucia u każdej ze stron, częstego gryzienia się w jęzor i sporej
dawki pokory w zakresie chodzenia na kompromisy.
Na mój gust Twoja siostra wdepnęła w bagno.
Macochą to Ona nie jest. Dla mnie określenie "macocha" oznacza osobę, która
posiada pewne prawa. Po pierwsze jest partnerką ojca i należy się jej szacunek
od dzieci i rodziny. Jest to kwestia szczególnie delikatna, bo dzieci
blyskawicznie wyłapują, czy mogą sobie pozwolić na lekceważenie i bezkarność.
Po drugie: powinna mieć możność egzekwowania pewnych obowiązków nawet jeśli
dziecko jest tylko "weekendowym pasierbem". Po trzecie: powinna wiedzieć, że
dzieci są na pierwszym miejscu, ale NIGDY nie powinna tego usłyszeć. A już na
pewno nie od swojego partnera/ męza.
Co to za facet, który jawnie ustawia żonę na szarym końcu kolejki swoich
najbliższych?
I jeszcze ta śmierdząca sprawa z separacją/rozwodem...
Kiedy poznałam Niemęza był w podobnej sytuacji- od trzech lat mieszkał osobno,
nie miał rozwodu. Wystarczył mu miesiąc znajomości ze mną aby dopełnić
formalności. Kwestia chęci i motywacji.
Niestety siostra musi sama sobie zjeść zęby na tych wnioskach. I raczej jej tu
nie pomożesz.
Byc może faktycznie ma potrzebę ładowania się w toksyczne relacje- co najwyżej
można jej zasugerować wizytę u psychologa i modlić się, aby 'zaskoczyła".
pzdr
Rosa

[agusia12344]

Boże, no właśnie … Jak jej dać do zrozumienia że ten zwiazek jest chory. Jestem
duzo starsza od siostry (8lat) i zawsze jej troche matkowałam. Dla mnie
najgorsze w tym wszystkim jest lekceważenie i brak stabilizacji, ja pracuję w
księgowości (dlatego wypeniałam im pity) i lubię liczyć. Widzę jasno że cała
jej pensja idzie w mieszkanie, remonty ale jego mieszkania a nie ich. Ze ona
wchodzi w lata, a on jasno wiele razy mówił, ze nie chce dzieci, nie chce
płacić nowych alimentów jakby co, nie chce nowych odpowiedzialnoci i nowych
zobowiązań. Chyba ją jakoś dziwacznie kocha, pomógł jej bardzo przy wychodzeniu
z tamtego zwiazku, no ale ile lat można zyć z kimś z wdziedzności??? Dlaczego
się nie rozwodzi to ja tak naprawde nie wiem. Nie ma żadnych (z tego co wiem)
przeszkód, zapłacił nawet prawnikowi za napisanie pozwu w zeszłym roku, ale
jakoś niemoze go wysłać. Piszecie o terapii, no ale na terapie to trzeba
jeszcze pójść, a skoro ona nie widzi problemu to co zrobić??. Innym problemem
są też dzieci , moja siostra ich autentycznie nie lubi i chyba ze wzajemnością.
Jakby nawet coś wyszło z tego zwiazku to nie wiem jak ona by współżyłą z
dzieciakami.

do watku ani_rosa

[natasza39]

Tak, ten tekst o dzieciach, choć prawdziwy, jest dyskwalifikujacy dla partnera.
Ja tez nie powiedziałabym tego mojemu M, a napewno nie przy ludziach, tym
bardziej przy jego rodzinie.
Jednak to chyba kwestia kultury osobistej, wychowania, tzw. taktu.
Wyartykułowanie tego publicznie, jak dla mnie, dyskalifikuje faceta jako
człowieka. To było po prostu chamskie.
I jeżeli "women in love" usprawiedliwia takie słowa, bardziej chyba
usprawiedliwia to, że jeszcze jest z nim.
Co do reszty tak samo....
sama musi przewidzieć, niestety.
Ja dziś dopiero jestem w stanie dostrzec wady mojego męża. Z perspektywy lat,
na zimno. Jak sie jest zakochanym, to sie tego nie widzi po prostu.

[ania_rosa]

Tak czy inaczej my możemy sobie tylko stawiać luźne hipotezy- autorką wątku nie
jest sama zainteresowana, a jej siostra. Nie wiadomo więc, jaki ma ona pogląd
na sprawę. MOże z jej punktu widzenia wszytsko wygląda inaczej?
Po pierwsze myslę, że kiedy ktoś obija sie nieustannie w toksycznych związkach
to- primo- będzie ten schemat powielać (do przerwania uzależnienia jest
potrzebny okres samotności i terapia lub przynajmniej gruntowne przemyślenie
własnych błędów i uwarunkowań), a secundo- każdego nowego (innego) partnera
będzie się traktowac jak przysłowiowego Pana Boga, którego się za piętę
złapało. I nawet jeśli nowy partner z gruntu nie jest zły, to toksyczny schemat
i tak zadziała, bo wprowadzi go osoba uzalezniona. Na przykład ktoś, kto nie
nauczył się stawiania granic nie postawi ich i w nowym związku, a od tego już
tylko krok do nadużyć przez drugą osobę.
Po drugie myslę, że wielu ludzi ma taką tendencję do odkładania
problematycznych zagadnień "na potem". Jak wiadomo- w Polsce w pewnym okresie
świetnie sprawdzała się maksyma "nierządem Polska stoi". I faktycznie tak jest:
ogólny bałagan, brak jasności i gromadzenie się problemów prowadzi do stanu
marazmu, który pozwala związkowi toczyć się dalej silą bezwładu. Taki stan
przerywa np. terapia (bo stawia konkretne pytania i nie można już udawac, że
nic się nie dzieje), ale niewiele osób decyduje się niestety na terapię. Innymi
czynnikami, które ten stan zaburzają moga być np. ciąza, problemy z pasierbami
(np. matka umiera, ma wypadek, cokolwiek- i trzeba się zając dziećmi), każde
wydarzenie losowe. Myślę więc, że Twoja siostra przyjęła strategię "nie dzieje
się nic", która to strategia kiedyś w końcu zawiedzie. Oczywiście zawiedzie w
momencie, w którym nałoży się na ich związek powazny problem. Na przykład
siostra zajdzie w ciążę- czego jej osobiście nie życzę zważywszy na kształt jej
związku. I wtedy dopiero zaczną się schody.
Mam jednak wrażenie, że ani złe relacje z dziećmi, ani lekceważenie jej przez
partnera nie są w stanie póki co zachwiać jej decyzją o byciu w tym związku. Po
prostu zaakceptowała ten stan rzeczy i nie wykracza w dalszą przyszłość, bo
tego typu myśli mogłby zachwiać względną równowagą, jaką osiągnęła.
Co robić? Zasadniczo nic. Może tylko zadawać jej niewygodne, acz konieczne
pytania: co będzie za dwa lata, pięc lat, dziesięc lat? Co z jej własnymi
dziecmi, statusem osobistym i materialnym? Takie pytania pozostają w człowieku,
nawet jeżeli z założenia je neguje. Poza tym jak wyobraża sobie bycie z
mężczyzną, którego dzieci nie akceptuje? Co zrobi, jesli się okaże, że
konieczne stanie się przejęcie opieki nad tymi dziecmi ( a zycie pisze rózne
scenariusze)?
Ja myślę, że podstawowym problemem jest jednak niedojrzałość siostry. Weszła w
jakąś sytuację z zalożenia nie przyjmując do wiadomości jej genezy: przeszłości
faceta, jego dzieci, jego podejścia do zycia. Nie przyjęła tez do wiadomości
tego, że nad taką sytuacją trzeba pracować: zarówno od strony poszanowania
samej siebie (stawianie granic i warunków), jak i od strony układania relacji z
pasierbami. Teraz ma do wyboru albo zdać sobie z tego sprawę, albo dalej tego
nie zauważać. Oczywiście druga opcja jest wygodniejsza i podejrzewam, że
własnie tę opcję wybrała.
Terapia nie ma sensu o tyle, że sprawdza się tylko wówczas, gdy sam
zainteresowany się jej domaga i chce pracować.
Jednakowoż sądze, że dalsze "matkowanie" przyczyni się tylko do trwałości tej
sytuacji. Jeśli mogę coś doradzać: niech siostra sama poczuje odpowiedzialnośc
za własne życie, bo bez zyciowych kopów się tu raczej nie obejdzie.

Rosa

[agusia12344]

Te rady są moze i słuszne, ale jakoś nie mogłabym się pogodzić z nic nie
robieniem ani nie radzeniem czy nie matkowaniem, mimo ze nic to w sumie nie
daje.

(******)

[ludwinia]

Lilith76 napisala:
„zawsze będzie na kolejnym miejscu po dzieciach, gdyby było inaczej facet byłby
skandalicznym ojcem“
jak rowniez inne z Was.

Troche tego nie rozumie. Rozumie natomiast to ze wlasne dziecko (dzieci)
zajmuja inne (ale rownorzedne) miejsce w zyciu doroslego czlowieka niz partner
(maz/zona) ale nie „WEWNETRZNIE na miejscu pierwszym“ lub drugim (itd)!?
Moze jestem zbyt naiwna i malo od zycia doswiadczylam (lepiej niech tak
zostania); od paru tygodni nosze w sobie dzidziusia (gratulacje dla wiola101 i
lubstej; u mnie koniec pazdziernika), w sobote jest moj slub ale nie potrafie
wartosciowac dziecka wyzej od M. lub na odwrot. Moze byloby inaczej gdyby ojcem
dziecka byl ex a ja bylabym z nastepnym mezczyzna to wtedy
doswiadczona „zyciem“ moze postawilabym na moje dziecko bo mezczyzne mozna
zmienic?! Nadal nie miesci mi sie w glowie to wartosciowanie (nawet jak na
glos sie tego nie mowi).
Czy mozecie mi rozjasnic czym sie kierujecie tak piszac?!

[ania_rosa]

Nie wiem, czym się kierowała Lilith i inne dziewczyny, ale mogę naświetlić
swoje stanowisko. I tu jeszcze się zapytam czy Ty, Ludwiniu, masz dzieci?
Przepraszam, ale nie kojarzę Twojej sytuacji, a z wyszukiwarek b. rzadko
korzystam.
Jesli o mnie chodzi to kryterium pierwszeństwa sprawdza się dość prosto.
Mianowicie gdybym kiedykolwiek miała podjąc decyzję poświęcenia dla kogoś
własnego życia (ok, zgadzam się, że to nampompowany problem) to byłoby tym kimś
moje własne dziecko.
Wiele osób w zyciu kochałam- jedni sobie poszli, inni zostali. Ale dopiero
zostając matką doświadczyłam miłości, o której istnieniu nie miałam nigdy
pojęcia. Moje dziecko jest moim osobistym cudem. Cudem, któremu dane jest mi
się przyglądać codziennie. Nie sądziłam nigdy, że można kochac tak bardzo- bez
zadawania pytan, miłością wręcz organiczną. Tego się nie da porównać do miłości
do mężczyzny.
Wiadomo, że na co dzień nie wartościujemy tej kwestii i to jest w porządku.
Nikt sobie nie zadaje takich pytań między gotowaniem obiadu, a czytaniem
ksiązki. Tym niemniej dla mnie macierzyństwo jest czymś ponad: ludzie
przychodzą i odchodzą, a ja nadal jestem matką. I zdaję sobie z tego sprawę.
Nie poświęciłabym życia dla mojej matki, ojca, męza, brata. Dla dziecka- tak.
Ono jest moim przedłużeniem, moją krwią, dowodem na to, że moje życie jest po
coś. Kiedyś myślałam, że rodzimy się po to, aby czegoś dokonać. Teraz coraz
częściej się zastanawiam, czy nie rodzimy się własnie dla naszych dzieci?
Dzieci uczą pokory, ustawiają priorytety, każą się stawać lepszymi ludźmi.
Pozbawiają egoizmu.
Dzieci- do pewnego momentu- są całkowicie zdane na nas. Dorosły mężczyzna jest
sam sobie sterem i okrętem. Dziecku wybacza się zawsze, daje się mu dożywotni
kredyt miłości i zaufania. Powtórzę się: tej miłości nie da się do niczego
przyrównać. Między innymi z tego powodu mam ciągły niedosyt macierzyństwa i
kolejne dzieci w planach.
Czy ujmą jest świadomośc tej drugorzędności? Hmmm. Jesli mam odpowiedzieć
szczerze, to bardzo boleśnie przezywałam wiedze, że dla mojego Ex męza (wtedy
jeszcze męża) byłam "tą drugą", bo dziecko było pierwsze. Ale u mnie było tak
samo. I własnie na tej świadomości zbudowaliśmy z eksem poprawne i przyjazne
stosunki. Bo oboje jesteśmy rodzicami czlowieka, którego kochamy ponad
wszystko. Tak więc ostatecznie ten punkt widzenia się obronił.
Co do Niemęza- naturalnie, że go kocham. Mam jednak wrażenie (może zweryfikują
to wrażenie macochy będące wcześniej rozwódkami z dziećmi), że każda
kobieta "po przejściach" automatycznie sobie ustawia kolejność priorytetów. My
już wiemy, że obstawianie nawet pewnego konia może skończyć się różnie. A jeśli
skończy się fiaskiem to znów zaczniemy wszystko od nowa: my i nasze dzieci.
Mnie rozwód nauczył także tego, że niewiele jest w zyciu rzeczy
niepodważalnych. Moje dziecko jednakże się do tego zbioru nie zalicza, a moja
miłość do niego jest właśnie niepodważalna.

To w niczym nie przeszkadza miłości do drugiego człowieka, np. męza. Te dwie
miłości istnieją sobie równolegle, a miłość małżeńska potrzebna jest także
dzieciom, aby czuły stabilną podstawę we własnym życiu. Nie należy naruszac
tych proporcji. Znam pary, które własny związek stawiają ponad dziećmi: dbają o
wspólne wyjścia, zainteresowania, dopieszczają siebie wzajemnie. I myślę, że to
mądra taktyka. Wiem jednak, że gdyby taki związek kiedyś się rozpadł- przetrwa
rodzicielstwo, a nie miłośc dwojga dorosłych ludzi. Bo to pierwsze jest
biologią, a drugie- zaledwie i aż: decyzją. Każdą decyzję można zanegować,
własnego dziecka się nie da.

Przepraszam, że tak koślawie, ale własnie robię obiad
Rosa

[ludwinia]

Moj M. ma syna z ex. Teraz z M. “jestesmy” w ciazy.
Jestem najszczesliwsza na swiecie ale nie czuje jeszcze tej “milosci
matczynej” moze dopiero jak dziecko przyjdzie na swiat (urodzi sie, na
swiecie juz jest).
Nie jest dla mnie (prznajmniej teraz) ta kwestia zrozumiala. Dlatego poprosilam
o wyjasnienie.
Wydaje mi sie jednak takie wartosciowanie za niesprawiedliwe wobec partnera,
ktorego samemu sie wybiera i za ktorego sie jest odpowiedzialnym (czyt. jego
czas i zycie ktore "poswieca" tobie)?!

[cymbeline]

Zgadzam się całkowicie ze zdaniem Ludwini.
Mój mąż pewnego dnia stwierdził,że bardzo się cieszy z tego,ze moje stosunki z
jego synem są super,bo nie umiałby wybierać między mną a synem ponieważ obydwoje
zajmujemy w jego życiu najważniejsze i równorzędne miejsce.
Nie ukrywam,że to zdanie było,jest i będzie dla mnie najważniejsze,był to chyba
najmilszy,najlepszy komplement jaki mogłam usłyszeć.
Nie mam jeszcze własnych dzieci i moze nie wiem o czym piszę,ale uważam,ze
gdybym ja była w sytuacji mojego męza to też moje dziecko byłoby równie ważne
jak mój partner i oczywiście vice-versa,pod warunkiem,ze faktycznie kochałabym
szczerze mojego patnera i czułabym równie wielką miłość i akceptację z jego strony.
Kochając mojego męża nie wyobrażam sobie mieć inne uczucie względem jego
dziecka. Skoro kocham mojego męza to z całym dobrodziejstwem inwentarza a więc
akceputuję i lubię czy też kocham jego dziecko.Tak samo myśli mój mąż i mam
nadzieję,że w odwrotnej sytuacji tak samo by się w niej odnalazł jak ja.
Pozdrawiam serdecznie

[ania_rosa]

Cóż, ja zasadniczo w dyskusjach nie znoszę argumentu typu "sama nie przeżyłaś,
to nie masz pojęcia o czym piszę", bo to uśmierca polemikę. Jednak do tej pory
na pytanie Ludwini odpowiedziały (poza mną dwie bezdzietne osoby (Ludwinia i
Cymbeline). I ich punkt widzenia jest zbiezny
To ja może z anegdotą
Kiedy byłam w ciązy nie mogłam się pogodzić z opiniami doświadczonych matek, że
dziecko ogranicza. O nie! Moje macierzyństwo będzie inne- ja się ograniczyć nie
dam. Wpadłam na przykład na wspaniały pomysł złożenia podania o stypendium do
Delhi i jak najbardziej wyobrażałam sobie roczny pobyt w Indiach z
niemowlęciem. Snułam także plany trekkingów z oseskiem w nosidełku
Te, które posiadają dzieci moga ocenić stopień infantylności powyższych
projektów.
Myślę więc, ze dopóki nie doświadczymy czegoś na własnej skórze mamy zrozumiałe
skłonności do idealizacji rzeczywistości. I naprawdę wierzymy w nasze wizje, bo
tez i te wizje są piekne Życie jednak- nie napisze tu niczego błyskotliwego-
wszytsko to weryfikuje.
Z macierzyństwem jest podobnie. Dopóki nie miałam dziecka wiele kwestii
związanych z wychowywaniem dzieci było dla mnie sztucznie stwarzanymi
problemami. Wszystko wydawało się takie proste włącznie z "podzielnością"
miłości. Ta miłośc faktycznie jest podzielna, ale jednak można ją stracić u np.
męza, zaś dziecku miłości się nigdy nie cofnie. Tak więc miłość do dziecka
zawsze będzie górą.
Wiem niestety, że to co piszę, nie jest najfajniejszą wizją. Bo siłą rzeczy
ocieramy się tu o takie kwestie jak rozstania, wygaśnięcie miłości między
ludźmi i apoteozę macierzyństwa. I sądzę tez, że rozumie się to dopiero po
urodzeniu dziecka. Bo wczesniej można- tak jak ja to robiłam- rozdzielać
uczucia hojną reką i snuć plany stypendialne No i to co pisze nie zgadza się
także z potocznym rozumieniem miłości między dwojgiem ludzi jako tej pewnej,
wiernej, do grobowej deski, z lojalnością i oddaniem. To wspaniale, jesli
takiej miłości doświadczamy- i życzę tego każdej tu piszącej. Jednak z biegiem
czasu i porażek zaczyna do nas docierać, że każdą ludzką miłość naprawdę można
podważyć. Ja także kiedyś składałam przysięgę i wierzyłam, że wytrwam w niej do
końca zycia. Mam tez wrażenie, że większośc ludzi stojąc przed ołtarzem lub
urzędnikiem USC podziela moje nastawienie Jednak czasem nasze zyczenia sobie,
a zycie sobie. I wtedy okazuje się, że są rózne rodzaje miłości: jedne z nich
dostajemy dożywotnio, a inne sa tylko terminowymi lokatami.
A do Cymbeline: jesli Twój mąż okresla swój stosunek do Ciebie i syna jako
równorzędny, to gratuluję Ci męża. Czym innym jest mówić o takich rzeczach, a
czym innym je odczuwać. Ja w ogóle sądzę, że tego typu tematy nie powinny być
rozstrząsane między dwojgiem ludzi, z których jedno (lub oboje) ma dziecko z
kimś innym. A jeśli już są poruszane to wymagają olbrzymiego taktu, którym Twój
mąż niewątpliwie się wykazał. Niestety partner siostry autorki wątku zrobił
dokładnie odwrotnie, czym udowodnił swój brak klasy, miłości i elementarnej
kultury. I jest to przykre.

A tak w ogóle to chętnie przeczytam Wasze posty na ten temat po urodzeniu
dzieci Wcale nie twierdzę, że zmienicie zdanie, bo przeciez nie mam monopolu
na rację. Tym niemniej ośmielam się przypuszczać, że Wasze dzieci będą dla Was
najwazniejsze i będziecie wolały się nie zastanawiać nad "pierwszeństwem w
miłości'))
pozdrawiam
Rosa

[chalsia]

Się podpisuję po Anią_Rosą czterema łapkami.
Chalsia

PS. a jakie ja miałam idee i pomysły, rany julek, hi hi. Ale rzeczywistość z
niemowlakiem ( w dodatku z kłopotami zdrowotnymi) zweryfikowała te mrzonki (bo
tak to z perspektywy czasu mogę określic) szybciorkiem.

[nangaparbat3]

I ja sie podpisuję pod Anią-Rosą, oczywiście, jak najbardziej. I pod tym, ze
najpierw dziecko, i pod tym, że nasze wyobrażenia o przyszłości a
rzeczywistość - ojojoj.
Wydaje mi sie też, ze stawianie dziecka na pierwszym miejscu moze dobrze robic
wszystkim zainteresowanym osobom. Moja sytuacja jest taka, ze Exowi urodziło
sie parę miesięcy temu dziecko - i teraz, zauważcie, na mnie też spadl
obowiązek uznania, ze dziecko najważniejsze. Nie mniej ważne niż to moje. Ale
też - i chwała Exowi i Nexi - moje nie czuje sie gorsze niż to maleństwo. Córka
szczerze lubi "macochę", ma do niej zaufanie, czuje sie z nią dobrze. A kiedy
opowiada o młodszej siostrze, robi to z prawdziwą czulością, taka "od środka" -
bardzo lubie suchać jej wtedy i patrzeć na nia.
Kiedy jeszcze bylismy malżeństwem, i kiedy sie rozstawalismy, przez caly czas
oboje robilismy wszystko, zeby ulatwić sytacje dziecku, nie wciągac jej w nasze
rozgrywki, nie robic z dziecka karty przetargowej. Mieszkamy osobno juz siódmy
rok i jak dotąd udalo nam się - modlę sie, żeby tak trwało. mam szczęście, że
trafiłam na bardzo porządnego Exa i wspaniałą Neksię, ale też sobie moge
przypsać przynajmniej jedna zasługę: pomysł naszego rozstania należy do niego,
ja nie chciałam, cierpiałam bardzo, probowałam ratować związek, ale w pewnej
chwili dotarło do mnie, że lepiej rozstać się teraz, kiedy jeszcze są między
nami jakies dobre uczucia, niz za jakiś czas, kiedy zostaną tylko ruiny - i
wtedy podjelam ostateczna decyzje o rozstaniu.
Tak myslę - chyba juz tu kiedyś o tym pisałam - że dążenie do ratowania związku
moze czasem zaszkodzic wszystkim zainteresowanym, z dziecmi - paradoksalnie -
na czele.

[e_r_i_n]

Ja też zgadzam się w 100% z Anią. I jest, Ludwiniu i Cymbeline, dokładnie tak,
jak Ania pisze - o tym, że dziecko jest najwazniejsze nie mysli sie, nie mowi.
Milosc do meza i do dziecka jest rozna, ale rownie silna. To nie tak, ze kocha
sie kogos bardziej, kogos mniej. Istota tkwi wlasnie w swiadomosci, ze z
facetem sie mozna rozstac (z roznych powodow), z dzieckiem 'będzie' sie zawsze.
Generalnie nie mam co pisac, bo dokladnie czuje tak, jak Ania - dziecko to jest
takie stworzonko, ktore się kocha tylko dlatego, że jest. I kochac sie je
bedzie zawsze, niewazne, co zrobi. A nad związkiem z facetem trzeba pracować,
trzeba uczucie pielęgnować. I zdarza się, że nie jest ono wieczne.

Podkreslam jeszcze raz - nie oznacza to gorszego w jakiś sposób traktowania
faceta, odstawiania go na boczny tor (choc normalne jest, w pewnych momentach
zycia dziecko jest na pierwszym miejscu rowniez jesli chodzi o czas i uwage).
Ale normalny facet bedzie wiedzial, ze to, ze dziecku poswieca sie prawie 100%
uwagi, nie oznacza, ze on przestal byc wazny.

[ashan]

Racyja, Aniu, nie da się zaprzeczyć .

pozdrawiam
a.

[balladynka]

Nie mam jeszcze dzieci ale myślę, że problem macochowy polega na tym, że w
przypadku wspólnego dziecka, fakt że dla naszego partnera czy partnerki dziecko
jest najważniejsze / ważniejsze niż my jest ok, bo mamy jakby wspólny cel, tzn.
my również przedkładamy dobro tego dziecka ponad wszystko i wręcz cieszymy się,
że nasz partner również tak odczuwa i dla niego nasze dziecko jest ważne i nie
martwimy się, że stanowi to jakąś "konkurencję" w uczuciach dla nas. W
przypadku dziecka partnera/partnerki z poprzedniego związku sprawa nie jest już
taka łatwa bo nie ma tego elementu wspólnego celu a pozostaje
sama "konkurencja" Jest to oczywiście niezbyt dojrzałe ale niestety zdarza
się, zwłaszcza, że niebezpodstawne w obliczu tego co piszesz, a co niewątpliwie
jest prawdą, z tym, że nieco gorzką do przełknięcia dla bezdzietnych macoszek,
którym obce są takie odczucia.
Pozdrawiam słonecznie i cieszę się straszliwie że jest piątek!

[poxywka]

byc moze argument "sama nie przeżyłaś, to nie masz pojęcia o czym piszę" nie
dziala pobudzajaco na dyskusje ale przypomina o pewnej przewadze praktyki nad
teoria; ja ow argument stosuje konsekwentnie rowniez do swojej osoby nauczona
nie raz doswiadczeniem; czasem nawet sie zastanawiam czy los nie zakpil sobie
ze mnie i nie przygotowal mi specjalnie kilku pieknych pokazowych sytuacji,
ktore kiedys tak latwo krytykowalam; i tak nauczyl mnie w koncu pokory;
rowniez jestem zdania, ze milosc macierzynska trzeba przezyc bo wyobrazic sobie
tego nie sposob; ale - przeciez nie kazda matka doswiadcza jej z ta sama sila
i tu widze mozliwosc przedlozenia milosci do partnera (lub czasem do siebie po
prostu) nad milosc do dziecka; mam swoje podejscie do tematu, w ktorym
uwzgledniam instynkty dane matce; byc moze i one maj swoj udzial w potedze tej
milosci; mimo ze czuje sie katoliczka proboszcz jak nic kiedys mnie wyklnie za
moje pogalady, ktore nieco zezwierzecaja czlowieka;
tak jak Ty, oddalabym za dziecko zycie w jednej chwili - przynajmniej czuje w
sobie taka gotowosc; to jest w koncu kawalek mnie - i to mam nadzieje, ze ten
lepszy kawalek; natomiast z moich obserwacji wynika, ze mezczyzni tego nie
czuja az tak organicznie; zwykle znacznie mniej sa w stanie poswiecic dla
dziecka i czasem dopiero rozstnie z matka dziecka powoduje zmiane; denerwujace
staje sie to, ze partner moze nie podzielac tych uczuc do dziecka; po sobie
widze,ze bez zrozumienia, ze obca dla dziecka osoba nie ma takich warunkow aby
je wziac i pokochac, postawic najwyzej a wszelkie obowiazki i klopoty
przyjmowac niemal z radoscia mozna zapomniec o szczesliwym zwiazku;
i jak to bywa obie strony musza zrobic krok w jedynym slusznym keirunku;
matka/ojciec nie wywyzsza milosci jednej nad druga, bo ktoras wydaje sie nie
byc wtedy miloscia i nie wymaga od partnera cudow w podejsciu do dziecka; a
macoszka/ojczym staraja sie przyjac te silne uczucia rodzicielskie jako oznake
wrazliwej i uczuciowej osobowosci; mysle tez, ze uswiadamianie komus, ze sie go
kocha/lubi troche mniej niz... swiadczy o braku empatii a znam takie osoby,
ktorych jej nie nauczono zwyczjanie;
no chyba ze celem jest zranienie
i jak powszechnie wiadomo czasem czlowiek nie uswiadamia sobie jak bardzo kogos
kocha dopoki nie przyjdzie pora
pozdrawiam
poxywka

[lilith76]

to ja jeszcze skomentuję, to co wcześniej napisałam i trochę dopiszę poxywce

kobieta kocha dziecko miłością organiczną i nie do wyobrażenia - nie mam
dziecka, nie wiem jak to jest i zazdroszczę innym matkom, bo sama jestem
ciekawa tego uczucia. z facetami jest inaczej - to nie biologia, ale... czy ja
wiem, potężne poczucie obowiązku za drugie życie, silne przywiązanie do osoby,
która jest jego krwią i ciałem (czy to gorszy rodzaj miłości????). może dlatego
tak prosto jest niektórym facetom zapomnieć o własnym dziecku. też tego nie
potrafię określić, bo ojcem nie jestem. faceci kochają dzieci, ale inaczej. co
nie oznacza, że gorzej.

co do tej gradacji - dzieci na pierwszym miejscu, potem partnerzy. jeśli dla
faceta dzieci i next są jednakowo ważne, to tylko pozazdrościć dobrych relacji
i prawdziwej miłości pomiędzy wszystkimi. ja jednak rozumiem, że dla mojego
faceta dzieci mogą być ważniejsze niż ja. oby nigdy nie doszło do sytuacji żeby
musiał wybierać. nie trzeba tego jednak tak artykułować jak bohater tego wątku,
bo to nie miłość do dzieci, ale urażona duma.

[balladynka]

Ludwiniu, zdaje sie, ze dzisiaj jest Twoj slub Zycze Ci zatem wszystkiego
najlepszego na nowej drodze zycia, duzo duzo szczescia i niech Wam sie wiedzie
jak najlepiej! I duzo malych Ludwin (albo Ludwikow))))
Pozdrawiam
Balladynka

Wracam do pytania o siostrę

[nangaparbat3]

bo znowu zaczęłysmy inny wątek.
Agusiu, bylam kiedys w sytuacji takiej jak Twoja siostra. Dobiegałam 30,
pomieszkiwalam z kimś, kto "nie mógł podjąć decyzji". Nie byłam z nim
szczęśliwa, teraz widzę tamten związek jako psychiczne sado-maso i trudno mi
uwierzyć, że tkwiłam w nim prawie cztery lata.
Znowu napiszę, że zgadzam się w pełni z Anią. Kiedy teraz zastanawiam sie,
dlaczego w tym tkwiłam, dostrzegam bardzo silny wpływ srodowiska, rodziny.
Nacisk na to, ze on "powinien" się ze mna ozenić, że ja "powinnam" juz wyjść za
mąż i mieć dzieci, itd. itp. tylko utrudniały mi jasne zobaczenie mojej własnej
sytuacji i uwolnienie się z niej. Teraz ciarki mnie przechodzą na myśl o tym,
że moglam była wyjść za niego i mieć z nim dzieci.
ja wtedy panicznie bałam się, że zostanę porzucona, nawet wiedziałam, w jaki
sposób się zabiję, jeśli on mnie zostawi. Kiedy zostawił, dla innej, z dnia na
dzień, o zabijaniu sie nie bylo mowy. Co prawda przez tydzień nie jadłam i
prawie nie spałam, ale dość szybko poczulam się wolna, swobodna, szczęśliwa.
Kiedy juz musiałam przez to porzucenie przejść, a odbylo sie naprawdę bez
znieczulenia, i przeszłam, przestalam sie tego bać. I z czasem zrozmiałam, jak
bardzo lęk przed porzuceniem wpływal na wszystkie moje poprzednie związki, jak
je rujnował.
Więc to taka historia z zycia, która chyba dość dobrze ilustruje to, o czym
pisze Ania.
Pozdrawiam serdeczni

[agusia12344]

Widzisz, ja sądzę ze moja siostra niebędzie miała takiego szczęścia i facet
jej nie opuści, dlaczego ? bo mu jest wygodnie, ma wszystko co trzeba w domciu
i do tego gdy potrzeba. Poza tym moja siostra pracuje, nie jest brzydka itp.
Macie rację w pełni że ona nie chce widzieć pewnych spraw miłość (??) ją
zaślepia. Dzwoniła wczoraj, wróciła do domu, nie przyjechał po nią na dworzec
bo dzieciakami musiał się zająć, sama taszczyłą walizkę z jego (też) rzeczami -
niczym jakieś popychadło czy Arabka. Co usłyszała na powitanie " no już jesteś,
byłem pewny że wrócisz.... " niby nic lekceważącego, ale tak jak piszesz to
jest jakiś układ sado maso. Będąc w domu kazałam jej przyżec że jeśli ich układ
się nie zmieni w ciągu 6 miesiecy to zerwie... ale nie wierze że to zrobi...za
dlugo to trwa, a może faktycznie za duża jest presja rodziny na nią i żeby nam
udowodnić że się uda to trwa w tym związku??? Już sama nie wiem.
Inna sprawa to to co pisałyście w "drugim" wątku. Ja się zgadzam z tym co pisze
AniaRosa, ale sytuacja mojej siostry jest taka, że ona nie jest matką tych
dzieciaków i ich nie lubi. Ojciec poświeca im dużo czasu, za dużo wg mojej
siostry, co ona odbiera jako pomiatanie. Jest zła że musi tolerować w swoim
domu te dzieci, a gdy to mówi on mówi że to jego mieszkanie i jak chce może
wybierać, droga wolna. Co z koleji dla niej jest ciosem. Ja bym chciała to
wszystko zrozumieć

[agamagda]

Gdy czytam o takich sytuacjach jak ta twojej siostry jest mi przykro, ze ludzi
gotują sobie taki los, ale z drugiej strony, jakiś chochlik, podpowiada mi ze
jednak, te osoby podejmują SAME decyzje o takim czy innym losie. Uważam, że
twoja siostra potrzebuje fachowej pomocy, że terapia jest niezbędna, gdyż jeśli
ktoś systematycznie (tak wynika z twojego postu) wchodzi w niezdrowe związki
uczuciowe, to na pewno ma problem z akceptacją swojego Ego. I tu żadna nawet
najczulsza opieka i podpora ze strony Waszej rodziny nie pomoże. Dziewczyna,
nawet jeśli zakończy tą relacje, wejdzie w następną podobną albo gorszą. To
jakiś pęd destrukcyjny jej osoby, który napędza jej działanie.
A teraz druga sprawa - stosunek twojej siostry do dzieci. Zgadzam i podpisuję
się pod tym co "dzieciate" dziewczyny piszą o miłości macierzyńkiej. To uczucie
ogromne którego nie da się porównać z żadnym innym, czy to chodzi o partnera
czy o rodziców. I w tradycyjnym układzie gdzie dwoje młodych ludzi kocha się,
decyduje sie na dziecko i wychowuje je, miłość do dziecka stanowi jakby
dopełnienie czy może nawet spełnienie miłości rodziców, mówi się zresztą ze
dzieci są owocami miłości rodziców. Gdy jest to rodzina rekomponowana, no cóżżz
dzieci są tylko jednego rodzica wiec nie ma tej więzi tego wspólnego celu jakim
jest dobro naszych dzieci. Drugi partner jest Partnerem rodzica, a nie
rodzicem.
Twoja siostra moim zdaniem nie lubi dzieci partnera, bo "rywalizuje " z nimi o
miejsce w rodzinie. Albo ma do nich zły stosunek, żeby zrobić na złość swojemu
partnerowi za to, że on ją źle traktuje. Uderza tam gdzie najbardziej boli. A
tak najpewniej to jedno i drugie.
Agusiu, przestań kazać sobie obiecywać, przestań radzić, przestań wskazywać
drogę. Kup jej karnet wizyt u jakiegoś dobrego psychologa. Tylko to możesz dla
niej zrobić

[ania_rosa]

Żaden psycholog ( a tym bardziej dobry psycholog) nie pójdzie na taką
transakcję. Nie twierdzę, że spokojne patrzenie, jak ktoś sobie -wg naszej
opinii- pieprzy zycie, jest łatwe. Brutalna prawda wygląda jednak tak, że
niewiele możemy z tym zrobić. Albo będziemy doradzać, prosić o obietnice
rozstania, pilotowac i monitorować cudze życie, czym tylko wydłużymy cały
proces dojrzewania, bo damy jasny przekaz "nie jesteś suwerenną jednostką i
sama sobie z tym problemem nie poradzisz", czym absolutnie nie ruszymy z
miejsca. Na dobrą bowiem sprawę nie ma znaczenia, czy osoba, od której się
uzalezniamy jest toksycznym partnerem czy starszą siostrą. I intencje także nie
mają tu znaczenia. Chodzi o sam model: albo dajemy komuś stanąc na nogi, albo
oświadczamy, że konieczne są kule. I albo ktoś czuje na sobie odpowiedzialnośc
za własne życie, albo chroni go kokon siostrzanej troski.
I tylko gwoli formalności: nie przeprowadza się żadnej formy psychoterapii bez
wyraźnej prośby samego pacjenta. Tak wiec nie można kogoś "wysłać" na terapię
(poza dzieckiem). Podstawą udanej terapii jest współpraca i determinacja do
zmiany postępowania. Osłanianie siostry da tylko tyle, że taka determinacja po
prostu nie wystąpi, bo tez i sytuacja nie stanie się na tyle dotkliwa, aby
sprowokować ją do działań. Reasumując: tworzy to zamknięte koło. Im dłużej ją
chronisz i jej pomagasz, tym bardziej wydłużasz proces dojrzewania do zmiany.
Rosa

[chalsia]

> zmiany postępowania. Osłanianie siostry da tylko tyle, że taka determinacja
po
> prostu nie wystąpi, bo tez i sytuacja nie stanie się na tyle dotkliwa, aby
> sprowokować ją do działań. Reasumując: tworzy to zamknięte koło. Im dłużej ją
> chronisz i jej pomagasz, tym bardziej wydłużasz proces dojrzewania do zmiany.

Dokładnie tak samo jak z alkoholizmem, narkomanią czy hazardem.
Chalsia

[agamagda]

Chciałabym sprecyzować, że mówiąc o "karnecie do psychologa" miałam na myśli
terapię prowadzącą do znalezienia przyczyn dla których osoba wchodzi w związki
destrukcyjne, a nie transakcję typu "Psycholog powiedział, że masz zerwać, więc
zrywaj". Czytając post Ani Rosy, zrozumiałam, że wyraziłam się niedokładnie.
Wydaje się, że właśnie zbyt duży nacisk na "ochronę" siostry czy córki, będzie
miał w tym przypadku przeciwny do zamierzonego, skutek. Siostra SAMA sobie
wybiera drogę życiową i SAMA będzie ponosić konsekwencje swoich wyborów.

[ania_rosa]

Agamagda- miałam na myśli to, że nie da się komuś "wykupić" wizyt u psychologa.
I rozumiem to b. dosłownie. Zasadniczo rozbija się to o etykę zawodową: nie
powinno się prowadzić terapii, którą opłaciła inna osoba niż klient. Nie mówię
tu o terapii dzieci i młodzieży, ani o ośrodkach państwowych, które opłacane sa
z podatków. Ale rzetelny psycholog nie powinien nigdy przystać na taki układ:
po pierwsze musi być dobra wola klienta, po drugie musi być jego determinacja
(jest starą prawdą, że docenia się to, na co się pracuje samemu, a nie dzięki
hojności ojca, mamy, siostry) i po trzecie on sam musi się zgłosić i wykazać
chęć współpracy.
Odniosłam się więc do sformulowania "wykupić karnet u psychologa"
pzdr
Rosa

[nangaparbat3]

Agusiu, to jak tu sie dziwić, ze on nie decyduje się na slub? Z kobietą, która
nie toleruje w domu jego dzieci i nie lubi ich? A Ty bys na jego miejscu
chciała takiej zony?
Teraz sobie myslę, że facet, który w stosunku do Twojej siostry zachowuje sie
rzeczywiscie okropnie, należy do tych, całkiem licznych, panow, ktorzy nie
umieją zerwać z kobietą, więc jej dowalają, mniej lub bardziej swiadomie
oczekując, ze sama się wyprowadzi. Bo zauważ, że dla niego zerwanie oznacza
wyrzucenie jej ze wspolnego w jakimś sensie domu (ale to w sensie prawnym jego
mieszkanie). Bardzo trudno w takiej sytuacji zerwać = o wiele latwiej spakować
walizkę czy plecak i wyjść.
Ja nie jestem psychologiem, nie wiem, czy dobrze myslę, ale tak mi sie zdaje,
ze jedyne, co możesz zrobic dla siostry, to dać jej pewność, że chocby nie wiem
co sie stalo, jesteś jej siostrą i bedziesz ją kochać zawsze, nawet jesli jej
sie nie uda, jesli oberwie, jesli sie nie powiedzie. I ze jej ewentualna
porażka nie będzie Ciebie za bardzo bolała - bedzie, bo zawsze boli cierpienie
bliskiej osoby, ale to jest do przejscia. Że nie bedziesz jej miala za złe, jak
jej sie nie uda.
Myslę też sobie, że jeśli ona bedzie pewna, że ją akceptujesz taką jaka jest, z
jej slaboscią, rozterkami, głupstwami, jakie popełnia, wtedy - być może -
będziesz umiala namowic ją na poszukanie pomocy, bo wtedy uwierzy, że chodzi Ci
o nią, taką jaka jest, a nie o to, jaka wg Ciebie być powinna. Ale musi potrwać.

[agusia12344]

Dzięki za tak wnikliwe rozpatrzenie mojej sytuacji, szczególnie Ani Rosie,
Adzemagdzie i Nangaparbat3, Przyznam się dopiero teraz spojrzałam inaczej na tą
cała sytuację. Pisząc tu moje pytanie oczekiwałam na odpowiedz typu, 3 lata to
za długo niech biedna dziewczyna da sobie spokój, zróbcie wszystko, żeby od
niego odeszła i nie marnowała sobie zycia. Nie przyszło mi nawet do głowy, że
moja siostra też ma sobie sporo do zarzucenia. Ania Rosa ma rację, mówiąc "że
kiedy ktoś obija sie nieustannie w toksycznych związkach to- primo- będzie ten
schemat powielać (do przerwania uzależnienia jest potrzebny okres samotności i
terapia lub przynajmniej gruntowne przemyślenie własnych błędów i uwarunkowań),
a secundo- każdego nowego (innego) partnera będzie się traktowac jak
przysłowiowego Pana Boga, którego się za piętę złapało. I nawet jeśli nowy
partner z gruntu nie jest zły, to toksyczny schemat i tak zadziała, bo
wprowadzi go osoba uzalezniona. Na przykład ktoś, kto nie nauczył się stawiania
granic nie postawi ich i w nowym związku, a od tego już tylko krok do nadużyć
przez drugą osobę" . tak naprawdę to trzebaby ją zostawić samą z całym tym
bigosem i czekać aż wrzud pęknie i zacznie zauważać własnymi oczami problem. Po
drugie, kwestia dzieci, nigdy mnie nie zastanowiło ze to może być zasadniczą
przyczyną jego zachowania. Dla mnie było to wtórne. Bo choć przychodzi mi z
trudem takie wyznanie to jej facet, mimo że zachowuje się jak gbur i
nieokrzesany cham, to jednak nie jest złym człowiekiem. Tu to co napisała
Nangaparbat oświeciło mnie. Jest duza szansa że jest tak jak piszesz, że on nie
mówiąc tego wprost daje do zrozumienia, że nie chce być już z nią. A nie powie
jej tego wprost, bo wie że wyprowadzka od niego postawi ją w trudnej sytuacji -
powrót do rodziców nie wchodzi w grę, bo dla niej byłaby to porażka, na
wynajęcie mieszkania nie stać jej, a przeprowadzka do mnie, to rozwiązanie
bardzo tymczasowe. Faktycznie jej stosunek do dzieciaków jest dla faceta nie do
zaakceptowania. Może to i rozwrzeszczane bachory ale jego, i sama niechciałabym
żeby moje dzieci były tak traktowa jak moja siostra się do nich odnosi. Nawet
nie to, że bije czy krzyczy, ale wyraznie ich nie akceptuje. To co pisz
Agamagda to chyba prawda "Twoja siostra moim zdaniem nie lubi dzieci partnera,
bo ze siostra "rywalizuje " z nimi o miejsce w rodzinie. Albo ma do nich zły
stosunek, żeby zrobić na złość swojemu partnerowi za to, że on ją źle traktuje.
Uderza tam gdzie najbardziej boli. A tak najpewniej to jedno i drugie. " sądzę
przede wszystkim że jeśli chce być z tym jegomościem to musi zaakceptować go z
dobytkiem a nie "wybiórczo - jego tak a dzieci nie. Jeśli tego nie zrobi to nie
ma żadnych prespektyw dla zwiazku (zresztą wg mnie i tak nie ma)
Przyznam się ze pomysl "karnetu" mi sie spodobal. Ja po prostu nie potrafiłaym
zostawic siostry nic nie robiąc, nawet gdy tak w głębi przyznaję ze człowiek
sam jest odpowiedzialny za swoje decyzje i musi ponosić ich konsekwencje.Znam
zaprzyjaznioną prywatnie panią psycholog. Porozmawiam z nią o takiej
mozliwośći. Siostra tez może łatwiej zaakceptuje kogoś "znajomwgo"

[agamagda]

No to fajnie ze mogłąm jakos pomóc)