Czy Twoj partner zmienił się po ślubie?

[piotruspan2000]

Witam forumowiczki-macochy i wszystkich czytajacych. Trafilem na to forum bo
zakochany jestem w Macosze mojej starszej coreczki czyli w mojej zone (nie
lubie slowa 'zona'), a Ona sie tu 'udziela'.
Jako mezczyzna ciekawy jestem Waszych opinii o Waszych partnerach ale
rowniez o Was samych.

Troche prowokacyjne pytania ale dyskusja moze byc ciekawa.
Czy zmienilyscie sie po slubie? czy Wasi partnerzy zmienili sie po slubie?
czy dbacie o swoje zwiazki czy raczej osiagnelyscie juz zamierzony cel,
zdobylyscie Go/Ją i mozecie odpoczac?

pozdrawiam
PP

[mamaadama4]

U nas niewiele sie zmieniło, a jeżeli nawet to nie z racji zmiany statusu
związku. Z bardzo prostej przyczyny - ślub wzielismy po 7 latach wspólnego
mieszkania. MNie tylko ogarnął błogi spokój, że wreszcie pewne sprawy prawno-
finansowe są prostsze. Ale u nas jest tak jak z winem, im starsze tym lepsze.
danka

[kasjusz3]

Czesc

Moja odpowiedź będzie zblizona do wypowiedzi Danki, tzn. dla mnie znaczenie ma
fakt, czy i jak mieszka się ze sobą, a nie faktyczny status związku.
Przypuszczam, że Twoje pytanie sugerowało zmianę w zachowaniu partnerów po
wspólnym zamieszkaniu, którą wiele osób automatycznie wiąże ze ślubem.
Oczywistym jest, że wygląda to inaczej, niż sprzed czasów, kiedy mój partner
jedynie bywał obecny w mojej codzienności. Kiedy stał się częścią jej samej,
zaczęło nas łączyć wiele więcej i jest to nieporównywalne do tego, jak
wyglądał nasz związek przed trzema laty. Codzienność ma to do siebie, że
potrafi być zwodnicza i rzeczywiście zdarza mi się czasem (i jemu również)
wpadać w pułapkę myslenia, które opisałeś. Złudnej pewności, że nic się nie
stanie, bo za dlugo jestesmy razem, życia sobie bez siebie nie wyobrazamy,
łączą nas relacje rodzinne itd. (malżeństwem nie jesteśmy).

Nigdy nie zgadzalam się z wszechpanującym przekonaniem, że małżeństwo daje
jakąś tam pewność, że partnera ma się już na zawsze, i że nic się stać nie
może, skoro związek został przypieczętowany mocą prawa.Kojarzy mi się to
trochę z podpisaniem aktu własności na partnera i jest to, moim zdaniem,
cholernie złudne przekonanie.
Odejść ze związku można zawsze, a jego status może mieć ewentualny wpływ na
to, jakim problemom przyjdzie nam stawiać czoła po podjęciu takiej decyzji.

pozdrawiam

[ka.ga]

Tak wprost nie da sie chyba odpowiedziec na to pytanie. Miedzy nami - czyli
miedzy moim mezem a mna - po slubie praktycznie nic sie nie zmienilo (nawet
nazwiska ) Mieszkalismy ze soba dwa lata zanim sie pobralismy. Nadal dbamy
o nasz zwiazek, w ktorym ja jako zona czuje sie duzo pewniej niz jako nie-
zona. Ale to ma raczej zwiazek z "okolicznosciami zewnetrznymi" i
postrzeganiem mnie przez znajomych meza. Zwlaszcza przez tych, ktorzy znali
tez jego ex.
Natomiast to, ze wzielismy slub chyba bardzo rozsierdzilo nasza ex, ktora a
jakis czas przyczaila sie, a po naszym slubie ponownie zaatakowala.
Slub wplynal tez troche na stosunki z...pasierbica(?) - corka meza. Nie
wyobrazaj sobie tylko, ze jako narzeczona bylam slodka, obsypywalam Kasie
prezentami i w ten sposob chcialam pozyskac przychylnosc jej ojca, a po slubie
wyszla ze mnie prawdziwa zazdrosna macocha. Wrecz odwrotnie. Poki nie bylismy
malzenstwem maz jakos nie mial odwagi bardzo otwarcie rozmawiac z corka o
naszej trojce, po slubie mozliwe staly sie "oficjalne" wizyty moje u tesciowej
wtedy, gdy jest tam takze Kasia. A to daje szanse na podtrzymanie cienkiej
nici kontaktow.

[ashan]

No, no, ciekawość mnie zeżre czyimżeś mężem )))
A co do zadanego tematu ... U nas po przejściowych kłopotach
organizacyjnych związanych z przeprowadzką, pójściem mojego syna do szkoły
itd. wszystko było jak dawniej - łącznie z uczuciem obłędnego wzajemnego
zakochania )). Dopiero teraz (sławny kryzys tzreciego roku? ))) wychodzą
takie kwiatki, ze ręce mi opadają. Ale, w sumie, te nieporozumienia, które się
pojawiają paradoksalnie wzmacniają dbanie o związek. Widać taką górę, na którą
trzeba wejść, to się gramolimy... Przyznam, ze kilka lat temu spotykając takie
problemy jak teraz, dałabym długą już dawno... I widzę u mojego szanownego
podobny objaw - teraz chyba wiemy, że czasami miłość nie wystarczy, trzeba
jescze mnóstwo dobrej woli i kupy wysiłku (zwłaszcza przy naszych perypetiach
moje dziecko-twoje dziecko-nasze dziecko)...

pozdrawiam ))

[piotruspan2000]

Ciekawosc zzera? hihihi... no to sie nie przyznam )

wszystkim Wam dziekuje za odpowiedz.. oczywiscie wszytskich czytajacych
zapraszam do podzielenia sie z nami...
zwiazki to nie takie proste przebywanie ze soba... malo bylo we mnie
swiadomosci na ten temat... ciekawe co mysla Wasi mezowie...

przeciez to ich drugi (przynajmniej ) powazny zwiazek... pierwszy sie
rozlecial... ponieslismy porazke... czy wyciagamy wnioski... no wlasnie czy
wyciagamy wnioski???? biada temu co nie wyciaga... moze sie tak samo skonczyc
jak ten pierwszy (poprzedni)

jasne ze nie ma znaczenia slub tzn nie powinien.. dla osob swiadomych i
dojrzalych 'zwiazkowo' to przyjemne swieto a ze wzgledow formalno prawnych
legalizacja zwiazku.

ale...

czy Wasi partnerzy... partnerki... w dalszym ciagu.. po tych kilku latach
kiedy juz jestescie razem dalej sa tak samo zakochani w Was? ciagle
otrzymujecie kwiaty z byle okazji? kochacie sie szlenczo w sklepowych
przymierzalniach? nie spozniacie sie na umowione spotkanie? malujecie sie idac
do lozka? ubieracie sie aby Mu dech zaparlo? mozecie na niego liczyc jak na
zawisze? nie wydzieracie sie na niego zbierajac porozrzucane skarpety?
gotujecie pyszne obiadki? jestescie zapraszane do kin/teatrow/restauracji?

no wlasnie jak to jest po tych kilku chwilach ze soba?...dalej tacy
romantyczni?

pozdrawiam
Piotruspan....

[ashan]

Obstawiam, ze jesteś najukochańszym Aagaci )))), ale nie będę nalegać na
to, zebyś się ujawniał ))))
Mój szanowny nie chce, żebym się malowała - na dzień też, co tu mówić o nocy :-
). Kwiaty? dostaję (chociaż faktycznie jakoś rzadziej niż dwa-trzy tygodnie
temu ). Tak, jestem zapraszana na koncerty i do teatru (tylko, ze
regularność z jaką odwiedzamy te przybytki przestaje być romantyczna ), a
szalonym chwilom tete-a-tete przeszkadzają wszędobylskie (i baaardzo czujnie
śpiące) dzieciaki. Więc można powiedzieć, ze jesteśmy romantyczni w bardzo
systematyczny sposób, czyli tacy romantyczni inaczej ))
pozdrawiam

[ka.ga]

He, he, ja tez wydedukowalam, ze jestes mezem Agaci )
Kazdy zwiazek musi ewoluowac i chyba nie jest dobrze, jesli po trzech,
czterech czy dziesieci latach zachowujemy sie tak samo. Dbanie o zwiazek nie
powinno moim zdaniem ograniczac sie do makijazu do lozka, albo
niespodziewanych kwiatow od meza.
Ale dobrze, odpowiadam. Tak samo jak na poczatku sluchamy sie wzajemnie i
duuuuzo rozmawiamy, tylko tematy sie zmienily - kiedys chcielismy SIE poznac,
teraz chcemy znac swoje ZDANIE. Z tym sexem to jest roznie - ochota, owszem
jest, ale czesto daje znac o sobie zmeczenie (w przymierzalni nie probowalismy
nigdy ) No i na szczescie teraz sex nie ogranicza sie tylko do chemii, jak
po trzech tygodniach znajomosci, towarzyszy mu cos znacznie glebszego.
Moj maz, podobnie jak maz ashan, nie lubi makijazu. Ale z radoscia zakladam
dla niego nowa bielizna (wybrana zreszta albo przez niego, albo przeze mnie
pod katem jego upodoban), z bijacym sercem biegne na spotkanie gdzies na
miescie, ale jest to inne bicie niz przed kilku laty, daje sie zaprosic do
kina czy na koncert, ale tez wiem, ze inne sa intencje, podobnie z kawiarnia...
Niby gesty te same, ale kryje sie pod nimi cos innego niz na poczatku
znajomosci.
Pamietam, ze jakos tak po trzech, czy czterech miesiacach bycia razem moz,
wtedy jeszcze nie maz, westchnal i powiedzial" "Chcialbym, zeby ten etap tanca
godowego byl juz za nami".
A wiec puszenie pior za nami, teraz BUDUJEMY gniazdo.

[aniaasi]

Tak, tak, ja też mam podejrzenie, że to mąż Aagaci...

Nie mogę Ci wprawdzie odpowiedzieć na pytanie, bośmy się nie pobrali ale 7 lat
stażu to już jak niejedno małżeństwo, co?
A staramy się chyba dalej tak jak kiedyś - teraz jest nasza córeczka, zaraz
będzie druga, więc to staranie siłą rzeczy jest trochę inne, ale... hmmm,
niech pomyślę:
nawet jak nie wychodzę z domu, to się maluję,
zwijam niezmiennie skarpety w kulki,
dbam o figurę i jej odpowiednie przykrycie
gotuję co tylko mu się zamarzy,
mówię "kocham Cię" z własnej nieprzymuszonej woli,
podziwiam, robię niespodzianki, jestem zazdrosna...

ale:
krzyczę jak chrapie,
wkurzam się jeśli notorycznie instynt odpoczywania bierze górę nad
odpowiedzialnością i poczuciem przyzwoitości,
wymiguję się (nieskutecznie) od załatwiania zmiany opon lub ostrzenia noży,
ale to drobne grzeszki i tak zakorzenione, że próba ich wyplenienia mogłaby
się zakończyć katastrofą.. ))

Poza tym - dostaję kwiaty i prezenty, słyszę komplementy, jestem mile
zaskakiwana wcześniejszym niż planowany powrotem do domu, nigdy nie słyszę, że
mam czegoś sobie nie kupować-a wręcz przeciwnie, czuję miły dotyk na włosach
kiedy mieszam zupę, mam poczucie, że jest dobrze nam obojgu.

Fakt - szaleńcze maratony seksualne już z rzadka, inny tryb życia (no ale nie
jesteśmy coraz młodsi przecież...), nieco mniej żywiołowo, ale i bez kłótni,
bez cichych dni - po prostu dobrze. Nie pamiętam kiedy ostatnio płakałam,
kiedy się kłóciliśmy.
A chyba ślub by już teraz tego nie zmienił, co?

Więc chyba zmieniło się w miarę upływu czasu ale na lepsze. Nie bez wysiłku, o
nie
Ania

[aagacia]

o wy czarownice

[atagag]

Nie jesteśmy jeszcze po slubie, a juz widzę duże zmiany u partnera. Ostatnio
dowiedziałam się, że że dla niego wszystko, a dla mnie nic. Jak on potrzebował
pomocy (pieniądze na alimenty, podatki, zus-y, itp.) zawsze mógł na mnir
liczyć, ale kiedy zagadnęłam, czy gdyby zabrakło mi na alimenty, mogę na niego
liczyć, usłyszałam, że to moja sprawa. Ostanio zagadnęłam o uregulowaniu spraw
majątkowych. On ma dom, w który włożyłam troche swoich pieniędzy i pracy,
opłacam wszystkie rachunki, wzięłam kredyt na jego budowę i czego się
dowiedziałam, że owszem możemy uregulować sprawy, ale na jego warunkach, tzn.
udział w wartości domu, a nie w środkach jakie włożyliśmy (dom jest więcej wart
niż pieniądze jakie włożyliśmy w jego budowę). Uważam, że jest to krzywdzące,
kiedy mu o tym powiedziałam, że czuję sie upokorzona żebrząc, on powiedział,że
przesadzam. Ponadto mamy dzieci i on za żadne skarby nie chciałby oddać mojemu
ani grosza, nawet z tego co jest moje. Jednym słowem, żeby mieć, mógłby nawet
mnie oszukać. Przykro mi, że pieniądze okazały się silniejsze. On pokazał swoja
prawdziwą twarz. Jest mi ciężko, nie mam z kim porozmawiać, nigdy nikomu się
nie żaliłam, wszystko dusiłam w sobie. Jednak czuję, że muszę z kimś
porozmawiać. Dobrze, że istnieje takie forum. Pisać mi chyba będize łatwiej,
niż rozmawiać.

[ashan]

Witaj Atagag )). Dobrze, ze tu trafiłaś. Pisz - to pomaga uporządkować
myśli, uspokoić się, nabrać dystansu do swoich kłopotów.
pozdrawiam ciepło
ashan

[naturella]

U nas ślub nic nie zmienił. Mieszkaliśmy razem przed dwa lata. Po pół roku
znajomości skończyły sie te pierwsze endorfiny, czyli to szaleńcze puszenie
piór, a zaczęła się prawdziwa miłośc, z głęnoką przyjaźnią, wsparciem,
zrozumieniem... Nawet seks jest inny, taki czulszy, delikatniejszy.
Określiłabym to tak - więcej przytulania, mniej dyszenia (przepraszam, jeśli to
kogoś uraziło). Slub w naszym życiu był niesamowicie miłym przeżyciem, ale nie
wpłynął na nasz związek i nasze uczucie.

[jayin]

naturella napisała:
> Określiłabym to tak - więcej przytulania, mniej dyszenia (przepraszam, jeśli
to kogoś uraziło). Slub w naszym życiu był niesamowicie miłym przeżyciem, ale
nie wpłynął na nasz związek i nasze uczucie.

))))
ale wiesz - im więcej lat na karku, to te proporcje znowu się odwrócą )
tylko, że to dyszenie wynikać będzie już nie z gwałtownych namiętności, ale
spadku kondycji))


i witam serdecznie atagag na forum!

pozdr.

Joanna

[piotruspan2000]

Pisz, pisz... jezeli ci latwiej... pisz!

jestemy anonimowi wiec jakby samo z siebie wychodzi...

anonimowi to chyba nie do konca... mnie od razy zolzy poznaly ze jestem
aagaci.. nic sie nie da przed nimi ukryc!

pozdr
PP

[jayin]

PP - bo to nie tak łatwo NIE ROZPOZNAĆ, jak się ma w kącie latającą miotłę i na
kolanach czarnego kota. Nawet szklana kula nie jest potrzebna to po prostu
wiedźmia intuicja

pozdr.
(jak to miło powitać "połówka" naszej forumowiczki - nie bijcie się tylko o
kompa ))!

pozdr.

Joanna

[asiek25]

My też nie mamy ślubu, ale mieszkamy ze sobą od 3 lat. Zamieszkalismy razem po
3 miesiącach znajomości i teraz wiem, że zdecydowanie za szybko. Nie mieliśmy
czasu, ąby się dobrze zastanowić nad pewnymi rzeczami i wiele spraw sobie
przemyśleć. Nie jest już tak samo jak na początku, kiedy zyliśmy jak w amoku,
wychodząc z domu tylko po jedzenie. Ale on nadal jest bardzo czuły i dobry dla
mnie, często mówi mi że mnie kocha i nawet kiedy rano wstajemy po imprezie,
kiedy mam rozmazany tusz na policzkach (bo nie chciało mi się zmyć wieczorem
makijażu) i rozczochrane włosy - nawet wtedy on mówi mi, że jestem piękna.
Kwiaty nadal dostaję bez okazji, choć już nie tak często. Za to w kinie bywamy
częściej. Do teatru to ja go zapraszam. A seks ma teraz zupełnie inne barwy i
odcienie niż kiedyś... Wiem, że gdybyście zapytali jego o to samo, to
powiedziałby, że zmieniłam się bardzo i to chyba trochę na gorsze. A dlaczego?
To już zupełnie inna historia, którą pewnie kiedyś Wam opowiem...
Pozdrawiam
Asia

[aagacia]

witaj asiu milo sie czytac
ciekwe ile juz tu nas jest...?

[piotruspan2000]

Alez Wy kobiety macie intuicje... jak szybko domyslilyscie sie kim jestem..
hihihi...

rozgryzlyscie mnie!!!! i to tak szybko... bez pytanie dociekania i szemrania...

ciekawe te wasze opinie o zwiazkach... o waszych zwiazkach... zwiazek dojrzewa
w waszych oczach, zmieniaja sie wartosci na glebsze i bardziej 'do
przezywania'.. o tym sexie z przymierzalni i skarpetach to bylo w przenosni...
ale ciesze sie ze zostalem zrozumiany...

zauwazylscie rowniez ze Wasi partnerzy moga nieco inaczej patrzec na te
zmiany... ciekawe jakie bylyby ich opinie...

mysle ze to bardzo indywidualne... zalezne od Jego samego i od Zwiazku... i od
Ciebie...

Obserwujac zwiazki w pracy, na ulicy, na urlopie, w sklepie itd. nie moge
oprzec sie wrazeniu ze zwiazek z czasem 'powszednieje'... staje sie szara
codziennoscia.. ona czyta ksiazki albo gada przez telefon.. on wpatrzony w
bande facetow ganiajacych za pilka... jakby ze soba a obok siebie... mniej
przytulania... cieplych rozmow... kwiatow... itd.

mniej takiej spontanicznosci... milosc tak ale raczej od swieta... nie kiedy
On chce tylko kiedy Ja chce...

Mlode zwiazki 'gruchaja' jak galabeczki...
Starsze, dojrzale zwiazki jak para lwow... On samotnie wypoczywajacy... Ona z
dzieciakami...

Co Wy na to?

PP

Co Wy na to?

[atagag]

Święta prawda, on odpoczywa, a ja obiad, pranie, sprzatanie, dzieci itp, itd.
Niby jest fajnie, on mnie kocha, zapewnia o miłości, jest czuły, ale ... Nie
żałuję, że jestem z nim, mimo, że często się kłócimy (złaszcza o dzieci).
Kocham go, jesteśmy szczęśliwi, ale są zadry i one bardzo bolą.

[nooleczka]

Atagag, a dzieci jego? twoje? czy wspólne?


Pozdrawiam, Ania

[atagag]

I moje i jego

[nooleczka]

Atagag, napisałaś że się często kłócicie o dzieci, no właśnie... czy to tak
wygląda jak napisałam w wątku o faworyzowaniu? Bo jeśli tak, to napisz prosze
coś więcej, jak też jestem "utopiona" w takich kłótniach i nie wiem jak z tego
wybrnąć.
Czy też może bardziej chodzi o sprawy majątkowe? To tez znam z autopsji
Wiem jak to jest - jego dziecko, moje dziecko. On nie będzie łożył na moje, ja
nie będę na jego. Miedzy innnymi dlatego nie mieszkamy razem Juz sama nie
weim do czego ten mój zwiazek prowadzi

pozdrawiam, Ania

TAK

[alfa36]

Wydawalo mi się, że wychodzę za najlepszego faceta na świecie. Szybko okazało
się, że zaczynamy się kłócić, a ostatnie zdanie zawsze należy do męża. Dodam,
ze, aby być z nim pokonałam mnóstwo trudnosci. Wyksztalcona, młoda dziewczyna,
z pozycją zawodową i 10 lat starszy wdowiec z 10 letnim dzieckiem. Nie
chciałabym znaleźć się wtedy na miejscu rodziców. Ile ja wtedy nocy
przepłakalam - z jednej strony On - a widzialam wtedy tylko zalety, z drugiej
ja-wychuchana córeczka rodziców, nie powiem też mialam wątpliwości. Teraz wiem,
że moja ukochana mama też wylala morze łez. Podziwiam właśnie teraz rodziców za
spokój, choć wiem ile ten spokój kosztował ich zdrowia. No i w końcu
postanowiłam -wyszlam za mąż. I wtedy skończyła się sielanka. Kocham mojego
męża. Wiem, że stara się (w międzyczasie stracił pracę), ale przybiła nas proza
życia. I kłócimy się - powod ostatnio tylko jeden - jego dziecko. Jestem
macochą,naprawdę nie potrafię być mamą dla tego dziecka, mogę co najwyżej być
jego opiekunką, a to w zestawieniu z nastolatkiem daje mieszankę wybuchową. I
to też jest powod wiecznego niezadowolenia mojego męża. On szukał (wcale się
nie dziwię)zony i matki. Znalazł tylko żonę. A wracając do głównego watku: może
mój maż sie nie zmienił, może ja mialam o życiu z nim inne wyobrażenie.
Piotruspan napisał "czy dbacie o swoje zwiazki czy raczej osiagnelyscie juz
zamierzony cel". Ja staram się dbać, tyle, że coraz częściej mam wrażenie, że
moj mąż osiągnął swoj cel.

[nooleczka]

alfa36 napisała:
> życia. I kłócimy się - powod ostatnio tylko jeden - jego dziecko. Jestem
> macochą,naprawdę nie potrafię być mamą dla tego dziecka, mogę co najwyżej być
> jego opiekunką, a to w zestawieniu z nastolatkiem daje mieszankę wybuchową. I
> to też jest powod wiecznego niezadowolenia mojego męża. On szukał (wcale się
> nie dziwię)zony i matki. Znalazł tylko żonę.

Alfa, a nie myśleliście o własnym bejbiku? Ty pokazałabyś mu jak wspaniałą
matką potrafisz być; on - miałby wtedy i zonę, i matkę. Wilk syty i owca cała.

Pozdrawiam, Ania

[alfa36]

Nooleczka, czy myślisz, ze dziecko (wspólne) moze poprawić funkcjonowanie
zwiąku? Ponoc maluch to oprócz oczywistej radości, także wiele pracy. A tak
naprawdę to myślę bardzo poważnie o dziecku. Choć trochę sie boję, że bedzie
nam trudno, ze wrecz przybędzie nam powodów do kłótni.

[chalsia]

Pamietaj o jednej prawdzie - dziecko NIGDY nie rozwiąże problemów. W związku, w
którym jest dobrze - dziecko wzmacnia więzy, w związku, w którym dzieje się coś
nie tak, są problemy - dziecko je tylko wyostrza i przez to może doprowadzić do
jego rozpadu (co bardzo często, o ile nie zawsze, sie dzieje).

Pozdrawiam,
Chalsia

[nooleczka]

A co Twój m. na ten temat sądzi? Rozmawiałaś z nim o dziecku?
Ogólnie zgadzam się z tym co napisała chalsia, ale jeśli Twój luby też chce
dziecka, to moze odnaleźlibyście szczęscie jako rodzice?


ania

[chalsia]

Mój eks chciał dziecka. (Generalnie zawsze zdecydowanie bardziej niż ja).
Już po rozstaniu okazało sie, że on myślał w taki właśnie głupi sposób, że
dziecko "naprawi" związek. Jemu już coś w naszym związku nie pasowało przed
poczęciem dziecka. Gdybym wiedziała, że on ma z czymś problem, to nie
zdecydowałabym się na ciążę.
To tak gwoli przestrogi.

Pozdrawiam,
Chalsia

[alfa36]

Mój mąż nie nalega i nie nalegał. Mam wrazenie, że nie lubi mówic o dziecku.
Raczej jego syn porusza ten temat (w Wigilię składając mi życzenia powiedzial,
ze chcialby wreszcie doczekać sie brata). Byłam juz w ciazy, niestety w 10
tygodniu poronilam. Moglam więc przez kilka tygodno zaobserwowac zachowanie
meża. Widziałam, ze sie cieszył, ale wybuchu entuzjazmu przy dwóch kreskach nie
było. (szczerze mowiąc zawiodłam się, wypbrażałam sobie, że będzie skakał z
radosci). To dziecko bylo jak najbardziej zaplanowane, ale co bedzie dalej nie
potrafię przewidzieć. Kłócimy się coraz więcej. Powód jest jeden-zachowanie
jego syna. Ja mam zupełnie inne wyobrażenie, co do wychowywania dziecka (ale ja
nie mam żadnych doświadczeń). To, czy się zdecyduję (mój maż po skierowanym
wprost pytaniu, czy chce mieć dziecko odpowiedzial twierdzaco, ja jednak czuję,
że tak naprawdę to jest to mu obojętne -kiedyś - zresztą przy okazji kłótni -
powiedział "ja już dziecko mam"), będzie zależalo od tego, jak ułożą sie
stosunki między nami. Póki co doszlam do wniosku, że najwygodniej dla mnie
będzie nie wtrącać się w zycie nastoletniego syna meża-nie zmuszac do nauki,
pozwolić na totalny bałagan, nie mieć nic przeciwko siedzeniu przed telewizorem
itd. Tylko nie wiem, do czego to moze doprowadzić.
Pozdrawiam zimowo, życzac szczesliwego Nowego Roku, bez problemow z bylymi i
ich dziecmi

[jayin]

alfa, dla mnie to wygląda tak:

- wykształcenie, naukę jego syna sobie odpuść - od tego są rodzice, faktycznie.
poziom wykształcenia Jego syna nie wpływa na Ciebie przecież. można odpuścic.
niech się zajma tym rodzice.

- bałagan - jeśli bałagani w Waszym domu, to egzekwuj. bo to też twoj teren po
czesci i masz prawo do wymagan co do tego (zakladam zreszta ze i tak to Ty
dbasz o porzadek w domu, jak to w wiekszosci przypadkow damsko-meskich bywa:>
wiec nie odpuszczaj sobie ani o cal szacunku dla swojej roboty i trzymania
porzadku w domu!) - chyba, ze jestescie w stanie miec jeden pokoj w mieszkaniu
WYLACZNIE do dyspozycji Jego syna, wtedy tamniech sobie ma sodome i gomore,
byle nic nie uciekalo na wlasnych nożkach do innych pokoi, np. nieuprane
skarpetki spod łóżka, czy kurz z półek - na reszcie terenu powinien trzymac
sie WSPÓLNYCH zasad waszych. i kropka.

podobnie z zachowaniem sie. jesli dziecko bywa niegrzeczne, to pol gwizdka jak
sobie rodzice na takie zachowanie dziecka wobec siebie np. pozwalaja. ale ty
nie musisz. mas prawo i w razie czego powinnaś wymagac zeby w stosunku do
Ciebie byl conajmniej "chulturalny":> (co mam nadzieje ma miejsce???! - bo
roznie bywa).

ogolnie wiec - jesli bezposrednio tyczy sie cos ciebie - masz prawo reagowac,
ingerowac itd. jesli nie (tak jak nauka, psucie wzorku przed tv) - to sprawa
dziecka i jego rodzicow.

pozdr.

Joanna