Granice szczerosci

[woman-in-love]

Duzo mówimy o szczerosci, otwartosci, która jest z jednej strony wyrazem
szacunku, a zdrugiej - niezbędnym warunkiem przetrwania związku. Pojawiaja się
jednak problemy, o których niełatwo jest mówic bez zadania bólu najblizdzej
osobie. czy warto byc "szczerym do bólu"? Najczęsciej ukrywamy istnienie
drugiego "równoległego" zwiazku, ukrywamy całkowite zobojetnienie, zaczynamy
unikać jakichkolwiek, nawet banalnych rozmów, zeby nie zdemaskować swojej
obojętnosci, podwójnego zycia, często - zdrady. Często jest jakby niewyrażna
trensakcja - układ: "ja udaję, że o niczym nie wiem a w zamian uzyskuję świety
spokój i mozliwośc eksploatowania twojego poczucia winy." Jak to jest, waszym
zdaniem? Co gorsza, oboje zainteresowani gotowi sa przysiąc, że są ze soba
szczerzy.

[marcin1973]

Nic dodać nic ująć. Gra pozorów. Można się zastanwiać nad przyczynami, czy
rozpad emocjonalny wywpłuję tę grę pozorów, czy też owa gra wywołuje rozpad
emocjonalny.

Marcin

[maryska303]

granice szczerosci...?

U mnie jeszcze niedawno wygladalo to tak:
Kiedy zaczynalam niesmialo rozmowe na temat seksu (a wlasciwie jego braku)
slyzsalam w odpowiedzi zebym "nie marudzila", ze "przesadzam", ze "i tak z
nikim innym nie byloby mi lepiej".

Nie uwazam zebym marudzila i ze przesadzam. Przez brak seksu albo zbyt malo
seksu w moim zwiazku wpadlam w kompleksy, zastanawiam sie co ze mna jest nie
tak, czuje sie niedowartosciowana, o ponizeniu kiedy po raz kolejny slysze ze
nie mamy juz 20 lat (tylko 26) nie wspomne (czy 26 to naprawde taki wiek, ze
seks raz na dwa tygodnie ejst sportowym wyczynem???? nie moge w to uwierzyc ale
moze to prawda!????!).

No a co do szczerosci- mam taka ochote skomentowac ze "i tak z nikim innym nie
byloby mi lepiej" ze chce mi sie plakac z wscieklosci.
Wedlug wyobrazem mojego faceta to byl moim jedynym facetem (nie przyjmuje do
wiadmosci ze bylo inaczej bo przeciez nie jestem dziwka).

Wiec zamiast skomentowac, ze nie byl moim jedynymfacetem i nie jestem oziebla,
a z innymi facetami tez bylo mi dobrze.... (wiem ze nie przezylby gdyby to
uslyszal) ..ide sobie pobiegac do lasku. Idiotyzcne rowiazanie, wiem...

[sanna29]

uwazam, ze to nei jest idiotyczne rozwazanie. Ja sie z tym tematem borykam
zaledwie od kilku miesiecy, a juz mi jest bardzo z tym zle. Czuje sie rowniez
jakas beznadziejna, choc w rzeczywistosci tak nie jest. Ale niechec mojego
partnera do zblizen, dotyku, pocalunkow powoduje, ze zaczynam czuc, ze moze cos
ze mna nie tak. Tylko niby co? skoro to ja mam ochote na seks, a nie on! no
coz... nie mam zamiaru prosic sie o tak intymne sprawy. W koncu nie on jeden na
tym swiecie, aczkolwiek wolalabym, aby to byl tylko on jeden. Jeszcze czekam na
cud... tylko jak dlugo? milego biegania po lasku

[maj_ka]

Można być szczerym. Nawet trzeba. Okłamywanie partnera, że się go kocha i
wymyślanie kolejnych bólów głowy jest jeszcze większą dla niego krzywdą. Ale
niestety, trzeba się odważyć, a to już nie każdy potrafi. Ukrywanie prawdy bądź
zwyczajne kłamstwa powodują frustrację i często wywołują poczucie winy.
A co wyniknie z tej szczerości "do bólu" to już odrębny temat. Takie jest moje
zdanie. I wiem, że wiele osób się z nim nie zgodzi. Pozdrawiam. Maja

[lideczka_27]

Bardzo dobry wątek i niezmiernie trudny temat...

W moim małżeństwie szczerość i lojalność to podstawa. Jest to przyczyną
nierzadko bardzo trudnych chwil, bolesnych, przykrych - bo słowa z ust
kochanego partnera - te „do bólu” prawdziwe - to okrucieństwo. Pojawiają się
wtedy pytania "czy aby on/ona naprawdę mnie kocha?", "gdyby mnie kochał/a tak
jak deklaruje, to by mnie tak świadomie nie ranił/a", "a weź ty sobie tę prawdę
wsadź w... " itd. Ale szczerość z drugiej strony to prawdziwy komfort. Ta
możliwość spojrzenia w lustro bez strachu czy obrzydzenia… Ten spokojny sen i
czyste sumienie... Ta świadomość, że robi się wszystko, by w związek nie
wkroczyły niedopowiedzenia, ciche dni, niepokój o przyszłość, której przecież
nie można budować na kłamstwie i milczeniu. Bilans zysków i strat wychodzi na
plus. Szczerości – rzecz jasna… :)


pozdrawiam
lida

[sceptyczna1]

Myślę, że szczerość w związku jest bardzo ważna, przynajmniej dla mnie bo lubię
wiedzieć na czym stoję, a poza tym żadna ze mnie aktorka. Ale co zrobić jeżeli
druga strona na słówko prawdy reaguje obrażaniem się - mówić czy sobie odpuścić?

[anula36]

u mnie to zalezy czego dotyczy to slowko-jesli jesli czego istotnego mowie i
tak i wtedy moja szanowna druga polowa przetrawia i najczesciej przynaje mi
racje, a jesli po prostu mam go ochote opieprzyc za znow pozostawiona pod
lozkiem szklanke po soku to przewaznie gryze sie w jezyk:)

[pocoto05]

anula36 napisała:

> u mnie to zalezy czego dotyczy to slowko-jesli jesli czego istotnego mowie i
> tak i wtedy moja szanowna druga polowa przetrawia i najczesciej przynaje mi
> racje, a jesli po prostu mam go ochote opieprzyc za znow pozostawiona pod
> lozkiem szklanke po soku to przewaznie gryze sie w jezyk:)

a wogóle to ta Twoja szanowna ma coś do powiedzenia:)

[anula36]

ba...pomysl,wybralam takiego sposrod milionow,wpuscilam do swego domu.. i juz
prawie nei ma w nim nic dopowiedzenia zalagl sie z calym dobrodziejstwem
inwentarza:) A gada jak najety- takie zboczenie nauczycieli akademickich:)

[marcin1973]

jak to nie ma nic do powiedzenia???? co za dom, gdzie facet nie ma nic do
powiedzenia???
anula36 napisała:

> ba...pomysl,wybralam takiego sposrod milionow,wpuscilam do swego domu.. i juz
> prawie nei ma w nim nic dopowiedzenia zalagl sie z calym dobrodziejstwem
> inwentarza:) A gada jak najety- takie zboczenie nauczycieli akademickich:)

[anula36]

pomysla freudowska -to ja praktycznie niewiel mam do powiedzenia we wlasnym
domu:)

[juna_bis]

Ja nauczyłam się nie być szczerą do bólu. Doszłam do wniosku, że nie warto. Za
dużo przykrości już zrobiłam słowami. Teraz trzymam język za zębami i bardzo
się pilnuję. Niczego dramatycznego nie ukrywam, więc jest bezpiecznie.

Szczerość to podstawa ale nie dogmat.

[xapur]

Staram się być szczery, ale uważam również, że nie zawsze trzeba być szczerym
do bólu. Zwłaszcza w różnych błahych sprawach, gdzie parę słów za dużo może
sprawić przykrość, a przemilczenie jest do wybaczenia. Prosty przykład.
Zapomniałem daty urodzin wybranki. Wiem - to odrażające dla kobiet, ale
niestety dość nagminne u facetów (przynajmniej tych, których znam). Kiedy
wychodzi to na jaw (czyli dzień dobiega końca lub co gorsza minął) zamiast
przyznać się do błędu może lepiej wymyśleć jakąś przeszkodę uniemożliwiającą mi
odpowiednie przygotowanie się. Jak najszybsze wynagrodzenie tego wykroczenia
pozwoli w miarę skutecznie rozwiązać problem, a jednocześnie nie będzie tak
przykre dla połowicy. Nie wiem czy to dobry przykład - kobiety mogą mieć na ten
temat inne zdanie.
Natomiast nie uważam, by ukrywanie kochanka(ki) było sensowne. Chyba lepiej już
się rozejść skoro potrzebujemy kogoś innego. Sam nie wiem. Aczkolwiek nie
spieszyłbym się ze szczerą deklaracją, iż zdarzyła mi się zdrada. Noga się
powinęła, ale czy przez nią ma upaść mozolnie budowany wspólny dom? Niektórzy
nie umieją wybaczać.

szczerosc

[piotrmus]

Uwazam, ze szczerosc jest wazna. Jestem zonaty od 5 lat. Zanim sie pobralismy
chodzilismy ze soba bardzo krotko, bo zaledwie 1,5 roku. Jestem z zona szczery
nawet w tych mniej waznych sprawach. Uwierzcie mi ze jest znakomity uklad
partnerski. Mamy do siebie pelne zaufanie. Jezeli mamy sobie cos do powiedzenia
nawet jezeli jest to bolesne dla polowicy to potem najczesciej szybciutko sie
godzimy. Bardzo czesto konczy sie to wspanialym relaksujacym seksem. Pozdrawiam

[juna_bis]

xapur napisał:
Zapomniałem daty urodzin wybranki. Wiem - to odrażające dla kobiet, ale
> niestety dość nagminne u facetów (przynajmniej tych, których znam).

Hm, to chyba jestem jak facet, bo notorycznie zdarza mi sie zapominac o
wszelkich waznych datach, zwlaszcza o rocznicach i innych. Najgorzej jest jak
zaczynam zgadywac (i nie trafiam) - jaka to okazja.

[woman-in-love]

zawracanie głowy z tymi rocznicami. Nigdy nie pamietam i nie robię problemu.
Możnaby założyć watek "mity", a to byłby jeden z nich, czyli, że kobiety
pamiętaja, a męzczyżni nie. I kobiety cierpia niesamowicie :-))) Jak męzczyzna
jest dobry, czuły, kochający - do tego dba o statystykę minimum 110 rocznie -
kto by marudził z powodu jakiejś rocznicy. No, chyba, ze to rocznica BEZSEKSIA!

[tulilipan]

O, a mi by było ogromnie przykro, gdyby mąż zapomniał o urodzinach!
Już bym wolała, żeby jakieś usprawiedliwienie wymyślił ;)

Jeśli chodzi o szczerość, to dla mnie nigdy nie była priorytetem.
Boję się sprawiać przykrość. Boję się, że ktoś mi sprawi.
Wolę przesiewać każdą prawdę przez refleksję, czy warto coś powiedzieć:
co mi to da, co to da tej drugiej osobie.
O wielu rzeczach lepiej samotnie zapomnieć.

Słusznie. Byle przesiewanie było odpowiednie...

[xapur]

Bo jeśli przez sito przejdzie większość grzechów to może się okazać, że ze
szczerości nic już nie zostało poza nazwą.

Ale rocznic klęsk nie świętujemy...

[xapur]

To apropo bezsieksia i nieco żartobliwie. Chociaż nie chciałbym dożyć takiej
rocznicy (chyba, że mi to już będzie zwisać i powiewać)

[wiedzma26]

a ja wolałabym usłyszeć szczerą odpowiedź na moje pytania, chciałabym wiedzieć
na czym stoję, już mam dość unikania odpowiedzi, wymyślania bzdurnych powodów
dla których m. zachowuje się tak jak się zachowuje. Tak w zasadzie to już mam
dość życia z bryłą lodu :(

[mh.clark]

zawsze uważałam, że w małżeństwie potrzebna jest szczerość i dalej tak uważam
ale.. ale doświadczyłam też szczerości, która zraniła mnie tak bardzo, że
mineły prawie dwa lata a moje serce dalej ma bliznę
dla kogoś innego może to nie byłby wielki problem dla mnie jednak był: mój mąż
zanim mnie poznał był przez 5 lat z dziewczyną, na głowie dla niej stawał, był
wpatrzony jak w obraz, pragnął jej ciągle - z powodu tej dziewczyny miałam
spore problemy emocjonalne bo się do niej porównywałam choć wszyscy wspólni
znajomi mówili mi, ze naprawdę nie ma do czego, wracając do tematu szczerości -
kiedyś w przypływie szczerości mąż mi powiedział, że na początku jak mnie
poznał przyszło mu do głowy, że moze mieć problem bo.. nie wyglądam jak jego
była a konkretnie nie mam tak dużego biustu jak ona
nie jestem płaska, mam bardzo przecięny biust (75b) a jednak poczułam się
koszmarnie, długo płakałam a potem wszystko się totalnie we mnie zablokowało,
nie potrafiłam się przy nim rozebrać, nie potrafiłam zaakceptować jego dotyku,
nigdy nie sądziłam, że jedno zdanie wypowiedziane w przypływie totalnej
szczerości może aż tak bardzo zranić
on tysiąc razy tłumaczył mi, że to była tylko jedna głupia myśl na samym
początku, że uwielbia mnie taką jaka jestem, sama starałam się w sobie
przełamać i przepracować pewne rzeczy ale rana została i do tej pory mam
problemy, tym bardziej, że niestety mnie tak nie pragnie i nigdy tak bardzo nie
pragnął jak tamtej (tłumaczy, że wtedy był młody i głupi i hormonami nabuzowany)

I tu jest pies pogrzebany.

[xapur]

Szczerość nie zawsze znaczy to samo. W tym konkretnym przypadku lepiej by było
gdyby twój mąż ugryzł się w język. Czasem tak bywa, że niektóre rzeczy lepiej
przemilczeć. Problem w tym, by rozsądnie wybierać co można powiedzieć, a co
nie. Jak już wspomniałem, szczerość to nie dogmat, ale jej brak prędzej czy
później wszystko zrujnuje.
Myślę, że należy być wyjątkowo ostrożnym ze szczerością w przypadku ocen -
jeśli kobieta pyta jak wygląda to raczej nie oczekuje odpowiedzi, że kiepsko.
Chyba, że dobiera sobie strój i może go zmienić. Moja luba parokrotnie niby
mimochodem wspomniała, iż zawsze marzyła, by mieć duże piersi. O ile wcześniej
za pierwszym razem nie zwróciłem na to uwagi sądząć, iż tylko mówi o jakichś
tam swoich błachych marzeniach czy coś w tym stylu, o tyle później doszedłem do
wniosku, że był to raczej test mnie - co odpowiem. Pewnie gdybym
stwierdził: "Faktycznie, lepiej byś wyglądała z większymi, albo ja wolę
większe" - to dopiero zrobiłby się problem. Tymczasem ja kocham ją taką jaką
jest. A to, że czasem podobają mi się kobiety z dużym lub małym biustem to
zupełnie inna bajka. Po prostu tak już jest, że inne kobiety też wzbudzają we
mnie jakieś emocje. Nie kryję tego, gdyż uważam to za normalne. Bardziej
nienormalne wydaje mi się ukrywanie tego faktu i powtarzanie przez niektórych
facetów jak mantry, iż na obce kobiety nie patrzą i w ogóle im się nie
podobają. Jakoś w to nie wierzę.

[juna_bis]

mh.clark, twoj maz bardzo zle zrobil, ze w ogole cos takiego powiedzial.
Ja mysle, ze w tych sprawach nie warto wszystkiego i ze szczegolami opowiadac.
Po prostu, zeby nie byc zazdrosnym o to co bylo. Po co to komu, zeby jakies
zwidy przeszlosci meczyly. Pozniej jakies idiotyczne porownywania sie z
poprzednia miloscia. A porownywnac sprawnosci lozkowe - to to juz zupelnie nie
wolno. Trzeba mowic prawde, ale bez dokladnych opisow, bo one w chwilach
niepewnosci moga zabolec. Za to warto chwalic i prawic komplementy, jesli jest
za co.
He, he... Z tymi wielkosciami jest niezle. Jedna niezadowolona, bo uslyszala ze
male, inna, ze duze. Moj wtedy niemaz jak mnie dobrze obejrzal, powiedzial ze
zdziwieniem, ze mam duze piersi. Wcale nie mam duzych piersi i pomyslalm
sobie "glupi facet". Prawde mowiac gdyby powiedzial, ze mam male czy srednie -
tez by mi sie nie spodobalo. Co innego gdyby powiedzial, ze mam PIEKNE albo
chciaz LADNE... i tu moglby wtedy powiedziec nawet ...duze piersi.

Jesli twoj maz cie kocha, to razem z twoimi duzymi czy malymi piersiami. (Masz
az nieprzyzwoicie normalny biust). Ale to nie znaczy, ze juz nie beda mu sie
podobaly inne kobiety. Pozwol mu (i sobie) na te jego spojrzenia. To zupelnie
naturalne, jak to, ze i pewnie tobie podobaja sie inni mezczyzni.
Jesli chodzi o pozadanie, moze zmniejszylo mu sie zapotrzebowanie po prostu.
Przyzwyczail sie do stalej partnerki i nie ma nowosci i takiego "ciagu". No i
teraz juz mu tak hormony nie buzuja... jak sam twierdzi.