Czy to wstyd?

[dr.zabba]

Czy to wstyd chorować na chad?
Ktoś ostatnio mnie zapytał jak wiele osób z grona naszych wspólnych znajomych
wie o mojej chorobie. Powiedziałam, że jedna. "To dobrze, bo wiesz, środowisko
jest plotkarskie." Czy to lepiej jest ukrywać? Ja się nie wstydzę, że mam
chad. (ludzie i tak nie wiedzą, co to jest , komu nie mówiłam, musiałam
tłumaczyć)

[majagor]

Ja nie mówię. Bardzo mało osób wie, iż bywam u psychiatry, a tylko
nieliczne osoby wiedzą o CHAD czy borerze..
Nie chodzi może o wstyd, ale nie czuję potrzeby informowania kogoś o
swoich schorzeniach.
Ci co wiedzieć powinni: mama, M., przyjaciel - wiedzą wszystko. I to
najważniejsze.

[corka_1]

majagor napisała:
> Nie chodzi może o wstyd, ale nie czuję potrzeby informowania kogoś o
> swoich schorzeniach.

Co innego nieodczuwanie potrzeby informowania, a co innego ukrywanie. Na tym forum czytałam, że dużo osób kombinuje ze zwolenieniami lekarskimi, by nie były one od psychiatry, a od lekarza rodzinnego. Więc jest to ukrywanie. Czy słuszne? - oto jest pytanie.

Ja stoję na stanowisku, że oczywiście opowiadanie przy bylejakiej okazji o chorobie nie ma uzasadnienia, ale specjalne ukrywanie tej informacji też jest bezsensowne. Czyli jeżeli dostaje się zwolnienie z pieczątką psychiatry to się je normalnie zanosi do pracodawcy tak jak każde inne.

[dr.zabba]

Z bliskich osób wie tylko mąż. Siostra niby też, ale chyba nie bardzo wierzy.
Rodzice nie wiedzą.
Łatwiej mi mówić "obcym".

[xsenia]

dla "ludzi" jesteś po prostu wariatka, dobrze że masz to gdzieś.
ja też tak podchodzę do tematu.

[beata-68130]

nie jest wstyd. Mam,miałam mężą który prawdopodobnie ma chad i ja sie tego nie
wstydzę, bo wiem że żyjemy w takim pędzie ze coraz częściej siada psychika.
Niestety on wolał mnie zostawić niz przyznać się do słabości. Jak wiesz to mów
wprost. Dużo ludzi nie zrozumie ale mozna sobie pomóc

[38takatam]

Zanies zwolnienie z pracy od psychiatry=rychle zwolnienie.Takie sa
realia!Niesprawiedliwe,krzywdzace,ale takie sa.I nie chodzi tu o
ukrywanie-smieszne zreszta Córko1.
Mowienie o swojej chorobie...trzeba wyczuc osobe.Osobiscie dostalam juz
nie raz po lapach...wole nie mowic.

[corka_1]

38takatam napisała:
> Zanies zwolnienie z pracy od psychiatry=rychle zwolnienie.Takie sa
> realia!Niesprawiedliwe,krzywdzace,ale takie sa.I nie chodzi tu o
> ukrywanie-smieszne zreszta Córko1.

Skąd wiesz, skoro sama się nie przyznajesz w pracy do choroby? Skąd przypuszczasz, że zostałabyś zwolniona? Wróżysz z fusów?

Ja uważam, że za samą pieczątkę od psychiatry nikt nikogo nie zwolni, jeżeli jego zachowanie w pracy nie budzi zastrzeżeń i nie odbiega od osób zdrowych. Najwyżej pomyślą, że "pewnie ma lekką depresję, bo to teraz modne" a przecież wygląda całkiem normalnie.

Natomiast jeżeli zachowanie danej osoby nieco odbiega od normalnego (np. ospałość czy nadmierna kłótliwość - był tu kiedyś taki post jak kobieta urządziła wielką awanturę w pracy) to lepiej, żeby wiedziano, że to wynika z choroby i jest niezawinione. A nie że to wynika z lenistwa czy konfliktowego charakteru.

[matrioszka42]

Do pracy przynoszę zwolnienie od psychiatry, zresztą mój szef wie, na co jestem chora. Podpytywał, dowiadywał się. Nawet podczytywał mojego bloga. Nie szykanuje.
Ale przyznał mi się, że w zamierzchłych czasach prowadził zakład rzemieślniczy produkcji opakowań z folii. Mieli duże zamówienie. Zdobyli zapas folii (takie czasy były, że się zdobywało, a nie kupowało). I nocą pracownica weszła do zakładu i pocięła całą partię folii. Okazało się, że choruje na schizofrenię. Przestała brać leki. Głosy kazały jej to zrobić. I on ją zwolnił. Nie dlatego, że była chora. Ale dlatego, że zamówienie przepadło. Nie było z czego robić. I ja mu się nie dziwię. Sama nie tak dawno odstawiłam sobie leki. I sama ponoszę tego konsekwencje. Choroba nie jest równoznaczna z wybaczaniem wszystkiego.
Cholera odbiegłam od tematu. Proszę o wybaczenie

[corka_1]

Tak czy inaczej łatwiej zaakceptować czyjeś zachowanie, jeśli wiemy, że wynika ono z choroby, a nie podłych cech charakteru. Osoby nadmiernie leniwe czy kłótliwe zazwyczaj się zwalnia, a tak z boku dla osób niewtajemniczonych może niekiedy wyglądać zachowanie chorego.Więc co jest lepsze?

[matrioszka42]

Zdecydowanej większości obywateli tego kraju, łatwiej przychodzi akceptacja, że ktoś jest kłótliwy i podły, niż to że jest chory psychicznie. Może być pijak i złodziej, ale wariat to jednostka podczłowiecza. Leniwych się zwalnia, a tych co się przyznają do choroby psychicznej w większości przypadków się nie zatrudnia.
Wyjdź wreszcie ze swojej zaklętej bańki i zobacz prawdziwy świat, a nie swoje imaginacje.

[kamyczek_0]

Matrioszko zgadzam się z Tobą. Mówiąc nie miałabym szans na zatrudnienie
Trzęsę się nad tym czy nie za wiele osób widzi mnie u psychiatry, albo ile osób
słyszy takie teksty jak opisany w poście o wrednej pigule.
To małe miasto. Takie są realia.

Widzisz Córko, gdybym przyniosła zwol. z pieczątką od psychiatry to wyleciałabym
pod pierwszym lepszym pretekstem. Sąd pracy? Wierz mi pracodawcy potrafią się
zabezpieczyć i lepiej znają kodeks niż ja. wiedzieliby pod jakim pretekstem mnie
zwolnić.
Zresztą o czym my mówimy. Mam problem znaleźć pracę bo śmiem mieć kilkuletnie
dziecko.
Taka jest rzeczywistość. W nosie mam robienie z siebie bohaterki i walkę na
rzecz świadomości ludzi nt. chorych psychicznie.
Mogłabym być spalona. Pan szef pokaże pani kadrowej, pani kadrowa skomentuje,
przy kawce podzieli się nowinką i tak to idzie w małym mieście. Taki lajf.
Widzisz ja mam problem ze znalezieniem pracy nawet ze względu na inną chorobę.
Muszę uważać pod kątem fizycznym, ale gotowa jestm do pracy jak nikt inny. I co?
I wszyscy pracodawcy u których jestem na rozmowie o pracę już wiedzą o tym.
Szpital, lekarze, piguły, odwiedzający i idzie. Każdy o każdym...

[beatrix-kiddo]

Popieram Matrioszkę i to co napisała 38takatam. Ja w zeszłym roku miałam do czynienia w pracy z mobbingiem (pisałam tu o tym, tzn. żaliłam się) i zaliczyłam takiego doła, że potrzebne było zwolnienie. Oczywiście, że zaniosłam zwolnienie od lekarza innego niż psychia, choć prawdziwym powodem była ciężka nerwica i depresja. Ja po prostu nie chciałam się przekonywać, co ta menda, która mnie mobbingowała, zrobi na widok pieczątki "psychiatra".
I nie dziwię się innym, jeśli też przynoszą zwolnienie od innego lekarza niż świrolog. Życie jest brutalne.

[moje42]

Nie wstydzę się,że mam Chad. Wstydzę się że byłam w psychiatryku i tego co tam
wyprawiałam. Moja najbliższa rodzina i przyjaciele wiedzą o wszystkim i mnie
wspierają, chociaż mama i siostra nie wierzą tak do końca w moją chorobę.
Niestety nie wszyscy są wstanie to zrozumieć i zaakceptować, mam znajomych z
którymi nie utrzymuję już kontaktu. Niektórzy chyba boją się,że to zaraźliwe.

[36.a]

Wstydzę - nie... Jako całości - nie.
Miewam kolorowe, śmieszne, twórcze, czasem niemoralne (nikogo nie krzywdziłam) hipomanie. Jestem z siebie wtedy dumna. Tak.
Strasznie mieć depresję.
Wstydzę się np. leżeć wtedy, gdy świat chodzi, a ja nie mogę. Jest czasem myśl "kiedyś to się zastrzelę". Niestety. Ze wstydu, czy innych pobudek.

Resume Wstyd mi konkretnych zachowań, tych z czasu depresji.

[kara.mija]

O Depresji najpierw nie mówiłam nic a potem mówiłam wielu osobom -
miałam potrzebę wytłumaczenia się z oziębienia kontaktów. Niektóre
to "olały", inne delikatnie wycofały się z bliższych relacji a część
nie wierzy w moją chorobę. O Chadzie niewielu wie ale to dlatego, że
u mnie to na razie podejrzenie. Generalnie jednak myślę, że jestem
chaderką bo wiele na to wskazje - nie będę się tego wstydzić ale
rozgłaszać wszem i wobec też raczej nie będę bo
określenie "maniakalny" osobom niedoinformowanym i niechętnym do
zdobywania nowej wiedzy raczej kojarzy się znacznie gorzej niż
wyniak to z definicji. Ale tak sobie myślę, żejak wreszcie
zdiagnozująu mnie Chad to będę na swój sosób "szczęśliwa" bo ta
choroba to bardzo dobre wytłumaczenie na moje wszelkie dotychczasowe
życiowe porażki.

[sensitilive]

Wiesz Żabciu chorować to nie wstyd. Wstydzić powinni się Ci co nie
wiedzy nie maja, a gadają.(sama dopiero niedawno zaakceptowałam
chorobę,ale tylko dzięki forum)

[ditta12]

Córka 1 napisała:

<Czyli jeżeli dostaje się zwolnienie z pieczątką psychiatry to się je normalnie
zanosi do pracodawcy tak jak każde inne.>

Cha cha cha!!!! Zrób tak

zachowanie a pieczątka

[corka_1]

Odnoszę wrażenie, że wy błędnie uważacie, że bardziej stygmatyzuje pieczątka od psychiatry niż samo zachowanie wynikające z choroby psychicznej. A jest dokładnie odwrotnie. Problem w tym, że chorobowe zachowanie nie zawsze da się kontrolować czy ukryć.

Nikt nie zwolni dobrego pracownika za samą pieczątkę podczas gdy jego zachowanie jest O.K. A gdy zachowanie jest nieodpowiednie, to zwalnia się nawet osoby zdrowe czy też jeszcze niezdiagnozowane. Pieczątka w tym wypadku może być co najwyżej przysłowiową kroplą przepełniającą czarę goryczy, ale nie główną przyczyną zwolnienia.

Powtarzam - stygmatyzuje przede wszystkim zachowanie, a nie pieczątka.

[czubata]

[czubata]

czy pracodawca powinien wiedzieć?Czy nastąpi rychłe zwolnienie jak to
sie wyda?Jestem pewna że w moim zakładzie tak.Nikt niechce
ryzykować,niezależnie od tego czy jest znawcą tematu czy nie.Czego
można sie spodziewać od osoby chorej psychicznie?A jeśli zrobi sobie
krzywde w pracy?A jeśli zrobi komuś krzywde w pracy?Skoro przewlekła
choroba to będą częste zwolnienia...A w pracy potrzebni są ludzie
dyspozycyjni i nie zawodni.

[czubata]

i tu nie chodzi o wstyd,tylko o mój własny interes.Ja sie swojego chadu
nie wstydze,absolutnie.Najchętniej bym to wykrzyczała na głos na rogu
głównej ulicy mojego miasta,ale musze się liczyć przedewszystkim z
uczuciami moich bliskich.Co by czuł mąż?Co dzieci?Oni mogą się
wstydzić,nie muszą czuć tego co ja.

[kamyczek_0]

paragraf zawsze się znajdzie.
Brakujące 10zł było przyczyną zwolnienia mojej koleżanki. Dowodów nie było.
Szefostwo tak ją zastraszyło nagraniami z kamer (które gówno pokazały),
próbowali wmówić jej, że w TYM momencie dziwnie się zachowywała i wg. nich
widać, że wzięła tę kasę. Zwolnienie za porozumieniem str, że niby łaskawie
poszli jej na rękę. Nie przyznała się, bo nie miała do czego. Potem doszłyśmy
gdzie umknęła ta kasa-komp policzył dwa razy. Czarno na białym. Ale dziewczyna
wg. prawa odeszła sama dobrowolnie się zwalniając. Psychę zryli jej okropnie.
Sąd pracy mogła sobie darować, bo defacto sama się zwolniła
sama.
Ja w tym samym miejscu przyniosłam zwol. od ginekologa. Szwy ciągnęły, a ja w
pracy. Bo bałam się jej utraty. Szefostwo węszyło ciążę. Wyobraź sobie co
pomyśleliby i zrobili widząc pieczątkę od psychiatry. Ja żyję w małym mieście,
bezrobocie. Byłabym chyba konkretnie głupia przynosząc L4 z pieczątką
psychiatry. Na drugi dzień szefowa sprawdzałaby moje zestawienia szukając na
siłę jakiegoś minimalnego błędu, robiąc wywiad i szukać dziury w całym aby się
mnie pod byle pretekstem pozbyć. Gdyby nic nie znalazła, to zwolniłaby mnie pod
pretekstem redukcji etatu.
Zwolnili mnie na L4 (operacja-choroba). Nie można? Otóż droga Córko można
zwolnić pracownika na zwol.lek. Wierz mi dobra kadrowa, konsultacja z prawnikiem
i wszystko można.

[kamyczek_0]

Jak się ma normalnego szefa, stabilną pracę, ewentualne zwolnienie nie grozi
bezrobociem-po z takim dośw. ZAWSZE znajdziesz taki sam,albo podobny etat to
sobie można gadać o chorobie tłumacząc jak mentor o co w niej kaman.
Jak się żyje w pipidówie bojąc się stracić pracę to byłby skończonym idiotą
mówić o niej.
Syty głodnego nie zrozumie.

Marzeniem jest unikać życia w ukryciu. Dostarczać zwol. od psychiatry w ciężkich
sytuacjach wiedząc, że pieczątka nie ma wpływu. Super jest móc powiedzieć
rodzinie i wszystko wytłumaczyć.
cudownie jest móc podzielić się z przyjaciółką swoją diagnozą licząc na jej
pomoc i zrozumienie, które ona sama oferuje i bezgranicznie o nim zapewnia.
Mrzonka bynajmniej dla mnie.
Nie mam wyboru. Wie mój mąż i tak pseudo-przyjaciółka, która odwróciła się dupą
pomimo stuprocentowego zapewnienia, że to nic nie zmienia. Próbowałam powiedzieć
rodzinie i mnie zgasili mówiąc, że siedząc w domu mi się nudzi. Powinnam znaleźć
robot to mi się w głowie poukłada i przestanę wymyślać choroby. Temat ucięty.
Pracy znaleźć nie mogę. Mam 10l doświadczenie i wiele innych uprawnień i zalet.
Nie mogę pracować fizycznie. A tylko takie oferty w UP, w ogłoszeniach. Poza tym
wszyscy drogą pantoflową wiedzą na co miałam operację. Boją się , pomimo tego że
pracując w pracy lekkiej pod względem fizycznym nic mi nie grozi.

Wywód mi długi wyszedł, ale jest wkurzona na maxa. Chyba na tą popieprzoną
rzeczywistość, w której muszę żyć.
Wczoraj byłam w przychodni -recepta, komentarz piguły (czyt. w innym wątku). Jak
się okazało rozmowę usłyszała babka, która pracuje w firmie do której chciałam
złożyć na dniach cv. Miałam dużą szansę, zostałam nawet polecona. I wiesz co??
Gówno! Nikt nawet nie mówił o chadzie tylko o nerwicy.
Pieczątkę od psych to sobie mogę odcisnąć na czole, skoczyć do jeziora ze
związanymi nogami, obciążonymi betonowymi butami.

[matrioszka42]

Rozumiem, że często przynosiłas do pracy zwolnienie z pieczątką od psychiatry?
Ja mam to szczęście, że żyję w dużym mieście i pracuję w małej firmie. Ale wiem co się dzieje w korporacjach i jak pracujący tam unikają pokazania zwolnienia z takim stemplem i z jakich przyczyn. Bo to działa na zasadzie: "pokazcie mi człowieka, a paragraf zawsze się znajdzie". Nawet na tych najlepszych, z samej górki.
Stygmatyzuje bycie chorym psychicznie - taki kraj.

[ditta12]

A jak należy zachowywać się w pracy?Poproszę o przepis

[kamyczek_0]

Nie, nigdy nie przyniosłam zwolnienia od psychiatry. Nie śmiałam nawet. Zwykłe
od gina pooperacyjne było ciężkim grzechem w oczach moich pracodawców.
Pracowałam pozszywana, bo wzięłam tylko 2 dni zwolnienia po operacji. Lekarz
zabiłby mnie za to. Następna operacja na co innego, ale to już w czasie , w
którym nie pracowałam w ogóle.
Ja po prostu nie śmiałabym...nie miałabym odwagi przynieść takiego zwolnienia
Taki jak piszesz:dajcie mi człowieka, a znajdę paragraf.
W innej pracy chorowałam, pomimo zwol. lek chodziłam do pracy, bo nie było kim
mnie zastąpić. Zemdlałam w pracy, padłam na pysk. Za silne zastrzyki, za
poważna choroba, a ja zamiast leżeć i się nie przemęczać w pracy. Chciałam mieć
pracę i byc dobrym pracownikiem. W ciąży pracowałam do samego końca. Wracając do
domu wyłam w ze zmęczenia. Chorowała, musiałam podporządkować rytm dnia lekom.
Dawałam radę. A potem i tak nie miałam gdzie wracać.
Nie opłaca się być dobrym pracownikiem. Chciałam, żeby nikt nie miał problemów
przez moje niedyspozycje, żeby firma nie ucierpiała, żeby szef mnie nie zwolnił.

[ditta12]

To pytanie do Córki1

[matrioszka42]

Tak, to o zwolnieniu było do Córki

[drugikoniecswiata]

Tak, bycie wariatem to w Polsce wstyd. Taki sam wstyd jak bycie Żydem albo
gejem. Sorry, ale chyba nie obracam się w środowisku które stygmatyzuje w/w
grupy społeczne i nie chcę się w nim obracać. Jeśli ktoś chce ze mną się nie
zadawać z powodu choroby - to niech się nie zadaje, jego problem. Zaboli,
oczywiście. Ale zaboli tak samo, jak jakikolwiek inny zawód. Ponieważ nie
spotkałam się nigdy z w/w zachowaniami wymierzonymi we mnie, nie jestem w stanie
uwierzyć, a już tym bardziej uznać, że są jedyne i powszechne. Z wymierzonymi w
innych - tak, spotykam się, i za każdym razem głośno protestuję. Tak samo jak
ścieram swastyki w tramwajach i autobusach oraz zbieram butelki chodząc po górach.

Kontakty, jakie potraciłam, potraciłam dlatego, że w depresji nie miałam siły
się z ludźmi kontaktować ani potem tych zaniedbanych kontaktów odbudowywać. Nie
winię o to innych - po prostu relacje zawsze są obustronne, niezależnie od
przyczyny. Kontakty urwane można też odbudować po latach. BTW, to były raczej
znajomości, koleżeństwo niż przyjaźnie. Przyjaciół(ek) nie mam wielu, ale żadnej
z nich nie przyszło do głowy przestać się do mnie odzywać.

Nie wiem, jakby było, gdybym mieszkała na wsi albo w małym miasteczku. Myślę, że
dużo zależy od ogólnej atmosfery i stosunków z ludźmi. Ale nie wiem. Wiem, że
wieś niejedno toleruje, choć tego nie nazywa. Nie wiem, jakby było, gdybym miała
nóż na gardle i 4 dzieci do wykarmienia. Ale wiem, że nie chcę pracować dla
kogoś, kto zwolniłby mnie tylko dlatego, że jestem alienem, ani dla kogoś, kto
by mnie mobbingował. I nie chcę pracować w nieludzkiej korporacji, z racji
wykonywanego zawodu zaś świetnie wiem, że wcale nie wszystkie są takie. Tak jak
nie chcę mieć przyjaciół, którzy są nimi w swojej niewiedzy. Po co mi tacy
przyjaciele. Na pokaz?

Ukrywanie czegokolwiek mocno szkodzi osobie ukrywającej. Dodatkowe kilogramy na
plecach, tak jakby już sama choroba nie dorzucała ich wystarczająco. W Polsce
jest wciąż niewiedza, jest obawa przed niepełnosprawnością, tak jak jest
antysemityzm i homofobia. Ale tego nie zmieni nic, jeśli ludzie zwyczajnie nie
zetkną się z osobą niepełnosprawną, Żydem czy lesbijką i nie zobaczą na własne
oczy, że to taki sam człowiek jak oni, bez czułków ogona i błon pławnych między
palcami. Cóż. Staram się być egzemplarzem pokazowym. Nie opowiadam na prawo i
lewo, ale i nie ukrywam.

Ale i długo dochodziłam do tego stanowiska. Wstydziłam się, wstydzę chyba wciąż
- głównie przed sobą. Trochę tak jak napisała Ann. Przede wszystkim zachowań.
Własnej niewydolności w depresji, głupot okołomaniakalnych. I to było głównym
powodem, dla którego nie mówiłam. Albo mówiłam prześmiewając, ironizując,
bagatelizując. W pewnej chwili postanowiłam przestać tak robić. Jeśli jest
potrzeba, mówię i nie zastanawiam się, co ludzie powiedzą. Wiem, że to jest
ważne - także dla mnie. Gdy chodziłam na terapię, tekst "moja terapeutka"
zagościł na stałe w rozmowach, zarówno z bliższymi jak i dalszymi znajomymi.
także z ludźmi, którzy o md nie wiedzą i nie ma powodu, żeby wiedzieli (np w
pracy). Nic nie poradzę na to, że
stała się jedną z ważniejszych osób w moim życiu, a samo wydarzenie cyklicznie
się powtarzało. To tak jakbym z jakichś wyższych przyczyn omijała w rozmowach
partnera czy rodzeństwo. Były dwie reakcje. Albo ludzie to przyjmowali tak samo,
jakbym mówiła "moja ciotka", niektórzy ze zdziwionym / zmieszanym wzrokiem,
usiłując to zdziwienie ukryć, albo okazywało się, że sami
chodzą/chodzili/planują chodzić na terapię, szukają terapeuty itd itp. Dokładnie
tak samo jest z depresją.

PS Moja koleżanka dowiedziała się, że jest w ciąży (nieplanowanej, na studiach)
po rozmowie kwalifikacyjnej, czekając na wynik. Została poinformowana przez
telefon, że pracę dostała i zaproszona do szefowej, by dogadać szczegóły. Ta
potwierdziła, że chcą ją zatrudnić, niestety na razie nie mają etatu, ale na
umowę-zlecenie na dłuższy okres, do konkretnego projektu. A. wzięła głęboki
oddech i najzwyczajniej w świecie poinformowała babkę o stanie rzeczy. Została
zatrudniona do końca ciąży, szefowa podziękowała jej za uczciwość i obiecała, że
jeśli zwolni się etap, zatrudnienie przedłuży. Pracuje tam do dziś. Naprawdę
można, ludzie. Można. Nie mówię, że każdy pracodawca się tak zachowa, ale dopóki
się nie odważymy, nie dowiemy się. A już tym bardziej bez tej odwagi nic się nie
zmieni. Będzie można nadal narzekać - tylko czy o to chodzi?

jak zwykle wyszła mi epistoła, sorry

[perfekcjonizm]

Ja miałam szczęście spotkać w życiu ludzi, którzy dzięki swojej pozytywnej
reakcji na moje problemy psychiczne dodali mi własnej wartości i godności. Byli
to nauczyciele, lekarze, pracodawcy, ludzie, których spotkałam w życiu przez
chwilę i ci, którzy zostali na dłużej. Przy nich wszystkich te pojedyncze
przypadki osób o negatywnym nastawieniu nie mają żadnego znaczenia. Mówię sobie
wówczas, że to nie moja bajka i idę dalej.

Ale mój stan wyjściowy był zupełnie inny. Było smutno, bez nadziei i bardzo
nietolerancyjnie ale na każdym etapie mojego życia, na mojej drodze pojawiał się
ktoś kto podawał rękę aż znalazłam się w miejscu, w którym po prostu lżej się
oddycha.

Odwagi dla Was wszystkich i ludzkiej życzliwości, która dodaje skrzydeł.