wydaje mi się

[dr.zabba]

Wydaje mi się, że muszę być taka cierpliwa i rozsądna. Kiedy się źle
czuję, przyjmować to ze stoickim spokojem, bo przecież minie. W
żadnym wypadku nie robić rabanu, że to depresja, bo przecież depresja
to musi trwać jakiś czas. Kiedy myśli przyspieszają, zapobiegliwie
zwiększać dawkę pacyfikatora, żeby przypadkiem nie przerodziło się to
w hipo. Nie litować się nad sobą, nie użalać. Nie zwalać fochów na
chorobę.
Mam ochotę rąbnąć tym wszystkim w stół z wielkim hukiem i zrobić coś
nieodpowiedzialnego. Przestać się tak, do cholery, kontrolować.
Usiąść na środku ulicy i rozpłakać się.
Ja już dłużej tak nie mogę.

[czubata]

Myślę żabko że można robić wszystko byle by tylko nie ranić kochanych osób.Stół
uczuć nie ma,możesz go nawet porąbać,a jeżeli płacz na chodniku przyniesie
ulgę,to nie ma przeciwwskazań.To się nazywa spontaniczność,nie jesteśmy
cyborgami.

[skwr2]

dr.zabba napisała:

> Ja już dłużej tak nie mogę.
Pewnie wszyscy znamy wyczerpanie chorobą, kiedy się już wydaje, że
dłuższy stabilny okres nigdy nie nadejdzie. Skąd brać siły, nie
wiem. Byle przeżyć kolejny dzień, i jeszcze jeden...bez zbędnych
pytań. Rozumiem Cię(

[ergo_pl]

A ja myślę Żabko, że jesteś zwyczajnie i po prostu przemęczona. Może jakiś wypad z kumpelą do kina na początek? Wykombinuj coś, by odpocząć.
Trzym się i zrób coś tylko dla siebie!

[dr.zabba]

Tak, to przemęczenie.
Rozwalenie stołu lub płacz na ulicy nic tu nie pomoże.

[poetkam]

Podpisuję się pod dziewczynami: chwila dla siebie, tylko dla siebie.
Odpoczynek. A może jakiś wypad za miasto w weekend, nawet z dziećmi?
Jest to możliwe?
Trzymaj się cieplutko

[perfekcjonizm]

Niestety, tak musimy żyć. Próbując ciągle utrzymać równowagę. To jest jak
chodzenie po linie. Masz prawo być zmęczona. Masz prawo się użalać. A czemu nie?
Skoro tak czujesz to dlaczego o tym głośno nie powiedzieć? Tylko musisz wiedzieć
komu. To forum to dobre miejsce ale może jest jeszcze ktoś bliżej... Ja mam
problem z tym, że nie chcę nikogo męczyć swoimi spostrzeżeniami, przemyśleniami
i odczuciami. Tym bardziej, że emocje we mnie są tak silne, że gdybym miała
komuś o tym powiedzieć tak jak czuję to zdmuchnęłabym go z powierzchni ziemi
siłą tych uczuć. Dlatego od roku prowadzę dziennik, w którym prowadzę rozmowy z
moim terapeutą. Oczywiście od terapii minęło już wiele miesięcy ale te "rozmowy"
pełnią bardzo uzdrawiającą funkcję, choć z każdym miesiącem piszę już coraz
rzadziej.

[dr.zabba]

Jestem też odstawiona od mojego narkotyku: jedzenia i słodyczy. To
jednak była ogromna siła rozładowująca stres. Odchudzam się.

[ergo_pl]

Oooo!
Bez słodyczy zwariowałabym

[38takatam]

Żabciu droga
Gratuluję odchudzania!!!Mnie ostatnio nie stać na takie
decyzje...choć w ulubione,białe,seksowne spodnie,w które jeszcze w
zeszłym roku wchodziłam wbić się nie mogę!!!
Papierosy-moi mężczyźni rzucili...ja d...Dymie...nogi mi się robią
fioletowe jak posiedzę,ale jaram... odetną mi je
Myślę,że życie jest ciężkie z natury.Myślę,że w sposób nienaturalny
nam jest ciężej.I myślę,że szukamy ucieczek...alkohol,obżarstwo,seks
itp,itd...Szukamy znieczulenia.Zresztą nie tylko my ,pseudo normalni
też.Tylko,że te ucieczki nigdzie nas nie zaprowadzą...a już na pewno
nie uchronią nas od stresu,dodając go,bo przecież po nadmiernym
jedzeniu,napiciu się,czy przypadkowym seksie mamy kaca
moralniaka,nie?
Więc jednak dobrze reagujesz.Jest Ci źle,ja wiem,ale nie szukaj
zamiennika słodyczy
ps:może chrom?

[drugikoniecswiata]

a) moim zdaniem to co piszesz to oznaka nie przemęczenia a zdrowienia, drogi w
dobrym kierunku; podporządkowanie wszystkiego chorobie do niczego nie prowadzi,
a rąbnięcie w stół czasem bardzo dobrze robi, usuń dzieci z zasięgu wzroku i wal


b) ewentualnie zastanów się nad inną metodą, polecam wrzucanie butelek do
kontenera na szkło - huk aż miło i nikt się nie domyśla, że siła wrzutu trochę
większa niż ustawa przewiduje

c) nie dałoby się znaleźć jakiegoś innego narkotyku zamiast jedzenia? czegoś
przyjemnego? żeby odchudzanie nie polegało na pozbawieniu się czegoś, tylko
zamianie jednego na drugie? niekoniecznie z jedzeniem związanego, no nie wiem,
taniec brzucha, dr House...

d) kiedy wpadniesz? lolinka zrobi szczawiową

[dr.zabba]

drugikoniecswiata napisała:

> a) moim zdaniem to co piszesz to oznaka nie przemęczenia a
zdrowienia, drogi w
> dobrym kierunku; podporządkowanie wszystkiego chorobie do niczego
nie prowadzi,
> a rąbnięcie w stół czasem bardzo dobrze robi, usuń dzieci z zasięgu
wzroku i wa
> l
>
>
> b) ewentualnie zastanów się nad inną metodą, polecam wrzucanie
butelek do
> kontenera na szkło - huk aż miło i nikt się nie domyśla, że siła
wrzutu trochę
> większa niż ustawa przewiduje
>
> c) nie dałoby się znaleźć jakiegoś innego narkotyku zamiast
jedzenia? czegoś
> przyjemnego? żeby odchudzanie nie polegało na pozbawieniu się
czegoś, tylko
> zamianie jednego na drugie? niekoniecznie z jedzeniem związanego,
no nie wiem,
> taniec brzucha, dr House...
>
> d) kiedy wpadniesz? lolinka zrobi szczawiową
>
>
>
No, zdrowienia raczej nie. Czuję się zdrowa od dłuższego już
czasu. Ten stół i ulica, to raczej byłoby zostanie w łóżku na cały
dzień ze słowami: "źle się czuję, dziś nic nie będę robić" albo
pojechanie do ... i narobienie głupot. To byłoby usprawiedliwienie
się chorobą i puszczenie kontroli. Jestem zmęczona. Chodzę w swoim
kieracie i nie ma tu miejsca na pochorowanie sobie. Ja kontroluję
swoją chorobę, a może raczej nie tyle kontroluję chorobę, co nie
pozwalam sobie jej wykorzystać do usprawiedliwienia swoich
potencjalnych wybryków. Nie, nie jestem wściekła. A fajnym sposobem
na rozładowanie jest też przygotowywanie mięsa na obiad. Zamiast
używać tłuczka, pakujemy do foliowego worka i walimy w to pięściami.
Im większa wściekłość tym bardziej miękka pieczeń.
Mmm, szczawiowa... - ale z jajkiem na twardo? Kochane jesteście

[drugikoniecswiata]

> No, zdrowienia raczej nie. Czuję się zdrowa od dłuższego już
> czasu.

Zdrowienia, zdrowienia. Moim zdaniem zdrowie nie sprowadza się wyłącznie do
niebycia w stanie manii czy depresji.

> Ten stół i ulica, to raczej byłoby zostanie w łóżku na cały
> dzień ze słowami: "źle się czuję, dziś nic nie będę robić" albo
> pojechanie do ... i narobienie głupot. To byłoby usprawiedliwienie
> się chorobą i puszczenie kontroli. Jestem zmęczona.

Zapewniam cię, że zdrowy człowiek potrzebuje od czasu do czasu zostać cały dzień
w łóżku i również bywa zmęczony. Dzień w łóżku to nie depresja. I jestem pewna
że da się tak zrobić, żebyś miała chwilę wytchnienia - nie dlatego, że jesteś
chora, tylko dlatego, że jej po prostu potrzebujesz.

> Chodzę w swoim
> kieracie i nie ma tu miejsca na pochorowanie sobie. Ja kontroluję
> swoją chorobę, a może raczej nie tyle kontroluję chorobę, co nie
> pozwalam sobie jej wykorzystać do usprawiedliwienia swoich
> potencjalnych wybryków.

Ale dlaczego nie można by pobrykać bez usprawiedliwiania tego chorobą? Po prostu
z potrzeby brykania i psocenia? I nie musi to być va banque - albo totalny
kierat, albo totalna głupota. Są rozwiązania pośrednie.

> A fajnym sposobem
> na rozładowanie jest też przygotowywanie mięsa na obiad.

A, fakt. Pod warunkiem, że się je mięso.
Z tego powodu pozostanę przy butelkach

> Mmm, szczawiowa... - ale z jajkiem na twardo?
> Kochane jesteście

Ja jadłam z jajkiem i ziemniaczkami, a co do tego, że jesteśmy kochane, to
deklarację złożyłam bez konsultacji z autorką No i nie odpowiedziałaś na
pytanie kiedy, że przypomnę.

[xsenia]

dr.zabba napisała:

> Wydaje mi się, że muszę być taka cierpliwa i rozsądna. Kiedy się
źle
> czuję, przyjmować to ze stoickim spokojem, bo przecież minie. W
> żadnym wypadku nie robić rabanu, że to depresja, bo przecież
depresja
> to musi trwać jakiś czas. Kiedy myśli przyspieszają, zapobiegliwie
> zwiększać dawkę pacyfikatora, żeby przypadkiem nie przerodziło się
to
> w hipo. Nie litować się nad sobą, nie użalać. Nie zwalać fochów na
> chorobę.
> Mam ochotę rąbnąć tym wszystkim w stół z wielkim hukiem i zrobić
coś
> nieodpowiedzialnego. Przestać się tak, do cholery, kontrolować.
> Usiąść na środku ulicy i rozpłakać się.

normalsy też mają takie dni, że chcą coś rozpierdolić
ulżyj sobie, byle nie było trupów
> Ja już dłużej tak nie mogę.