wieczność...

[igepa]

Witam

Od 1,5 roku cierpie na chorobe maniakalno-depresynja; 3 depresje, 2 manie.
Obecnie jestem na lekach i niby dzialaja, z tym ze wykazuje zdecydowana
obojetnosc wobec zycia, brak jakichkolwiek motywacji. Dalekie jest to,
jednak, od stanu depresujnego.

Perspektywa trwania w tej chorobie do konca mych dni jest dla mnie nie do
zniesienia.

Chcialabym sie dowiedziec od Was, tych najbardziej zorientowanych (moj lekarz
nie potrafi udzielic takiej odpowiedzi), czy na lekach bede musiala byc
wiecznie???

pozdrawiam goraco
ja

[reuptake]

a zamierzasz żyć wiecznie?

poza tym medycyna różne cuda robi.

[igepa]

))

Sprostowanie: wiecznosc ujelam w kategoriach subiektywnych - powinnam byla
napisac: w zyciu doczesnym.

pozdrawiam
wierzaca w postep w dziedzinie medycyny

[mak46]

Odpowiedź już padła. Nie będziesz żyć wiecznie. Filozoficzne to ale nie
pocieszające. Opowiedz mi więcej o swojej chorobie. Przyczyny, konsekwencje,
plany życiowe no i sprawa zasadnicza............wiek!
Pozdrawiam

[nevada_blue]

może nie wieczność [!]
ale jedna lekarka mi powiedziała, że już do końca życia stabilizator..
taaaaa, no jasne
tym bardziej, że ja w swój rzekomy ChAD jakoś nie wierzę

pozdrawiam,
[nevada]

cholera, źle się wkleiło - powyższe do igepy :)

[nevada_blue]

[tlenek-gipsu]

nevada_blue napisała:

> tym bardziej, że ja w swój rzekomy ChAD jakoś nie wierzę

Kurcze, Nev, jak Ty nie masz Chad, to kto ma? )))
Jak to jest, że najtrudniej spojrzeć na siebie z życzliwym dystansem...?
Chad to nie wyrok, sama wiesz.
Ale może masz jeszcze coś innego, np nierozwiązane problemy z dzieciństwa, czy co tam może się
ukrywać pod powierzchnią.
Dlatego namawiałam Cię na psychoterapię (chad, jak wiadomo się od tego nie wyleczy, ale pozwoli na
prawidłowy wgląd w siebie; to bardzo ułatwia życie.)

[nevada_blue]

e, nie mam żadnego ChADa
po prostu jestem nieco popieprzona i tyle

może to i nie wyrok, ale jednak coś, na co jest się skazanym
bo nie można się od tego uwonić, odstawić leków [oouuugghhh!]
co najwyżej dostać bezterminową przepustkę
więc nie wiem jak inaczej to nazwać

a jakieś tam nierozwiązane problemy pewnie by się znalazły
i pewnie nawet całkiem niemało
lekarka mi osatnio proponowała psychologa
[bo kurat mają jakieś dotacje czy coś]
że mogłabym pochodzić,
ale zanim się przełamię/zdecyduję
to pewnie mnie wiosna zastanie
niekoniecznie tego roku..

pozdrawiam serdecznie!
kalejdoskopowa ostatnio - [nev.]

[igepa]

Witaj

Nie spodziewalam sie riposty jakiejkolwiek, a tu niespodzianka. Mile to.

Przyczyny?

Trydno powiedziec. W medycynie sa rozne teorie na ten temat. Niektorzy
twierdza, ze przypadlosc ta jest dziedziczna. U mnie to odpada. Nikt z blizczej
ani dalszej rodziny nie cierpial na chorobe afektywna dwubiegunowa.
Zaczelo sie poltora roku. Naduzywalam haszu, alkoholu, ciezko pracowalam, malo
jadlam, by nie powiedziec, ze nic i nie chcialam w ogole spac, by zycia nie
tracic. Wowczas przebywalam za granica i przyjaciele tamtejsi doszli do
wniosku, ze unikanie jedzenia i snu jest co najmniej dziwne i nalezy to
zweryfikowac u specjalisty. Tym bardziej, ze nadmiar energii, slowotok,
szastanie pieniedzmi i nadmiar entuzjazmu odbiegal mocno od normy. No i drzwi
szpitala zamknieto za mna (konsekwencje). Diagnoza? Hipomania tudziez "bipolar
depression". Po kilkunastu dniach wrocilam do kraju, do tutejszej placowki
zdrowia psychicznego. Wrzucano mnie na rozne leki. Albo mialy silne skutki
uboczne, albo zupelnie nie spradzaly sie; bezsennosc, wymioty, tycie,
opuchlizna, omamy wzrokowe.

Po okresie silnej manii wpadlam w depresje – totalna agonia: spoczywanie
plackiem w lozku. Nie bylam w stanie czytac, ogladac tv, wycofalam się zupelnie
z zycia towarzyskiego, które swego czasu charakteryzowalo się duza
intensywnoscia. Obecnie przyjmuje lamitrin i seroxsat. Mania i depresja
odczepily się ode mnie, ale nastapil zanik jakiejkolwiek empatii
i „wszystkojednosc” wobec terazniejszosci. Planowo mam być na lekach minimum
dwa lata, ale po wielu roznych lekturach tematycznych i wypowiedzi na forum
obawiam się, ze 2 lata obroca się w iluzje i będę musiala ingerowac w chemie
mego mozgu do konca mych dni. Wobec tego perspektywa podrozy ewntualnych
prezentuje się w czarnych barwach (jeśli wybywam, to na dluzej).

Zastanawiam się, czy istnieje jakas persona, która po epizodach manii i
depresji egzystuje bez srodkow wspomagajacych (???).

pozdrawiam
studentka odarta z planow zyciowych (25 lat).

[tlenek-gipsu]

Trochę optymizmu!

Lek to nie wyrok... ))
Poza tym:
> obojetnosc wobec zycia, brak jakichkolwiek motywacji. Dalekie jest to,
> jednak, od stanu depresujnego.

...to jest właśnie stan depresyjny.
Zdrowy człowiek nie przejawia obojętności wobec życia, ma motywacje różne do różnych działań,
szuka informacji gdy go coś niepokoi.
To ostatnie czynisz, więc nie jest tak źle
Poczytaj nasze forum, znajdziesz wiele odpowiedzi, na podobne tematy często tu rozmawiamy.
Uszy do góry.

[colubra]

igepa napisała:

> Witam
>
> Od 1,5 roku cierpie na chorobe maniakalno-depresynja; 3 depresje, 2 manie.
> Obecnie jestem na lekach i niby dzialaja, z tym ze wykazuje zdecydowana
> obojetnosc wobec zycia, brak jakichkolwiek motywacji. Dalekie jest to,
> jednak, od stanu depresujnego.
>
> Perspektywa trwania w tej chorobie do konca mych dni jest dla mnie nie do
> zniesienia.
>
> Chcialabym sie dowiedziec od Was, tych najbardziej zorientowanych (moj lekarz
> nie potrafi udzielic takiej odpowiedzi), czy na lekach bede musiala byc
> wiecznie???
>
Leki bedziesz musiala przyjmowac dokladnie tak dlugo, jak dlugo zaleci lekarz.
Ani mniej ani wiecej.Przepraszam, ze moja odpowiedz jest tak sucha i pewnie dla
niektorych nudna, ale to jedyna logiczna odpowiedz. A co uzna twoj lekarz-nie
mam pojecia, on zna cie najlepiej. Znam jednak przypadki (nieliczne przyznam)
dozywotnich remisji po kilku epizodach.
Trzymaj sie

[igepa]

Dziekuje serdecznie.

Wlasnie to chcialam uslyszec/przeczytac: istnieja przypadki dozywotniej remisji.

pozdrawiam
bardzo mocno pocieszona

[reuptake]

poza tym naprawde można liczyć na to, że Mądre Głowy coś wymyślą.

[colubra]

igepa napisała:

> Dziekuje serdecznie.
>
> Wlasnie to chcialam uslyszec/przeczytac: istnieja przypadki dozywotniej
remisji
> .
>
> pozdrawiam
> bardzo mocno pocieszona

Przepraszam... Faktycznie głupio napisałam. To nie miało tak zabrzmiec.

[igepa]

Alez skad Moze to ja wyrazilam sie lekko lakonicznie. Naprawde czuje sie
pocieszona. mam nadzieje, ze moj przypadek po mym zejsciu z tego swiata bedzie
podawany jako ten z dozywotnia remisja

pozdrawiam serdecznie

p.s. Moja lekarka stawia na dwuletnia terapie farmakologiczna (minimum)