" Domatorzy"

[obecna57]

Obecnie nie pracuję jestem na psycho-rencie.Nie ryzykuję podjęcia
pracy w mojej branży i wieku, to zbyt niepewne. Straciłabym rentę.
Staram się wypełniać życie treścią, choć bywają chwile pustki, nudy
i tęsknoty za kontaktem z ludźmi.
Zapytanie : czy jest kto taki wśród Was i co porabia całymi dniami?
Moje role to: żona, 2x mama, gosposia domowa, dorywczo ogrodnik
(domena męża),czytam, staram się uczyć- rozwijać, były dobre dni
kiedy( nieźle) malowałam, piszę wiersze czasami,jazda na rowerze i
momentami basen, bywało siłownia.
Szukam bratniej duszy (niepracującej).Tłumaczę sobie,że
arystokratki wszystkch epok nie pracowały i odnajdywały się w tm
świetnie.Nota bene: płeć nie gra roli.Można by pogadać np.gadu-gadu.

[poetkam]

Wiesz, moja mama- ChAD od ponad 30 lat też ma rentę "psycho" już
dość długi okres czasu. Też nie pracuje, uczęszcza za to do domu
samopomocy dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Nie wiem skąd
jesteś-moja mama jest z Bielska-Białej. Prawie w każdym mieście jest
taka placówka. Moja mama wysoce chwali sobie uczęszczanie tam-
komputery, prace ręczne, rozwijanie zainteresowań, wyjścia na
imprezy kulturalne (kino, teatr, ogniska), coroczne wypady wakacyjne.
Poza tym mogłabyś zapisać się na jakieś zajęcia- aerobik, szachy,
etc.-czy coś innego co Cię interesuje.
Mój mąż też jest na takiej rencie...
I chce, abym ja też szła Po moim trupie! Jestem totalnym
pracoholikiem.
Pozdrowienia. M.

[asiuniaa36]

Sziedze w domu...naradzie jeszcze zasiłek.Mała z przedszkolem nie przeszła
niestety.Podam nr gg chętnie popisze z WAMI 4128266.

[obecna57]

Dziękuję bardzo Asi i"pani doktor"- podejmę temat jutro po południu,
gdyż mój syn wczoraj ukruszył sobie znacznie dwa zęby z przodu u
góry i jestem trochę zajęta tym tematem.

[dr.zabbon]

Ja nie pracuję tymczasowo, jestem teraz na macierzyńskim, potem planuję
wychowawczy. Siedzę w domu i brak mi ludzi. Dzieci mam trójkę, małoletnich.
Chętnie nawiążę kontakt internetowy, proponuję mail:
[e-mail]

[anetuchap]

Ja nie pracuje od 3 lat. Nie z powodu depresji,ale posiadania dziecka.
Od 4 mies ciąży na zwolnieniu,a teraz 2 lata i 5 mies w domu z Mają.
Po nowym roku chcę iść do pracy,na pół etatu,aby wyjść z domu i mieć
coś swojego,bo już świruję. A najgorsze są te dylematy,bo z jednej strony chcę
iść do roboty,a z drugiej strony jak patrzę na Majuchę,
że jakaś obca baba będzie z nią siedzieć,to mi żal serce ściska.
Z jej siostrą siedziałam 3,5 roku,ale w między czasie kończyłam studia,więc
wychodziłam na uczelnię,miałam praktyki.
Gdybym miała kasę,to na pewno znalazłabym wiele rzeczy,dla których mogłabym
wychodzić z domu,chociażby nauka włoskiego,joga,flamenco,
jakieś warsztaty psychologiczne, czy dodatkowe studia. Niestety,
nie stać mnie na opłacenie opiekunki i opłacenie tych przyjemności

[dr.zabbon]

Trzy lata to bardzo długo...
Ja nie wiem, czy tyle bym wytrzymała. Siedzenie w domu z dziećmi jest trudne,
zwłaszcza jeśli nie ma się żadnej grupy wsparcia, np. grupki innych siedzących w
domu mam, z którymi można się spotkać przy piaskownicy i pogadać. Jak dobrze
piszesz - trzeba mieć coś "swojego".
I praca okazuje bardzo potrzebna, chociaż często chodząc do niej narzekamy jak
ciężko jest. Dobrze jest móc pracować na pół etatu. W moim przypadku praca na
pół etatu jest niestety niemożliwa i będę musiała myśleć o wychowawczym.
Dylemat związany z powierzeniem dziecka innej kobiecie jest trudny. Ładnie o tym
pisze Allison Pearson w "Nie wiem, jak ona to robi", bardzo polecam, fajna
książka. Ja też takie wątpliwości przeżywam.
A masz już tą pracę od stycznia, czy dopiero szukasz?

Pozdrawiam serdecznie, trzymaj się!

[e-mail]

[17.a]

Zupełnie teoretycznie rozmawiałam ze znajomą
psychiatrą (nie tą, która mnie prowadzi) o
możliwości renty.

W moim przypadku: nie, nie, i jeszcze raz NIE!
Praca, kontakt z ludźmi, stawiane samemu sobie
wymagania leczą. Trzymają w ryzach.

Gdyby jednak:

* starać się szukać jednak jakiejś pracy,
* wolontariat - człowiek ma wtedy poczucie
jakiegoś sensu,
* żyć z planem w dłoni - znajomy starszy pan,
emeryt nie rencista, wdowiec od jakichś 3 lat
w dodatku chodzi coraz gorzej zapytany, jak mu
się żyje:
- Ależ ja nie mam na nic czasu! Wstaję rano i szykuję
sobie ciepłe śniadanie, potem sprzątam i idę na zakupy,
spacer, potem już przygotowania do obiadu, sprzątanie
po nim, przepierka i już niebawem jest kolacja.
Facet jest szczuplutki i na pewno nie jest kucharzem
Nie ogląda żadnych seriali. Nie dopuszcza do braku
dbania o siebie. Zaimponował mi, wiecie? Bo jest dzielny.
Gdy były ogromne upały w ubiegłym roku bodajże mówi
do mnie przedpołudniowo, gdy wracał do domu: Proszę nie
wychodzić, jest b. gorąco. Ja: uśmiecham się i mówię,
że niestety muszę (facet ma z 50 lat więcej niż ja).

[anetuchap]

Ale bycie domatorką nie oznacza,że "siedzi się" w domu i wgapia w
telewizor,myśląc o głupotach. Zresztą w moim przypadku,to niemożliwe,
bo moja 2-latka nie pozwala mi zbyt długo siedzieć.
A roboty też jest dużo! W tygodniu tylko ja zajmuję sie domem,małż
zabawia młodszą,wychodza gdzieś czy jadą. Ja za to rozmawiam,czytam
rysuję ze starszą.
Mam dość sztywny plan dnia,który czasami modyfikuję w razie konieczność,czy
nagłego zdarzenia. Nie będę pisać jak wygląda mój
dzień,ale jest dość naładowany.
Jedyne czego brakuje mi w domu,to kontaktu z ludźmi i odpoczynku
od mojego bardzo żywego i absorbującego dziecka. Planuję pracę na
pół etatu,najprawdopodobniej wrócę do swojej roboty,ale mówiąc
szczerze,to marzy mi się inna praca. Trzymajcie kciuki,aby udało
mi się tą pracę dostać!

[dr.zabbon]

Trzymam kciuki z całego serca!

[17.a]

Hm...może o to chodziło mi najbardziej:
o utrzymywanie kontaktu z ludźmi, wychodzenie
do kina, gdziekolwiek, do ludzi. Nie zapracowywanie
się nawet w domu ponad miarę. Kobiety potrafią
być perfekcjonistkami...Bez sensu.

Odnowienie tematu

[obecna57]

Witam wszystkich a Domatorów szczególnie!
Właśnie nieco popuściła moja depresja.
Szukam przyjaciół na zwykły czas, kiedy choroba nie dusi lub nie
kręci zbyt mocno.
Kto jest w domu i tam szuka swego miejsca i spełnienia?
Kocentruje się na rodzinie i swą zawodową karierę odłożył stanowczo
na bok?
Mój numer gadu-gadu to 2650494. W poniedziałek 5.11 o godz.16.00
będę na pewno dostępna.Czekam szczególnie na sygnał od Asi.
Pozdrowienia