Żebranie

[atama]

Dzisiejsza Gazeta:
"- Nie wrzucajcie datków do puszek na ulicach! Żebractwo staje się
zawodem - alarmuje żoliborski ośrodek pomocy społecznej. Wspólnie z
policją będzie sprawdzał, kto w ich dzielnicy prosi o jałmużnę.
Namówi też księży, by z ambon ogłosili, że takie pomaganie nie ma
sensu".
Więcej na:
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34889,6738405,Przestana_zebrac_na_
ulicach__Jest_na_to_sposob.html

Ja pamiętam naszego ojca, który mówił, że poza przypadkami
oczywistymi, zawsze pomaga. Zawsze coś wrzuci, żeby nie ominąć
prawdziwego nieszczęścia na ulicy. Nie przejść obojętnie obok
prawdziwej biedy...
Co Wy na to? Jak sobie radzicie z prośbami o pomoc na ulicy albo
tymi, którzy pukają do Waszych drzwi?

[magdalaena1977]

Nigdy nie daję żebrakom. Ani na ulicy, ani pod kościołem, ani na parkingu.
Denerwuje mnie takie nagabywanie, szarpanie, przeszkadzanie w parkowaniu i
uważam, że niedawanie im pieniędzy jest jedynym co mogę zrobić dla zniechęcenia ich.
Zdaję sobie sprawę z tego, że dla wielu osób jest przestępczy biznes (np.
Cyganki z dziećmi, które tak naprawdę są dziećmi innej kobiety, a na czas
żebrania są oszałamiane lekami). Większość osób żebrze, bo chce mieć pieniądze
na alkohol.

[mamalgosia]

magdalaena1977 napisała:


> uważam, że niedawanie im pieniędzy jest jedynym co mogę zrobić dla
zniechęcenia
> ich.
U nas na jednym z miejskich parkingów grożą, że jak nie dasz, to
ci "nie przypilnują auta, gdyby ktoś chciał porysować"

[izazdo]

Daje ludziom starszym i kalekim. Cyganom nie, odkad pewna Cyganka puscila przy
mnie wiąchę "K***a mać, p*******ne Polaki dziecku na bułkę żałują" w odpowiedzi
na sugestie, ze moze by do pracy poszla, bo nam tez nikt darmo nic nie daje.
Ludziom mlodym i zdrowym ("zbieramy na piwo") tez nie, z wyjatkiem ulicznych
grajkow (bo pracują). Matkom z chorymi dziecmi - nie (tylko wplaty na konto
fundacji, bo one weryfikuja).

[sulla]

Ja daję zazwyczaj - głownie starszym ludziom i ulicznym grajkom, mam też zwyczaj
kupować niepotrzebne mi warkocze czosnku i chusteczki od sprzedających je
starszych osób. Jeśli ktoś mnie prosi o jedzenie, to daję lub kupuję. Ale nie
daję Cyganom, bo wiem, że nie trafia do tych dzieci, wykorzystywanych na wabia,
a do mafii, która się wysługuje kobietami i dziećmi. Jeżdżę z nimi codziennie
tramwajem i widzę, jak sprawnie ssą zorganizowani. Nie daję też młodym, zdrowym
i dziarskim zbierającym bo, "zarabiasz, a nie podzielisz się?"

Generalnie wolę 3 razy dać oszustowi niż raz nie dać komuś, kto naprawdę
potrzebuje pomocy. A jak widzę takiego żebrzącego starszego pana, to wiem, że on
już do żadnej pracy pójść nie może przecież. A dla przyjemności też raczej nie
żebrze.

[ewa_anna2]

> Daje ludziom starszym i kalekim. Cyganom nie, odkad pewna Cyganka
puscila przy
> mnie wiąchę "K***a mać, p*******ne Polaki dziecku na bułkę żałują"

A ciekawe, czy bułkę chciałaby. Czasem można zaproponować pomoc w
postaci posiłku.
W czasie wakacji przysiadła się do mnie i do koleżanki pani w stanie
wskazującym. Chciała pieniądze. Nie dałyśmy, ale za proponowałyśmy
pomoc w postaci posiłku. Zgodziła się - kupiłyśmy więc bułkę i
kaszankę.

Czasem jednak taka pomoc (w postaci posiłku) okazuje się zbędna.
Niektórzy ludzie żebrzący obok Kościoła Akademickiego otrzymane
jedzenie zostawiali w krzakach.

z drugiej strony

[atama]

Był taki eksperyment.
Pokazywano grupie wybranych losowo ludzi zdjęcia kilku osób. Każdy
miał wskazać, do kogo by podszedł z prośbą o datek, albo jakąś
pomoc. Okazuje się, że są ludzie, którzy swoim
wyglądem "przyciągają" żebrzących!
Nie wiem, jak z Wami, ale ja to mam na 100% gębulę przywołującą z
drugiego końca ulicy proszących wszelkiej maści! Strasznie to
uciążliwe...

[ruda_kasia]

Dwa razy dałam jedzenie proszącym o pieniądze na chleb, nie ucieszyli się. Raz
dając powiedziałam kobiecie, że czuć od niej alkohol. Raz kupiłam wątróbkę
facetowi, który konkretnie o wątróbke poprosił.
a wczoraj na światłach atakował/a mnie (nie wiem, jakiej płci) osoba pokazująca
na brzuchu blizny jak od oparzeń. Ale nie rany tylko blizny. Zastanawiałam się,
czy nie zapytać, czy na operację plastyczną zbiera.

[mamalgosia]

ruda_kasia napisała:
> a wczoraj na światłach atakował/a mnie (nie wiem, jakiej płci)
osoba pokazująca
> na brzuchu blizny jak od oparzeń. Ale nie rany tylko blizny.
Zastanawiałam się,
> czy nie zapytać, czy na operację plastyczną zbiera.

Kasiu, to chyba poważny wątek, no nie? Przepraszam więc, że sie
roześmiałam)

[maadzik3]

Osob, a zwlaszcza dzieci proszacych o jedzenie nie zostawiam bez odpowiedzi.
Zdarzalo mi sie robic zakupy zebrzacej staruszce lub dziewczynce 12-letniej, z
ktora rozmawialam o jej sytuacji w domu, dalam nr telefonu, czasem dzwonila i
szlysmy razem na zakupy gdy sytuacja byla podbramkowa. Interesowaly ja maka,
makaron, oliwa i widac bylo ze mysli o rodzenstwie i o zaspokojeniu prawdziwych
potrzeb (zreszta wiele przegadalysmy). Pieniedzy staram sie nie dawac. Nawet nie
dlatego ze boje sie byc oszukana, a wiem ze szanse na wyludzanie sa spore. Gdyby
to bylo tylko to to uwazalabym ze obawa przed pominieciem prawdziwego
nieszczescia jest wystarczajacym powodem dania sie (niemal swiadomie) naciagnac
od czasu do czasu. Prawdziwy powod jest taki, ze zdajac sobie sprawe ze:
zmuszania do zebractwa, handlu dziecmi z tym zwiazanego i istnienia syndykatow
przestepczych zyjacych z procederu czulabym ze biore udzial w czyms bardzo,
bardzo zlym. Zastanawiacie sie czasem dlaczego niemowleta w ramionach zebraczek
(glownie rumunskich Romek, ale nie tylko) niegdy nie placza, nigdy nie otwieraja
oczu, nigdy, nawet potrzasane w tramwaju z wrzeszczacymi wokol ludzmi nie
reaguja? Wiekszosc tych dzieci jest kupiona od patologicznych rodzicow, kobiety
ktore je trzymaja nie sa ich matkami (to utrudnialoby kontrole nad nimi
organizatorow procederu), a celem zapewnienia odpowiedniego zachowania (spania)
jest truta na ogol alkoholem. Nawet 100 ml piwa dla niemowlecia to dosc zeby
spac dlugo i nienaturalnie. Wiedzac o tym nie chce brac udzialu w zbrodni (bo to
straszna zbrodnia) i wole pomagac ludziom ktorych choc troszke znam badz
nieznajomym przez organizacje do ktorych mam zaufanie, a zawsze chetnie
nieznajomym zebrakom udziele informacji gdzie i do kogo sie zglosic po pomoc.

[11.jula]

Nigdy nie daje pieniędzy nikomu na ulicy, jeśli ktos puka do drzwi z
prośbą o pieniądze lub jedzenie, zawsze szykuję paczkę żywnościową.
Pieniądze przekazuję tylko na konto, w Niedzieli czy w Gościu są
podawane numery kont, przewaznie fundacji, z krótkim opisem czego i
kogo ta pomoc dotyczy.
Parę lat temu na diecezjalnym zjeździe Akcji Katolickiej był
poruszony temat jałmuzny i żebractwa na ulicy. I wtedy właśnie
ksiądz mówił, żeby nie dawać żebrakom z ulicy, bo to są naciągacze,
lepiej wspomagac różne fundacje np. Caritas czy konkretne osoby
jesli potrzebuja pomocy.

[szczur.w.sosie]

Tu gdzie mieszkam nikt nie żebrze, bo nie ma takiej potrzeby. Zresztą chyba nie
wolno, a tym bardziej z dziećmi. Zaraz by policja interweniowała. Ale w Pl
zdarzyło mi się być poproszoną o pomoc. Zaproponowałam że wykupię tej pani
recepty (bo prosiła o kasę na leki), niech podejdzie ze mną do apteki. A ona się
oburzyła i powiedziała, że pewnie jej ukradnę te recepty. No i wniosek nasuwa
się sam...

[mamalgosia]

No nie do wiary! Wczoraj chciałam załozyć wątek na ten temat!

Kiedyś Jan Paweł II powiedział, że lepiej pomóc i okazać się naiwnym
niż nie pomóc i zostawić potzebującego.
Tylko jak rozpoznać potrzebującego? jak poznać, że ktoś mówi prawdę?

Oczywiście najlepiej byłoby dać wędkę a nie rybę, ale w takich
codziennych sytuacjach trzeba podjąć decyzję: dac te kilka złotych
czy nie.
Czasem daję, czasem nie. Czasem jest to związane z aktualnym stanem
portfela, a czasem z tzw "czujem" - wydaje mi się, że powinnam lub
nie powinnam.

Przedwczoraj zaczepiła mnie starsza pani. O 30 groszy na bułkę. Po
operacji guza mózgu, pomoc społeczna daje jej tylko na leki, a na
jedzenie jej nie starcza (piszę, co usłyszałam, bo przecież nie
sprawdziłam). Poszła do proboszcza, a on jej dał chleb i masło. A
ona już nie pamięta, kiedy jadła kiełbasę. Mówię: to ja pani tę
kiełbasę kupię. Ale że się spieszyłam, powiedziałam, że kupię i
spotkamy się następnego dnia, czyli wczoraj o tej samej porze w tym
samym miejscu (jestem tam codziennie). Kupiłam. Nie przyszła. Dziś
też nie. Mogły ją zatrzymać ważne sprawy, kłopoty.

Gdy wyjeżdżałam z parkingu przyszpitalnego, podszedł do mnie
mężczyzna z plikiem recept. To leki przepisane dla niego, ale on ich
nie może wykupić, bo go nie stać i - kończy swoję wypowiedź: "Proszę
mi dać choc 20 złotych". Powiem szczerze, że oczy wytrzeszczyłam -
"chociaż" 20 złotych?

Więc co robić?

"Dla Jezusa jałmużna była, obok modlitwy i postu, jednym z trzech
głównych filarów życia duchowego (por. Mt 6). Fakt, że wspomniał o
nich jednym tchem, stanowi dla nas napomnienie, by życie duchowe
traktować jako spójną całość, w której nie można oddzielać od siebie
różnych elementów, widząc w nich jedynie jednostkowe praktyki
religijne. Wprost przeciwnie, trzeba je uznać za fundament szeroko
pojętej filozofii życia chrześcijanina."

[mamalgosia]

Tak jeszcze chciałam napisać tylko o czymś trochę innym, a trochę
nie.
O innej jałmużnie
Jak wielu ludzi potrzebuje naszego dobrego słowa, krzty
zainteresowania, wysłuchania, uśmiechu. Zapewnienia, że będzie
dobrze.

[atama]

A to moi rodzice ostatnio mieli dziwne zdarzenie. O 4:30 rano w
sobotę ktoś zadzwonił do ich drzwi. Mieszkają w wieżowcu, w którym
na samym dole są domofony do wszystkich mieszkań i dalej domofony na
każdym piętrze na korytarzu do 6 mieszkań. Dzwonek do drzwi.
Tata otwiera i widzi młodego, raczej trzeźwego mężczyznę w
bokserkach li i jedynie, który oznajmia, że chciałby się załatwić

Pytanie - może i śmieszne - czy pomóc takiemu i go wpuścić...
Tata nie wpuścił.

[mamalgosia]

też bym nie wpuściła.

[verdana]

Z zasady nie daje nikomu z dziećmi - dajac przyczyniam się do
wykorzystywania tych dzieci, do zmuszania kolejnych dzieci do
żebractwa. Uwazam,że dając staje się współwinna losowi tych dzieci.
Daję zawsze, gdy ktos prosi o jedzenie. Daje tez czasem innym - nie
bardzo wiem, czym sie kieruje.
Natomiast raz jechalam z moim synem z Łodzi do Warszawy. Jeszcze na
dworcu zajrzał do przedziału żebrak, dalismy jakieś pieniadze, a
syn zaczął z nim rozmawiac - co sie własciwie stało, jak zyje, gdzie
śpi. I jakby to powiedzieć - nie jak łaskawy darczyńca, ale jak ktos
naprawde zmartwiony i zainteresowany losem tego człowieka. jako, ze
nie znam syna z jego 'zawodowej" strony bylam zdumiona. Facet
pogadał, podziekował i wyszedł ze lzami w oczach.
Myslę, ze ta rozmowa byla dla niego bez porownania ważniejsza niz
pieniadze.

Nie dawajcie pieniędzy żebrakom!!!!

[melapela2]

Żebracy zdobyli Kraków


Oblegają bankomaty, polując na ludzi, którzy właśnie wybrali
pieniądze. Wchodzą do restauracji, barów mlecznych w centrum miasta,
by wymusić posiłek. Nachalnie nagabują o pieniądze na głównych
ulicach. Drwią z policji, straży miejskiej. Kraków od lat nie
przeżywał takiego najazdu bezdomnych i żebraków.

Niedzielne popołudnie pod koniec sierpnia. Na Rynku Głównym trwają
targi sztuki ludowej. Między kramami mnóstwo ludzi, ze sceny słychać
muzykę, oblężone grille. Wokół jednego z nich, od strony linii A-B,
prawie wszystkie stoliki zajęte, głównie przez zagranicznych
turystów. Nagle wszystkich elektryzuje głośny wrzask. Między
siedzącymi stoi jakiś osobnik. Wygląd jak z koszmarnego snu: niski,
siwy, twarz fioletowa, chwieje się, ubranie w strzępach, nogi prawie
gołe, na bruku pod nim kałuża, do której coś cieknie... Mężczyzna
wydziera się na któregoś z jedzących, chyba chce dokończyć jego
porcję. Wśród kobiet z obsługi popłoch. - Wystraszy nam klientów -
szepczą między sobą. Próbują interweniować, ale lump nie zwraca na
nie uwagi. Kobiety wzywają rosłego mężczyznę, który próbuje wywlec
natręta z ogródka, straszy policją. - Mogą mnie pocałować w...! -
drze się osobnik. Mężczyzna nie wytrzymuje, otwartą dłonią uderza
włóczęgę w twarz. Ten wali się pod stolik, widać krew. Turyści
porzucają talerze z szaszłykami i pierogami, odchodzą z przerażeniem
w oczach... Jakiś młodzieniec staje w obronie pobitego. - A weź go
pan sobie - opędza się mężczyzna. - Tak trzeba z takimi! - chwali go
z boku starsza pani...

- Zabrałem rodzinę i też poszedłem. Odechciało nam się grilla,
targów i całego Rynku. Było mi wstyd. Jak można dopuszczać do takich
sytuacji, do tego na oczach ludzi ze świata? - podsumowuje nasz
Czytelnik, który opowiedział nam o zajściu.

To nie przypadek w tej części miasta. W środę w samo południe pod
Barbakanem grupę japońskich turystów oglądających obronne
fortyfikacje skutecznie przepłoszył obdarty mężczyzna w
rozchełstanej koszuli i brudnych spodniach. "Ty k..., mendo!" -
miota po pijaku na cały głos przekleństwa. Na placyku między
Barbakanem a Bramą Floriańską błyskawicznie zrobiło się pusto.

- Jeden z takich oberwańców zrobił niedawno kupę pod Bramą. Nie
wierzyłem własnym oczom! - opowiada muzyk ludowego zespołu grający
pod Bramą Floriańską. - Jak turyści widzieli to, to ich skręcało.
Przechodził patrol policji. Mówię im, żeby coś z tym zrobili.
Odpowiedzieli, że oni takimi rzeczami się nie zajmują. Zasugerowałem
więc, by zawiadomili jakąś służbę, żeby to uprzątnięto. Wiecie, jaki
był efekt?- zawiesza znacząco głos. - Zmył ją deszcz.

Przez Kraków od kilku miesięcy przetacza się fala włóczęgów.
Zorganizowane grupy żebraków masowo oblegają Rynek Główny, dawno już
przejęli Planty, hordami zalegają w galeriach handlowych, pod
bankami, kościołami, w parkach i na skrzyżowaniach. Doprowadzają do
pasji bezradne wobec nich służby, u mieszkańców wywołują agresję, u
turystów - szok i zażenowanie.

Przystanek: Kraków

- Kraków bez wątpienia staje się mekką dla różnej maści włóczęgów -
irytuje się Jerzy Woźniakiewicz, przewodniczący komisji
praworządności rady miasta. Planty, Rynek, odchodzące od niego ulice
Floriańska, Szewska, Grodzka, Pawia, okolice Dworca Głównego i
Galerii Krakowskiej, tunel szybkiego tramwaju przy Bosackiej - tam
najczęściej można spotkać mężczyzn żebrzących o parę groszy. Na
Floriańskiej ludzie mają już dość przesiadujących włóczęgów. Mówią,
że bez przerwy są nagabywani o pieniądze. - Szczególnie dużo jest
ich właśnie w okolicach Bramy. Jak nic nie dostaną są agresywni,
obrzucą wyzwiskami - denerwuje się starszy mężczyzna mieszkający w
pobliżu.


"Planty - niby miło, czysto... ale ławki całe w fekaliach czy innych
wydzielinach. Nie można usiąść, odpocząć. Co parę kroków ktoś
>>potrzebujący<<. A niedaleko kumple. >>Nie masz pani papieroska? To
daj pani chociaż parę groszy<< - opisuje swoje na forum
internetowego portalu Golden Line Dorota z Krakowa.



Od obdartych mężczyzn dzień w dzień nie mogą się opędzić bary i
restauracje. - Codziennie te same osoby koczują przed naszym barem.
Zaczepiają klientów wchodzących do lokalu i proszą, żeby kupili im
posiłek. Większość z nich zniesmaczona odchodzi. Niektórzy litują
się i płacą za zupę, wtedy jest jeszcze gorzej, bo jak ci bezdomni
usiądą przy stole, cały bar wypełnia smród i przez to tracimy
klientów. Tłumaczę tym "pomocnym" ludziom, że są specjalne stołówki
dla bezdomnych, gdzie za darmo mogą zjeść posiłek i nie ma potrzeby,
żeby płacić im za jedzenie - mówi pracownica jednego z barów przy
ulicy dochodzącej do Rynku (na wszelki wypadek prosi, by nie podawać
adresu).

Inni, by bardziej wzbudzić litość, sięgają po obrazki świętych,
wygłodzone zwierzęta, wystawiają na widok części ciała pokryte
liszajami i ropiejącymi wrzodami.

"Ostatnio rozwaliła mnie sytuacja, gdy w Krakowie zobaczyłam może
dziesięcioletnią żebrzącą dziewczynkę, trzymającą w rękach NIEMOWLĘ.
Dziecko co prawda było ciepło ubrane, spało, ale czy nie miało
mokro, czy najedzone, czy nie miało dość całodziennego leżenia przy
dworcu... Jestem pewna, że tatuś czy mamusia wysłali dzieci na
żebry, żeby przechodnie się rozczulali" - pisała na internetowym
forum Garden of Serenity turystka odwiedzająca ostatnio stolicę
Małopolski.

Cel: turysta

Według wyliczeń pomocy społecznej, w Krakowie jest 1200 bezdomnych.
Ale jak przyznają sami urzędnicy, w letnich miesiącach miasto
nawiedza przynajmniej drugie tyle przyjezdnych włóczęgów i
outsiderów. - W dużych miastach żebrzący są anonimowi, w odróżnieniu
od mniejszych miejscowości, gdzie wręcz mogliby być za to
napiętnowani. Nie znają ludzi, których proszą o jałmużnę - tłumaczy
dr Marcjanna Nóżka, socjolog z Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Grzesiek z Danielem siedzą na Floriańskiej. Na otwartej ortalionowej
torbie oparli kartkę z napisem "zbieramy na piwo". Grzesiek 10 lat
temu przyjechał z Wadowic. Daniel mówi, że na ulice trafił z
własnego wyboru: - Mam tu mieszkanie na Azorach, jest rodzina. Ale
wolę takie życie.


- Kraków jest jak magnes. Tu można nic nie robić, być bez forsy i
żyć... - mówi Grzesiek. Z pomocy społecznej nie korzysta. - Po co?
Wolę z kartką posiedzieć - przekonuje. Ma swój sposób. - Lepiej
napisać, że zbiera się na piwo niż na jedzenie. Ludzie wiedzą, że
ich nie nabierasz i chętniej dają. W najlepszym dniu zebrał 300 zł. -
Wrzucają i Polacy, i Szwaby... - wylicza.



Dr Marcjanna Nóżka podkreśla, że dla wielu outsiderów magnesem
przyciągającym ich do Krakowa są właśnie licznie odwiedzający miasto
turyści. - Turysta, który tu przyjeżdża nie jest jeszcze oswojony z
widokiem żebrzących. Jest bardziej wrażliwy niż mieszkaniec, dla
którego żebrzący na ulicach to codzienność.

- Wielu bezdomnych przyjeżdżających do Krakowa liczy też na mnogość
instytucji niosących pomoc. W Krakowie jest wiele kuchni,
społecznych jadłodajni dla biednych - dodaje Berenika Błaszak,
krakowska streetworkerka pracująca z bezdomnymi.

Coraz częściej jednak na ulicach miasta pojawiają się przyjezdni,
młodzi ludzie. Liczą na łatwy zarobek z datków: "Jeden chłopak
(alkoholik) z mojej wsi jeździ sobie co jakiś czas na weekend do
Krakowa i tam przesiaduje z kartką: >>Jestem chory na HIVa<<. I po
takim wypadzie, jak jest dobry okres, to i ze trzy stówy mu się
udało przywieźć" - napisał internauta o nicku "green".

Nie dawajcie pieniędzy żebrakom!!!! - cd.

[melapela2]

Zuchwali i zorganizowani

Krakowscy żebracy już nie tylko epatują bezdomnością, kalectwem i
życiową nieporadnością. Ci, którzy z nimi się ostatnio zetknęli,
mówią, że są coraz bardziej natarczywi i zuchwali. "Chciałam sobie
wyciągnąć kasę z bankomatu przy Hali Targowej, a następnie odwiedzić
sklep. Wsuwam swoją kartę i chcę wyciągnąć ostatnie 60 złotych,
jakie mi na koncie zostało i nagle słyszę tekst: Jak pani wyciągnie
z bankomatu pieniądze i to, co ma pani wyciągnąć, to kupi mi pani
sześć jajek. Obok stoi jakiś wczorajszy koleś, jakich tam wiele.
Niewiele myśląc skasowałam transakcję, wyciągnęłam kartę i poszłam
do sklepu, nie wdając się w dyskusję w ogóle. Potem widziałam, że
gapi się za mną przez drzwi w pełnej gotowości, więc wyszłam innym
wyjściem" - opisuje swoje przeżycia w portalu Golden Line Dorota z
Krakowa.


Mnożą się też coraz lepiej zorganizowane i zuchwałe szajki
bezdomnych. Jedna z nich szantażuje odwiedzających stoiska z
karkówką, smażoną kiełbasą i bigosem ustawiane podczas sezonowych
targów na Rynku Głównym. Obdarci mężczyźni stają w kolejce razem z
turystami i domagają się sprezentowania im posiłku. Gdy nie mogą
dopiąć swego, rozsiadają się przy drewnianych ławach lub
przywłaszczają czyjś talerz wsadzając doń... palec.

- Próbowaliśmy się ich pozbyć wszelkimi metodami. To prośbą, to
groźbą. Gdy wzywaliśmy straż miejską, znikali, by za chwilę pojawić
się znowu. Jednemu zaproponowałem, żeby pozamiatał dookoła stoiska,
to w zamian dostanie coś w nagrodę. Wyśmiał mnie - rozkłada ręce pan
Bronisław ze stoiska naprzeciwko posterunku policji na Rynku.

- Naliczyliśmy ich około 30. Mają od 20 do 60 lat. Chodzą zawsze
grupami, działają razem. Są wśród nich zarówno kobiety, jak i
mężczyźni. No i zawsze są na tzw. podwójnym gazie - mówi pani Jola,
która pracowała przy jednym ze stoisk z grillem.

Pani Beata, która pracuje przy Długiej, opowiada o grupce bezdomnych
oblegających od kilku miesięcy okolice Nowego Kleparza: - Polują
zwłaszcza na kobiety parkujące samochody. Podchodzą i domagają się
paru złotych, dając do zrozumienia, że inaczej na samochodzie pojawi
się parę rys.

Na policję trafia kilkanaście zgłoszeń tygodniowo w sprawie
dokuczliwych lumpów. - Możemy taką osobę pouczyć lub skierować
wniosek do sądu grodzkiego - mówi Michał Kondzior z zespołu
prasowego małopolskiej policji. Ile takich wniosków trafiło do sądu
w tym roku? Pięć...

Mocniejsi niż ochrona

- Kiedyś nie wytrzymałem i zwróciłem uwagę dwóm żebraczkom, które na
Karmelickiej biły po twarzy roczne płaczące dziecko, służące im
jako "przynęta" do zbierania pieniędzy. Efekt? Żachnęły się i poszły
dalej. Nie znam sposobu, żeby to zjawisko wyeliminować, służby
miejskie mają ograniczone możliwości, karają tylko tych najbardziej
natarczywych - zaznacza radny Woźniakiewicz.

Ksiądz Andrzej Augustyński, pełnomocnik prezydenta Krakowa ds.
młodzieży: - Tylko informowanie społeczeństwa, aktywizacja służb
porządkowych i zapewnienie alternatywy tym ludziom może pomóc
zwalczyć to zjawisko. Gdy trzy lata temu koordynowałem kampanię
dotyczącą żebrania dzieci, te działania okazały się skuteczne.
Najtrudniejsze było przekonanie policji, straży miejskiej i firm
ochroniarskich, że reagowanie ma sens. Często rozmawiałem z
funkcjonariuszami patrolującymi miasto, tłumaczyłem, że nie należy
odpuszczać takim szajkom, a oni przekonywali mnie, że lepiej, by
żebrali, niż żeby kradli. Tyle że za kilka lat te żebrzące dzieci
będą stały na czele grup handlujących narkotykami czy zajmujących
się rozbojami.


- Zwalczanie żebractwa w centrum to jak walka z wiatrakami. Jeżeli
ktoś nam zgłosi taki przypadek, to zazwyczaj nie chce być świadkiem
w sądzie i odmawia współpracy. Poza tym grupy żebraków, zanim
dojedziemy na miejsce, zdążą się rozpierzchnąć. A często takie
interwencje muszą poczekać, bo pierwszeństwo mają wyjazdy do
rozbojów. W przypadku bezdomnych, którzy są skrajnie zaniedbani, to
już w ogóle mamy związane ręce, możemy ich jedynie wylegitymować,
ewentualnie ukarać za picie w miejscu publicznym. Przecież każdemu
można siedzieć na ławce, prawda? Odwożenie do noclegowni nie ma
sensu. Uciekają stamtąd - mówi krakowski policjant patrolujący
miasto.



W Galerii Krakowskiej jeden z włóczęgów pobił ostatnio ochroniarza,
gdy ten próbował go wyprowadzić. Włóczędzy czują się pewni siebie. W
tej samej galerii usłyszeliśmy, że po jednej z interwencji ochrony
wobec bezdomnego, ktoś zgłosił na policję, że wyrzucając żebraka z
gmachu doszło do narażenia na utratę jego życia lub zdrowia.

Mundur nikomu nie straszny

Grzesiek i Daniel z Floriańskiej straży miejskiej i policji się nie
obawiają. - Na wszelki wypadek jak jadą "pały", to chowamy kartkę. I
tyle. Przeważnie przechodzą i nawet nie spojrzą. Czasami strażnicy
powiedzą tylko, by zmienić miejsce - opowiada Grzesiek.

Andrzej Łośko ("rok temu wyeksmitowano mnie, bo nie miałem na
rachunki") w nocy śpi w altance na Podgórzu, w dzień przesiaduje na
Plantach. Cały dobytek trzyma w plecaku. - Dwa tygodnie temu
strażnicy miejscy sprawdzili tylko, czy aby nie jestem poszukiwany.
Potem dali mi spokój.

- W Polsce prawo nie zabrania żebrania na ulicach. Wykroczeniem jest
jedynie oszukańcze i nachalne domaganie się pieniędzy. Doskonale
wiedzą, że nawet, gdy będą brudni i obdarci, ale grzecznie siedzą na
ławce i nie piją, straż nic im nie może zrobić - mówi jeden z
funkcjonariuszy.

Rzecznik SM Marek Anioł: - W pewnym sensie służby mają z tym
problem. Społeczeństwo nie chce widzieć takich ludzi na ulicach, w
centrum. Rozumiem to. Tyle że kierowanie wniosków do sądu nic nie
daje. Jedyne co możemy zrobić to zawieźć pijanych do izby
wytrzeźwień, a wymagających pomocy medycznej do szpitala. Ale to też
nie jest proste. Osoby te często są brudne i trzeba je umyć. Więc
szpitale przyjmują ich niechętnie, słyszymy, że nie ma miejsc.

Internauta o nicku "zeegarek" na forum Gazeta.pl opisał, jak do izby
przyjęć szpitala im. Dietla przywieziono nieprzytomnego
bezdomnego: "Wszy zaczęły się rozłazić po wózkach, stolikach.
Personel biegał w strojach ochronnych, inni chorzy zaczęli uciekać.
Po prostu film grozy. Zamknięto izbę przyjęć, zaczęły się
pertraktacje i poszukiwania szpitala, gdzie można by przyjąć takiego
człowieka. Facet leżał cztery godziny opakowany folią, żeby
powstrzymać rozłażenie się wszy, na wózku, z kroplówką, a dookoła
była ewakuacja".

Ślepy zaułek szczodrości

Jak opanować falę włóczęgów zalewającą centrum Krakowa?

- Pozbycie się bezdomnych i żebrzących to iluzja. Na miejsce jednych
przyjdą inni. Zwiększenie kontroli społecznej nie zawsze przynosiło
skutki. W przeszłości zamykano za żebranie, w PRL kierowano do
przymusowej pracy w PGR-ach. A problem wciąż istniał. Środki trzeba
różnicować. Wobec jednych skuteczna jest perswazja, wobec innych
widok mundurowych, ale w innych przypadkach problem rozwiązuje np.
pomoc organizacji pozarządowych - uważa dr Marcjanna Nóżka.

Marta Chechelska-Dziepak z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej
mówi, że pracownicy socjalni starają się namawiać przyjezdnych
włóczęgów do powrotu do domu, oferując im tzw. bilety kredytowane.
Tyle że na razie z tej formy skorzystało 16 osób. - Być może
najskuteczniejszą formą walki jest po prostu nie dawanie pieniędzy.
Żebrzący często liczą na nasze swoiste poczucie winy, że jesteśmy w
lepszej sytuacji materialnej - mówi Marta Chechelska-Dziepak. - Nie
raz zdarzyło się, że gdy rozmawialiśmy z żebrzącymi, próbowaliśmy
ich nakłonić, by skorzystali z pomocy, coś zmienili w swoim życiu,
to zaraz podchodził ktoś i mimo naszej obecności czy nawet straży
miejskiej wrzucił im parę groszy do puszki. Znamy takich, co nawet
nie zaczepiają nikogo, tylko siedzą, a i tak dostają pieniądze od
ludzi - mówi streetworkerka Berenika Błaszak.


I tak b

[ewa_g96]

No to my z mężem należymy do takich co bez względu na to jak są ubrani i czy są
pieszo, rowerem czy samochodem przyciągają żebrzących. Nie dajemy na fajki,
alkohol itp. Ale tym co jedzeniem nie pogardzą dajemy zawsze. Czasem pare groszy
czasem część zakupów które akurat mamy. Nawet jeśli te pieniądze pójdą na
alkohol bo ktoś mnie okłamał to trudno, ja cieszę się że mogłam pomóc. Pamiętam
latem jak daliśmy mężczyźnie trochę pieniędzy już nie pamiętam z jakiej
przyczyny prosił i jego okrzyk radości.

[sion2]

Ja też nie daję nigdy pieniedzy osobim z ulicy. Moi rodzice czesto
proponowali w takiej sytuacji zakup zywnosci ale malo kto byl
chetny. Za to widzialam w Rzymie jak do siostr przychodzil stale
facet żebrzący i prosil o jedzenie. Dostawal zawsze kanapki.
Widzialam jak doslownie sie opychal i pożerał na stojąco zaraz po
wyjsciu na ulice. Mialam wtedy 18 lat i jakos bardzo mi ten obrazek
zapadl w pamiec, widzialam autetyncznie glodnego czlowieka...

[chrust5]

Nigdy nie daje do reki zebrzacym, przemawia do mnie argument, ze nie
wiadomo na co pojda, lepiej jest dac organizacji, co tez czynimy.
Zdarza mi sie dac jakims grajacym, jest to wynagrodzenie za prace -
w moim poczuciu cos kompletnie innego. Zebracy rzadko mnie
zaczepiaja.

[k_j_z]

najbardziej niezręcznie czuję się, jak muszę mówic pod sklepem, że nie mam
pieniędzy (najczęsciej nie mam bo płacę kartą) a wózek wypchany po brzegi
(zakupy dla ośmiu osób)
proponujemy za miast tego, ze się podzielimy zakupami. raz chyba zdarzyło się,
że ktos nas zwymyslał, ze kłamiemy, bo takich zakupów nie robi ktoś, kto nie ma
pieniędzy.
Nieraz zdarzyło się, ze dzieci zjadały to, co od nas dostały zanim jeszcze
zdążyliśmy się spakowac.
Moje dzieci też dają.
Tym, co stoją pod Kościołem też.
Wiecie, jakos nie umiem przejśc zupełnie obojętnie.
Nawet za cenę tego, ze zostanę oszukana

[hanna26]

Nigdy nie daję żebrzącym z dziećmi, bo wykorzystywanie dzieci to
straszny proceder. Nigdy też nie daję ludziom, którzy pukają
bezpośrednio do domu, po prostu, chodzą po mieszkaniach i
żebrzą, "na operację dziecka" na przykład. Zawsze prosze wtedy o
numer konta albo adres jakiejś fundacji. I wiecie co - jeszcze mi
się nie zdarzyło, żeby taka osoba mi taki numer bez problemu podała.
Jeżeli nie ma konta, na które zbiera na tę niby operację - to ja nie
wierzę w tę całą operację. Bo niemożliwe jest, żeby taka osoba
zbierała wyłącznie chodząc po domach, a pomijała całkowicie firmy,
instytucje, fundacje itd. Wniosek - bezczelnie kłamie. Nie cierpię
tego rodzaju kłamstwa.