Obecnosc

[isma]

W watku Mamalgosi byla mowa o wolontariuszach w szpitalach.
Chcialam tu osobno o tym napisac, bo to bardzo jest wazne.

Czlowiek, ktory cierpi, nie chce sie czuc tylko przedmiotem zawodowych staran
fachowcow. On potrzebuje klimatu akceptacji, uznania go jako osoby - a nie
jako "przypadku", ktoremu trzeba zaaplikowac jakas skuteczna terapie, jakiegos
anonimowego ciala, ktore traci zdolnosc zycia.

Jest tak, ze zrodlem ogromnej sily jest poczucie, ze drugi czlowiek jest
prawdziwie obecny. "Jestem tutaj, i czekam na ciebie - kiedy wrocisz z sali
operacyjnej, albo z dna depresji." I jeszcze: "bede czekal na ciebie - nawet
jesli uplynie dlugi czas, zanim sie znowu bedziemy mogli spotkac, nawet jesli
nastapi to w zupelnie innym zyciu".

Jedna z moich hospicyjnych kolezanek ma zwyczaj mawiac, ze o wiele wieksza
tajemnica, niz to, ze milosc trwa na wieki, jest to, ze ona czasem
potrzebuje kilku chwil, zeby zaistniec.
Czasami mozna stac sie jutrem dla drugiego czlowieka przez przypadek.

[mamalgosia]

Chciałam, ismo, żebyś się odezwała. I mam nadzieję, że to nie koniec.

Nikt nie chce być "przypadkiem". I to jest jasne. Nie tylko w
miejscach, o których pisałam ja, czy piszesz Ty. Nikt nie chce być
przypadkiem nawet przychodząc ze zwykłym bólem kręgosłupa do lekarza
pierwszego kontaktu. I tyle się mówi o holistycznym leczeniu i o
tym, że trzeba spojrzeć na psychikę, na osobę... ale ciągle jest to
w powijakach.
Wiem, że lekarz nie ma czasu. I nie może być z każdym. Więc niech on
leczy. Co nie znaczy, że nalezy wołać przez pół korytarza
szpitalnego (co się zdarzyło na neurologii w moim mieście): "Ta pani
z przerzutami do mózgu niech przyjdzie do zabiegowego!". Właśnie
lekarze, których widziałam na oddziale hematologii i onkologii w
GCZD byli moim zdaniem właśnie tacy jak powinni być. Z dobrym
słowem, ze znajomością pacjenta po imieniu i z uwagą - krótką, ale
bezpośrednio skierowaną do tego, a nie innego dziecka, konkretne
słowa do niego.
Myślę o roli pielęgniarki. Wiadomo, że ma robić zastrzyki, pobierać
krew i podłączać kroplówki. Ale i to można czynić miękko, a nie
poburkując "nie wiem, o co cały ten wrzask". I to też oczywiste.
Zastanawiam się, czy pielęgniarki jednak nie powinny być ciut bliżej
niż lekarz.
Wolontariuszy nie było na tym oddziale. Szkoda.
Z każdym dzieckiem był rodzic (jedno dziecko tylko było samo). Ale
czasem (a może często? Nie wiem) był to rodzic kompletnie nieudolny,
jak ja. Sam rozklekotany, załamany, sam wymagający wsparcia.

Dziewczynka, w wieku gimnazjalnym, wychodziła do domu na jakiś czas -
między siódmą a ósmą chemią. Wcale nie żegnała się z radością.
Znalazła swoje miejsce na oddziale, opisuje probówki z krwią, podaje
jakieś sprzęty pielęgniarkom, poklepuje maluchy. W domu czuje się
niepotrzebna i niezrozumiana. Połowa kolegów i koleżanek odsuwa się
lub podchodzi do niej z lękiem - taka łysa, taka chora, taka dziwna.
A druga połowa traktuje ją normalnie - cóż z tego, jeśli dla niej to
normalne wcale nie jest normalne. Bo nie potrafi rozmawiać o
dyskotekach, o głupim nauczycielu z biologii, o planowanym obozie
wakacyjnym, o nowym lakierze do włosów.

[sion2]

Napiszę też o inne obecnosći. O towarzyszeniu przez wierzących innym wierzącym w
cierpieniu. Że często pocieszając, wchodzimy na takie wyżyny duchowe, że nie ma
na nich miejsca na ludzkie emocje, na gniew, żal, złośc na Boga, chęć
wygarnięcia Mu co o tym wszystkim myślimy. Ja jestem impulsywna cała, duchowo
tez. Nie ukrywam przed Bogiem swoich mysli i stanow psychicznych, potrafię
powiedzieć "zostaw mnie bo dajesz mi tylko cierpienie". Potrafię obrazić się i
nie modlić 2 dni. Zawsze wracam, zawsze po czasie znajduje ukojenie w Nim. Ale
kiedy w danym dniu, momencie wszystko sie zawali, gdy muszę zaakceptowac kolejny
cios lub zawód albo atak bólu i myslę "Boże jak to nie minie skoczę z mostu" to
nie mogę sie tym podzielic z żadna osobą... mocno zaangazowana w duchowosc. Moge
ze swieckimi przyjaciolmi, moge z niewierzacym ale nie z przyjaciolka ze
wspolnoty... bo nie wypada chciec skoczyc z mostu gdy kocha sie Jezusa.
Mocno wierzacy czesto daja rady pt świete banały: wszystko w reku Boga, zaufaj
Jemu, to tajemnica co sie z toba dzieje... No tak w zasadzie zgadzam sie z tym
wszystkim w 100%, naprawdę.
Ale czasami w tym sporze miedzy Bogiem a czlowiekiem, trzeba stanac po stornie
czlowieka... bo Bóg jest po jego stronie. Bóg nie gniewa sie za nasze emocje,
które wynikaja z ludzkich ograniczen, z braku znajomosci przyszlosci i wlasciwie
niemoznosci wybrania raz na zawsze. To niektorzy aniolowie w swej doskonalszej
od czlowieka naturze, majac nieskonczenie wieksze poznanie Boga, bez zadnych
ograniczen, raz wybrali źle i byl to wybór nieodwolalny. Czlowiek nie potrafi za
zycia na ziemi wybrac Boga na zawsze ani na zawsze Go porzucic. Wiec Bóg nie
gniewa sie za bunt, żal i krzyk jesli tylko z tym przychodzimy do Niego.
Czasami warto na pytania "dlaczego?!" odpowiadac "nie wiem, czy moge ci jakos
pomoc?". Czemu ludzie wierzacy, tacy ksztaltowani latami duchowo, w roznych
wspolnotach, przewaznie uwazaja że na wszystko trzeba miec odpowiedz i że
ludzkie emocje zlosci i gniewu na nieszczescie są niegodne przyjacioł Jezusa?

Jezus zaplakał na widok matki chowajacej jedynego syna.

[ruda110]

Prawda. Ja do niej doszłam stosunkowo niedawno (no cóż )sądząc niegdyś, że
moje emocje: złość, żal, rozczarowanie itd. muszę schować do kieszeni i grać
przez Bogiem, że mnie nie boli, że się zgadzam i takie tam. Przez swoją głupotę
nie dawałam sobie prawa do przeżywania emocji naturalnych dla każdego człowieka.
Przepłaciłam to zdrowiem, lękami i mnóstwem problemów, a przecież Bóg stworzył
nas z całym bagażem uczuć i to co odczuwamy w pewnych sytuacjach nie musi być
złe. Po prostu jest i tyle.

[isma]

sion2 napisała:

> Napiszę też o inne obecnosći. O towarzyszeniu przez wierzących innym wierzącym
> w
> cierpieniu. Że często pocieszając, wchodzimy na takie wyżyny duchowe, że nie ma
> na nich miejsca na ludzkie emocje, na gniew, żal, złośc na Boga, chęć
> wygarnięcia Mu co o tym wszystkim myślimy.
> nie mogę sie tym podzielic z żadna osobą... mocno zaangazowana w duchowosc. Mog
> e
> ze swieckimi przyjaciolmi, moge z niewierzacym ale nie z przyjaciolka ze
> wspolnoty... bo nie wypada chciec skoczyc z mostu gdy kocha sie Jezusa.
> Mocno wierzacy czesto daja rady pt świete banały: wszystko w reku Boga, zaufaj
> Jemu, to tajemnica co sie z toba dzieje...


Nnnnie, mnie sie wydaje, ze to nie ma zwiazku z wiara badz niewiara.
Raczej z takim dosc fundamentalnym poczuciem (ktorego wielu ludziom, fakt,
brakuje), ze to absolutnie nie chodzi o pocieszanie. Tu akurat doswiadczenie
hospicyjne blyskawicznie to obnaza - no jak tu "pocieszac" sensownie kogos, co
do kogo wiadomo - on sam to wie - ze umrze?

Mnie nauczono w hospicjum, ze moim powolaniem nie jest "rozprawienie sie z
problemem". Ja (ani nikt) go nie rozwiaze. Ten, z kim jestem, jest chory na
smierc, i nic sie tu nie da zrobic. Tego bolu - w sensie egzystencjalnym, nie
fizycznym - nie da sie zniwelowac. Ale mozna probowac przeniesc go na taki
poziom, aby mozna sie bylo nim dzielic.

Nie wolno mi wmawiac nikomu, ze nie cierpi, albo, ze to cierpienie go z samej
swej istoty uszlachetni. Ale moge komus, kto czuje sie tylko pozbawionym
mozliwosci decydowania przedmiotem, probowac dac swiadectwo tego, ze dla mnie
jest autentycznym podmiotem, ktory MOZE, w sposob wolny, uznac, ze ta piekaca
rana, ktorej doswiadcza, moze posluzyc WSPOLNEMU poszukiwaniu zycia. Moge
powiedziec: "nie tylko ty umrzesz, JA tez". To jest deklaracja jakosciowo
zupelnie inna od "nie tylko ty umrzesz, WSZYSCY umieraja".

Tak naprawde, to mnie umierajacy nauczyli wiecej, niz ja ich "pocieszylam"...

[mamalgosia]

sion2 napisała:

> Napiszę też o inne obecnosći. O towarzyszeniu przez wierzących
innym wierzącym
> w
> cierpieniu. Że często pocieszając, wchodzimy na takie wyżyny
duchowe, że nie ma
> na nich miejsca na ludzkie emocje, na gniew, żal, złośc na Boga,
chęć
> wygarnięcia Mu co o tym wszystkim myślimy.

Od takich wierzących uciekam. Czasem dlatego, że czuję, że to nie te
fale, nie ta półka. Czasem dlatego, że czuję zakłamanie. Takich
wierzących się boję. Wielu takich co prawda nie spotkałam, ale
ciekawa rzecz: jeśli już, to były to osoby świeckie.

[isma]

Poniewaz moje wcielenie depresyjne komunikuje sie glownie wierszem, to ja moze
bede cytowac, bardzo akurat dzisiaj a'propos, o prawdziwej obecnosci:

Jakże tak można, pośrodku rozmowy
Zniknąć i nawet nie powiedzieć: "wrócę"
I dom od razu mieć wieloechowy
Skąd żadnej wieści, tylko szum zakłóceń?

Tak szczerze, to nam obce i Piekło i Niebo,
I Pola Elizejskie i Nirwana.
A nie ma przewodnika dostojnego
I mapa lądów nie narysowana.

Ogromny gmach bez murów i podłogi,
Loty umarłych z krzyżami jaskółek,
I wszystkich plemion ukochane bogi
I relikwiarze wypalonych królestw?

Zgiełk nawoływań, labirynt narzeczy,
Porysowane znakami jaskinie?
Kogo na ziemi ten zaświat pocieszy,
Co jest i nie jest, zabłyśnie i ginie?

Nie w to ja wierzę. Bo twoja obecność
Tak dla mnie mocna, że zawsze prawdziwa.
I chociaż nie wiem, co jest czas, co wieczność,
Ufam, że słyszysz ten głos, który wzywa.

Zmień moje życie. Trzeba mi pomocy,
Tak jak dawałeś, radą i modlitwą.
Wymawiam imię przebudzony w nocy,
Leżę i czekam, aż widziadła znikną.

Żywi z żywymi zanadto złączeni
Żebym uznawał moc zamkniętych granic
I nad podziemną rzeką, w państwie cieni
Zgodził się ciebie, żywego, zostawić.

Niech triumfuje Świętych Obcowanie
Oczyszczający ogień, tu i wszędzie,
I co dzień wspólne z martwych powstawanie
Ku Niemu, który jest i był i będzie.


PS. Tak, wiem. Podmiot liryczny jest mężczyzną. Adresat liryczny też. Ale
Czesław Miłosz nie byl gejem )).