Czy czujecie się "nienormalni" :-) ?

[mama_kasia]

Mamy takie ostatnio przemyślenia z mężem.
To, że jesteśmy inni narzuca nam niejako sama wiara.
Czuliśmy to, chociaż nie spotykaliśmy zbyt często
bezpośredniej dezaprobaty ze strony ludzi.
Ale ostatnio myślimy, że może dla niektórych jesteśmy
już nie tylko "nienormalni", "nie z tego świata", ale
może odbierają nas jako fanatyków , chociaż wydaje
mi się, że nie mają podstaw .
Jak Wy czujecie się odbierani przez "świat"?
Kasia

[mika74]

Przyznaje ,że czuje sie "inna" niz np. ludzie niewierzący, mam inny cel i sens
swojego zycia. Ale czy to jest "nienormalne"? Nie,ja czuje się bardzo
normalnie, bym powiedziała ,że kierowanie sie miłościa w zyciu jest
najrozsadniejsza drogą do szczęścia. Kontakt z Bogiem daje pewna "madrośc",
pewien "rozsadek", na którym sie najlepiej wychodzi w zyciu.
Za to róznie odbierane jest to przez otoczenie, wielu ludzi kieruje sie po
prostu filozofia "po trupach do celu , czyli do pieniedzy i wygody" i dla tych
miłośc do bliźniego to tylko mrzonki dla idealistów. Ale chyba nie czuja sie z
ta filozofia szczęśliwi ani spełnieni...

[praktycznyprzewodnik]

Od czasu jak zostałam katechetką (24 lata) mam znajomych z kręgu katechetyczno-
parafialnego. A inni znajomi jakby odsuneli się. I wydaje mi się, ze nie sa
(podobnie jak niektóre osoby z rodziny) do końca szczerzy w wypowiedziach,
zachowaniu.

[mamalgosia]

Też saczasem problemy. Np. koleżanka w pracy miała urodziny w środę
popielcową . przyniosła ciastka i inne słodycze. Wypiłąm tylko herbatę, bo
uznałam, że chcę zachować post w tym dniu. Ale się zaczęło gadanie! Odniosłam
wrażenie, ze ludzie chcieli w ten sposób uspokoić sowje sumienia, bo ja nic nie
mówiła, tylko po prostu wypiłąm tę herbatę. A oni zaraz: pzrecież możesz zjeść,
byle nie do syta, Bógu nie zależy na postach, itp. NIe wiem po co w ogóle cała
ta rozmowa była

[alex05012000]

wiesz mamałgosiu, na twoim miejscu ja bym pewnie powiedziała, że mam zatrucie
pokarmowe i nie mogę, chociaż powinniśmy otwarcie głosić naszą wiarę, nota bene
nie znoszę imienin w pracy - na szczęście w biurze jestem szef i ja i nie muszę
nic urządzać, zresztą na zachodzie takich zwyczajów nie ma.
poza tym to niestety ogólnie społeczeństwo jest nastawione konsumpcyjno-
materialistyczno-pieniężnie i wszystko naokoło: TV, radio, prasa, reklamy,
polityka itd.itd. jest de facto anty-wierze i przeciwko Bogu tak jak dobrze się
przyjrzeć....

[mamalgosia]

Może ja po prostu jestem starsza od Ciebie i nie chce mi się kłamać, poza tym z
wiekiem jakoś odwagi nabrałam. jak się komuś nie podoba to trudno.

[alex05012000]

nie chodzi tu o wiek (jestem rocznik 1965) tylko o wielkość wiary i może pewien
nonkonformizm....

[mamalgosia]

Aaaa, to rzeczywiście nie chodzi o wiek - jestem młodsza.
Myślę, że o wielkość wiary też chyba nie chodzi, bo moja wiara pozostawia wiele
do życzenia. Chyba po prostu mam taki charakter, że mówię, co myślę (czasem
tego żałuję, ale to już zupełnie inna sprawa).
CZasem jednak też tchórzę. Tak było np. podczas ostatniej pielgrzymki Jana
Pawła II do Polski, kiedy to słyszałam w moim zakładzie pracy, że tyle
pieniędzy idzie na spotkanie z "jakimś starcem", a tylu jest biednych i
potrzebujących. Wtedy już nie miałąm siły i odwagi (to było jakieś 6 osób
przeciwko mnie jednej) tłumaczyć i dawać świadectwa

[mumin_ek]

To juz chyba lepiej zjesc to ciastko w srode popielcowa niz klamac. Sorki za
wtret, ale klamstwo to sprzeniewierzenie sie dekalogowi, a post to nakaz
koscielny chyba? No i trzeba miec odwage i nie bac sie, przeciez dziewczyna nic
nie skomentowala, tylko herbate wypila. Czy komus zrobila tym szkode,
przykrosc? Przeciez mogla nie uczestniczyc w imieninach wogole, zeby nie
uczestniczyc w imprezce w dzien postny...

muminku

[mamalgosia]

właśnie mam wrażenie, ze najbardziej ludzi zabolało to, ze nic nie mówiłąm, ze
nie namawiałam, itp. Zaczęli się chyba tłumaczyć bardziej przed samymi sobą

[mumin_ek]

no ale to ich poglady, prawda? moze bylas im swiatlem i poczuli sie
zawstydzeni? moze poczuli sie troszke gorsi?

Religijne nakazy i zakazy.

[luzer]

mamalgosia napisała:

> Może ja po prostu jestem starsza od Ciebie i nie chce mi się kłamać, poza tym
> z wiekiem jakoś odwagi nabrałam. jak się komuś nie podoba to trudno.


A ja właśnie przy okazji każdej imprezy, w której nie mam ochoty uczestniczyć,
mówię, że moja religia mi tego zabrania i w ten sposób mam spokój. )
Guzik komu do tego czy np. chcę imprezować w piątek, czy nie.

Luzer )

[isma]

Nie, nie czuje sie "nienormalna".
Bo ja w ogole niespecjalnie pojecie "normy" czuje ))
I nie wydaje mi sie, zeby o czymkolwiek swiadczylo to, czy czlowiek jest
podobny w tym czy owym - niekoniecznie w sferze wiary - do innych, czy nie ))

[mamalgosia]

Ja też się nie czuję nienormalna, ale inna - owszem

[mamamonika]

Czuję się jak najbardziej normalna, a dodatkowo dzięki swoim przekonaniom
pełniejsza i silniejsza. Ale do radykałów nie należę
Monika

[mader1]

Ja jestem "normalna" i czuje sie normalna. Ale nie wiem, czy inni
mnie za tak uwazaja. Podam przyklady - moja siostra cioteczna
powiedziala kiedys, ze tylko dewotki chodza co niedziele do Kosciola -
musze powiedziec, ze o wierze nie rozmawialysmy, bo ona jest nie
w temacie , a ja nie robie nic na sile Moj niewierzacy tato uwazal
mnie za madra i ladna kobiete, ktorej umysl zastrajkowalww jednej
dziedzinie - wiary... Jeden z kolegow daje mi z roznych okazji tylko
dewocjonalia - pare fajnych rzeczy tez od niego dostalam - pikny
przeklad Ew. wg. sw.Mateusza, Piesn nad Piesniami...
Chyba troche jestesmy Znakiem, bo nas lubia. Slabo zwiazany z
Koscioleem kolega z pracy zadzwonil w Wielkanoc i powiedzial " Jezus
Zmartwychwstal, czy tak sie wita ?" Kiedys znajomi zaprosili nas w
piatek i podali rozne salatki bezmiesne i sery.... To mile.
Ale raz spotkala mnie prawdziwa przykrosc ze strony przyjaciela
dawnego, teraz w Kanadzie, ktory wyrazniee szukal zaczepki lzac
Kosciol, Polske i zarzucajac mi zaslepienie. Padly przykre slowa, o
ktore bym go nie podejrzewala, tym bardziej,ze staralam sie zejsc z
tematu...
Mysle, ze troche uwazaja nas za dziwakow
Ja tez dobry rocznik 65

[kramla]

Czasami czuję sie nienormalna.I jako nienormalna jestem odbierana przez
niektórych ludzi.Na przykład przez moja tesciową, która się dziwi naszym
wyborom, postawom i podejsciem do życia.Trochę podobnie (mimo, ze jest zupełnie
inną kobieta) mysli o nas moja mama.Wielce nie rozmawiamy o naszym życiu z
naszymi rodzicami, ale już nie raz usłyszeliśmy wiele przykrych słów od nich.Że
już moglibyśmy sie zająć normalnym życiem a nie tylko kościół i kościół.Już to,
że pieniądz nie jest wyznacznikiem naszego zycia i podejmowanych decyzji budzi
zgorszenie.Że wierzymy, ze Bóg jest pierwszym zabezpieczeniem naszego
życia.Zresztą gdybysmy opowiedzieli tym wszystkim, którzy nie wierzą ,że Bóg
moze spuścić mannę z nieba, że jest to w naszym życiu fakt niezaprzeczalny, że
Bóg działa cuda prawdziwe- to wzieliby nas chyba za prawdziwych idiotów.
Nie wiem jak odbierają nas nasi znajomi niezbyt kościelni.Na pewno nie chcemy
byc nawiedzeni, uczestniczymy w normalnym zyciu towarzyskim (o tyle na ile czas
nam pozwala, a zawsze pierwszeństwo ma nasze życie we wspólnocie Kościoła), ot
teraz na przykład Gobbo swiętuje Dzień Muzealnika ze swoimi kumplami na
piwie)).Pewnie nie jesteśmy dla innych jakimis wyznacznikami postępowania,
ale szczerze powiedziawszy chrześcijanin, który ma być dla innych znakiem
sprzeciwu, który idzie pod prąd i jest z innymi w świecie, ale pamięta, ze jest
tu tylko przechodniem- taka postawa (radykalizmu) jest dla mnie czyms co musi
nastąpić jeśli będe na prawdę podchodzić serio do wiary w Jezusa.A na pewno
wybranie drogi trudniejszej (jaka jest chrześcijaństwo), przez Krzyż do
zmartwychwstania nie jest w dzisiejszy świecie normalne...

[praktycznyprzewodnik]

No więc nie "nienormalni" ale "osamotnieni" lub "izolowani". To więcej pasuje.
Osamotnieni na łonie rodziny, troszkę.
Logika naszych wyborów ( duza wielodzietna rodzina i skromne zycie ) nie jest
logiką moich ciotek i kuzynek, niestety.

[mamalgosia]

ładnie to wszystko ujęłaś

[svistak]

zawsze
s.

[fumag]

Ja samooceniając uważam się za normalną,ale czy kiedyś jakiś wariat
powiedział,ze jest stuknięty?
Myślę,że posiadanie przez nas licznego potomstwa już jest odbierane za wariactwo
(nie wiecie jak się zabezpieczać?).Że chodzimy częściej do kościoła niż
statystyczny Polak.Że mój mąż dziękuje usłużnym kolegom z pracy za stronki
pornograficzne.I jeszcze wiele innych ...
Ale ostatnio moja koleżanka ,gdy mnie odwiedziła zazdrościła nam tego jak
żyjemy-miałam odwagę dać jej świadectwo,pomodliliśmy się przed posiłkiem-była
zadowolona!
My całe szczęście mamy rodziców zaangażowanych w życie Kościoła i oni nas
wspierają.

Ps.

[fumag]

No i ja trochę młodsza-rocznik'75

[mader1]

Fumag-zapomnialam o dzieciach ))) Jak po operacji zaszlam w trzecia
ciaze, do mojej mamy zadzwonila siostra ze Stanow (!) tylko w tej
sprawie, zeby powiedziec, co o tym mysli. A myslala... Zesmy ciemnota.
wiecie co. Dopiero moja mama ( ktora wczesniej tez nie byla "za")
zauwazyla,ze finansowo radzimy sobie lepiej niz jej bezdzietna z wyboru
corka.

[kulinka3]

Ja czuję się normalna,choć pewnie nie wszyscy tak uważają.
Cóż ja jednak mogę, albo będę podobać się Bogu albo ludziom.Wybieram to
pierwsze.
A dla ludzi przynajmniej do czerwca pozostanę stuknięta, bo jak przy trójce
dzieci nie mieć samochodu,żyć i wszędzie dojechać? Na to trzeba wariatów.
Pozdrawiam

rodziny wielodzietne

[mamalgosia]

Zauważyłąm, ze z góry zakłada się w naszym społeczeństwie, ze jak ktoś ma dużo
dzieci, to same wpadki, a nie planowane działanie. Strasznie mnie to wkurza

[praktycznyprzewodnik]

Mnie też !!

[mader1]

I mnie !!!

[mamalgosia]

))))

[mumin_ek]

a u nas nasza rodzinka i znajomi uwazaja ze znow biedaki wpadlismy, no bo kto
normalny stara sie o dziecko, gdy pierwsze jeszcze nie w szkole/liceum/na
studiach/wogole*

*wybrac wg uznania

no a pierwsze od razu po slubie? tez nienormalni. jak wspomnielismy, ze chcemy
trojke-czworke (jeszcze w narzeczenstwie) 0 to nie bede cytowac komentarzy.
Byly zupelnie takie jakbysmy oczekiwali, ze nam te dzieci rodzinka wychowa,
ubierze i nakarmi.

Pod tym wzgledem czuje sie dziwna.

[maika7]

Dotknęłyście ważnego problemu. To o czym piszecie dotyczy chyba większości
osób, które w jakiś sposób wyróżniają się. Mam szczęście być na codzień w
gronie osób na tyle różnorodnych światopoglądowo, że nie budzą komentarzy i
zdziwienia słowa koleżanki "dziękuję za słodkie, ale postanowiłam w czasie
wielkiego postu nie jeść słodyczy", nie dziwią rozważania koleżanki na temat
karmy i reinkarnacji. Opowiadamy sobie o różnicach w podejściu do świata i
uczymy wzajemnej tolerancji.

Ale wiele jest decyzji, które budzą opór u bliższej czy dalszj rodziny, u
takich czy innych znajomych. "Dlaczego postanowiliście wyjechać z miasta na
wieś? Przecież zamykacie sobie drogę rozwoju!" "Dlaczego siedzisz 6 lat na
wychowawczym - przecież to zawodowe samobójstwo", "Nie pijesz alkoholu ? Może
jesteś chora?", "Nie ochrzcisz dzieci? - nie wiesz jakie piekło na ziemi im
zgotujesz"... Lista mogłaby być długa.

Trudno wymagać, żeby wszyscy rozumieli nasze wybory, decyzje. Zawsze czułam
się "osobna" "inna" - ale przez to też czułam się sobą.

Czasem sobie myślę, że gdyby wyciagnąć wnioski jak nieprzyjemne jest dla innych
zamknięcie się na odmienne podglądy to łatwiej było by oddychać

M.

[mumin_ek]

Sama przed soba nigdy, zreszta sciezki moje krzywe i nie zawsze mile Panu. Ale
odkad kuzynka powiedziala mi, ze przesadzam i mam odchyly i jestem zbyt
radykalna, to moze rzeczywiscie mijam sie z norma?

A przeciez nie pozwalam lzyc mojego Boga i mojej wiary. Czy to takie dziwne?
Nie krytykuje cudzych wyznan.

I nie czuje sie jakos specjalnie radykalna, przeciez nawet postu nie zawsze
udaje mi sie dochowac poza okresami nakazanymi, a do kosciola co niedziele tez
nie zawsze sie udaje, choc bynajmniej nie z braku checi, tylko zdrowia.
Szczegolnie teraz.

Tylko, ze bardzo mi zalezy by podobaly sie sciezki moje Bogu...

Pozdrawiam,
Kasia z Muminkiem i Grudniowa Niespodzianka

[adzia_a]

Ja się czuję zupełnie przeciętna...
może dlatego, że w przeciwieństwie do wielu z Was naprawdę niczym się nie
wyrózniam i daleko mi do takiego zaangażowania, jakie wiele osób tutaj
prezentuje...
ja po prostu, krótko mówiąc - letnia jestem...

[addria]

Wiecie co, ostatnio to ja się w ogóle czuję jakaś nie teges, głupawka się mnie
trzyma, a powaga statecznej matrony gdzieś uleciała... Wybaczcie proszę ))

[mader1]

Matrono )) Jestem zgorszona )) Sama dzis porwalam mojego syna do
tanca - a porwac musialam na rece, bo biedak nie nadarzal

;-))) b/t

[addria]

[madaszew]

Nie czuję się nienormalna, powiedziałabym raczej o inności. Nie spotkałam sie z
drastycznymi sytuacjami, a raczej z pozytywnymi. Dochodziły do nas słuchy, że
ludzie odbierają nas pozytywnie. Myślę też, że wiele osób pragnie czegos więcej
i wiele ich zachowań jest pozą. I tak naprawdę szanują, czy nawet
podziwiają "innych", tylko nie zawsze się do tego przyznają.Trochę się
zaplątałam, nie wiem czy zostanę dobrze zrozumiana. Magda

[monamamamateusza]

Nie czujemy się nienormalni i myśle, że nie jesteśmy 'inni'.Może zależy to od
stosunku otoczenia i od grona znajomych (większość ze wspólnoty)ala jesteśmy
odbierani bardzo pozytywnie w miejscu , w którym mieszkamy. Natomiast rodzina
widzi w nas 'fanatyków'i zastanawia się co nas tak zmieniło po przeprowadzce.
Pozdrawiamy Monika, Piotr i Mateusz

[kasiagleb]

ja powtórzę za adzia_a, czuję się przciętna, brak u mnie zaangażowania
takiego o jakim czytam w Waszych postach,
a pomimo tego, np w pracy, często moje poglady są wyśmiewane, jestem określana
właśnie jako inna, nienormalna, dewotka
no bo żeby np w Środę Popielcową biec do Kościoła jeszcze przed pracą?
no bo żeby w Wielki Piątek nie zjeść wędlinki na firmowym jajeczku?
wielokrotnie zbierałam razy nawet od najbliższych,
ale są też momenty kiedy słyszę, jesteście bardzo fajną rodzinką
podziwiamy konsekwencję w trudnym wyborze
właśnie takie momenty pomagają trwać

Kasia

[mika74]

Jestem w takiej sytuacji. Własnie moi znajomi z pracy zaprosili mnie na majówkę
nad morze. Jestesmy razem w jedynym dziale, dobrze nam sie razem pracuje
(rozpietośc wieku 28-55, 6 osób)i ogólnie jest symptycznie. No oprocz tego ,że
oni sa dośc światowi, raczej licza na pieniadze nie na Boga, i do kościola
raczej zagladaja od święta. No i lubia alkoholowe imprezy. Wiedzą ,że jestem
wierzaca i chodze do kościoła,ale raczej nie wiedzą o moim głebszym
zaangazowaniu. Byliśmy kilka razy w pubie na piwie(na piwa nie lubie,więc piłam
wino,co powodowalo ogólne zgorszenie). Teraz mamy jechac na weekned do domku
letniskowego znajomego. Wiadomo,ze bedzie bardzo alkoholowo i zbierają się juz
na wódkę.
I szczerze mowiąc nie mam ochoty jechac( a oni o to zabiagają).Mogłabym jechac
i nie pic ,ale tam beda wyłacznie pijący( i to duzo ) ludzie i ogladanie ich w
takim stanie raczej dla mnie nie jest zbyt miłe.
No i jak tu sie wykrecic ,aby nie zrobic im przykrości????

[isma]

Normalnie. Powiedziec, ze nie masz ochoty, i dlaczego )).
Niechec do mocno alkoholowych bibek zreszta nie musi miec zwiazku z
zaangazowaniem religijnym ))

[mika74]

Chwilowo sprawa rozwiazała sie sama. Wczoraj modliłam sie o Ducha Św. w tej
sprawie. Dziś rano okazalo się ,że impreza odwołana,bo syn własciciela domku
letn. ma bierzmowanie)))
Pozdro)

[neogobbo]

Kramla już trochę pisała, ale dorzucę coś od siebie. Nie, nie czuję się
nienormalny, ale naturalne jest to, że ktoś mnie może tak odbierać. Jezus
kilkakrotnie ostrzegał swoich uczniów, że jeżeli pójdą za Nim, nie będą miło
przyjęci w "świecie". I to się sprawdza. Każdy, kto serio opowie się po stronie
wiary, prędzej czy później tego doświadczy. U nas jest to problem o tyle, że
należymy do wspólnoty w KK, która do wiary podchodzi bardzo poważnie. I
największy opór czasami jest ze strony przeciętnych katolików właśnie. Bo żeby
chodzić do Kościoła raz w tygodniu, to jest jeszcze "normalne", ale żeby coś
więcej?
Z drugiej strony jesteśmy ludźmi, którzy nie zasklepili się w swoim własnym
środowisku. Trochę na to wpłynęła nasza subkulturowa i ogólnie
nonkonformistyczna przeszłość - praktycznie nie ma środowiska, w którym nie
potrafilibyśmy się odnaleźć i porozmawiać, jeśli druga strona nie odrzuca nas a
priori (że z katolami to nie ma o czym rozmawiać).

Oczywiście, że czuję się nienormalny! :))

[luzer]

Albowiem dla mnie

"normalny" to: sztampowy, schematyczny, powtarzalny, bez wyrazu.

Natomiast

"nienormalny" to: oryginalny, pomysłowy, wyrazisty, twórczy. )))


A jeśli normalni myślą inaczej, to już ich problem. )


Luzer

[betty761]

nieee... nie czuję się 'nienormalna'. widzę natomiast że różnię się od innych
ludzi, od tych którzy są dalej od Boga. inne rzeczy są dla nas ważne.
podejrzewam również że część moich dawnych znajomych uważa mnie co najmniej za
dziwaczkę, ale te znajomości skonały śmiercią naturalną, a szkoda...
Pozdrawiam
Beata