"Problem Tesciowej"

[isma]

Nie, nie chce o tym, o czym pisze Jajek na siostrzanym forum ))

Ostatnio sporo zastanawiamy sie z mezem, czy bedziemy umieli akceptowac
wybory naszej corki (stad tytulowy "Problem Tesciowej"), takze te, ktorych
sami bysmy nie podzielili.

Sami mielismy z tym troche do czynienia, bo czesc mojej dalszej rodziny jest
obsesyjnie antyukrainska (uczciwie musze przyznac, ze nie bez powodu), i
paszport mojego meza (wtedy in spe) wzbudzil sporo zalow i pretensji. Ale moi
Rodzice - i Rodzice Ata - chociaz, wiemy to, troche inna przyszlosc sobie dla
swoich dzieci wyobrazali ;-O. Aha - nikt nie probowal udawac, ze nie ma
roznic, i ze nie powoduja one trudnosci. po prostu tworzymy nowa, wspolna
rodzine, w ktorej jest miejsce dla nas wszystkich.

Aha, "Problem Tesciowej" jest szczegolnie palacy w sprawach waznych, ale
wystepuje i w drobnych. Asumpt do przemyslen dala nam zarliwa przyjazn naszej
corki z niejakim Kuba, ktory byl milym i grzecznym chlopczykiem, do momentu
swojego przedszkolnego debiutu )). No, i teraz nasze dziecko, wpatrzone w
Kube jak w obraz, naboznie powtarza "kujde, kujde" )).

[a000000]

Bądź taką teściową, jaką sama byś chciała mieć.

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

a000000 napisała:

> Bądź taką teściową, jaką sama byś chciała mieć.
>

Nie do końca z tym się zgadzam.
Każdy człowiek jest inny.
Weźmy przykład.
Ja lubię, żeby do mnie dzwonić, lubię jak przyjeżdża dużo gości. Ale czy moja
synowa (nie mam syna) też musi lubić gości i moje ciągłe telefony i wizyty?

Myślę, że trzeba po prostu rozmawiać dużo ze sobą, żeby drugą osobę jak
najlepiej poznać.

[a000000]

goska_mama_kasi_i_gabrysi napisała:

> a000000 napisała:
>
> > Bądź taką teściową, jaką sama byś chciała mieć.
> >
>
> Nie do końca z tym się zgadzam.
> Każdy człowiek jest inny.
> Weźmy przykład.
> Ja lubię, żeby do mnie dzwonić, lubię jak przyjeżdża dużo gości. Ale czy moja
> synowa (nie mam syna) też musi lubić gości i moje ciągłe telefony i wizyty?

Jeśli nie masz syna, to skąd weźmiesz synową?????

>
> Myślę, że trzeba po prostu rozmawiać dużo ze sobą, żeby drugą osobę jak
> najlepiej poznać.

Gosiu, nie bierz moich słów dosłownie. Ja jej cukierka, ona mnie cukierka....
To nie tak. Chodzi o to, że Ty chcesz, aby Twoja teściowa była Ci matką,
kochającą, pomocną, nie wtrącającą się do Twego małżeństwa, widzącą w Tobie
córkę....Aby traktowała Cię jak żywą i czującą istotę, liczyła się z Twoimi
odczuciami. Była przyjacielem. A nie jak tą, co ukradła "syńcia", rywalkę.

Bądź taką samą dla swojej synowej. (w Twoim wypadku dla zięciów).

Czy teraz rozumiesz?

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

a000000 napisała:

> Chodzi o to, że Ty chcesz, aby Twoja teściowa była Ci matką,
> kochającą, pomocną, nie wtrącającą się do Twego małżeństwa, widzącą w Tobie
> córkę....Aby traktowała Cię jak żywą i czującą istotę, liczyła się z Twoimi
> odczuciami. Była przyjacielem. A nie jak tą, co ukradła "syńcia", rywalkę.
>
Po takim "rozwinięciu", zgadzam się z Tobą całkowicie.

[adzia_a]

No własnie, jak to zrobić, żeby nie uznano, że się wtrącamy w decyzje dzieci, a
jednocześnie przecież nie możemy milczeć, jeśli widzimy, że nasze dziecko kopie
do własnej bramki...

ja to osobiście czarno widzę, zwazywszy na to, jak często sama wkurzam się na
własną matkę, która chce mi poradzić, a ja już wietrzę w tym wtrącanie się i
pouczanie... Coś mi się widzi, że historia się może powtórzyć.

A jeszcze czarniej widzę, kiedy pomyslę o moim mężu, który od dziecka wymaga
chyba zbyt dużego posłuchu...

A tak w ogóle, to uważam, że teściowa ma prawo się wtrącać i doradzać - w
ograniczonym zakresie. już nie przesadzajmy z tą niezaleznością, to przecież
rodzina. Może mówię tak dlatego, że teściową mam świetną, traktuje mnie jak
córkę i dziwnie bym się czual, gdyby mi się nie wtrącała - skoro robi to
moja mama (znaczy, mnie się wydaje, że robi, ona uważa inaczej to czemu
nie teściowa, przecież ona chce dobrze ))

[anek.anek]

Adziu, jeśli sama wkurzasz się, że Twoja mam chce ci doradzić, i "węszysz"
wtrącanie się, to najpierw zastanów się dlaczego tak jest? Odpowiedź na pewno
sięznajdzie: bo robi to za częśto, bo trudno jej znieść, że mam własne zdanie,
bo x, bo Y. Ja przynajmniej potrafiłam to zdefiniować - dlaczego "wkurza" mnie
moja matka (w takich sytuacjach doprowadza mnie nadal do białej gorączki). I
dzięki temu i lżej znieśc mi to wtrącanie się, i , mam nadzieję, że będę
mądrzejsza o to doświadczenie, ale przeanalizowane, w przyszłości z własnym
dzieckiem/ synową.

[adzia_a]

Anek, mnie się wydaje, ze przyczyna lezy po obu stronach - z jednej strony mój
temperament i ośli upór, z drugiej strony nauczycielskie podejście mojej mamy,
która manierę pedagogiczną przenosi na grunt rodziny (30 lat praktyki w
zawodzie robi swoje, dodam, że jako nauczycielka jest rewelacyjna) no i jeszcze
przyczyna obiektywna, czyli to, ze mieszkamy w domu rodziców (jeszcze dwa
tygodnie).
Znaczy, przyczynę problemu mamy zdiagnozowaną tylko co dalej. To nie jest
jakaś strasznie niezdrowa sytuacja i generalnie żyjemy w zgodzie, pomagamy
sobie nawzajem etc. ale i tak myślę, że przeprowadzka niejedno zmieni - w końcu
moja teściowa jest o wiele mniej powściągliwa jeśli chodzi o dawnie "dobrych
rad" a jednak rzadziej mnie to denerwuje - pewnie z racji osobnego mieszkania...

[isma]

Adzia, ja mysle, ze czasem to nie chodzi o czestotliwosc, ale o, jak by to
powiedziec, plaszczyzne (nie)porozumienia.
Jak ktos jest pedagogiem, to sila przyzwyczajenia stawia sie w pozycji
mentora ;-(((. A bywaja tacy, ktorzy probuja po partnersku, na zasadzie: zrob
jak uwazasz, jesli zechcesz, skorzystaj, moje doswiadczenie w tej kwestii jest
takie...

Moi Rodzice nigdy mi sie nie narzucali ze swoimi radami. Znaczy, nigdy nie
odpuscili okazji do wyrazenia swojego zdania, o, co to, to nie - ale od kiedy
pamietam nie usilowali naszych odmiennych stanowisk wartosciowac.

Ale ja jeszcze z innej beczki: czy jako "tesciowie" interweniowalibyscie w
sprawach drobnych?
Bo wiecie, ten Kuba ze swoim "kujde", to mnie oslabia. No, niby my w domu
wulgaryzmow nie uzywamy i dziecie raczej widzi, ze nie jest to powszechnie
przyjety sposob komunikowania sie.
Ale ona go uwielbia!!! I slepo nasladuje!!! I co ja mam zrobic!!! ))

[mader1]

Mysle, ze w sprawie "kujde" mozesz smialo zainterweniowac ))
Wiem o co ci chodzi. Chyba "mniejszy" problemem dla mnie jest jak sie juz jest
tesciowa. Wyobrazam sobie, ze interweniowalabym tylko w sprawach zagrazajacych
bezpieczenstwu dziecka. No wiecie - patologia. Ale teraz....
Uff, moja corka jest w wieku zakochan i atmosfera czasem jest ciezkawa. Staramy
sie ja i jej uczucia szanowac, ale ciagle sa nieporozumienia, ktore (wydaje mi
sie), ze wynikaja ze styku roznego sposobu wychowania dzieci. Sympatia mojej
corki to naprawde dobry i fajny chlopak, ale raczej z tych, ktorzy sami sie
soba zajmuja ( i rodzenstwem tez). Nie ma zajec dodatkowych, rodzicow nie ma w
domu ( bo ciagle pracuja), wstydzi sie przychodzic do nas ( jeszcze). Moja
corka - przeciwnie - ma zajete dni : chor, plywanie, kolko fizyczne,
informatyczne, same jej lekcje pozniej sie koncza. On jezdzi po nia na chor,
odprowadza ja na basen, czeka na nia, a potem ma zal, ze ona nie chce zostac z
nim godzine dluzej. My mamy swoje " rytualy" np. codziennie staramy sie zebrac
na wspolny obiad - maz przyjezdza na przerwe w pracy. Serdecznie zaapraszam
jej chlopaka, ale zalezy nam tez na tym, by ona byla w czasie tego obiadu ( 14
lat - do wyjscia za maz daleko jeszcze). Zal mi jej, bo wiem, ze jest
rozdarta - ze on tego nie rozumie, ze wloczy sie bez celu... Na weekendy
wyjezdzamy, na Dzien Dziecka zawsze cos tam planujemy. Ciezko, ciezko byc
przyszla tesciowa....

[adzia_a]

> Moi Rodzice nigdy mi sie nie narzucali ze swoimi radami. Znaczy, nigdy nie
> odpuscili okazji do wyrazenia swojego zdania, o, co to, to nie - ale od kiedy
> pamietam nie usilowali naszych odmiennych stanowisk wartosciowac.

Moi też - tylko ja to czasem źle interpretuję. Tak naprawdę to chyba główną
przyczyną jest moje niespełnienie w roli pani domu, ot co ))

[a000000]

Mój syn z podwórka przyniósł: kurdel-burdel. On był zachwycony, a ja okazywałam
lekceważącą dezaprobatę. Szybko mu przeszło. Nakazy i zakazy powodują bunt i
utrwalanie złych nawyków, natomiast akceptacja też nie jest wskazana.

[isma]

Okazujemy dezaprobate ;-(((.
Ale nie pomaga. To znaczy, pomaga o tyle, ze nas ta fraza nie czestuje.
Ale jak tylko Miniatura znajdzie sie w poblizu Kuby, musi mu zademonstrowac, ze
pamieta ;-(((
Co to bedzie dalej ;-O

[nulleczka]

Moje dziecko po parogodzinnym obcowaniu z wujkiem górnikiem miało mocniejszy
zestaw („kujde” chyba na jej liście nawet nie figurowało, jako określenie zbyt
łagodne) i było strasznie zdziwione, że nam nie imponuje swym nowo nabytym
słownictwem. Samo przeszło, teraz woli naśladować sposób mówienia młodszego
brata. Więc chyba lepiej się nie przejmować różnymi naleciałościami językowymi
albo postarać się o młodszego brata .
Osobiście staram się nie krytykować idoli córki, bo to by ją chyba zamknęło w
stosunku do mnie, a chcę, żeby mi ufała. Nie wiem, jak będzie za te kilkanaście
lat, kiedy przyprowadzi do domu swojego jedynego i wyjątkowego faceta, który
nijak nie będzie pasował do moich wyobrażeń o zięciu. Na dodatek – z racji
posiadania syna – czekają mnie jeszcze relacje z synową. Uff…

[a000000]

Ismo, spoko! Fascynacje mają to do siebie, że pojawiają się i znikają. I
przychodzą następne, poważniejsze... Nie możesz dziecku pokazać, że to Cię
denerwuje. Najlepiej spytaj: co to znaczy. Niech Ci dziecko opisze, co rozumie
przez "kulde". Wtedy możesz powolutku tłumaczyć, że przecież ani mamusia ani
tatuś tak nie mówią, bo używają tylko słów zrozumiałych........Zresztą w
zależności od sytuacji, zawsze coś wymyślisz. A swoją drogą ciekawe, co to
takiego dla Twego dziecka to "kulde".

[isma]

Opisac, to ona mi chyba za wiele nie opisze - ma 22 miesiace i po prostu
powtarza wszystko, co uslyszy. Padlismy ze smiechu dzis rano, kiedy
powiedziala: "alez, panie posle", co bylo wynikiem sluchania Radia Zet ))

Przyklad z "kujde" jest oczywiscie humorystyczny, ale tak naprawde, to mocno
sie zastanawiam, co bedzie, jak sie pojawia powazniejsze problemy.

Marzek kiedys tu napisala, ze podoba jej sie pewien kandydat na "narzeczonego"
coreczki, bo - poz ainnymi zaletami - "baptysta". Co mi przypomina moja
tesciowa, ktora ongis wymarzyla sobie dla syna Polke i katoliczke, tylko nie
przewidziala, ze to bedzie Polka w Polsce... (malzonek dodaje, ze miejscowe
zytomierskie niezamezne Polki byly jak jeden maz i jedna zona brzydkie )))

[marzek2]

No tu się isma wtrącić muszę, bo to że on (znaczy mój wymarzony zięć) baptysta
nie ma naprawdę takiego znaczenia i chyba nie o to mi chodziło. W tym konkretnym
przypadku raczej o to, że znam b.dobrze jego rodziców i wiem, że "sterują nim" w
dobrym kierunku. Co oczywiście nie oznacza, że w przyszłości on w tym właściwym
kierunku tez zechce pójść... Przypomniała mi się inna anegdota dotycząca
zamążpójścia naszych "córeczek tatusia". Otóż kiedyś mówiłam do koleżenki, jak
to kiedyś nadejdzie ten straszny dla ciumaka dzień, kiedy w progu stanie jakiś
młodzieniec nieodpowiedni dla jego córki (no to przecież KAŻDY facet jest
nieodpowiedni dla JEGO córki ) i powie "wujku, ja chciałbym"...
Na to moja koleżanka: "Marzek, Wy się będziecie wtedy cieszyć, że on powiedział
wujku a nie proszę pana!" (no bo w kręgach baptystycznych wszyscy w kościele są
ciociami i wujkami, względnie siostrami i braćmi )
No właśnie... tak naprawdę to ja bym tylko chciała, żeby mój przyszły zieć był
wierzący i to tak naprawdę. Ja się kiedyś z siostrą modliłam o naszych meżów i
dzięki łasce Bożej mamy wierzących facetów. Muszę pamiętać też w modliwie o
moich przyszłych zięciach (a kto wie, jeśli kropek faktycznie będzie kropkiem to
może i o synowej )?

[isma]

A, z tym zagajeniem od progu: "wujku", to dobre. U naszych ten numer nie
przejdzie, trzeba bedzie pracowicie przeswietlic kandydata, co on za jeden ;-
))).

No, wiec do tego wlasnie zmierzam, madra kobieto. Ze moze my naszym dzieciom
mamy tylko wpajac poszanowanie dla okreslonych wartosci, a to, w jaki sposob
sie one realizuja, to juz nie nasza sprawa. Ze niewazne, czy Zyd, Ukrainiec czy
mariawita, byle dobry czlowiek )). Tylko jak to poznac od progu?

[mader1]

Wlasnie. Jak to poznac od progu ?
Dlatego wlasnie rodzice najbardziej chcieliby, zeby ich dziecko ozenilo sie (
wyszlo za maz) za dziecko znajomych.
Ale powiadam Wam - nie zawsze byloby to dobre !
Na przyklad moj maz okazal sie lepszym mezem niz dwaj obstawiani przez moich
rodzicow ))) Czasem wiec dzieciom sie udaje.

[a000000]

Niestety moje drogie. Pomarzyć można, ale dziecko jest samorządnym człowiekiem
i samo dokona wyboru. A czy Wy liczyłyście się ze zdaniem rodziców? Tak z ręką
na sercu - która z Was zrezygnowała z ukochanego, bo nie odpowiadał
wyobrażeniom rodziców???? Cha cha, moje kochane! Nam, matkom ,przychodzi tylko
zaakceptować (czasem dla świętego spokoju, a czasem żeby nie pogarszać
sytuacji) tego, który stanie w progu i powie mamo. My swoich wyborów już żeśmy
dokonały. A naszym dzieciom mamy ułatwić wejście w życie dorosłe, ale według
ich modełka, bo to ich życie. I tak się dzieje i dzieje i dzieje już od Adama i
Ewy, że każdy sobie wije gniazdko według własnych potrzeb i na własne ryzyko.
Nie martwcie się więc na zapas. Co ma być to będzie, a głową muru nie
przebijecie. Lepiej przygotujcie się na to, że to nie Wy będziecie wybierać
dzieciom partnerów. I życzę nam wszystkim, aby nasze dzieci przyprowadziły do
naszych domów ludzi przynajmniej możliwych do zaakceptowania. Bo może być
gorzej. I też będziemy musiały robić dobrą minę do złej gry.

[marzek2]

Ach, przypomniałaś mi taką cudną historię... Kiedyś byłam na obozie
chrześcijańskim, na który przyjechała też grupa nastolatków i studentów
wierzących z USA, żeby pomóc na tym obozie właśnie (wiadomo, Amerykanie to
atrakcja ) Miałam kiedyś baardzo ciekawą rozmowę. Otóż jedna ze studentek w
rozmowie nt chłopaków itp powiedziała mi,że obecnie ma chłopaka, myślą nawet o
ślubie i cieszy się, że jej rodzice go akceptują, bo gdyby oni (znaczy rodzice)
go nie akceptowali, to nie wzięłaby z nim ślubu!!! Dla mnie był to szok, choć
wtedy byłam już dorosła, nawet nie przyszło mi do głowy, żeby przy takiej
decyzji liczyć się ze zdaniem rodziców, a co dopiero swoją decyzję uzależniać od
zdania rodziców. Oczywiście kluczem tutaj był niesamowity autorytet rodziców dla
tej dziewczyny. I tak sobie myślę, to oczywiście ideał, ale chciałabym
zapracować sobie na taki autorytet u moich córek, żeby jednak moje zdanie nt ich
chłopaka/przyszłego męża miało jednak jakieś znaczenie. Co nie znaczy, że nie
będę akceptować ich wyboru, choć będę mieć jakieś wątpliwości.

[mader1]

No tak, jak juz przyprowadzi narzeczonego to rzeczywiscie jest "po sprawie".
Ale co to znaczy " przyprowadzi narzeczonego" ? Dziecko zaczyna miec sympatie w
wieku 14-15 lat. Czy juz wtedy mamy tylko akceptowac? Zanim przyprowadzi " tego
kogos" jest wiele prob, zauroczen. Czy powinnismy byc tylko biernymi swiadkami,
sluzacymi chusteczka i ramieniem, czy powinnismy jednak cos mowic, tlumaczyc
czyli jednak sie "wtracac" ? A jezeli wtracajac sie, cos zepsujemy ? Rodzice
tez sa ludzmi i moga sie mylic. Czasem bezwartosciowi chlopcy ( dziewczyny)
potafia sie podobac rodzicom - bo swietnie udaja.

[alex05012000]

tak was czytam i się zastanawiam, też mam córkę, ma co prawda 4 lata ale
facetów od 3 do 70 lat owija zręcznie wokół palca (nie wiem po kim te
zdolnośći!?), nie wiem co będzIe dalej, kogo przyprowadzi do domu i kiedy i
jakie będą moje, nasze z mężem reakcje... oczywiście chciałabym aby wyszła za
mąż za porządnego, prawego i pracowitego człowieka, z którym by się kochali i
żeby im było dobrze razem itd., im, nie mnie... O, na pewno wyrażę swoje
zdanie, będę tłumaczyć, radzić - nie nazwałabym tego "wtrącaniem się" raczej
służeniem radą i doświadczeniem, i na pewno ostro sprzeciwiłabym siegdyby moja
córka związała się np. z narkomanem (nawet byłym), alkoholikiem czy kimś
takim ...
A tak z własnego doświadczenia... ja nigdy nie miewałam sympatii w latach
szkolnych..., interesowały mnie nauka i ... nauka, zresztą o tych sprawach z
nikim z rodziny nie rozmawiałam..., w wieku lat 28 (mieszkałam już osobno,
pracowałam, jeździłam wczesniej po świecie sama itd.,) przedstawiłam rodzicom,
pamiętam była to niedziela i przyszliśmy na herbatę z ciastem, mojego
przyszłego męża, który zamieszkiwał był już u mnie jakiś czas .... czy mieli
cokolwiek do powiedzenia?, hę, nic.... nic nie mówili a gdyby nawet to bym się
raczej uśmiała ... ojciec odbył z moim przyszłym męską rozmowę i chyba sie
dogadali (nie wiem, nie byłam przy tym, a ojciec w kilka miesiecy potem zmarł,
przed naszym ślubem), a moja mama z moim mężem do tej pory jak
przysłowiowy "pies z jeżem", ale to mój mąż i mnie ma być z nim dobrze, a nie
mojej mamie!
Jaką będę teściową? będę sie starała być dobrą i nie popełniać błędów
poprzednich pokoleń.... i pamiętać o poprzednim zdaniu, j.w.
pozdrawiam serdecznie - maria
p.s. mam nadzieję, ze moja córka nie będzie w wieku lat 14-15 uganiać sie za
chłopakami, to straszne co mader1 pisze, ze sympatie to już w wieku 14 lat, a
moze to ja jestem staroświecka i nienormalna .....

[mader1]

Uganiac sie za chlopakami ??? Nie, wcale tak o tym nie mysle. Moja corka ma
sympatie, ale wcale nie ugania sie za chlopakami. Moze ja jestem
bardzo "nowoczesna", ale wydaje mi sie (slysze),ze wiekszosc dziewczat w wieku
14-15 lat jest w kims tam zakochana. Ja tez bylam, chociaz moglabym o tym nie
pamietac... I wcale sie za nikim nie uganialam. Milosc byla platoniczna, a ja
bylam najlepsza uczennica w klasie. Za maz wyszlam na studiach w wieku 22 lat,
moi rodzice znali meza i.... nie mieszkalam z nim ani dnia przed slubem.

[grrrrw]

Ja mysle, ze dziecko jaest na takim etapie rozwoju, ze odczuło potzrebe
uzywania słów mocniejszych na okreslenie silniejszych emocji. I jak znalazł
pojawiło się >kulde<. Nie przejmuj się, samo minie. Ale za nim minie to postój
sobie z 15 minut przed jakims gimnazjum. I posłuchaj jak mówi mlodziez w wieku
gdy jezyk nie nadaza za zyciem emocjonalnym. I Twoje dziecko bedzie chodziło
do gimnazjum i własnego jezyka ekspresji szukało, próbowało to tego to innego
zestawu.
Za za 10 lat rozdzwiek pokoleniowy bedzie juz tak duzy, ze słówa jakich beda
wtedy uzywac gimnazjalisci beda cie razic tak samo jak mnie zestawy serwowane
obecnie.