Wychować starego

[mader1]

Właściwie zakładamy, ze wychowujemy w wierze dzieci. Ale wokół nas jest
mnóstwo ludzi, ludzi dorosłych. Niektórzy nie odebrali wychowania w wierze,
czasem żadnego wychowania. Czasem są to bliscy nam ludzie. Jak myslicie, czy
można jeszcze wychować dorosłego...
Wiem, że ilekroć dziewczyna wychodziła za mąż za mężczyznę i zakładała, że go
poprawi, zmieni, wychowa, zle się to kończyło ((
To można wychować " starego" człowieka ?

[mamalgosia]

zaraz się zastanowię merytorycznie, ale teraz tylko krótko: własnie brakowało
mi dzisiaj jakiegos nowego wątku założonego przez Ciebie. Kiedy te Twoje dzieci
wracają?

[mader1]

w niedzielę )) ale sprzątać muszę ))

[mamalgosia]

No więc uważam, że nie. Na pewno nie wychowywać. ale można i powinno sie dawać
swiadectwo.
Natomiast co do najbliższej osoby, którą jest mąż, to chyba mozna próbować. Ja
bym się jednak nie odwazyła

[justyna.ada]

Ponoć można "wychować" dorosłego człowieka. Na przykład kiedy dorosły ale
jeszcze młody człowiek, kobieta czy mężczyzna wchodzi w związek. I ta druga
strona go wychowuje, czytaj: stara się zmieniać jego zachowania, nawyki, itp.

To jest możliwe pod jednym warunkiem: strona zmieniana daje się zmieniać. To
trywialne, ale tak. Strona wychowywana o tym wie, i robi to mniej lub bardziej
świadomie. I musi miec pozytywny stosunek do ZMIANY jako czegoś co w zyciu jest
nieuniknione a czasem dobre.

No, czasem dwie strony się wychowują, mam na myśli kształtowanie reakcji,
zachowań partnera w danych sytuacjach. Rózne są tego skutki. Moim zdaniem
odrobina delikatnego "behawioralnego" podejścia jest dobra, tak jak i
akceptacja faktu że życie wymaga ciągłych zmian i elastyczności.

Ale jednostronnie wychowująca osoba to ciężki krzyż ))))

[aka21]

No więc uważam, że nie. Na pewno nie wychowywać. ale można i powinno sie dawać
> swiadectwo.
Z tym całkowicie się zgadzam! To jedyna droga!
Uwazam, że wiara jest "prawdziwa" jeśli decydujemy się na nią w pełnej
wolności. Wychowywanie chyba jednak nie zostawia człowiekowi pełnej swobody
decyzji, "czegoś" się od niego wymaga. Ja uważam, że decyzję o zaufaniu Bogu
musi każdy podjąć osobiście i bez nacisku, bez "czynników dopingujących" np.
dla dobra dziecka, dla kogoś tam! Jakiekolwiek przymuszanie może jedynie
człowieka zamknąć na prawdziwą ,osobista relację z Bogiem.
Świadectwo - jak najbardziej, to jest to czym możemy "prowokować" - męża/żonę
też! To ma być ciągła gotowość do pomocy, jeśli ktoś jej bedzie chciał,
towarzyszenie, akceptacja. O modlitwie już nawet nie wspomnę

A tak na marginesie, uważam, że dziecko można wychowywać w wierze (w atmosferze
wiary, w świadectwie), ale to ono musi ją samo wybrać i wtedy dopiero wierzy. W
tej decyzji jest chyba uświadomienie sobie osobistej relacji między Bogiem i
człowiekiem. Wydaje mi się, że bez niej wiara jest bardziej tradycją, jest
jakimś ograniczeniem, obowiązkiem, a nie radością, że KTOŚ mnie od zawsze i na
zawsze kocha. Tak przynajmniej było ze mną!

[kulinka3]

Jestem sceptyczna.
Można zmienić swoje zachowanie pod wpływem innych ludzi,pod wpływem łaski Bożej,
ale podejmując świadomą ,osobistą decyzję o zmianie.
Wychowywanie dorosłego kojarzy mi się raczej z "walką" pomiędzy wychowywanym a
wychowawcą.

[minerwamcg]

Można. Myśmy się w domu pod swoim nawzajem wpływem bardzo zmienili - także pod
względem "wychowania w wierze". Oboje byliśmy zawsze ludźmi wierzącymi, każde
miało wypracowany własny styl pobożności - a tu przyszło te dwa style połączyć
w jakąś sensowną całość... w dodatku ekumeniczną, ewangelicko-katolicką
Chcąc także i w tych sprawach być razem, każde w swoim Kościele, ale razem,
musieliśmy bardzo dużo przemyśleć i przegadać. Teraz myślę, że jesteśmy dla
siebie nawzajem oparciem.

[elwinga]

Myślę, że pojęcie "wychowania" zakłada relację między osobą
silniejszą/starszą/mądrzejszą a osobą słabszą/młodszą/mniej doświadczoną.

Pewnie dlatego wszystkie obserwowane przeze mnie próby "wychowywania" dorosłych
ludzi kończyły się źle.

[pawlinka]

A myśmy dzisiaj z mężem akurat o tym rozmawiali
Powiedział, że mężczyzna ma się kobietą opiekować. Nie bardzo mi się to
podobało, taka się wyzwolona zrobiłam, no A kiedy ja powiedziałam, że czasem
wymaga się, żeby kobieta wychowała męża, to wtedy jemu się ta myśl nie
spodobało.
Mnie strasznie mierzą porady doświadczonych mężatek, ze "chłopa se trzeba
wychować". Brrr. Wychować to my mamy dzieci według mnie.
Zgadzam się z całkowicie z Elwingą.
Jeśli rozmawiamy o wychowaniu dorosłego w wierze, to w pełni podpisuję się pod
postem Aki.

[addria]

> Mnie strasznie mierzą porady doświadczonych mężatek, ze "chłopa se trzeba
> wychować".

No, ale jednak coś w tym jest )) Niektóre kobity potrafią naprawdę zmienić
faceta, nawet takiego co wcześniej był do niczego w pracach domowych na takiego
co nagle staje się pedantem Albo takiego co nie lubił goszczenia się, na
duszę towarzystwa Znam takie przypadki I bynajmniej nie mam na myśli
swojego małżonka - ja go wzięłam już wychowanego

[justyna.ada]

To prawda, ale to nie jest moim zdaniem wówczas wychowanie w sensie "tresury"
silniejszy-słabszego (jeśli tak jest to źle wróży), tylko ta osoba zmienia SIĘ.
Pod wpływem drugiej, ale jednak SIĘ. Za własną zgodą (i czasem wiedzą)
modyfikuje własne zachowania. I najlepiej, żeby się zgadzała z celem tych
zmian ))