Ciąża a starania o pracę

[dargoma]

Odwiedziła mnie wczoraj... Co byście jej doradziły?
Miesiąc temu straciła pracę (koniec umowy na czas określony). Tydzień potem
wyszedł jej dodatni test ciążowy. Tydzień potem zaczęła plamić, lekarz zlecił
leki i wszystko się uspokoiło. Czuje się dobrze, kontrolne badanie USG
pokazało, że maluszek rozwija się prawidłowo. Zastanawia się, czy podjąć
pracę (bo właśnie pojawiła się taka okazja). To byłaby szansa na pieniądze
większe niż zasiłek dla bezrobotnych i na godziwszy zasiłek macierzyński.
Trochę boi się o dziecko, ale- wiecie co?- najbardziej ma skrupuły wobec
przyszłego pracodawcy- że on szuka rąk do pracy (nie jest to praca z grupy
niebezpiecznych, więc nie ma prawa pytać jej o ciążę), a ona być może zaraz
pójdzie na zwolnienie lekarskie; że to nieuczciwe. Ale jeśli tej pracy nie
podejmie, to przez pół roku zasiłek dla bezrobotnych, potem jakieś wsparcie z
MOPRu do i po porodzie- jednym słowem ponad rok biedy. Mąż pracuje, ale
raczej im się nie przelewa. Ale mimo wszystko straszne skrupuły.
Co byście doradziły (-li)?

[glupiakazia]

Myślę, że jeśli jest to praca jakiej szukała, satysfakcjonująca, którą
chciałaby wykonywać długofalowo, tzn. urodzić i po macierzyńskim wrócić do tej
pracy, związać się z tym pracodawcą i być dla niego dobrym pracownikiem, to nie
widziałabym problemu. Natomiast jeśli chodziłoby tylko o zatrudnienie się,
możliwość pójścia na zwolnienie i większy zasiłek, bez planów powrotu do pracy
po macierzyńskim, to rzeczywiście nie byłoby to w porządku. Oczywiście wielu
rzeczy nie można przewidzieć, np. coś z dzieckiem (oby nie!) nie tak i wtedy o
powrocie nie ma mowy. Ale może być też i tak, że ciążę zniesie bardzo dobrze,
przepracuje całe 9 miesięcy i dopiero odejdzie na urlop. Nie da się
przewidzieć, na tym etapie zależy od tego, jakie Twoja znajoma ma intencje
wobec tego pracodawcy.

[minerwamcg]

Hej, a czy przypadkiem nie jest tak, że się podpisując umowę MUSI powiadomić
pracodawcę o ciąży?

[franula]

nie, nie musi.
natomiast on i tak przecież nie da jej od razu bezterminowej umowy tylko np na
trzy miesiące. Jesli się mu nie spodoba jej ciąża (za 3 msc juz będzie i tak
wiadomo) to rozwiąże stosunek pracy i cześć

natomiast ja osobiście chyba powiedziałabym pracodawcy jasno, że jestem wciąży
ale chcę pracować - inaczej czulabym się nie w porządku. Chyba.

[wierzba_b]

minerwamcg napisała:

> Hej, a czy przypadkiem nie jest tak, że się podpisując umowę MUSI powiadomić
> pracodawcę o ciąży?

Minerwo - absolutnie nie! Co więcej, pracodawca na rozmowie kwalifikacyjnej nie
ma prawa (przynajmniej teoretycznie) zadawać pytań o to, czy jesteś w ciąży, czy
planujesz, etc.

[direta]

"Bo drogi Pana są proste. Kroczą nimi sprawiedliwi, ale potykają się na nich
grzesznicy"
Może najprościej byłoby po prostu poinformować pracodawcę i o ciąży i o swoich
zamiarach wobec pracy i pracodawcy?
I zaufać Bogu. Modlić się by natchnął pracodawcę zgodnie z Jego Wolą.
Przecież prawda prędzej czy później i tak wyjdzie na jaw. Pracodawca potrafi
liczyć i obliczy sobie że była w ciązy podpisując umowę, a jednak to zataiła. Do
takiego pracownika trudno mieć zaufanie.
Gdybym ja była pracodawcą wolałabym zatrudnić dobrą pracownicę a potem kogoś na
zastępstwo (przecież i tak za zwolnienie w czasie ciąży płaci ZUS, więc chyba
pracodawca nie traci?) niż zostać postawiona przed faktem dokonanym i zrobiona w
balona. Takiej oszustki chciałabym się pozbyć jak najprędzej i zwolniłabym przy
pierwszej okazji.
Może jeszcze zrobić tak, że jak się juz zatrudni, to znajdzie kogos na swoje
miejsce na czas zwolnień.
Ja tak zrobiłam, ale okazało się, ze pracodawca i tak ma już kogoś i nawet nie
skorzystał z mojej propozycji.
A po urlopie bez problemu wróciłam do pracy. Ta druga osoba, którą znalazł
pracodawca (zupełnie dla niego obca) zresztą też tam pracuje do dziś.

[mamalgosia]

W świetle prawa może zatrudnić się i nic nie wspominać o ciąży, nikt nie może
jej o to zapytać. Ja osobiście na pewno bym tak nie potrafiła. Powiedziałabym,
że jestem w ciąży, ale że zależy mi na tej pracy i że po urodzeniu dziecka na
pewno wrócę. Oczywiście należy się liczyć, że pracodawca nie zechce zatrudnić
kogoś, kto może mu się stracić nawet na ponad rok. Ale moje sumienie nie
pozwoliłoby postąpić mi inaczej. Ale wcale nie upieram się przy tym, że moje
sumienie nie jest krzywe

[mader1]

No tak. Byłam już kiedyś po wstępnych rozmowach, zostałam przyjęta do pracy.
Nie była moją wymarzoną, ale była satysfakcjonująca i miła. Od jakiegoś czasu
staralismy się o dziecko, bo lekarze pozwolili nam łaskawie. Już się
zniechęciliśmy i postanowiliśmy powrócić do surowego przestrzegania zasad NPR,
skoro ta praca mi się spodobała.
Byłam umówiona na podpisanie umowy. I... w tej ostatniej chwili poczęła się
średnia. Zadzwoniłam do pracodawcy, poprosiłam o jeszcze jedną
rozmowę.Przeprosiłam za zamieszanie, bowiem wolał osobę bez ciąży. Uważał, że
jestem trochę niepoważna.

[mamalgosia]

a powiedz, jaka to była praca?

[mader1]

w dziale personalnym w szacownej, dużej instytucji. Spokojna, stabilna - od
godziny do godziny ... Ale już nie pamiętam o niej ... dobrze się stało , że
malutka jest na świecie.

[mamalgosia]

Oczywiście, że dobrze się stało.
Kiedyś odwiedziłam kolezankę, która samotnie wychowuje syna, jest rozwódką
(moim zdaniem powinna postarać się o orzeczenie nieważności, ale ona jakoś nie
ma na to nerwów, widocznie jej nie zależy). Synek jest bardzo fajny, jest jej
skarbem i teraz już nawet wsparciem (ma chyba 15 lat). Ona w nim zakochana.
Kiedyś jej powiedziałam: "Co ty byś zrobiła bez Mariuszka...", a ona (strasznie
mnie tym zaskoczyła, pamiętam ten wstrząs do dziś, choć to było pewnie już z 10
lat temu): "Nic bym nie zrobiła, przecież bym go nie znała, nie wiedziałabym
jak z nim fajnie. A może nie byłabym rozwódką tylko miała inną, dobra rodzinę i
dobrą pracę". Wstrząsnęło mną to bardzo, bo jak coś jest dobre w moim życiu to
nawet nie chcę dopuszczać myśli, że mogłoby tego nie być, a jak już dopuszczę,
to wydaje mi się, że byłoby gorzej. A tu ciekawe: mogłoby być lepiej, no no.
Nie chcę broń Boże Ci powiedzieć, że miałabyś może inną, LEPSZĄ córkę), nie
odbierz tego tak. Ale tak mi się nasunął taki inny punkt widzenia.
Czyli "dobrze się stało, że", ale tak naprawdę to nigdy nie wiadomo, co by było
gdyby

[kulinka3]

Wydaje mi się,że nieuprzedzenie pracodawcy o ciąży byłoby nieuczciwością.
Taka postawa może skutkować tym,że pracodawcy będą się bać zatrudniać kobiety (a
i tak jest z tym problem) i każdą następną będą traktować jako potencjalną
naciągaczkę.

[magdalaena1977]

dargoma napisała:
> Miesiąc temu straciła pracę (koniec umowy na czas określony). Tydzień potem
> wyszedł jej dodatni test ciążowy. Tydzień potem zaczęła plamić, lekarz zlecił
> leki i wszystko się uspokoiło. Czuje się dobrze, kontrolne badanie USG
> pokazało, że maluszek rozwija się prawidłowo. Zastanawia się, czy podjąć
> pracę (bo właśnie pojawiła się taka okazja). To byłaby szansa na pieniądze
> większe niż zasiłek dla bezrobotnych i na godziwszy zasiłek macierzyński.
> Trochę boi się o dziecko, ale- wiecie co?- najbardziej ma skrupuły wobec
> przyszłego pracodawcy- że on szuka rąk do pracy (nie jest to praca z grupy
> niebezpiecznych, więc nie ma prawa pytać jej o ciążę), a ona być może zaraz
> pójdzie na zwolnienie lekarskie; że to nieuczciwe. Ale jeśli tej pracy nie
> podejmie, to przez pół roku zasiłek dla bezrobotnych, potem jakieś wsparcie z
> MOPRu do i po porodzie- jednym słowem ponad rok biedy. Mąż pracuje, ale
> raczej im się nie przelewa. Ale mimo wszystko straszne skrupuły.
> Co byście doradziły (-li)?

Z mojego doświadczenia mogę potwierdzić, że zatrudnienie się bez poinformowania
o ciąży, to dobra droga do rozwścieczenia pracodawcy, a w konsekwencji do utraty
pracy. Nie ma formalnego obowiązku, nawet badania przez lekarza medycyny pracy
może nic nie wykazać (ma tylko informację o zdolności do pracy). Jeżeli zależy
jej na pracy, nie może tego ukrywać.
Jeśli szansa na pracę "się pojawiała", a nie została wyduszona z serii rozmów
kwalifikacyjnych, to dziewczyna ma szansę na pracę. Szczera rozmowa jest tu
jedynym wyjściem.
Jednocześnie sytuacja ubezpieczeniowa pracownicy jest o tyle lepsza od
niepracownicy, że przepuszczenie choćby małej szansy na pracę byłoby głupotą.
nawet gdyby pracodawca zatrudnił ją pełny dobrych nadziei, a ona zaraz poszłaby
na zwolnienie.

opinia faceta :)

[mader1]

Rozmawiałam na ten temat z moim mężem. Przez jakiś czas był pracodawcą.
On odróżnia dwie sytuacje :
- w sytuacji, gdy ta dziewczyna może nie pracować - pieniądze nie są jej bardzo
potrzebne, może pójść, wyjaśnić sytuację, ewentualnie zrezygnować. Musi bowiem
się liczyć, że koszty psychiczne niepowiadomienia pracodawcy będą spore. Może
jej okazywać niezadowolenie na różne sposoby.
- w sytuacji, gdy musi pójść do pracy, bo po prostu pieniądze są potrzebne -
niezbędne, nie musi i nie powinna informować o swojej ciąży. Ciąża u kobiety -
tak twierdzi mój mąż- jest sprawą prywatną. Pracodawca przyjmuje kobietę ze
względu na jej kompetencję, jej pożycie seksualne jest jej sprawą prywatną. Mąż
twierdzi, że jako pracodawca zawsze liczył się z ciążą u kobiety. I zatrudniał
je. Jedną nawet w ciąży widocznej
Twierdzi, że na rynku pracy jest taka sytuacja, że w przypadku , gdy pracownik
jest niepotrzebny lub nieopłacalny ( albo stwierdzi się jego niekompetencję)
pracodawca - o ile prawo mu na to pozwala- zwalnia go bez skrupułów, nie
pytając o jego sytuację prywatną, kłopoty.Na ogół nie zatrudnia pracownika z
góry na czas nieokreślony, a jedynie przedłuża umowy okresowe, tak jest
ostożny. Przeważnie on dyktuje warunki płacy, wymiaru pracy.
W przypadku , gdy sytuacja finansowa tej rodziny jest zła, pracowanie nawet
przez 3 miesiące może być zbawienne - pozwolić odłożyć jakieś pieniądze na
wydatki związane z dzieckiem, leki, ewentualne dodatkowe badania, które są
płatne, a czasem decydują o życiu czy zdrowiu dziecka.Nie należy mysleć za
pracodawcę, zna on ryzyko prowadzenie swojej działalności.

[magdalaena1977]

> W przypadku , gdy sytuacja finansowa tej rodziny jest zła, pracowanie nawet
> przez 3 miesiące może być zbawienne (...)
To nie będzie praca przez trzy miesiące.
art. 177 § 3 kp: Umowa o pracę zawarta na czas określony lub na czas wykonania
określonej pracy albo na okres próbny przekraczający jeden miesiąc, która
uległaby rozwiązaniu po upływie trzeciego miesiąca ciąży, ulega przedłużeniu do
dnia porodu.
Jeśli bohaterka dyskusji ukryje swoją ciążę i przyzna się po zawarciu umowy , to
pracodawca musi jej przedłużyć umowę do końca ciąży. Aczkolwiek ciągle istnieje
ryzyko bezpodstawnego 52 z zemsty.

[kulinka3]

mader1 napisała:

> - w sytuacji, gdy musi pójść do pracy, bo po prostu pieniądze są potrzebne -
> niezbędne, nie musi i nie powinna informować o swojej ciąży. Ciąża u kobiety -
> tak twierdzi mój mąż- jest sprawą prywatną. Pracodawca przyjmuje kobietę ze
> względu na jej kompetencję, jej pożycie seksualne jest jej sprawą prywatną.

Opinia mojego męża jest zgoła odmienna.
Nikt tej pani nie będzie pytał o życie seksualne.Jeśli jednak przychodzi ona w
zagrożonej ciąży do pracy i nie informuje o tym pracodawcy, to wybacz Mader, ale
jest to oszustwo.Być może następnego dnia ta kobieta będzie musiała pójść na
zwolnienie, a jej pracodawca liczył przecież na owe kompetencje.Jest to li tylko
chęć realizacji prawa do zasiłku, a nie chęć pracy.

Mąż
>
> twierdzi, że jako pracodawca zawsze liczył się z ciążą u kobiety. I zatrudniał
> je. Jedną nawet w ciąży widocznej

Co innego zatrudnić kobietę w widocznej ciąży, a co innego kobietę, która swój
stan ukrywa.

Nie należy mysleć za
> pracodawcę, zna on ryzyko prowadzenie swojej działalności.

A ja bym pomyślała.Z jakiej racji ów pracodawca ma zapłacić za zwolnienie
lekarskie tej pani,skoro zaraz może ona stać się niezdolną do pracy? Nie mówiąc
już o tym,że trzeba mieć odwagę kłamać w żywe oczy snując wizję tego, co wniosę
do firmy i na co można liczyć z mojej strony, skoro wiem,że tak naprawdę to
wszystko fikcja.

[mader1]

mój błąd - nie powiedziałam o tym, że ciąża jest zagrożona.

Po prostu z doświadczenia mojego męża nie wynika, by średnio zdrowa, uczciwa
kobieta w ciązy była obciążeniem dla firmy większym niż średnio zdrowa, uczciwa
kobieta posiadająca jedno lub dwoje małych dzieci.

I oczywiście nie rozmawialiśmy o tym, że

Nie mówiąc
> już o tym,że trzeba mieć odwagę kłamać w żywe oczy snując wizję tego, co
wniosę
> do firmy i na co można liczyć z mojej strony, skoro wiem,że tak naprawdę to
> wszystko fikcja.

Z postu pierwszego wynikało, że takie rozmowy się odbyły i rozumiałam, że ta
pani nie musiała kłamac.Zrozumiałam z pierwszego postu, że chce pracować, a nie
realizować prawo do zasiłku - nie jest naciągaczką.Wcale nie zamierzała
kłamać " o wnoszeniu czegoś do pracy" i nie zamierza naciągać pracodawcy na
nieuczciwe zwolnienia. Są pewne rodzaje prac i rozmów kwalifikacyjnych, kiedy
nie trzeba opowiadać takich rzeczy.

[mader1]

a... no oczywiście jeżeli miałaby snuć wizje, co do których jest uzasadniona
wątpliwość - w żadnym wypadku niech nie kłamie.
Jezeli ciąża jest zagrożona to zmienia postać rzeczy.

[kulinka3]

Średnio zdrowa kobieta w ciąży obciążeniem nie jest, bo zazwyczaj normalnie
pracuje.Nie jest nim również kiedy urodzi, bo po prostu jej nie ma i trzeba
szukać kogoś innego.Dlatego uczciwie trzeba o tym mówić,bo pracodawca też
człowiek i pewne rzeczy musi planować, brać pod uwagę.
Ta pani może nie kłamać podczas przyjęcia do pracy, ale nie informując o swoim
stanie ,nie mówi prawdy o swojej sytuacji i świadomie zataja informację, która
ma lub będzie miała wpływ na wykonywaną przez nią pracę.
I nie chodzi mi o to,czy takie pytania na rozmowie kwalifikacyjnej padną czy
nie, ale o zwykłą uczciwość.

[mader1]

w tym, co piszesz jest logika. Kierowana tą logiką, powiedziałam przyszłemu
pracodawcy o ciąży, o której nie wiedziałam w chwili rozmowy kwalifikacyjnej, a
dowiedziałam się tuż przed podpisaniem umowy. Nie podziękował mi za tę
inforamcję, nie przyjął mnie, a wręcz miał pretensję, że zawracałam mu głowę
rozmową kwalifikacyjną.Prawdę pisząc poczułam się wtedy winna i poczułam się
głupio.

Ale w związku z tym nasuwają mi się dalsze pytania ( nie tylko do Kulinki).
Zakładamy, że rodzaj pracy nie jest taki, by trzeba było przed przyszłym
pracodawcą snuć wizję własnej przyszłości w firmie - mnie też pytano i
sprawdzano konkretne rzeczy, bez pustosłowia. Zakładamy też, że pieniądze są
zwyczajnie potrzebne na życie - jedzenie, rachunki.
Czy uważacie, że :
- przyszły pracownik zatrudniający się w pracy i wiedzący, że za siedem
miesięcy wyjedzie do Anglii czy innego miasta, powinien informować pracodawcę o
swoich planach ?
- przyszły pracownik, który wie od razu, że praca go nie satysfakcjonuje , ale
ze względów finansowych musi ją na razie podjąć, a szuka przez cały czas,
nieprzerwanie innej, satysfakcjonującej go pracy , powinien poinformować o tym
pracodawcę ?
- czy mama, która jest przed podpisaniem umowy, ma małe dzieci i wcale jeszcze
nie wie, jak rozwiąże sytuację w przypadku, gdy dzieci ( żłobek, przedszkole)
będą chorowały, powinna o tym poinformować pracodawcę ?

[kulinka3]

Nie wiem czy nazwałabym to logiką czy pewną lojalnością i przykro mi,że Twój
niedoszły pracodawca zachował się ( niestety jak większość dzisiaj) bez klasy.
Przykłady, które podajesz można przyrównać do sytuacji kobiety w ciąży, ale nie
zagrożonej.Czy ujawnić się? To zależy, jaki charakter ma praca. Czy jest to
jakiś długoterminowy projekt,praca poprzedzona inwestycją w pracownika, zależy
też czy firma jest wielkim molochem z dużą rotacją pracowników, czy też firmą
małą opartą na bardziej ludzkich stosunkach.To jeśli chodzi o dwa pierwsze
punkty. Pkt 3 jest inny.Pracodawca spodziewa się chyba ,że kobieta ma dzieci,a
ta z czystym sumieniem nie jest w stanie określić czy i ile będzie na chorobowym.

[mader1]

> Nie wiem czy nazwałabym to logiką czy pewną lojalnością i przykro mi,że Twój
> niedoszły pracodawca zachował się ( niestety jak większość dzisiaj) bez klasy

ja teraz się cieszę, że u niego nie pracowałam. Zresztą sam się ukarał, bowiem
dziewczyna, panna, która zgłosiła się tuż po mnie, odeszła po 6 miesiącach, bo
odpowiedziano jej z jeszcze jednego miejsca. Pracę u tego pracodawcy
wykorzystała zaś w negocjajach dotyczących płacy. Ja nie myślałabym o zmianie
przez ok. 8 miesięcy.Zapewne czułabym się już z tym miejscem dość mocno
związana i starałabym się pracować jak najrzetelniej. Nawet gdybym nic nie
powiedziała ( co byłoby niemożliwe, jak siebie znam) widziałby stan ciąży dosyć
długo, by się przygotować. Ta dziewczyna miała drugi raz umowę na czas
określony i wypowiedziała ją w przewidzianym prawem terminie. Zadzwoniono do
mnie po urodzeniu dziecka.

Napisałaś tu o wielu okolicznościach. I ja myślę, że ludzie powinni się o nich
informować. O wszystkim, co może wpływać na jakoś wykonywanej pracy - swoich
cechach, obciążeniach, chorobach, sytuacji rodzinnej. Z kolei pracodawcy też
powinni informować o problemach firmy, atmosferze panującej w zespole, sytuacji
finansowej firmy. Ludzie powinni traktować się uczciwie. Nie wykorzystywać tych
informacji przeciw.
Jak jest każdy widzi i zapewne dlatego są takie a nie inne rozwiązania
kodeksowe.

[herbarium]

Wartość tej kobiety jako pracownika, jak dotąd, nie jest mniejsza z tej racji,
że jest w ciąży. Jeżeli ona chce pracować, a na zwolnienie iść tylko w razie
rzeczywistej potrzeby, to wszystko jest OK.
Pracodawca nie przyjmujący kobiety w ciąży ze względu na jej ciążę postępuje
źle, niesprawiedliwie, niezgodnie z prawem. Twoja znajoma ma wyrzuty sumienia,
że uniemożliwia mu podjęcie złej decyzji. Gdyby ujawniła w tej chwili swój stan
- po co? Po to, aby pracodawca mógł popełnić rzecz paskudną?

Jak to się skończyło...

[dargoma]

Dzieki za wszystkie rady, zwłaszcza mader1, te były najbliższe moim własnym i
uspokoiły mnie, że nie powiedziałam nic niedobrego dla ....
"Drogi Pana są proste"
TAK
Może ciekawe jesteście, jak to się skończyło?
Zrezygnowała z tej pracy. Stwierdziła, że mimo wielu rad i namów skrupuły w
niej pozostały- i dla spokoju własnego sumienia zrezygnowała. Przyznała się do
ciąży, co zostało przyjęte ze zrozumieniem, a nawet, uwierzycie?, z pewną
troską, a jak powiedziała, że ze względu na to, że źle się czuje i na razie nie
może podjąć tej pracy, usłyszała: jak stan pani zdrowia się poprawi, to
zapraszamy. Uwierzycie??? No w każdym bądź razie, ponieważ w sumieniu
rozważyła, że tak naprawdę nie chodzi jej o tę konkretną pracę, tylko i
wyłącznie o pieniądze, zrezygnowała.
A jak Bóg daje dziecko, to daje i na dziecko- Bóg potwierdził tę prawdę, w
którą w swoim wypadku mocno wątpiła. W tych dniach okazało się, że na jakimś
starym, sprzed wielu lat koncie bankowym ma niemała kwotę pieniędzy- akurat na
czas ciąży i wychowywania niemowlaka.
Boży happy end.
Módlcie się na nią i jej dziecko, proszę.

[mader1]

dzięki Bogu za dobre zakończenie. Zrobiła bardzo dobrze. A moje rady...
hmmm... ja mam w takiej sytuacji prawdziwe pomieszanie.

[kulinka3]

Brawo dla Twojej znajomej za uczciwość, a jeszcze większe dla niedoszłego
pracodawcy.

[mamalgosia]

Czasami nagroda nadchodzi jeszcze w tym życiu