moje nastolatki

[bemari]

Syn pojutrze zdaje maturę, dziewczyny zaczynają gimnazjum.Dla mnie, głupiej
matki, wciąż wymagają ochrony przed światem. A tu trzeba je wypuszczać z
bezpiecznej przystani.Logika swoje, serce swoje.
Moje potwory są naprawdę fajne.W dodatku mają masę równie fajnych
kolegów.Kłębi się to u nas w domu.W sumie trochę jakbym znów własną młodość
przeżywała.
Problemów wychowawczych nie mam, odpukać.Najważniejsze, że wzajemnie się
lubią.Chyba udało się wychować RODZINĘ.
Ale codziennie coś do omówienia.Mamo, a jak on to powiedział, mamo, Marcina
rzuciła dziewczyna, mamo, pomóż z referatem, mamo, czy ja jestem ładna.

[bemari]

Musiałam przerwać, bo oczywiście pisać o nich nie mogę.A tu przyleciało
najstarsze z prezentacją maturalną.Jak do ciebie mówię, to mi lepiej
wchodzi.Gwoli tytułu.
No to mi miło, że ja taka matka potrzebna.
Ale...Moja koleżanka, też matka maturzystki(jedynaczki), mówi: Asi korepetycje
do pisania prezentacji opłaciłam, bo to lepiej - ze mną się spiera, obcych
słucha.
W sumie nie wiem - czy ja się wykorzystywać daję, czy tak powinno być.
W sumie to ja od lat 20 tylko w temacie dzieci.Ciąże, choroby, nauka czytania,
referat z biologii, egzamin,trądzik, prawo jazdy,spódnica,kurs tańca...
Wyżej wymieniona koleżanka zalicza sanatoria(choć ja chorób stwierdzonych mam
więcej),nie widzi problemu, że młoda na weekend znika, śniadanek rano nie robi.
Dziecię też funkcjonuje.
Ponosi mnie nadmiar matczynych uczuć?
Asertywna nie jestem?
Głuuuupia jestem?
A może lubię i tym się tłumaczę, że kanapeczki, obiadek, sparowane skarpetki,
wyprasowane dżinsy.
Co nastolatkowi tak naprawdę do życia jest potrzebne?
Nie chcę ich zapchać moją miłością.
Duży co prawda nie grymasi,słodko mu w domu, ale mógłby być bardziej stanowczy
w decyzjach.
Przekochałam go?
Gdzie ta granica - doopiekowanie i nauczenie samowystarczalności, przebojowości?

[verdana]

U mnie dwóch już post-nastolatkowych i jeden idący w przyszlym roku do
gimnazjum. Ja stosuję stystem posredni. Śniadanka robilam gdzieś do wieku
gimnazjalnego, ale kolacji np. juz nie, tak od drugiej klasy podstawówki. Nie
pakuję na wyjazd (od czwartej klasy mniej-wiecej), nie nadzoruję odrabiania
lekcji, aczkolwiek służę pomoca na życzenie. Od konca przedszkola nie patrzę
szczególnie, w co sie ubierają, skarpetki sparowane to dla mnie abstrakcja. I w
ogóle mam wrażenie, że dostyć wczesnie uznaje dzieci za dorosle, tak na
początku gimnazjum.
Ale z drugiej strony chodze na spacery, rozmawiam, wyjeżdżam na wakacje,
udzielam porad na żądanie (bez żądania staram się ograniczać). I na pewno np.
nie wyjadę na najbardziej atrakcyjne wakacje, gdy wiem, ze jestem dziecku
akurat potrzebna.

[jol5.po]

ja podobnie jak Verdana, śniadanka to nawet wcześniej przestałam robic, bo obiad
jest o 12 w szkole, kanapek nie zjadały.
Co do lekcji miałam założenie, że powinny same itd, no i jako trzecie trafił się
dyslektyk. Okazało się, że ona bez pomocy kręci się w kółko, staram się odrabiac
z nią lekcję, ale w taki sposób, żeby sterowac na samodzielnośc. Jadnak ona
potrzebuje bardzo dużo pracy i pomocy, aż się boję 4 klasy (teraz jest w 3), ale
też ufam w jej inteligencję, która wychodzi na testach. Może to złożone razem
wypośrodkuje efekty.
Chociażby z powodu wielości moje dzieci raczej samodzielne niż przytłoczone
opiekuńczością. Przez to, że jestem w domu mogę trzymac rekę na pulsie, widzec,
że coś ich trapi, pogadac. W praktyce nie jest to takie całkiem łatwe zawsze,
ale chyba koniec końców z każdym mam dobry kontakt. Przynajmniej staram się.