Książki dające dystans

[fizula]

Jakie książki Was inspirują do spojrzenia ponad Waszymi problemami,
codziennymi trudnościami? Do dostrzeżenia w tym odrobiny sensu, a
może do pośmiania się z własnych kłopotów?
Ja jestem wielką fanką Małgorzaty Musierowiczi i jej wszystkich
książek. Gdy jakoś ciężko robi mi się na duszy, to znowu sięgam po
którąś część Jeżycjady, żeby się zrelaksować.
Ostatnio odkryłam też Przygody Mikołajka i cała rodzina wsiąkła
pokochwszy go najszczerszą miłością. Najpierw przeczytała to nasza 8-
letnia Lidka, potem ja się zaraziłam, teraz przeszło na męża.
W ogóle jesteśmy rodziną bibliomaniaków, dużo czytamy, ale takie
książki, które uczą mnie dystansu do codzienności, chyba cenię
szczególnie.

[w_iika]

Mimo ze ja zaledwie marzaca o wielodzietnosci, to jednak czesto szukam dystansu - dla mnie idealne sa powiesci Shirley Jackson "Zycie wsrod dzikusow" i "Poskramianie demonow" Oto recenzja:
biblionetka.pl/art.asp?kom=tak&oid=0&aid=58550
Polecam, to jedne z tych ksiazek, do ktorych ciagle wracam.

[annablazejczyk]

Ja jestem uzależniona od czytania ksiażek wieczorami, też uwielbiam Musierowicz.
Ostatnio odkryłam książki z serii "Poznaj świat" - szczególnie te autorstwa
Wojciecha Cejrowskiego. Bardzo odprężające i dystansujące do własnych problemów
(których nie mam wiele, ale czasem czuję się zmęczona dzieciakami).

[mamamaria3]

ja też kocham Jeżycjadę

[rycerzowa]

Skoro jesteś w stanie znieść książki dla dzieci, jeśli to dla ciebie dobry reset
mózgu, to polecam nieśmiertelną "Pollyannę".

Przypomnę:
Tytułowa Pollyanna, jako kilkuletnia dziewczynka, dostała przez omyłkę w
prezencie gwiazdkowym kule dla niepełnosprawnych, zamiast oczekiwanych zabawek.
Mądry tata dziewczynki wytłumaczył jej,że powinna czuć się szczęśliwa -
dlatego,że te kule nie są jej potrzebne!
Potem dziewczynka uczyła tej trudnej gry (w zadowolenie) przyjaciół i znajomych.
Wszak każda sytuacja ma swą dobrą stronę!

Niewiele więcej z tej powieści dla panienek pamiętam (jako że dość dawno byłam
panienką), ale umiejętność "gry w zadowolenie" pozostała mi na całe życie.
Lektura pożyteczna, szczególnie dla tych wiecznie niezadowolonych.

[fizula]

Świetna recenzja. Zwłaszcza spodobał mi się ten fragment:
"jak wspaniałe są te nasze irytujące, męczące, potworne dzieci;
którzy potrafią z życia (nawet wśród dzikusów) wydobyć to, co
najlepsze."
"Pollyannę" czytłam, nie ciągnie mnie do niej. Nie do wszystkich
książek z dzieciństwa chce się wracać.
Przypomniała mi się za to jeszcze doskonała książka K.
Siesickiej "Parada fiołków". W wolnej chwili sobie do niej zajrzę.

[hedonka]

Ja właśnie odkrywam Musierowicz na nowo, bo drugiej dziesiątki Jeżycjady nie
czytałam w ogóle.
Przepadam za Dorotą Terakowską, jej klimaty senno baśniowe też mnie super
dystansują, gorzej z powrotem na ziemię
Wciąż lubię kryminały - taka Agata Christi od czasu do czasu dobrze mi robi.
W ogóle odkryłam z córką (tez 8 latką) lokalną bibliotekę publiczną, zakurzoną i
staromodną, sama wizyta tam jest odpoczynkiem.
Dopiszę, jak mi coś jeszcze wpadnie do głowy, albo w łapki...

[trojakowamama]

Ania z Zielonego Wzgórza

[nata76]

ja co najmniej raz w roku musze przeczytac "dzieci z Bullerbyn",zeby
nie zatracic punktu widzenia dziecka.

[dryjanna]

Z rzeczy dla dzieci to zdecydowanie Muminki - czytając dzieciom odkryłam ile tam
jest rzeczy czytelnych dopiero gdy się jest dorosłym.

A z rzeczy dla dorosłych to ostatnio "Humor w genach" Hanny Zborowskiej z
Kobuszewskich. Pozwala inaczej spojrzeć na niedoskonałości i swoje, i dzieci