W gąszczu win cara Michnika

W gąszczu win cara Michnika

[Gość: LIWIA]

"Polacy nie byli w stanie się oprzeć..." - nie byli, ale już są! Więcej takich
Ziemkiewiczów! Oby sie na kamieniu rodzili! A "Gazeta" niech pomyśli o
odejściu z honorem...

W gąszczu win cara Michnika

[irma_reczel]

próbuje przebrnąć przez te książke, ale ciężko ciężko. Nie lubię fantastyki
pewnie dlatego.
Może kiedyś się uda, to wtedy będę na pewno wiedziała co myśleć.

Póki co pan Ziemkiewicz jest u mnie na minusie, przede wszystkim za swoją
obsesje na punkcie własnej książki, co jest dla mnie oznaką kompletnego
szaleństwa. Nie wyobrażam sobie, co by się działo gdyby każdy twórca sprawdzał
po księgarniach czy jego dzieło nie jest wrzucone za regał lub czy przypadkiem
nie znika z list bestsellerów.
To tropienie spisków w związku z dystrybucją "michnikowszczyzny" było chyba
najbardziej zaskakującą rzeczą jaką zobaczyłam u Ziemkiewicza.
Chyba powinien zrobić nowy "zapis choroby".tym razem swojej choroby.

Szczerze współczuję fanom książki Rafała

[Gość: ddr]

jesteście nieodporni na propagandę. gebbels miałby używanie. a Ziemkiewicz
stracił u mnie resztki szacunku. zrównał sie poziomem z bratnym z ostatnich lat

W gąszczu win cara Michnika

[Gość: sewer]

Gdyby nie działalnosc MICHNIKA z poczatku lat 90-tych XX wieku nie byłoby
dzisiejszych jaj z kapusiami pokroju Wielgusa. Postulowana przez Gazetę
powszechna abolicja win komunistycznych wychodzi nam do dzis bokiem.
Niezaleznie od wszystkiego, Michnik startował z pozycji, ktore trudno rozumiec
jako "patriotyczne". Jego poglady były tak naprawdę ekstremalnym przejawem
wewnątrzkomunistycznej "rabinicznej" dyskusji.
Pytanie zasadnicze nalezy postawic w taki sposob, Kto był BOHATEREM, Emil
Fieldorf, zampordowany przez komuchów, czy młody Adaś Michnik, który wierzył w
ideały papcia Lenina (patrz: Dzienniki Kisiela), ktorego cała rodzina
zamieszana była w plan sowietyzacji Polski.
Do tego dochodzi obsesyjnie prezentowana przez Gazetę maniera ekspiacyjna,
poszukiwania (czesto domniemanych) win u Polaków, za niemal wszelkie zło
ostatnich stu lat. Musze powiedziec z przykroscia, ze to wlasnie
publiokacje "Gazety" uczyniły ze mnie łagodnego antysemitę. Wczesniej miałem
Żydzi byli mi doskonale obojetni, ale czesto pojawiajaca sie postawa
roszczeniowa w polaczeniu z ewidentnymi klamstwami powoduje, ze szlag czlowieka
trafia.
Podsumowujac, GAZETO, nie dziw sie, ze wielu okresla Cie nie inaczej
jak "Szabasówa".

Wspaniała książka

[Gość: Qba]

Jedna z najlepszych książek analizujących III RP i środowisko GW jakie
spotkałem.

Chłodny Realisto!

[Gość: arturo2473]

Szanowny Chłodny Realisto!
Uprzejmie donoszę,że książkę RAZ-a przeczytałem.
Analogia upadku Wielgusa z upadkiem "michnikowszczyzny" wydała mi się
oczywista,ale nie dlatego,że ktoś grał teczkami,ale dlatego,że kłamstwo i
matactwo nie ma prawa zwyciężyć w dłuższym horyzoncie czasowym .
To co red.Michnik zaproponował to właśnie gigantyczną relatywizację
rzeczywistości (patrz.książka Ziemkiewicza,która mogłaby być jeszcze bardziej
analityczna,ale wtedy trzeba cytować całość radosnej twórczości "cara")i to co
skończyło się boleśnie dla arb.Wielgusa ,tak samo skończyło sie żałośnie dla
red.Michnika w całym wymiarze etycznym i historycznym.Po prostu ochrona UBECJI
świadczyła albo (w co chcę wierzyć)o ogromnej naiwności"cara" albo(co bardziej
realne) o kunktatorstwie i strategii promującej "zło" w imię mniejszych strat...
Przez chwilę miałem ochotę o zgrozo bronić red.M,ale tego się zrobić nie da i
nie powinno.Powinien przyznać,że się pomylił,że okazał się zwykłym
frajerem,którego czerwoni rozegrali jak chcieli!!!
Tak jak boleśnie upadł Wielgus(ale oczywiście nie jest to upadek całego życia)
tak samo Michnik skończył(gdyż nie tylko Kościół zobaczył do czego doprowadził
kamuflaż oczywistych zjawisk,ale cała Polska,Europa ,po prostu cały SWIAT)...
Nie zazdroszczę red.Michnikowi tych refleksji,może Urban bądź Kiszczak go
przytulą...
Serdecznie pozdrawiam!!!

W gąszczu win cara Michnika

[aglowa01]

ODWRÓĆ TABELE ZIEMKIEWICZ BĘDZIE LIDEREM. Jestem niezmiernie wdzięczny p. R.
Ziemkiewiczowi za ulżenie mi w intelektualnym trudzie jaki towarzyszył mi w
próbach "rozczytania" owego pana. O ile miałem jeszcze wątpliwości po
przeczytaniu samego tytułu jego poprzedniej książki ("Polactwo") o tyle teraz
już nie mam. Pan o aspiracjach intelektualisty z mentalnością specjalisty od
dezynfekcji i deratyzacji najchętniej "zachlorowałby i spuścił w kanał całe
to "robactwo, polactwo"(z wyjatkiem Krzyżaków) pod transparentem "Michnik musi
odejść". A potem będziej już tylko Leppiej.
Poza tym wiem co stoi za tym, że nie dostałem jeszcze awansu pomimo tego, że
jestem młody , inteligentny i wykształcony. Wszystkiemu winna klika Michnika.

sewer - najlepszy wpis,ubawiles mnie !!!!

[Gość: elka1021]

Musze powiedziec z przykroscia, ze to wlasnie
publiokacje "Gazety" uczyniły ze mnie łagodnego antysemitę
-----------------------------------------

to jest najlepszy wpis z tego forum, usmialam sie co nie miara. Adam Michnik,
najbardziej atakowany nawet jak nie ma nic, powtarzam N I C wspolnego z
jakimkolwiek artykulem, wyzywany od masonow, zydow, gnid zydo-ubeckich - ten
sam Adam uczynil z ciebie antysemite.
Moj drogi "sewer" jezeli jakakolwiek osoba publiczna moze ksztaltowac twoj
charakter i poglady, to jestes pan osobnikiem ubeswlasnowolnionym, dla mnie
Michnik, Semkaoid, czy inny Ziemkiewicz nie moze ksztaltowac mojego
swiatopogladu. Patrze, slucham, widze,mysle - wiec jestem.Czytam "miedzy
wierszami" i nikt tego nie jest w stanie zmienic. A nie ma ludzi bez ich
slabostek, jak Wielgus, Jaruzelski, Michnik czy Ziemkiewiczowszczyzna, ale
oni "moga" pomagac w ksztaltowaniu twojego swiatopogladu a nie kierowac twoim
zyciem.

W gąszczu win cara Michnika

[wimwim]

No proszę - nie minęło 12 godzin, a media informują o jednym z tych(...):
>>>wiadomosci.onet.pl/1461925,11,1,0,120,686,item.html
PS
Zaczynam podejrzewać siebie, że obok mam "ducha Hopkirka"(...).

W gąszczu win cara Michnika

[wimwim]

O 22,58 minełoby równe 12 godzin.
Prosżę przeczytać moją opinię z godz. 10,58 .
Baj- noc sie zbliża czas by złozyc swoje kosci w poziomie(...).
O Hopkirku -zapominam, do jutra-do 5,45 !

Milewicz vs Ziemkiewicz - remis ze wskazaniem

[Gość: Jacek 70]

Czytałem książkę. W niektórych punktach zgadzam się z Panią Milewicz:
gdzieniegdzie argumentacja Ziemkiewicza jest naciągana. Gdy pisze się
książkę... hm... o zacięciu "śledczo-demaskującym" nie można sobie na takie
chwyty pozwalać. Z drugiej strony Ziemkiewicz przytacza masę faktów (FAKTÓW!),
do których Pani Milewicz zupełnie się nie odnosi. Można przypuszczać, że nie
odnosi się - bo nie ma kontrargumentów. I o tych faktach należy pamiętać - ja w
każdym razie będę.
I jeszcze jedno: kilka osób stawia tutaj tezę, że Ziemkiewicz to niespełniony
grafoman zazdroszczący pióra Michnikowi. Tym polecam zajrzeć do statystyk
sprzedaży Empiku, Merlina, czy innych księgarń internetowych - hipoteza o
kiepskim piórze autora upada; myślę że przez jakiś czas Ziemkiewicz będzie mógł
zdrowo poleniuchować - kasa za "Michnikowszczyznę" da Mu trochę pożyć. Czego
nie można powiedzieć o książkach Adama Michnika. Jednym słowem: Ziemkiewicz nie
ustrzegł sie błędów, jednak książkę z czystym sumieniem polecam.

Recenzja pani Milewicz jest pobiezna

[Gość: wojtekh]

Ja przez dlugi czas bylem zakochany w "GW" i wyobrazam sobie, ze kilka lat temu
przeczytalbym te recenzje i pomyslal "gluptas Ziemkiewicz". Problem polega na
tym, ze przeczytalem "Michnikowszczyzne". Uwazam, ze pani Milewicz pominela w
swojej recenzji najpowazniejsze watki i zarzuty Ziemkiewicza. Mozna go
(Ziemkiewicza) nie lubic, ale ta recenzja wydaje mi sie niesprawiedliwa.
Oczekiwalbym odniesienia sie do jego zarzutow a nie karykaturalnego
przedstawienia ich wycinka.

Jesli ktos nie czytal "Michnikowszczyzny", niech nie wyrabia sobie zbyt daleko
idacej opinii na podstawie tego artykulu.

W gąszczu win cara Michnika

[Gość: jan]

skoro : "psy szczekają a karawana jedzie dalej" to po co zajmować się tą
książką, trochę dziwne - zaprzeczyć tytułem artykułu temu co się w nim pisze,
chyba, że chodziło wam o reklamę dobrej książki,

jeżeli tak to się udało :)

Bez komentarza

[niemiec.niemiec]

"Koniec Polski Kiszczaka i Michnika"

W niedzielę 7 stycznia 2007 roku skończyła się III Rzeczpospolita. Skończyła się
Polska postkomunistyczna. Jednym dekretem Polskę opartą na równouprawnieniu
ofiar i katów, zburzył z dalekiego Watykanu Ojciec Święty Benedykt XVI,
orzekając, że agent SB nie może być metropolitą warszawskim - pisze w DZIENNIKU
publicysta Maciej Rybiński. Pełny tekst w środowym wydaniu.

W niedzielę 7 stycznia 2007 roku skończyła się III Rzeczpospolita. Skończyła się
Polska postkomunistyczna. Tymczasowe rusztowanie zbudowane przy Okrągłym Stole,
a może w Magdalence, a może jeszcze gdzie indziej. Twór tymczasowy, przejściowy
i pokraczny, trwający nad miarę długo, urągający swym istnieniem logice,
poczuciu moralnemu i zwykłej przyzwoitości. Pozorna demokracja, w której jednym
z najważniejszych instrumentów nacisku i władzy były informacje ukryte przed
obywatelami dokonującymi pozornie demokratycznych wyborów. Informacje na temat
nieodległej przeszłości naszych biskupów, polityków, sędziów... Ludzie, którzy
dysponowali kompromitującymi informacjami, mogli mieć na naszych reprezentantów
większy wpływ niż my, którzyśmy ich wybierali, albo którzy traktowaliśmy ich
jako nasze duchowe autorytety - jeśli byli np. hierarchami polskiego Kościoła.

Wstyd przyznać, ale nie zburzyliśmy tej konstrukcji sami. Może byliśmy zbyt
bojaźliwi, zbyt słabi, a na pewno omamieni. Jednym dekretem Polskę opartą na
zrównaniu komunistów i antykomunistów, równouprawnieniu ofiar i katów, moralnej
równości zdrajców i niezłomnych zburzył z dalekiego Watykanu Ojciec Święty
Benedykt XVI, orzekając, że agent SB nie może być arcybiskupem metropolitą
warszawskim.

Mamy za sobą 17 lat kłamstwa, przeciw którym wystarczyła jedna noc papieża
studiującego dokumenty Stanisława Wielgusa zachowane w Instytucie Pamięci
Narodowej i wydającego natychmiastowy werdykt moralny: agent bezpieki nie może
być następcą Wyszyńskiego na tronie metropolitalnym stolicy kraju, który wydał
Karola Wojtyłę i Jerzego Popiełuszkę. Kraju, który był ojczyzną "Solidarności",
nadzieją wolnego świata, a który po 17 latach III RP zdegenerował się w ubecki
skansen, gdzie życie moralne i intelektualne zastąpiła świecka kazuistyka
politycznych krętaczy.

Niedobitki inteligencji polskiej, tej rozstrzelanej w Katyniu, poległej w
Powstaniu Warszawskim, puszczonej z dymem w kacetach i zamęczonej w piwnicach UB
i Informacji Wojskowej nie znalazły w sobie dość siły, aby przeprowadzić po 1989
roku operację najprostszą i najbardziej konieczną przy tworzeniu zrębów
wolnościowej demokracji - operację "Prawda". Kto się wyłamywał ze zmowy i ugody
z kłamstwem, był stygmatyzowany jako wróg pokoju społecznego, postępu,
cywilizacji i kultury.

Od ostatniej niedzieli powrotu do tej sytuacji już nie ma. Polska stoi w przede
dniu rewolucji. Nie rewolucji szubienic, krwi, odwetu, niewinnych ofiar
rozszalałych szwadronów śmierci, jak nam to wmawiano, tylko rewolucji moralnej
polegającej na odkrywaniu prawdy, przywracaniu właściwej hierarchii wartościom i
prawdziwego znaczenia słowom. Tylko tyle i aż tyle. Polska, jaka się z tej
rewolucji wyłoni, nie musi być IV Rzeczpospolitą, ale na pewno nie będzie już
PRL i pół. Starajmy się i wierzmy, aby była po prostu Rzeczpospolitą, prawowitym
dzieckiem naszej tysiącletniej historii.

Młodzi ludzie patrzą na nasze pokolenie, pokolenie ich rodziców i dziadków,
którzy przeżywszy świadomie PRL, współkształtowali ostatnie 17 lat. Patrzą na
nas i pytają coraz głośniej: jak to się stało, że niedawna przeszłość, nasz
ciągle żywy fragment historii Polski została przed nimi utajniona tak głęboko?
Że zepchnięto ją w podświadomość do tego stopnia, iż uchylenie małego rąbka
wiedzy tajemnej otwiera dzisiaj czeluście piekielne. Wywołuje skandal na skalę
nie tylko Polski, ale na skalę Kościoła powszechnego. Jak to się stało, że
podstawowa wiedza o komunistycznej przeszłości, działalności bezpieki, dziejach
zdrad i upodlenia została zrównana z pornografią. Zohydzona i zakazana.

Boję się, że młodzi ludzie niczego z tej sytuacji nie rozumieją. A należy im się
prawdziwa i rzetelna odpowiedź. Do jej udzielenia nie potrzeba, jak do
lustracji, ani ustawy, ani instytutu naukowego, ani podpisu prezydenta. Potrzeba
autorefleksji, uczciwości i nazwania osobiście odpowiedzialnych za zbudowanie
chorej, wypaczonej atmosfery moralnej. Ludzi, którzy nie są na szczęście
chronieni jak dawni TW przepisami prawa.

Nie mam zamiaru, dłużej już nie można, jeśli Polska ma być normalnym krajem,
stosować wykrętów - głównym udziałowcem budowy tego gmachu zakłamania jest
redaktor naczelny "Gazety Wyborczej" Adam Michnik. Autor napisanej w więzieniu i
wydanej w PRL-owskim podziemiu książki "Z dziejów honoru w Polsce", który w
wolnej Rzeczpospolitej uznał za ludzi honoru swoich oprawców. Niestety, nie
tylko swoich. Oprawców nas wszystkich. Uznał ich za takich, bo postanowił
podzielić się z nimi władzą nad III RP.

Po tym, jak ludzie generała Kiszczaka zniszczyli część archiwów - przy tym je
kopiując dla własnego użytku, to właśnie Adam Michnik zamykał usta wszystkim,
którzy domagali się prawdy o przeszłości swoich politycznych i duchowych
autorytetów. To on wbijał w głowy Polaków kilka lustracyjnych kłamstw: że teczki
nie są ważne, że materiały, które mogą zniszczyć i skompromitować najważniejsze
autorytety nowej Polski - w ogóle nie istnieją. Że przeszłość w żaden sposób
nie oddziałuje na polityczne i etyczne wybory współczesnych polskich elit.

Powtarzał tezy, o których wiedział, że są fałszywe. Ale powtarzał je, bo w ten
sposób mógł uczestniczyć w sprawowaniu władzy nad III RP. I wszystkie te dogmaty
fanatycznej, antylustracyjnej wiary zostały obalone jedną decyzją. Decyzją
Benedykta XVI w sprawie abp. Wielgusa. Prawda o przeszłości powróciła i obaliła
fałszywe autorytety.

Maciej Rybinski
Der Dziennik

W gąszczu win cara Michnika

[scrivener]

A ja zdecydowanie ufam raczej Michnikowi niż Rafaello Ziemkiewiczowi -
przekartkowałem w Empiku i nie kupię tej książki - tendencyjne i
nieprofesjonalne - szkoda czasu nawet 'mocherowych beretów'

W gąszczu win cara Michnika

[Gość: Myśląca]

I tacy kretyni jak Ziemkiewicz rodzą się w Polsce. Trzeba ich ignorowac, nie
słuchac ich kretynizmów i nie przejmowac się ich głupotami.

W gąszczu win cara Michnika

[advancem]

W gąszczu win cara Michnika

[warszawiak_35]

To ciekawe, ze kazda wladza ma dziennikarzy,ktorzy beda ja wychwalac, a
przeciwników opluwac i wymyslac rozne bzdury.To nie przypadek ze teraz tacy jak
Ziemkiewicz, Semka,Isakiewicz,Michalkiewicz bryluja w radio i telewizji
publicznej.To, co ten facio pisze o Michniku to stek bzdur pisanych na
zamowienie.Kogo, nie trudno sie domyslec.

W gąszczu win cara Michnika

[advancem]

Pani Ewo!
Cos sie z Pania stalo. Element logiki w Pani wyksztalceniu zostal calkowicie
pominiety, wystarczy przeczytac kilka komentarzy/ szcz. Czytelnik 09.15.43 i
Rybinski 09. 23.34/ aby znalezc potwierdzenie. Kazdy czs ma swoich bohaterow ,
ale gdy ich " 5 min." uplynie powinni znikac gdyz doprowadzaja do strasznych
katastrof, zmieniajacych cale narody. Dam dwa skrajne przypadki.
Hitler do momentu aneksu Austrii byl doskonalym Kanclerzem- gdyby na tym
skonczyl- Tylko pomniki
Walesa,do momentu wyboru na prezydenta, swietlana postac -dzis tylko zalosna,
moralista uczacy Polakow a nie potrafiacy wychiwac wlasnych dzieci i zbijajacy
majatek na oczernianiu Polski i Polakow np. w prasie niemieckiej.
Michnk i jeszcze kilku innych jego wielbicieli cofneli Polske o 17 lat. I to
jest wilka tragedia. Smutne ale nie dla Pani.

Nie jest źle!

[Gość: fafik_wielki]

Mimo wszystko miło, że książkę pana Ziemkiewicza komentuje pani Milewicz, a nie
na przykład ktoś pokorju pana Czuchnowskiego.

Recenzję przyjąłbym oczywiście za dobrą monetę, gdybym wczoraj spadł z księżyca,
a nie przeżył w Polsce ostatnich siedemnastu latek. Poza tym, książkę czytałem.
Autor faktycznie czasem przegina. Ale gdyby ktoś pytał, czy warto czytać, to
niech się zastanowi, czy czemuś bezwartościowemu Gazeta poświęciłaby aż trzy
stronki w Internecie i pióro pani Milewicz?

W gąszczu win cara Michnika

[marianwas]

Nie miałem jeszcze okazji zapoznać się z książką Ziemkiewicza, ale poznałem
podobną, ideowo korespondującą, twórczość Waldemara Łysiaka. Dlatego chciałbym
zabrać głos w tej materii w aspekcie bardziej ogólnym, przedstawiając poniższą
wypowiedź, chociaż wiem, że może ona wydać się trochę nudna i nie na temat,
szczególnie w pierwszej części.

MEANDRY ŻYCIA

Ktoś kogoś przeklinał słowami: obyś żył w ciekawych czasach. Chyba
właśnie teraz żyjemy w ciekawych czasach, a dla wielu są naprawdę ciekawe. Nie
znaczy to, że są nieczuli na cierpienie, którego wydaje się być coraz więcej,
szczególnie w ostatnim półwieczu. Proszę wybaczyć, że pisząc ten tekst dość
mocno zahaczę o niektóre sprawy polityczne w Polsce, aby jego treść związać z
bieżącym życiem.

Mówi się, że Stwórca nie poskąpił darów dla swego dzieła. Człowieka
obdarzył przecież osobowością, wolą, sprawnym ciałem, bogactwem uczuć i emocji,
inteligencją, wyobraźnią, zasobami Planety i Bóg wie czym jeszcze. „Poskąpił”
jednak prawdy, wiedzy o sobie. Ten skarb nakazał zdobywać samemu. Widocznie
taki jest Jego Plan Stworzenia.

Jak widać, aby zdobyć wiedzę o sobie, człowiek musi być „przeszkolony”.
Nasza Planeta jest gigantyczną szkołą. Metoda nauczania jest poglądowa. Gdy
człowiek błądzi – cierpi. Wszak Jezus powiedział: ... poznacie prawdę, a
prawda was wyzwoli. (Jan 8/32).

Chyba głównym kierunkiem w poszukiwaniu prawdy jest opanowanie pragnień
związanych z osobowością, jest zrozumienie siebie jako „Jedność w Wielości i
Wielość w Jedności” (słowa W. Witkowskiego), a narzędziem do tego jest
jednocząca miłość. Słowa te można by chyba uznać za motto do ostatniej
corocznej medytacji organizowanej przez miesięcznik Nieznany Świat pod hasłem:
UWOLNIĆ PRAWDĘ.

Tyle wymądrzania (na wstępie), które dla wielu nie jest niczym nowym.
Zastanówmy się jednak nad osobą ludzką. Zarówno ciało fizyczne jak psychika i
umysł są genetycznie zorientowane na przetrwanie. Ciało instynktownie unika
zagrożeń. Psychika reaguje podobnie, walczy lub ucieka. Jedynie umysł, władając
myślą i wolą, zachowuje się nieco inaczej. Ale i w tym przypadku sprawą
nadrzędną jest ochrona „ja”, ego. Na naszym szczeblu rozwoju - myśleniem włada
głównie język. I właśnie językiem posługuje się umysł do ochrony ego.

Słowa, zwłaszcza rzeczowniki abstrakcyjne dotyczące przeżyć
wewnętrznych, tworzą się tak, aby zamaskować binarną polaryzację pojęć i tym
samym ułatwić racjonalizację psychiczną nieetycznego, egoistycznego
postępowania.

Gdzieś już pisano o dwubiegunowości pojęcia, któremu przyporządkowano
słowo „sprawiedliwość”. Biegun pozytywny jest nacechowany ufnością, ofiarnością
i wybaczaniem, a biegun negatywny – odwetem, zemstą i zachłannością. Tym dwóm
biegunom nie przyporządkowano jednak oddzielnych, operatywnych słów, gdyż
utrudniałyby życie przeciętnemu człowiekowi. Nie są mu potrzebne. Podobnie jest
z pojęciem „miłość”. Nie ma słów odróżniających miłość ofiarną, jednoczącą - od
miłości egoistycznej, która łatwo przemienia się w nienawiść.

Ta nieuświadamiana zazwyczaj dwoistość znaczenia słów
tworzy „przestrzeń” w której zdobywa się wiedzę o sobie. Pozwala dokonywać
racjonalizacji psychicznej która, obok innego, nieuświadamianego procesu,
projekcji psychicznej, stanowi „chleb powszedni” dzisiejszego człowieka.

Wydaje się, że nie ma w tym nic szczególnego i że świat powinien stale
poprawiać się. Może by tak było, gdyby pod tym kotłem piekielnym nie palił
diabeł. Duch wytapia się jak szlachetny kruszec z rudy w piecu hutniczym, w
którym paliwem jest cierpienie. Jest ono podtrzymywane przez niewielki odsetek
ludzi dotkniętych określonymi dewiacjami psychicznymi. Nie są oni zdolni
oderwać się od wspomnianych, negatywnych biegunów. Mają wyredukowany rezonans
uczuć wyższych i sugestywnie oddziałują na innych. Gdy to nie wystarcza –
jesteśmy „dosmucani” wojnami i klęskami żywiołowymi.

Warto zatrzymać się nad tymi dewiacjami psychicznymi. Badania naukowe w
tej dziedzinie nie są popularne. W czasie drugiej wojny światowej i krótko po
wojnie prowadziła je utajniona grupa psychologów i psychiatrów w krajach obozu
sowieckiego. Szybko jednak została wytropiona i zlikwidowana przez władze
komunistyczne. Pozostał przy życiu najmłodszy adherent tych prac, Andrzej
Łobaczewski, który przekroczył już osiemdziesiątkę. Badaniom nadał nazwę
PONEROLOGIA – nauka o złu. Dotychczas jednak nie zdołał ich opublikować w
żadnym znaczącym wydawnictwie naukowym. Mam egzemplarz części jego pracy
wydanej prywatnie i próbuję nakłonić autora, by zamieścił ją w internecie.
Teraz wspomnę o jednej z owych dewiacji:

Uszkodzenia międzymózgowia, które stanowi ośrodek regulacyjny pracy
mózgu, a także utrzymuje tonus hamowania w korze mózgowej, bywają przyczyną
jednego z rodzajów charakteropatii. Ośrodek ten jest wrażliwy na agresje
bakteriologiczne. Łobaczewski tak charakteryzuje tę dewiację:

(U takich ludzi) ... proces myślenia przebiega szybko, ale z obniżoną
dokładnością. Bardzo łatwo spychają z pola świadomości skojarzenia niewygodne i
przechodzą do wypowiedzi para-logicznych. Bywają skłonni do wyznawania różnych,
niezbyt dojrzałych ideologii. Co obmyślą w ciągu bezsennych nocy, rano rzucają
na papier z paranoidalnym poczuciem genialności. Są asteniczni i na co dzień
bywają łagodni, ale rzeczową krytykę przyjmują z urazą, czasem reagując
epitetami pod adresem krytyka. O jednym z cięższych przypadków tego typu tak
pisał Wasylij Grossman: ” ... był zawsze delikatny i miękki, uprzejmy. A
jednocześnie cechowała go niezmącona ostrość, bezwzględność i brutalność wobec
przeciwników politycznych. Nigdy nie dopuszczał możliwości, że mogą oni mieć
minimalną słuszność, lub że on sam może choć trochę nie mieć racji”.

Wiele wskazuje na to, że nosicielem opisanej tu charakteropatii był
Lenin. Osoby takie znajdują rozległe pole działania gdy warunki życia, jak w
ówczesnej Rosji, są trudne.

Innym przykładem może być dzisiejsza sytuacja w Polsce, gdzie po upadku
władzy komunistycznej szerzy się korupcja, słabną uczucia patriotyczne i w
ogóle jest dużo powodów do narzekania. Pisze o tym Waldemar Łysiak. Człowiek
ten, w okresie dwóch ostatnich dekad, wydał około czterdziestu książek. W
ostatnich latach dysponuje środkami na profesjonalne, luksusowe wydania.
Powołuje się na liczne wydarzenia historyczne oraz z dziedziny kultury i sztuki
(najczęściej bez szczegółowych odnośników). A jednak w treści jego pisarstwa
przeważa generalna krytyka wszystkiego. Ściąga do swego poziomu wszystko co go
przerasta. Zwykle stawia osoby godne najwyższego uznania między łajdaków
(stary, propagandowy chwyt ubecki). Na przykład pisze:

Kościół polski przetrwa ... (Różne na niego) ataki są bowiem „tylko”
zagrożeniami zewnętrznymi. Dużo groźniejsza jest „piąta kolumna” w
nadwiślańskim Gmachu Bożym – silna frakcja dywersantów („liberałów”
vel „reformatorów”) wśród książąt Kościoła, torpedująca hierarchię patriotyczną
i mająca wielkie nagłośnienie medialne. Wszystkie te Tichnery i Pieronki
gadające językiem masonów i libertynów ... („Stulecie kłamców”str. 215).

Są stawiane liczne zarzuty o defraudację międzynarodowej pomocy
finansowej – kierowane m. in. wobec takich sław jak Bujak, Kuroń czy Janas.
(j.w. str.230. Nie widziałem natomiast wzmianki o defraudacji, przez osoby
podległe o. Rydzykowi, pieniędzy pochodzących ze zbiórki na ratowanie Stoczni
Gdańskiej. MW).

Powie ktoś: przecież Chopin i Wojtyła (a nawet Wałęsa) są znani całemu
światu! Tak,

W gąszczu win cara Michnika

[Gość: axa]

Na takiego dupowlaza jak Ziemkiewicz nie warto nawet
splunac.Zakladaj Ziemkiewicz moherowy berecik i pisz
dalej swoje wypociny moze IV RP to doceni i przejdziesz
do historii jako jeden z blaznow tej holubionej przez
Ciebie ekipy.

W gąszczu win cara Michnika

[marianwas]

Próbowałem wypowiedzieć się w ramach dyskusji, ale moja wypowiedź "nie
zmiesciła się". Dlatego podaję jej dalszą część.

Innym przykładem może być dzisiejsza sytuacja w Polsce, gdzie po upadku
władzy komunistycznej szerzy się korupcja, słabną uczucia patriotyczne i w
ogóle jest dużo powodów do narzekania. Pisze o tym Waldemar Łysiak. Człowiek
ten, w okresie dwóch ostatnich dekad, wydał około czterdziestu książek. W
ostatnich latach dysponuje środkami na profesjonalne, luksusowe wydania.
Powołuje się na liczne wydarzenia historyczne oraz z dziedziny kultury i sztuki
(najczęściej bez szczegółowych odnośników). A jednak w treści jego pisarstwa
przeważa generalna krytyka wszystkiego. Ściąga do swego poziomu wszystko co go
przerasta. Zwykle stawia osoby godne najwyższego uznania między łajdaków
(stary, propagandowy chwyt ubecki). Na przykład pisze:

Kościół polski przetrwa ... (Różne na niego) ataki są bowiem „tylko”
zagrożeniami zewnętrznymi. Dużo groźniejsza jest „piąta kolumna” w
nadwiślańskim Gmachu Bożym – silna frakcja dywersantów („liberałów”
vel „reformatorów”) wśród książąt Kościoła, torpedująca hierarchię patriotyczną
i mająca wielkie nagłośnienie medialne. Wszystkie te Tichnery i Pieronki
gadające językiem masonów i libertynów ... („Stulecie kłamców”str. 215).

Są stawiane liczne zarzuty o defraudację międzynarodowej pomocy
finansowej – kierowane m. in. wobec takich sław jak Bujak, Kuroń czy Janas.
(j.w. str.230. Nie widziałem natomiast wzmianki o defraudacji, przez osoby
podległe o. Rydzykowi, pieniędzy pochodzących ze zbiórki na ratowanie Stoczni
Gdańskiej. MW).

Powie ktoś: przecież Chopin i Wojtyła (a nawet Wałęsa) są znani całemu
światu! Tak, lecz jest bardzo wątpliwe czy Chopin zyskałby światowy rozgłos,
gdyby nie był dzieckiem francuskiej krwi i francuskiej kultury; Jana Pawła II
nienawidzi dużo większa część ludzkości (Żydzi, muzułmanie, hinduiści,
protestanci, prawosławni, wszelcy sekciarze) niż ta która go kocha i szanuje;
Wałęsa jest symbolem buntu antykomunistycznego tylko dla nieświadomych
cudzoziemców ... (j.w. str. 233).

Antykomuna uczyniła dużo, aby zmitologizować płk. R. Kuklińskiego (który
jako agent CIA zadał komunie ciężki prestiżowy cios), tymczasem okazało się, że
jego przyjaciel i pełnomocnik nad Wisłą, J. Szaniawski, to wieloletni kapuś,
który od czasów studenckich pracował dla SB i WSW ... (j.w. str. 234).

Popiełuszkę zamordował KGB, rękoma swoich zbirów. Rozkazy zdążył wydać
jeszcze Andropow. Czyli Kreml i Łubianka. Czyli Moskwa. Czyli Rosja. A
największym marzeniem wielkiego aktora i turysty, papieża globtrottera, było
odwiedzić Rosję. Starał się o to uporczywie przez cały swój pontyfikat, pilnie
bacząc, by czymkolwiek nie wkurzyć Rosji. Choćby kanonizacją zamordowanego
przez Rosję księdza. („Najgorszy”, str. 170). W innym miejscu zarzuca Janowi
Pawłowi II, że opóźniał kanonizację ks. Popiełuszki z zawiści, by rodak nie
okazał się lepszy od niego.

Wyznaję, że nie mogłem więcej tego czytać, a przedstawione tu cytaty,
którymi brzydzę się, podaję ze względu na ludzi młodych, dla których te
wydarzenia są już historią, którą, jak widać, można aż tak, po orwellowsku
zakłamywać.

Warto tu wspomnieć także o psychopatach. Psychopaci, inaczej niż
charakteropaci, wolą działać z ukrycia. Idealnym miejscem dla nich są tajne
służby. Wprost humorystyczne było szumne rozwiązanie w Polsce Wojskowych Służb
Informacyjnych, przy czym okazało się, że nie kompletowano tam ewidencji
zatrudnienia, a więc nie było kogo rozwiązywać. Można przypuszczać, że praca
tych służb w dużym stopniu polegała na gromadzeniu tzw. „haków” w celu
szantażowania ludzi, głównie pełniących funkcje państwowe i społeczne. A więc
nadal mogą sprawowć „ukrytą władzę” posługując się strachem.

Godna szczególnej uwagi jest inna sprawa. Normalnie człowiek,
przechodząc przez szkołę życia, rozwija swoją świadomość, zaczyna mocniej
dostrzegać owe pozytywne bieguny pojęć. Wiem co mówię, bo doświadczyłem tego na
sobie.

Michnik czy Kuroń przeżyli wewnętrzną przemianę. W związku z tym byli
prześladowani. A ilu obecnych luminarzy politycznych uaktywniło się dopiero
wtedy, gdy stało się jasne kto zwycięży i że nie ryzykują? Także Jaruzelski i
Kiszczak nie są tymi samymi ludźmi co dawniej. A w Ewangelii – nawet św. Paweł
był kiedyś prokuratorem ścigającym chrześcijan (pomijając już przypowieść o
synu marnotrawnym, którego ojciec umiłował nade wszystko, bo chyba właśnie dla
takich jak on ustanowiono tę ziemską szkołę życia).

Jeszcze inną sprawą jest taktyka działania politycznego. Na przykład
niekwestionowany w Polsce autorytet, Józef Piłsudski, był posądzany o
współpracę z wywiadem austriackim. Później należał do socjalistów, głoszących
ideologię komunistyczną. Wreszcie, po zwycięstwie, wiarygodnie oświadczył,
że „jechał czerwonym tramwajem jedynie do stacji Niepodległość”.

Organizując Okrągły Stół działacze Solidarności zrozumieli, że warunkiem
sukcesu jest oddzielenie ludzi omamionych ideologią od psychopatów i
zwyrodnialców. To nie było łatwe, ale okazało sie skuteczne.

Kościołowi Katolickiemu po II Soborze zarzucano, że zmienił swój
stosunek do Sowietów, że potępia ich mniej niż przed Soborem. A przecież
chodziło o to, żeby Kościół zaczął lepiej dostrzegać w ludziach Jaźń, Iskrę
Bożą, a nie tylko zaślepienie ideowe. Przypomnijmy także słowa ks. Jerzego
Popiełuszki: „Ja walczę ze złem, a nie z jego ofiarami”.

Na zakończenie chciałbym zachęcić osoby, które nie miały okazji zapoznać
się z dziełami Rudolfa Steinera, aby przeczytały jego „Kronikę akaszy”. Ten
genialny austriacki jasnowidz, aktywny i wszechstronny działacz społeczny,
przedstawia proces tworzenia i rozwoju życia we Wszechświecie. Mówi w jaki
sposób Duch kształtuje materię. W procesie rozwojowym część nienadążająca
zostaje oddzielona, aby część postępowa mogła nadal rozwijać się. Wynika to z
binarnej polaryzacji bytu, jako podstawowego prawa rozwoju. Materia nieożywiona
wyłoniła świat roślinny, a sama, w swej przeważającej masie,
niejako „stwardniała”. Podobnie ze świata roślinnego wyłonił się świat
zwierzęcy, a następnie pojawił się człowiek. Człowieka czeka z kolei dalszy
rozwój, do którego nieuchronnie prowadzi globalizacja na naszej
Planecie.




2006-12-31 Marian Wasilewski
www. Innym przykładem może być dzisiejsza
sytuacja w Polsce, gdzie po upadku władzy komunistycznej szerzy się korupcja,
słabną uczucia patriotyczne i w ogóle jest dużo powodów do narzekania. Pisze o
tym Waldemar Łysiak. Człowiek ten, w okresie dwóch ostatnich dekad, wydał około
czterdziestu książek. W ostatnich latach dysponuje środkami na profesjonalne,
luksusowe wydania. Powołuje się na liczne wydarzenia historyczne oraz z
dziedziny kultury i sztuki (najczęściej bez szczegółowych odnośników). A jednak
w treści jego pisarstwa przeważa generalna krytyka wszystkiego. Ściąga do swego
poziomu wszystko co go przerasta. Zwykle stawia osoby godne najwyższego uznania
między łajdaków (stary, propagandowy chwyt ubecki). Na przykład pisze:

Kościół polski przetrwa ... (Różne na niego) ataki są bowiem „tylko”
zagrożeniami zewnętrznymi. Dużo groźniejsza jest „piąta kolumna” w
nadwiślańskim Gmachu Bożym – silna frakcja dy

W gąszczu win cara Michnika

[Gość: jan]

Pozostaje żywić nadzieję,że Michnik wciąż jest jeszcze wystarczająco
inteligentnym i uczciwym (już tylko wobec siebie)człowiekiem, by wiedzieć iż
Ziemkiewicz w swej diagnozie,niezależnie od formy jaką jej nadał,ma po prostu
rację.Zapewne nie całkowitą,ale to nie znaczy aby czepiając się marginaliów
uważać że nic się nie stało.W tej książce wyartykułowano to, co podejrzewałem od
dawna a konkretnie od momentu powstania dziwnej i poniżającej amicycji Michnika
i "Wyborczej" z największymi szubrawcami komunistycznej a potem i wolnej
Polski.Jest to równie plugawe jak obecne układy Kaczyńskich z ostatnią chołotą
Rzeczypospolitej.

W gąszczu win cara Michnika

[marianwas]

Przepraszam, ale po raz trzeci włączam się, gdyż ostatnio, na zakończenie,
niepotrzebnie dodrukowała się część poprzedniego tekstu, ale zaniknął adres
mojej strony internetowej: www.marian-wasilewski.pl