nerwica

[i82]

poprzeni mój wątek zginął śmiercią naturalną... ale chciałam zapytać czy ktoś
z Was drodzy forumowicze wyleczył nerwicę lękową lekami homeopatycznymi- czy
jest to możliwe???

[kama58]

i82 napisał:

> poprzeni mój wątek zginął śmiercią naturalną... ale chciałam zapytać czy ktoś
> z Was drodzy forumowicze wyleczył nerwicę lękową lekami homeopatycznymi- czy
> jest to możliwe???

Fachowcy odpowiedzą, że tak. Niektórzy znają to też ponoć z autopsji. Ostatnio
niejaka lucyna_n próbowała (chociaż nie wiem czy dokładnie o tę przypadłość
chodziło) i chyba trochę zniechęciła się; szkoda że zniknęła z forum

[tom_j23]

kama58 napisała:

> Fachowcy odpowiedzą, że tak. Niektórzy znają to też ponoć z autopsji.
> Ostatnio niejaka lucyna_n próbowała

Nie jestem fachowcem, ale trochę wątpię w homeopatię na tym polu. W czasie,
kiedy Lucyna walczyła pisałem o zmianie trybu życia, diecie, itp. i dostało mi
się, że niby nie rozumiem problemu i lekceważę go. Otóż nie jest tak. Sam
doświadczyłem (może nie nerwicy lękowej), ale delikatnie to nazywając -
"długotrwałego obniżenia nastroju".
I próbowałem wtedy homeopatii ze skutkiem mizernym. Zgłębiłem w tym okresie
trochę literatury na ten temat i doszedłem do wniosku (co nie jest oczywiście
żadnym odkryciem), że za taki stan odpowiedzialna jest podświadomość, a
precyzyjniej rzecz ujmująć pewien tor, na który myślenie człowieka zostaje
zepchnięte. Ten tor - schemat myślowy (pamięć, odruchy) jest zakodowany w
podświadomości i należy go zmienić.
Pytanie - jak homeopatia miałaby to zrobić? - Jak homeopatia miałaby wykasować
stare wzorce zachowania i utworzyć nowe? Mamy tu do czynienia z bardzo
skomplikowanym interfejsem. Wzrok, słuch, węch, itd. dostarczają mózgowi
bodźców. Bodźce te są przetwarzane na jakieś dane i gdzieś gromadzone (nie
wiemy jak i gdzie). Jedyny sposób jaki widzę na "naprawienie" myśli - to
ponowne ich pobranie przez świadomość, ponowne ich przetworzenie i ponowne
zapisanie w postaci "naprawionej". Nie wydaje mi się, aby lek homeo był w
stanie zrobić to bezpośrednio - bez aktywnego udziału mózgu (czyli bez aktywnej
pracy świadomości).
Tak więc - moim zdaniem - lek homeo może co najwyżej pomóc nam, natomiast całą
pracę i tak musi wykonać nasz mózg świadomie przez nas do tej pracy zmuszany.
Istotna w terapii jest zmiana toru, po którym podąża nasza podświadomość i
sprzyjają temu wszelkie działania niezgodne z naszym dotychczasowym trybem
życia. A więc zmiana rozkładu dnia, zmiana diety, itp. powodują przełamywanie
schematów zakodowanych w podświadomości i ułatwiają tworzenie nowych wzorców
działania. W literaturze spotkałem się z takim sformułowaniem,
że "podświadomości trzeba zaimponować". Kiedy swoim świadomym działaniem wstaję
o szóstej rano i wychodzę na mróz, żeby pobiegać, to świadomość "imponuje
podświadomości". W tym momencie pokazujemy i ustalamy, kto tu rządzi.

Dobra, a teraz możecie mnie skrytykować :-).

Stefan

[i82]

uważam, że za to co napisałaś nie powinieneś zostać skrytykowany.. powiem
więcej powinieneś zostać pochwalony i nagrodzony ;). ja rozumiem wszystko...
zmiana myślenia,a w konsekwencji życia.. niestety nie jest to takie proste i
łatwe na jakie może wyglądać... podnosić sie i upadać... dlatego szukam czegoś,
co mogłoby pomóc w tym i przygasić napady lęku jakie toważyszą mi każdego dnia

[tom_j23]

i82 napisał:

> zmiana myślenia,a w konsekwencji życia.. niestety nie jest to takie proste i
> łatwe na jakie może wyglądać...

Nie jest łatwe, to prawda. Ale nie jesteś sama. Wielu ludzi od wielu lat ma
podobne problemy. I w związku z tym powstaje wiele systemów filozoficzno-
psychologicznych mających na celu pomoc w osiągnięciu celu. Moim zdaniem da się
wyciągnąć esencję z tych systemów i ująć ją w trzech punktach:

1. Należy podnosić fizyczną "siłę życiową". Stan depresyjny z reguły powoduje
utratę apetytu oraz zmniejsza aktywność człowieka, co w konsekwencji powoduje
dalsze "zapętlanie" i dalszą utratę siły życiowej. Aby temu zapobiegać należy
przede wszystkim zwrócić uwagę na dwie sprawy:
- odżywianie (właściwa dieta - nie chodzi o dietę w sensie "odchudzania", ale
właściwa ze względu na podniesienie sprawności organizmu, w tym procesów
myślowych).
- dotlenienie organizmu (koniecznie pełne, głębokie oddychanie przeponowe). To
jest naprawdę bardzo ważne. W sieci znajdziesz mnóstwo informacji na ten temat,
np.:
zdrowie.5ksiag.pl/oddychanie._jak_pomoc_swojemu_zdrowiu.htm
www.studentnews.pl/serwis.php?s=169&pok=4644
www.lideria.pl/sklep/opis?nr=67985&id=12QCNYkZsqlxB
2. Walka ze stresem. Tu w różnych systemach są różne recepty. Ja to
nazywam "wrzucaniem na luz", ale - to właśnie za to określenie dostało mi się
najbardziej :-). Moje "wrzucanie na luz" polega na przyjęciu totalnej
postawy "wybaczania". Wybaczam (a przynajmniej staram się wybaczyć) wszystko i
wszystkim tak szybko, jak to tylko możliwe. Wybaczam samochodowi, że rano nie
odpalił, studentom - że się nie uczą, sobie - że na kogoś nawarczałem, itd.
Wybacz też swojej podświadomości, że robi Ci kłopoty. Po prostu - zaraz po
stresującej sytuacji - powiedz sobie w myśli lub jeśli możesz - na
głos "wybaczam Ci to". Spróbuj - może ta metoda Ci się uda.

3. Tzw. "pozytywne" myślenie. Na ten temat napisano góry książek. Do klasyki
można zaliczyć Murphy'ego:
ksiegarnia.wysylkowa.pl/index.php?c=8&nr=308460&l=2
Tak książka jest też do pobrania z sieci, ale trzeba się logować i musiałbym Ci
wytłumaczyć, jak ją pobrać. Jeśli jesteś zainteresowana - to opiszę Ci
procedurę.


Spróbuj wprowadzić w życie te elementy. Czym ryzykujesz próbując?


Stefan

PS. Przepraszam za ten niehomeopatyczny wywód, ale czuję się w obowiązku
wytłumaczyć, co miałem na myśli pisząc wcześniej (w innym wątku) o diecie,
sporcie, "wrzucaniu na luz", itd. Wcześniej nie rozwinąłem tego i zostałem
chyba źle zrozumiany przez niektórych forumowiczów.

[kama58]

tom_j23 napisał:

> > zmiana myślenia,a w konsekwencji życia.. niestety nie jest to takie prost
> e i łatwe na jakie może wyglądać...

Poszukujący chcieliby mieć pewność, że homeopatia im w tym pomoże.

> 2. Walka ze stresem. Tu w różnych systemach są różne recepty. Ja to
> nazywam "wrzucaniem na luz", ale - to właśnie za to określenie dostało mi się
> najbardziej :-). Moje "wrzucanie na luz" polega na przyjęciu totalnej
> postawy "wybaczania".

Dopiero teraz doczytałam Twoją definicję. Ja "wrzucanie na luz" rozumiem inaczej.

>Wybaczam (a przynajmniej staram się wybaczyć) wszystko i
> wszystkim tak szybko, jak to tylko możliwe. Wybaczam samochodowi, że rano nie
> odpalił, studentom - że się nie uczą, sobie - że na kogoś nawarczałem, itd.

Oczywiście, że jest to chwalebne, a brak umiejętności w tym zakresie wzmaga
negatywne emocje i stres. Jednak - co może trudno Ci sobie wyobrazić - są osoby
dla których takie zachowania są prawie naturalne, a mimo to cierpią na rożne
dolegliwości natury psychicznej.

> Wybacz też swojej podświadomości, że robi Ci kłopoty. Po prostu - zaraz po
> stresującej sytuacji - powiedz sobie w myśli lub jeśli możesz - na
> głos "wybaczam Ci to". Spróbuj - może ta metoda Ci się uda.

Potęga podwiadomości - dla jednych droga do zwycięstwa, dla drugich - do klęski.

> 3. Tzw. "pozytywne" myślenie. Na ten temat napisano góry książek.

Napisano również wiele o złym wpływie takiej postawy. I znowu, proszę, nie
odbierz tego tak, że a priori krytykuję ten nurt. Wręcz przeciwnie.

> Spróbuj wprowadzić w życie te elementy. Czym ryzykujesz próbując?
Nie odpowiem za autorkę. Ale wbrew pozorom, ryzyko istnieje, jak przy każdej
terapii:)

> "wrzucaniu na luz", itd. Wcześniej nie rozwinąłem tego i zostałem
> chyba źle zrozumiany przez niektórych forumowiczów.

Po części - tak.

[tom_j23]

kama58 napisała:


> > "wrzucaniu na luz", itd. Wcześniej nie rozwinąłem tego i zostałem
> > chyba źle zrozumiany przez niektórych forumowiczów.
>
> Po części - tak.


Tak naprawdę - to w tym "luzie" chodzi o to, żeby się "nie przejmować". Myślę,
że w pierwszym przybliżeniu tak to rozumieją wszyscy. Ale co to znaczy "nie
przejmować się". Tzn. żeby zdarzenia zewnętrzne nas nie stresowały (to jest
chyba meritum sprawy). Jak to zrobić - to już jest kwestia techniki. Można
założyć, że się będzie miało do spraw stresujących tzw. "zwis" (sorki, za
wyrażenie). I oczywiście wielu ludzi tak nie potrafi (ja też nie) i tak w
zasadzie się nie da, bo jak można np. mieć do własnego niesfornego
dziecka "zwis"? Więc można próbować to obejść na różne sposoby, np.
przez "wybaczanie", albo inne techniki (odliczanie, medytacje, itp.).
Moje listy i tak są długie (za długie), więc trudno tak wszystko roztrząsać.
Czasem rzucam temat i jeśli jest zainteresowanie - to go rozwijam. W tym
wypadku - temat się rozwinął, ale nie w tę stronę co trzeba :-).



Stefan

[kama58]

tom_j23 napisał:
> Tak naprawdę - to w tym "luzie" chodzi o to, żeby się "nie przejmować". Myślę,
> że w pierwszym przybliżeniu tak to rozumieją wszyscy.

Tak właśnie.

>Ale co to znaczy "nie
> przejmować się". Tzn. żeby zdarzenia zewnętrzne nas nie stresowały (to jest
> chyba meritum sprawy). Jak to zrobić - to już jest kwestia techniki.

Załóżmy, że od roku jesteś bezrobotny, tudzież udaje Ci się załapać pracę na
czarno za 500 zł, na utrzymaniu masz dzieci, nad Tobą komornik. Jaką technikę
proponujesz?

> Można
> założyć, że się będzie miało do spraw stresujących tzw. "zwis" (sorki, za
> wyrażenie).

Masz przewlekle chore dziecko, czarne wizje leczenia (brak środków, mozliwości,
itp.), pod opieką schorowanych rodziców, którym brak na lekarstwa, męża/zonę
schizofrenika i .. z uśmiechem na twarzy trenujesz "zwis":)

>I oczywiście wielu ludzi tak nie potrafi (ja też nie) i tak w
> zasadzie się nie da,

Tak, wielu ludzi nie potrafi poradzić sobie z życiem i ani "zwis", ani "luz"
pewnych spraw nie rozwiąże.

> bo jak można np. mieć do własnego niesfornego
> dziecka "zwis"?

Skoro do tego to sprowadzasz, widocznie w życiu nie zetknąłeś się z poważnymi
problemami.

>Więc można próbować to obejść na różne sposoby, np.
> przez "wybaczanie", albo inne techniki (odliczanie, medytacje, itp.).

Nie, nie zawsze można!!!

[tom_j23]

kama58 napisała:

> Załóżmy, że od roku jesteś bezrobotny, tudzież udaje Ci się załapać pracę na
> czarno za 500 zł, na utrzymaniu masz dzieci, nad Tobą komornik. Jaką technikę
> proponujesz?

Dwie sprawy - po pierwsze scenariuszy mogą być tysiące i nie da się udzielić
odpowiedzi jednej uniwersalnej pasującej do wszystkich. Dla różnych scenariuszy
mogą być słuszne inne techniki, a one wszystkie sprowadzają się do "nie
przejmuj się", czyli kolokwialnego "luzu".

Po drugie - ta konkretnie przedstawiona przez Ciebie sytuacja. Hm - za mało
danych. Czemu jesteś bezrobotny? Masz złe kwalifikacje? Masz pecha? Masz "zły"
charakter i nie możesz "zagrzać" miejsca w pracy? Masz inne schorzenia
(fizyczne) i dlatego nie możesz pracować?
Poza tym - chyba Twoje przykłady nie są dobre. Depresje chyba najczęściej mają
inne powody.

> > bo jak można np. mieć do własnego niesfornego
> > dziecka "zwis"?
>
> Skoro do tego to sprowadzasz, widocznie w życiu nie zetknąłeś się z poważnymi
> problemami.

Znowu dwie sprawy - po pierwsze "niesforne dziecko" - to bardzo poważny
problem. Po drugie - to był przykład.


> >Więc można próbować to obejść na różne sposoby, np.
> > przez "wybaczanie", albo inne techniki (odliczanie, medytacje, itp.).
>
> Nie, nie zawsze można!!!

I znowu dwie sprawy :-). Nie zawsze się uda, ale zawsze można przynajmniej
próbować (aby zminimalizować straty). I po drugie - nie znasz konkretnego
przypadku. To czy można, czy nie musi ocenić pytający.


Stefan

depresja

[kama58]

tom_j23 napisał:
> mogą być słuszne inne techniki, a one wszystkie sprowadzają się do "nie
> przejmuj się", czyli kolokwialnego "luzu".

Swego czasu sąsiadowałam z meżczyzną, którego dopadała okresowo ciężka postać
depresji. I tak wkoło ...dziesiąt lat. Może w wolnej chwili opiszę coś więcej,
aby uzmysłowić Ci pewne sprawy. Wierz mi jednak, że powyższe Twe słowa w
kontekście tej sytuacji to niczym czarny humor, albo dolewanie oliwy do ognia:(

[tom_j23]

kama58 napisała:

> Wierz mi jednak, że powyższe Twe słowa w
> kontekście tej sytuacji to niczym czarny humor,
> albo dolewanie oliwy do ognia:(


Nie chcę dolewać oliwy do ognia. Spójrz na to inaczej. Nie znasz pytającego,
nie znasz sytuacji, ale widzisz list. Czy tego chcesz, czy nie - dokonujesz
pewnej analizy. Wszystko jest ważne: i nick i sposób formułowania myśli przez
pytającego i Twoje dotychczasowe doświadczenia i to co do tej pory przeczytałaś
i pewnie wiele innych spraw, z których nie zdajemy sobie sprawy (domniemany
wiek, domniemana przyczyna - czytasz to między wierszami). I z tego wszystkiego
wyłania Ci się obraz pytającego. Inaczej odpowiesz, jeśli list zaczyna się np.
tak: "Dzień dobry! Mam problem...", a inaczej, jeśli np. tak: "Heja - jestem
panikara...". Starasz się dostosować sformułowania w odpowiedzi do domniemanego
stylu odbiorcy. Tu oczywiście jest ryzyko, bo możesz źle ten styl wyczuć. Jest
też inne niebezpieczeńswo, że inni - będąc w podobne sytuacji wezmą odpowiedź
do siebie - ale to jest błąd - list jest kierowany nie do nich.
Przedstawiasz różne czarne scenariusze - brak pracy, trójka chorych dzieci,
sąsiad z nawrotową depresją - czy sądzisz, że w każdej z tych sytuacji moja
odpowiedź byłaby taka sama? A wracając do tego newralgicznego wątku - przejrzyj
go jeszcze raz - i zobacz w jakim kontekście pojawiło się owo nieszczęsne
słowo - "luz".


Stefan

[kama58]

tom_j23 napisał:

> Nie jestem fachowcem, ale trochę wątpię w homeopatię na tym polu.

Ja generalnie wątpię w homeopatię na 2 polach (pomijam oczywiście grupę schorzeń
nie do wyleczenia ze wzgledów oczywistych): 1. kiedy mamy do czynienia z ludźmi
niewrażliwymi na lek, 2.kiedy choroba charakteryzuje się b. dużą zmiennością
objawów i trudno wtedy wyciągać na bieżąco wnioski odnośnie reakcji na lek.

> W czasie,
> kiedy Lucyna walczyła pisałem o zmianie trybu życia, diecie, itp. i dostało mi
> się, że niby nie rozumiem problemu i lekceważę go.

I słusznie Ci się dostało:) Gdyby każdą dolegliwość psychiczną (ogólnie rzecz
nazywając) dałoby się wyleczyć metodami proponowanymi przez Ciebie, po co w
ogóle byłyby jakiekolwiek leki?

> Sam
> doświadczyłem (może nie nerwicy lękowej), ale delikatnie to nazywając -
> "długotrwałego obniżenia nastroju".

Problem chyba w tym, że każdy człowiek podczas udzielania rad ma tendencję do
odnoszenia się do własnych doświadczeń.

> I próbowałem wtedy homeopatii ze skutkiem mizernym.
I chyba nie Ty jeden.

> Zgłębiłem w tym okresie
> trochę literatury na ten temat i doszedłem do wniosku (co nie jest oczywiście
> żadnym odkryciem), że za taki stan odpowiedzialna jest podświadomość, a
> precyzyjniej rzecz ujmująć pewien tor, na który myślenie człowieka zostaje
> zepchnięte. Ten tor - schemat myślowy (pamięć, odruchy) jest zakodowany w
> podświadomości i należy go zmienić.

Uświadomienie sobie pewnych zależności, powiązań, przyczyn, to dopiero pierwszy
krok, który wcale nie musi gwarantować wyleczenia.


> pracę i tak musi wykonać nasz mózg świadomie przez nas do tej pracy zmuszany.
> Istotna w terapii jest zmiana toru, po którym podąża nasza podświadomość i
> sprzyjają temu wszelkie działania niezgodne z naszym dotychczasowym trybem
> życia. A więc zmiana rozkładu dnia, zmiana diety, itp. powodują przełamywanie
> schematów zakodowanych w podświadomości i ułatwiają tworzenie nowych wzorców
> działania. W literaturze spotkałem się z takim sformułowaniem,
> że "podświadomości trzeba zaimponować". Kiedy swoim świadomym działaniem
wstaję o szóstej rano i wychodzę na mróz, żeby pobiegać, to świadomość "imponuje
> podświadomości". W tym momencie pokazujemy i ustalamy, kto tu rządzi.
> Dobra, a teraz możecie mnie skrytykować :-).

Chwała Bogu, że nie jesteś lekarzem, co oczywiście nie oznacza, że Twoje
spostrzeżenia nie będą przydatne dla określonej grupy cierpiących :)

[tom_j23]

kama58 napisała:

>
> I słusznie Ci się dostało:) Gdyby każdą dolegliwość psychiczną (ogólnie rzecz
> nazywając) dałoby się wyleczyć metodami proponowanymi przez Ciebie, po co w
> ogóle byłyby jakiekolwiek leki?

Nie napisałem, że każdą. Może zrobiłem błąd, że nie wyjaśniłem precyzyjniej, co
mam np. na myśli pisząc "wrzucanie na luz". Zrobiłem to w innym liście w tym
wątku. Trochę mam opory przed pisaniem nie na temat (homeopatii), ale co tam -
w końcu chodzi o zdrowie.

Natomiast - co do leczenia dolegliwości psychicznych za pomocą leków - to
wydaje mi się, że poza ewidentnymi problemami organicznymi (np. guz, wylew,
ucisk, itp.), które w konsekwencji mogą prowadzić do dolegliwości psychicznych,
nie ma leków, które leczyłyby "chore" myśli. Ale - może się mylę. Może
homeopatia?

> Problem chyba w tym, że każdy człowiek podczas udzielania rad ma tendencję do
> odnoszenia się do własnych doświadczeń.

Tak jest - ale czy to jest problem? Chyba właśnie forum rządzi się takimi
prawami, że ktoś ma problem i pyta, a kto inny przez to przeszedł i odpowiada,
jak się z problemem rozprawił.


> Chwała Bogu, że nie jesteś lekarzem

Może masz rację, kto to wie :-).


Stefan

mędrca szkiełka i oko?

[kama58]

tom_j23 napisał:
> Nie napisałem, że każdą. Może zrobiłem błąd, że nie wyjaśniłem precyzyjniej,
co mam np. na myśli pisząc "wrzucanie na luz".

Powiedz np matce 3 chorych dzieci, bez pracy, z długami, nerwicą, mężem
alkoholikiem aby wrzuciła na luz..., albo ...

> Natomiast - co do leczenia dolegliwości psychicznych za pomocą leków - to
> wydaje mi się, że poza ewidentnymi problemami organicznymi (np. guz, wylew,
> ucisk, itp.), które w konsekwencji mogą prowadzić do dolegliwości
>psychicznych, nie ma leków, które leczyłyby "chore" myśli.

Czy leczą? Tutaj pewnie i specjaliści nie są jednomyślni, pomijając oczywiste
przypadki, których wyleczyć się nie da. Z całą pewnością potrafią natomiast
przerwać błędne koło, czy przetrwać, kiedy nie da się "wrzucić na luz". Mam
wątpliwości (nie pewność!), czy homeopatia może tu byc konkurencją.

> Tak jest - ale czy to jest problem? Chyba właśnie forum rządzi się takimi
> prawami, że ktoś ma problem i pyta, a kto inny przez to przeszedł i odpowiada,
> jak się z problemem rozprawił.

I tak i nie. Dopóki jest to na poziomie dzielenia się doświadczeniami, to jest
to ogromnie przydatne. Wszak ludzie są różni, w odmiennych sytuacjach
życiowych; każdy ma mozliwość z takich relacji wyciągnąć własne wnioski. Gorzej
natomiast gdy na podstawie swoich przeżyć usiłuje się generalizować.

Ja jedynie zastanawiam się, na ile realnie można utrafić z lekiem i robić
pacjentowi nadzieję, jeśli ze względu na ambiwalencję nie można oprzeć się na
aktualnych objawach (samopoczuciu pacjenta) w odniesieniu do przyjmowanego leku.
Przypadek lucyny_n zainteresował mnie szczególnie z 2 powodów: ogromna
wrażliwość na lek (siła sugestii?) oraz fakt, że homeopatą był psychiatra.

[tom_j23]

kama58 napisała:

>
> Powiedz np matce 3 chorych dzieci, bez pracy, z długami, nerwicą, mężem
> alkoholikiem aby wrzuciła na luz..., albo ...

Albo? - co innego możesz poradzić? Przypisać lek? Wysłać do lekarza (za co?)?
Albo zrobić wywiad na forum (aby poznać sytuację)? Można też milczeć. Można
też "wrzucić na luz" i w takiej sytuacji i kto wie, czy to nie jest dobre
rozwiązanie. Oczywiście - można się z tym zgadzać lub nie, ale - jak pisałem w
innym wątku - to osoba pytająca powinna ocenić odpowiedź (bo to ona wie, na ile
to może mieć do niej zastosowanie). Tymczasem larum podniesione przez osoby
stojące obok i (być może) oceniające sprawę ze swojej perspektywy, która może
być różna od perspektywy osoby pytającej wcale osobie pytającej nie służy (bo
zamyka dyskusję, która mogłaby w kolejnych odpowiedziach innych osób przynieść
rozwiązanie). Tak więc apeluję o zachowanie dystansu.
Ponadto - skąd wiesz że 3 chorych dzieci, itd. A może pracoholizm, kariera,
itp.? Nie wiemy. Dlatego moim zdaniem można radzić różne rzeczy, a pytający
może wybrać tę odpowiedź, która do niego najbardziej pasuje.


> > Tak jest - ale czy to jest problem? Chyba właśnie forum rządzi się takimi
> > prawami, że ktoś ma problem i pyta, a kto inny przez to przeszedł
> > i odpowiada, jak się z problemem rozprawił.

> I tak i nie. Dopóki jest to na poziomie dzielenia się doświadczeniami, to jest
> to ogromnie przydatne. Wszak ludzie są różni, w odmiennych sytuacjach
> życiowych; każdy ma mozliwość z takich relacji wyciągnąć własne wnioski.
> Gorzej natomiast gdy na podstawie swoich przeżyć usiłuje się generalizować.

Większość porad na forum polega na tym, że zakładamy, że byliśmy lub
widzieliśmy jakąś sytuację i w niej porada się sprawdziła, więc zakładamy, że u
kogoś też pomoże. Rzadko znamy pełny obraz sytuacji. Tak po prostu działa
forum. I osoby pytające (mam nadzieję) zdają sobie z tego sprawę.


Stefan

[kama58]

Stefan, pamiętam ten wątek, kiedy na Ciebie naskoczono. I może forma tego nie
była zbyt odpowiednia, ale słusznie Ci się oberwało (w tym wątku dałeś
przyzwolenie:)

tom_j23 napisał:

> Albo?
Można naprawdę przytoczyć wiele sytuacji z życia wziętych, tylko po co?

> - co innego możesz poradzić?
Nie da się nic poradzić UNIWERSALNEGO, oprócz sloganów.

>Przypisać lek?
Czasami jest niezbędny. I powracamy do meritum. Czy wtedy homeopatia staje na
wysokości zadania?

>Wysłać do lekarza (za co?)?
Jeszcze co poniektórzy lekarze bezpłatnie przyjmują ...

> Albo zrobić wywiad na forum (aby poznać sytuację)?
Jeżeli osoba ma ochotę, to sama pisze.

>Można też milczeć. Można
> też "wrzucić na luz" i w takiej sytuacji i kto wie, czy to nie jest dobre
> rozwiązanie.

Właśnie o to mi chodzi: kto wie? Ani Ty, ani ja.

> Oczywiście - można się z tym zgadzać lub nie, ale - jak pisałem w
> innym wątku - to osoba pytająca powinna ocenić odpowiedź

Początkowo tego nie pisałeś, Twe stwierdzenia były w formie faktów oczywistych.
Ja wcale nie neguję, że odpuszczenie sobie pewnych spraw, uświadomienie związków
przyczynowo-skutkowych jest złe same w sobie.

> Tak więc apeluję o zachowanie dystansu.
Do wszystkich, bez wyjątku, oczywiście ?

> Ponadto - skąd wiesz że 3 chorych dzieci, itd.
Nie wiem, jest wiele sytuacji zarówno życiowych, jak i zdrowotnych, kiedy nie da
wrzucić się na luz.

>A może pracoholizm, kariera,
> itp.? Nie wiemy. Dlatego moim zdaniem można radzić różne rzeczy, a pytający
> może wybrać tę odpowiedź, która do niego najbardziej pasuje.

Całkowicie się z Tobą zgadzam. Jedna uwaga: czasami po prostu trudno jest samemu
ocenić wydźwięk własnych słów:)

[tom_j23]

kama58 napisała:

> > - co innego możesz poradzić?
> Nie da się nic poradzić UNIWERSALNEGO, oprócz sloganów.

Dokładnie, ale często pytający chce po prostu zainteresowania.


> >Przypisać lek?
> Czasami jest niezbędny. I powracamy do meritum. Czy wtedy homeopatia staje na
> wysokości zadania?

Tego nie wiem. Najgorsze jest to, że nawet gdybym wiedział - to w takiej
sytuacji (bez wywiadu i na dodatek w sferze psychiki) - to byłoby bardzo
karkołomne posunięcie.


> Początkowo tego nie pisałeś, Twe stwierdzenia były w formie faktów
oczywistych.

Hm - to jest kwestia odbioru z jednej strony - a formułowania myśli z drugiej
(mojej). Wiesz - ja jestem zawodowym wykładowcą. Moim zawodem jest nauczanie. I
robię to już na tyle długo, że weszło mi to w krew. Musicie brać na to
poprawkę :-).
Student nie może mieć wątpliwości, czy to co mówię, jest słuszne, czy nie. Stąd
dobór pewnych słów, ale - staram się kiedy tylko o tym pamiętam dodawać na
forum formułkę "moim zdaniem" (chyba, że cytuję).


> > Tak więc apeluję o zachowanie dystansu.
> Do wszystkich, bez wyjątku, oczywiście ?

Oczywiście, że apeluję do wszystkich (jeśli masz na myśli mnie - to oczywiście -
do siebie też). Rozumiem też (jak kiedyś napisałaś), że nikt nie jest idealny.
Oczywiście - można też i do mnie apelować o różne rzeczy (na przykład, żebym
się powstrzymał od komentarza), ale nie musi to być w żadną stronę złośliwe.

Cieszę się, że możemy tak sobie pogadać.


Stefan

PS. Do i82 - sorki, że w Twoim wątku tak sobie dyskutujemy troszkę nie na
temat. Tak nam się nazbierało parę spraw :-).

[kama58]

tom_j23 napisał:
> Dokładnie, ale często pytający chce po prostu zainteresowania.

Tak właśnie, a nie morałów.

> Tego nie wiem.
Uważam, że w pewnym sensie to toto-lotek (leczenie homeo)

> Wiesz - ja jestem zawodowym wykładowcą. Moim zawodem jest nauczanie. I
> robię to już na tyle długo, że weszło mi to w krew.

Wiesz, same wykłady wychodzą Ci świetnie:)

> Oczywiście - można też i do mnie apelować o różne rzeczy (na przykład, żebym
> się powstrzymał od komentarza)

To byłaby strata niepowetowana:)

> ale nie musi to być w żadną stronę złośliwe.

Uważasz, że z mojej strony jest?

> PS. Do i82 - sorki, że w Twoim wątku tak sobie dyskutujemy troszkę nie na
> temat. Tak nam się nazbierało parę spraw :-).

Dokładnie. Ale ogólnie o samym leczeniu nerwicy homeopatycznie chyba niewiele
jest już do dodania - to tak gwoli usprawiedliwienia:)

[tom_j23]

kama58 napisała:

>
> > ale nie musi to być w żadną stronę złośliwe.
>
> Uważasz, że z mojej strony jest?

Skądże! Wtedy po prostu tak od słowa do słowa dyskusja poszła w złą stronę, ale
Ty (z tego co pamiętam) nie brałaś akurat w niej udziału, choć widzę, że
śledziłaś ją, bo się orientujesz w sprawie.


Stefan

[kama58]

tom_j23 napisał:
> Ty (z tego co pamiętam) nie brałaś akurat w niej udziału, choć widzę, że
> śledziłaś ją, bo się orientujesz w sprawie.

Tak.

[tom_j23]

kama58 napisała:

> Jedna uwaga: czasami po prostu trudno jest samemu
> ocenić wydźwięk własnych słów:)

No tak - to jest forum. Tu się pisze, a twarzy się nie widzi i głosu nie
słyszy. Dostajesz uśmieszek - i nie wiesz, czy to drwina, czy gest pojednania?
a może przyjaźni i dobrej woli? a może jeszcze czego innego? :-).

Dodałbym - że to chyba trudniej jest ocenić odbiorcy właściwą intencję nadawcy.


Stefan

[kama58]

tom_j23 napisał:
> Dodałbym - że to chyba trudniej jest ocenić odbiorcy właściwą intencję nadawcy.

Ja akurat w Twoje dobre intencje wierzę:)

[i82]

> Przypadek lucyny_n zainteresował mnie szczególnie z 2 powodów: ogromna
> wrażliwość na lek (siła sugestii?) oraz fakt, że homeopatą był psychiatra.

mój homeodok też jest psychiatrą i wogóle ma jeszcze parę specjalizacji.. więc
zawsze mam jakąś alternatywę.. ja jednak chciałabym pozostać na lekach
homeopatycznych

a co mówi lekarz?

[kama58]

i82 napisał:
> mój homeodok też jest psychiatrą i wogóle ma jeszcze parę specjalizacji.. więc
> zawsze mam jakąś alternatywę..

Jak on(a) zapatruje się na leczenie Twoich dolegliwości homeo, jakie ma sukcesy
u innych, czy mozna liczyć na jego szczere odpowiedzi?

[i82]

hmm nie wiem sama.. opowiadał mi o podobnym przypadku który wyleczył za pomocą
gelsemium... trochę o zasadach, na jakich działają leki homeopatyczne...
pochwalał to, że nie decyduje się na dalsze leczneie konwencjonalne
(antydepresanty i benzo)... ogólnie przemiłe wrażenie odniosłam...

[very_martini]

Ja nie skrytykuję, bo rozumowanie jak najbardziej poprawne, alem na własne oczy
widziała ludzi wyciągniętych z pomocą kulek z ciężkich, trwających miesiącami,
depresji. Co prawda nerwica jest czymś zupełnie innym, ale też wyleczalnym -
kiedyś pisała tu jedna dziewczyna, która rozpoczęła leczenie i już po kilku
tygodniach zdecydowała się wreszcie zajść w planowaną ciążę. Tylko u niej była
to homeo połączona z tym, o czym pisał Stefan - dieta, zmiana trybu życia, bo
jej homeopata jest z wykształcenia psychoterapeutą. Obecnie w trakcie terapii
jest jeszcze na forum Czarna Rebeka i Balbina. Obie do przodu:)

16%VOL
22%VAT

[tom_j23]

very_martini napisała:

> Tylko u niej była
> to homeo połączona z tym, o czym pisał Stefan - dieta, zmiana trybu życia, bo
> jej homeopata jest z wykształcenia psychoterapeutą.

No właśnie - homeopata jest w dobrej sytuacji - lepszej niż lekarz klasyczny.
Homeopata z natury rzeczy przeprowadza długi wywiad, a więc jest tu już element
psychoterapii. Jeśli do tego dorzuci kilka zaleceń dotyczących trybu życia w
ogóle, to ma dużo większe szanse na sukces niż lekarz klasyczny (choć może się
zdarzyć klasyczny, który też poświęci czas i ukierunkuje pacjenta). W każdym
razie - moim zdaniem - w leczeniu tego typu dolegliwości - jak w żadnych innych
ważne jest kompleksowe podejście do problemu (a nie tylko sam lek i czekamy co
będzie).


Stefan

[i82]

hmm... faktycznie szkoda . może dowiedziałabym się czegoś ciekawego....

[very_martini]

Lucyna zażyczyła sobie wykasowania swoich postów, co też uczyniliśmy. To było
jakieś 3 tygodnie po rozpoczęciu leczenia, które przebiegało jak pijana
sinusoida - raz było super, raz dramatycznie źle. Trzeba się z tym liczyć. Jeśli
trafisz na dobrego doka, to bilans na pewno będzie dodatni, choć nikt nie jest w
stanie powiedzieć, po jakim czasie.

16%VOL
22%VAT

miałam nerwicę lękową

[ebab]

odpowiadając na pytanie , no może nie sciśle , bo nie dotyczy to homeopatii ale
nerwicy lękowej , powiem tak , mialam potworną nerwicę lękową , nie będę tutaj
na forum jej opisywac , trafiłam na dwa miesiące na oddział nerwic i bez
żadnych lekow za pomocą tylko i wyłącznie psychoterapii wyleczyłam się z niej
ostatecznie. Było to 13 lat temu kiedy o homeopatii nie wiedziałam kompletnie
nic , więc nie mogę odpowiedzieć na drugą częśc pytania . Ale wyleczyłąm się z
nerwicy lękowej - ostatecznie .