Mówicie prawdę?

[doomi]

Tak mnie natchnęło po wczorajszym holidejowaniu
Mówicie kelnerowi prawdę gdy pyta czy danie smakowało?
Przeważnie smakuje i nie ma problemu żeby w zachycie potwierdzić,
ale co w przypadku gdy danie jest delikanie mówiąc nijakie acz jadalne?

Wczoraj przewidzieliśmy to pytanie i odpowiedź poprzedziła nawet mała
dyskusja w wąskim gronie I tak ja i Irol byliśmy za tym, żeby nie psuć
atmosfery i powiedzieć, że było OK (bo obsługa taka miła była), a Mefistto
i agata to by raczej wygarnęli
Koniec końców powiedzieliśmy że było w porządku, chociaż bez entuzjazmu rzecz
jasna.

Ale teraz tak się zastanawiam: czy gdybyśmy powiedzieli prawdę, że dania mdłe
i nijakie, niedoprawione itede to coś by zmieniło, kucharz by się bardziej
przykładał czy też byłoby to faux pas?

Jak widać sezon ogórkowy to i problemy mam niesamowite

[hansei]

Polecam związaną z Twoimi wątpliwościami książkę "Gra w manipulacje-wywieranie
wpływu dla uczciwych" Robert Joule, Jean Beauvais, GWP. Pozdrawiam

[shelmahh]

niestety nie mowie prawdy w tym temacie..po prostu wiecej nie przychodze w dane
miejsce jesli cos mi nie pasowalo :\

[surmia]

A ja walę prosto z mostu. Jak jedzenie jest wstrętne, to na pytanie
"Smakowało?!?!?!?" (które uzupełnione jest najczęściej szerokim uśmiechem i
wyrazem twarzy wyrażającym oczekiwanie) najzwyczajniej mówię z uśmiechem "nie do
końca". Kelnerzy raczej mają wówczas głupie miny i czasem śmiesznie reagują. Ja
cały czas uprzejma i uśmiechnięta. Jasne, że już mnie tam więcej nie będzie, ale
i nie pozostawiam pracowników w przekonaniu nieomylności i mistrzostwa.

A już najfajniej było niedawno w Pizza Hut (fantastyczną lazanię szpinakową mają
- uwielbiam), gdy zamówiłam caffe latte. Lubię ją ale bez cukru. W ogóle
nienawidzę kawy z cukrem. Żadnej. No i zjadłam spokojnie, kelnerka przyniosła
kawę, śliczną z gęstą pianką...piję...i...feeeeeee słodka. Okazało się, że jak
ta sierota najzwyczajniej nie doczytałam w menu, gdzie jak wół napisane było, że
latte z jakimś syropem jest. I uwaga, teraz najlepsze - kelnerka widocznie
zauważyła moją minę, podeszła i zapytała co jest. Stwierdziłam, że kawa jest
wstrętna. Kelnerka miała oczy jak spodki. Wytłumaczyłam jej, a w tym czasie mój
mąż zaczął nam przerywać, chcąc zamówić mi drugą kawę, bez tego syropu. I co?
Kelnerka spokojnie poszła do kuchni i przyniosła mi kawę bez syropu, życzyła
smacznego. Nie doliczyła jej do rachunku. Byłam dość zszokowana, bo to ani żadna
super-hiper restauracja, ani ja gwiazda, a tu taka niespodzianka. No, naprawdę
tej kelnerce zależało, żebyśmy byli zadowoleni. Dostała spory napiwek.

[feelek]

1. kiedyś, w latach 80 poszliśmy z rodzicami do Karczmy Słupskiej w Wawie przy
Czerniakowskiej
wtedy w knajpach nie podawano nic normalnego do jedzenia, mieliśmy wybór między
stekami z koniny i baraniny, które smakowały jak podeszwa buta wielosezonowego
wprowadzonego wtedy na kartki...
nie mogliśmy sobie odmówić i jak kelnerka przy płaceniu rachunku zapytała nas
czy nam smakowało to powiedzieliśmy z Ojcem, ze nie i zgodnie z sugestią z menu
powiedzieliśmy jej że polecimy ich knajpę naszym wrogom
2. ale teraz to już inaczej: ostatnio jadłem jakieś ohydztwo, ciągle o tym
marudziłem rodzinie przy stole ale jak przyszła kelnerka to na pytanie czy
smakowało odpowiedziałem jej z uśmiechem, że nigdy nie jadłem czegoś
podobnego...
w sumie to przecie nie skłamałem
---------------------------------
to byłem ja - Zabijacz Wątków

[chiste]

Kiedyś, na studiach, stałem z kumplem w kolejce w sklepie monopolowym na ul.
3-go Maja w Lublinie. Był czerwiec, cały Sławinek pachniał kwiatami, a mojemu
koledze zachciało się alkoholu. Jako studenci - wiadomo - liczyliśmy każdy
grosz, więc wódka ze Statoilu o tej porze odpadała. Trzeba było iść do centrum.

Stoimy w tej kolejce w sklepie monopolowym przy ul. 3-go Maja, a ogonek jest
długi, bo wiadomo... Środek miasta, pora wieczorowa, wielu innych spragnionych
studentów.
A wybór w tym sklepie marny. Palikot dopiero rozkręcał w regionie alkoholowy
interes i nawet wino Ambra było wtedy rarytasem.

Więc dalej z nogi na nogę przestępowaliśmy, na półkach trzy
rodzaje "wiśniówki" - z wiśni, z porzeczek i z pomarańczy...
W końcu, stajemy przed obliczem ekspedientki i mój kolega mówi:
- Poproszę dwie wiśniowe wiśniówki.

Na to dictum ekspedientka już wykonała ruch wkierunkopółkowy, kiedy przepitym
głosem odezwała się stojąca za nami kwiaciarka z Krakowskiego Przedmieścia:
- Nie dawaj im tego. Daj im porzeczkówkę.

Zbaranieliśmy. Ekspedientka na chwilę zamarła między ladą a półką, po czym
podała dwie porzeczkówki, my zapłaciliśmy, podziękowaliśmy i już mieliśmy
wychodzić, kiedy kwiaciarka odwróciła się do nas i na pożegnanie znów wypaliła
do nas tym himilsbachowskich akcentem:
- I pamiętajcie! Z wiśniówek najlepsza jest czarna porzeczka!

Myślę, że ona mówiła prawdę.

[surmia]

hi hi hi cudna opowieść. Nie ma to jak doświadczenie tubylców. A ci z Lublina są
w ogóle cool. Wiem, bo też miałam do czynienia z pewną uczelnią lubelską i
tubylcami....z wiśniówką w mniejszym zakresie, za to kiedyś próbowałam "wina" o
wdzięcznej nazwie - GULGUŚ.