Jak rozmawiać z 13-latką?

[Gość: Luka]

Moja córka zawsze miała "chrakterek" ale teraz wydaje mi się zupełnie
niemożliwa.Usiłuje wymusić na mie rzeczy na które się nie zgadzam np. malowanie
się.Komentuje każdy mój zakup bo uważa że jej się wszystko należy.Większość
rozmów kończy się awanturą i nikt nie jest zadowolony.Rozumiem że to taki głupi
wiek że oficjalnie biega się za chłopakami a pokryjomu bawi lalkami ale ja też
mam swoją wytrzymałość.Chcę pomóc i jej i sobie, tylko jak?

[Gość: DDD]

Wszystko tlumacz do bolu ale nie ustepuj. Chocby nie wiem co. Racjonalne i
spokojne tlumaczenie dociera do dzieciakow mimo ze czasami nie daja tego po
sobie poznac.

[pletwa3]

Współczuję Ci bardzo, przejście szczęsliwie przez ten wiek "burzy i naporu"
wymaga niemal stalowych nerwów. Jedynym pocieszeniem jest fakt, że to mija. Ja
mam osiemnastolatkę - i jest już w porządku. Ale ostatnie lata podstawówki i
początki liceum były okropne. Nagle wszystkie bliskie osoby stają się dla niej
wrogami, bezsensownie narzucającymi swoją wolę. Ona wie lepiej, a nikt jej nie
rozumie. U nas największym wrogiem okazał się (dotychczas bardzo lubiany) mój
mąż (nie jest jej ojcem). Potem beznadziejni okazali się dziadkowie. Mnie jakoś
ominęło - mimo że kłóciła się ze mną, zawsze okazywała miłość - jak i ja jej. I
to chyba pomogło nam przetrwać. W podobnych wątkach pojawiały się rady, aby
wprowadzać wręcz wojskowy reżim i dyscyplinę, ja to odrzuciłam. Tzn. owszem,
stawiałam wymagania, ale nie na zasadzie :rozkaz, wykonać! Raczej jako wspólne
ustalanie, co do kogo należy, albo prośba typu: słuchaj, czy mogłabyś pomóc mi
w ....., sama nie dam rady. Kaprysy w rodzaju malowania się, kolczykowania,
tatuaży też były dyskutowane, rozważane za i przeciw, w końcu jakiś kompromis :
pomaluj się, ale niewidocznie (bo taka moda przecież), kolczyk w uchu, a nie w
nosie (a co zrobisz, jak ci się znudzi - będziesz miała trzecią dziurę w
nosie), a tatuaż - zrobisz sobie po maturze, jak będziesz dorosła. Zauważyłam,
że awantury są mniejsze i rzadsze, kiedy wlaśnie nie stwaiam takich
kategorycznych zakazów i nakazów, ale o wszystkim dyskutujemy, a dyskusja jest
prowadzona jak z równorzędnym partnerem - racje wysłuchane, rozważone, a nie
odrzucane od razu. Dzieciaki są wtedy bardzo wyczulone na punkcie swojej
domniemanej dorosłości i łatwo stracić ich zaufanie. Warto na coś pozwolić w
zamian za rezygnację z czegoś innego (zrób kolczyk, ale zrezygnuj z tatuażu).
Mój mąż nieraz zarzucał mi, że jestem za miękka, że trzeba ją wziąć "krótko za
pysk", ale ja czułam, że nie tędy droga. I miałam rację. Teraz mam naprawdę
kochaną córkę, moją przyjaciółkę, ufamy sobie nawzajem, ona opowiada mi o
wszystkim, ja wiem, że jak mówi "będę o 11-tej", to mogę wg niej naregulować
zegarek, że nie muszę jej zabraniać wyjścia z domu, bo wiem że nie wyjdzie,
kiedy ma naukę....
Ale tak było z moją córcią. Może czasem warto "wziąć za pysk". Ja jednak zawsze
byłam przeciwna wojskowym rygorom. Na moje dziecko zawsze mobilizująco wpływało
okazanie mu zaufania i wiary, że nie zawiedzie - budzi to w niej pokłady
odpowiedzialności.
Pozdrawiam i życzę spokojnego dojrzewania,
Płetwa

[czarodziejka]

Luka napisał(a):
> Chcę pomóc i jej i sobie, tylko jak?

polecam ksiazke:
"Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły"
Adele Faber i Elaine Mazlish
wydawnictwo "Media Rodzina of Poznań,Inc."


pzdrwm ;o)

[Gość: Kulka]

...mam to samo.Nie wiem ile to jeszcze potrwa ale czasem ogarnia mnie
przerażenie.Najgorsze,ze boję się stracic z nią kontakt,zastanawiam się
dlaczego wciąż jeszcze pyta czy może wyjść z domu?Przeciez siłą jej nie
zatrzymam. Najbardziej męczące są skoki nastroju : z rozpaczy godnej Niobe do
euforii i ataków histerycznego wręcz smiechu...Dobrze jest usłyszeć ,że nie ja
jedna mam takie problemy:)
Pzdr serdecznie:)

[Gość: frisky2]

Pomocna jest empatia. jak sie czlowiek wczuje w sposob rozumowania, myslenia,
odczuwania takiego nastolatka, to bardzo latwo moze sie z nim dogadac. No i
wszelkie rygorystyczne zakazy sa glupie, chyba, ze ktos traktuje dom jak
wojsko. Z reguly dzieci reaguja buntem wtedy, gdy widza, ze dorosli ich nie
rozumieja. Czy zle, jak dziewczyna sie bedzie malowac? lepiej z nia pogadac jak
z kumpela i powiedziec ktore kosmetyki lepiej jej pasuja, a ktore mniej i ktore
moga zaszkodzic itp.
A w ogole taki bunt mlodzienczy to chyba zbawienna sprawa dla czlowieka.

[Gość: Malwina]

zdaj sobie sprawe z tego jak sama reagujesz gdy cie ktos pod wlos glaszcze i dialog bedzie lepszy.
Segreguj sprawy wedle realnej ich waznosci (muzyka ryczaca czy lakier na pazurach nie jest wart
awantur !)
Ja mowie : scisz bo NAM sasiedzi narobia klopotow.
Chcial piercing - powiedzialam (z glupim usmiechem) zgoda pod warunkiem ze ja wybiore miejsce na
kolczyk ;-) no ale to specyficzne dla naszych osobowosci i relacji ;-) moje dziecko (ktoremu wypominam
nie ekscentrycznosc a zbytni konformizm) uwaza ze jestem zdolna do wszystkiego ;-)

[Gość: nadja]

Wytrzymajcie :-)
Dobry z nimi kontakt da wiecej, niz wrzaski,
obrazanie...
a ten wiek przechodzi :)



n.

[kasia-s]

W pełni popieram Pletwę, tez jestem juz po tym trudnym okresie u córki,
dodałabym tylko jeszcze odrobinkę lekceważenia. "Chcesz iść tak późno na
spotkanie, ja bym na Twoim miejscu tam nie chodziła o tej porze, ale jeżeli
musisz to idź, tylko mnie nie budź jak wrócisz pobita, jestem zmeczona" "chcesz
sobie kłuć ucho, proszę bardzo, ja bym tego nie robiła bo może sie babrać,
pamiętaj że na operacje plastyczna nie dostaniesz, bo mnie w końcu jest
wszystko jedno czy będziesz miała blizny na uchu". Skutkowalo w 100% (czasami
jeszcze teraz skutkuje mimo wieku maturalnego). A w ogóle trzeba zacisnąć zęby
i przeczekać.

[Gość: fanny]

kasia-s napisał(a):

> W pełni popieram Pletwę, tez jestem juz po tym trudnym okresie u córki,
> dodałabym tylko jeszcze odrobinkę lekceważenia. "Chcesz iść tak późno na
> spotkanie, ja bym na Twoim miejscu tam nie chodziła o tej porze, ale jeżeli
> musisz to idź, tylko mnie nie budź jak wrócisz pobita, jestem zmeczona" "chcesz
>
> sobie kłuć ucho, proszę bardzo, ja bym tego nie robiła bo może sie babrać,
> pamiętaj że na operacje plastyczna nie dostaniesz, bo mnie w końcu jest
> wszystko jedno czy będziesz miała blizny na uchu". Skutkowalo w 100% (czasami
> jeszcze teraz skutkuje mimo wieku maturalnego). A w ogóle trzeba zacisnąć zęby
> i przeczekać.

Qrcze, co Ty piszesz?
Nigdy sie nie zastanawialas jaki komunikat przekazujesz swojemu dziecku mowiac do
niego w ten sposob?
Moze dzieki tej chorej metodzie osiagasz swoje cele, tzn. na pozna impreze nie
pojdzie i nie ma kolczyka w uchu, ale Twoje dziecko dowiaduje sie, ze Ci nie
zalezy na jego zdrowiu, ba dla Ciebie jest wazniejsze, zebys sie mogla wyspac,
niz to, ze jest pobita!
Ze jest Ci wszystko jedno czy jej sie ucho paprze czy nie, w koncu nie Twoje ucho!

Pieknie, po prostu pieknie!

[Gość: frisky2]

To nie tak fanny. W takim mowieniu chodzi o podkreslenie doroslosci dziecka:
"pamietaj, ze za to co zrobisz bedziesz glownie ty ponosic odpowiedzialnosc i
skutki dotkna przede wszystkim ciebie". Moim zdaniem to bardzo madre, bo uczy
mlodego czlowieka doroslosci.
Skoro to dziecko "wie lepiej",. to niech poczuje samo na wlasnej skorze, czy
mialo racje. jesli bedziesz mu matkowala do 18 roku zycia, to pozniej bedzie
tego oczekiwalo oid ciebie i po 18 roku.

[Gość: fanny]

Gość portalu: frisky2 napisał(a):

> To nie tak fanny. W takim mowieniu chodzi o podkreslenie doroslosci dziecka:
> "pamietaj, ze za to co zrobisz bedziesz glownie ty ponosic odpowiedzialnosc i
> skutki dotkna przede wszystkim ciebie". Moim zdaniem to bardzo madre, bo uczy
> mlodego czlowieka doroslosci.
> Skoro to dziecko "wie lepiej",. to niech poczuje samo na wlasnej skorze, czy
> mialo racje. jesli bedziesz mu matkowala do 18 roku zycia, to pozniej bedzie
> tego oczekiwalo oid ciebie i po 18 roku.

Frisky masz 100% racji.
Ale chyba widzisz roznice w swoim tekscie i tekscie kasi?
Wydaje mi sie, ze lepiej do dziecka mowic wprost, a nie zawoalowywac swoje
wypowiedzi ironia czy lekcewazeniem.
Mozna powiedziec: "Czy liczysz sie z pobiciem jesli wyjdziesz teraz z domu? Boje
sie o twoje bezpieczenstwo i nie chce zebys tak pozno wychodzila"
"Co zamierzasz zrobic jesli bedziesz miec paskudna blizne na uchu? Nie zamierzam
dawac ci pieniedzy na plastyke twojego ucha"

[Gość: frisky2]

Now wiec moze rzeczywiscie chodzi o precyzyjniejszy dobor slow

[pletwa3]

A ja uważam, że taki sposób mówienia, jak Ty proponujesz, jest strasznie nadęty
i taki "rodzicielsko-pouczający". Myślę, że do nastolatka bardziej przemówi
takie pozornie lekceważące zdanko niż te pouczenia. Przecież nie pomyśli sobie,
że matka go naprawdę lekceważy. Co by nie powiedzieć, to już bardzo duże i
rozumne dziecko i naprawdę nie ma potrzeby mówić do niego dużymi literami i
dosłownie. Nastolatki lubią "luz" i takie "luzactwo" matki robi na nich
pozytywne wrażenie.

[Gość: fanny]

pletwa3 napisał(a):

> A ja uważam, że taki sposób mówienia, jak Ty proponujesz, jest strasznie nadęty
>
> i taki "rodzicielsko-pouczający".
Zgadzam sie, ze jest taki niestety. Ale ja bedac nastolatka wolalam to niz
lekcewazenie mnie przez rodzicow (czego zreszta nie robili chyba wcale).

> Myślę, że do nastolatka bardziej przemówi takie pozornie lekceważące zdanko niż
> te pouczenia. Przecież nie pomyśli sobie, że matka go naprawdę lekceważy.

Skad wiesz, ze to zdanko jest _pozornie_ lekcewazace?
Czyli Ty jak ktos do ciebie mowi lekcewazaco nie odbierasz tego na powaznie?
Ja niestety nie posiadlam umiejetnosci lekcewazenia sobie, ze ktos, kogo cenie
lekce sobie mnie wazy.
Mysle, ze jesli ja bedac dorosla osoba nie lubie zeby ktos do mnie mowil
lekcewazaca (maz na przyklad), to tym bardziej osoba aspirujaca do doroslosci i
przewrazliwiona na tym punkcie.

> Co by nie powiedzieć, to już bardzo duże i
> rozumne dziecko i naprawdę nie ma potrzeby mówić do niego dużymi literami i
> dosłownie. Nastolatki lubią "luz" i takie "luzactwo" matki robi na nich
> pozytywne wrażenie.

Coz, smiem twierdzic, ze mowienie do kogos w sposob lekcewazacy jego czy tez jego
problemy i opinie nie ma nic wspolnego z "luzactwem".
Natomaiast nie chce sie z Toba sprzeczac o slowka, tym bardziej, ze zgadzam sie
calkowicie z tym co napisalas w swoim glownym poscie opowiadajac jak poradzilas
sobie z tym trudnym wiekiem u swoich dzieci.
Oczywiscie rodzice nie musza byc przez caly czas smiertelnie nadeci i powazni.
Moga mowic ironicznie i od czasu do czasu pewnie tez wypowiadac sie lekcewazaco.
Bardziej chodzilo mi o to, zeby z tego lekcewazenia nie zrobic glownego
sposobu "splawiania" trudnych spraw.
Pozdrawiam

[pletwa3]

Napisałam, że to pozorne lekceważenie , bo wyobraziłam sobie reakcję mojej
córki, gdybym tak do niej powiedziała. Ona by się po prostu obśmiała i uznała
to za żartobliwą formę poważnej przestrogi. Ale to moje dziecko, może inni mają
inaczej. Oczywiście zgadzam się z Tobą, że nie jest to sposób na załatwienie
jakiegoś poważnego problemu. Chiciaż i w takich przypadkach staram się uniknąć
tego wychowawczego tonu, który dzieci tak irytuje.
Pozdrawiam

[kasia-s]

Gość portalu: fanny napisał(a):

> Nigdy sie nie zastanawialas jaki komunikat przekazujesz swojemu dziecku mowiac
> do niego w ten sposob?
> Moze dzieki tej chorej metodzie osiagasz swoje cele,

Metoda nie jest chora tylko skuteczna, w sprawach poważnych moje dziecko zawsze
wiedziało, że może na mnie liczyć i nigdy się na mnie nie zawiodło (gdyby tak nie
było, to teraz kiedy wyrosła z wieku buntu, nie przychodziła by ze swoimi
problemami jak do przyjaciółki) natomiast kolczyk w uchu czy prywatka nie są
sprawami, które należy traktować ze śmiertelną powagą, bo po pierwsze na to nie
zasługują (już wyobrażam sobie reakcję mojej córki gdybym jej poważnie zaczęła
tłumaczyć zagrożenie dla zdrowia wynikające z instalowania kolczyka w uchu -
powiedziałaby, że wszystkie noszą i poszła sobie też założyć), a po drugie są
właśnie takimi sprawami, za pomocą których można dziecka uczyć samodzielnego
podejmowania decyzji.
A tak na marginesie pracowałam kiedyś przez pięć lat w liceum, różne matki
przychodziły do mnie i mi opowiadały, jak to potrafią przemówić do rozsądku swoim
córkom i jak rozmowa o problemach i zagrożeniach jest najskuteczniejsza, aby te
dzieci przed zagrożeniami ustrzec. A ja wiedziałam co te panienki i młodzi ludzie
robią za plecami przekonanych o swojej racji mamuś, włos się jeżył (i nie pisz mi
teraz, że jak wiedziałam co się dzieje to powinnam te matki ostrzec, próbowałam,
ale one były tak przekonane o swoich racjach, że nie chciały słuchać, czas
pokazał że nie miały racji...)

Postaraj sie o braciszka lub siostrzyczke dla niej

[bogumilka]

U mnie bylo podobnie, ale minelo :-))))

Buzka