edukacja domowa

[freska.2]

Witam. Moje najmłodsze dziecko ma 8 miesięcy i tak jak Wy, zamierzam je długo
karmić piersią. Niedawno odkryłam wasz wątek i bardzo się z tego cieszę. Nie
przypominam sobie, żebym gdzieś 'spotkała' aż tyle inteligentnych, niezależnie
myślących osób. Naprawdę miło się Was czyta. Piszę, żeby się z Wami czymś
podzielić. Wydaje mi się, że wiele z Was zainteresowałoby się edukacją domową
swoich dzieci. Dwoje moich starszych dzieci uczy się w ten sposób i muszę
przyznać, że jest to wspaniała sprawa. Nie chodzi mi o jakieś rozreklamowanie
zjawiska. Ot, po prostu, czuję w Was pokrewne dusze. Podaję link do
polskiego portalu: www.edukacjadomowa.piasta.pl/
W języku angielskim jest znacznie więcej. Wystarczy 'wklepać' w wyszukiwarkę
słowo homeschooling.
Pozdrawiam

[nuit4]

super sprawa,znam trochę temat,bardzo mi się podoba idea.co prawda nie czułabym
się na siłach,ale bardzo podziwiam rodziców którzy się zdecydowali
ja na pewno będę szukac dla mojego dziecka przedszkola/szkoły montessori albo
waldorfskiej

[kobraluca]

zamierzam zglebic temat, powodem jest moja decyzja o nieszczepieniu.
Tu gdzie mieszkam nieszczepione dzieci nie sa przyjmowane do szkol
wiec mam wybor albo zaszczepic albo edukacja domowa. Caly czas lamie
sobie nad tym glowe, nie wiem czy podolalabym takiemu zadaniu.

Fresca podziel sie swoimi doswiadczeniami, jak dlugo juz uczysz
dzieci w domu?

[monicus]

wlasnie - napisz jak dajesz rade i jako nauczyciel i jako odpierajaca ataki z
zewnatrz.

[freska.2]

Właściwie to najtrudniej jest znosić te ataki z zewnątrz. Ale chyba większość z
nas doświadczyła nieprzyjemnych komentarzy odnośnie długiego karmienia piersią,
więc wiecie, jak to jest. Czasem spływa jak po kaczce, a czasami chce się płakać.
A jako nauczyciel? Wiesz, ja bym się bardziej określiła jako współuczeń (ojej,
ale neologizm ukułam), a nie nauczyciel. Tak właściwie, to ja miałam spore braki
na poziomie podstawówki! Tak więc uczymy się z dziećmi razem, z przeróżnych
źródeł, wspomagając się niekiedy znajomymi, sporadycznie korzystajac z korepetycji.

[freska.2]

Witajcie ponownie. Bardzo dziękuję Wam za ciepłe przyjęcie

W edukacji domowej jesteśmy już szósty rok. Mam dwoje dzieci w wieku szkolnym:
córka ma 17 lat, młodszy syn 14. Najmłodszy właśnie skończył 8 miesięcy.
Edukacja domowa zmieniła bardzo nasze dzieci. Stały się bardziej otwarte na
ludzi, mają dużo większą motywację do nauki i dużo więcej czasu na odkrywanie i
realizowanie swoich pasji. No i w ogóle życie stało się dla nas wszystkich dużo
ciekawsze; więcej spontanicznych pomysłów, wspólnych spraw, poznawanie nowych,
ciekawych ludzi.
Zaczęło się od młodszego dziecka. Nienawidził chodzenia do szkoły. Nie nadążał z
programem, w związku z tym po powrocie do domu cały materiał musieliśmy
'przerobić' z nim od początku. Do tego doszła tak powszechna obecnie w szkołach
agresja. W pewnym momencie stwierdziłam, że tak nie może być. Synek zamykał się
w sobie, uważał się za ostatniego głupka (dostawał ciągle złe oceny)i widziałam,
że cierpi. Postanowiłam zaufać swojej intuicji i zabrałam go ze szkoły. I wiecie
co? Zaczął powoli wyłazić z tej swojej skorupy i znów zaczął się śmiać. Zaczął
przyswajać wiedzę - praca z wypoczętym dzieckiem zaczęła przynosić efekty.
Zaczął rozmawiać z ludźmi, bo wbrew pozorom niechodzenie do szkoły stwarza o
wiele lepsze warunki do poznawania ludzi i bycia z nimi. Dziecko nie jest
skazane na spędzanie znacznej części dnia w gronie przypadkowo dobranych
rówieśników. Ma okazję nauczyć się funkcjonowania w grupie zróżnicowanej
wiekowo, uczestniczyć w życiu rodziny i środowiska, w jakim się znajduje. Po
mniej więcej roku, na edukację domową postanowiła przejść także córka. I nie
żałuje swojej decyzji.
Czy edukacja domowa jest trudnym zadaniem? Niewątpliwie tak, ale jest to rodzaj
trudu, który dodaje skrzydeł, a nie wyczerpująca praca. Uczenie się razem z
dzieckiem jest cudownym doswiadczeniem.
Kobraluca - nie mam watpliwości, że sobie poradzisz. W edukacji domowej na
dobra sprawę potrzebna jest tylko motywacja. Reszta sama przyjdzie. Na stronie,
która podałam, jest informacja o kolejnym zjeździe rodziców uczących w domu.
Może wpadniesz? Zapraszam Ciebie i innych zainteresowanych oczywiście też

[monicus]

a ja napisalam prostest w sprawie 5latkow do men i sie okazalo, ze adres
zlikwidowali. najlepiej to nie sluchac...
a wiem, ze w budzecie na nowy rok jest juz kasa przyznana na ten cel ghhhhr

[abiela]

A jak sobie radzisz z nauczaniem takiej różnorodności przedmiotów,
przecież trudno być ekspertem z fizyki, polskiego, geografii i
bilogii jednocześnie>

[freska.2]

[freska.2]

Nie, nie jestem ekspertem od wszystkiego. Wcale nim nie muszę być. Ja się po
prostu uczę razem z dziećmi. Zapoznaję się wcześniej z materiałem, szperam w
różnych źródłach, dopytuję. Dzieci też biorą w tym udział; często to one
opowiadają mi, co ciekawego odkryły. Np. dziś syn sam doszedł do tego, jakim
sposobem coś tam obliczyć i to on był tym ‘wiedzącym lepiej’. Widziałam, że
bardzo go to podbudowało. Uczony przez eksperta nie doświadczyłby tego. Poza
tym jeśli jest się z dzieckiem w edukacji domowej od początku, tzn od
pierwszych klas szkoły podstawowej, to spokojnie można sobie ze wszystkim
poradzić. Materiału naprawdę nie ma zbyt wiele. Istnieje jeszcze coś takiego,
jak wymiana usług. Wiele rodzin e.d. korzysta z takiej formy. Jeśli nie czuje
się w czymś na siłach lub czegos nie lubię, a nie chcę żeby moja niechęć do tego
udzieliła się dziecku, szukam jakiegoś pasjonata w danej dziedzinie. W zamian
mogę pouczyć jego dziecko np. j. angielskiego (jestem nauczycielem tego języka).
I tak to działa. Przynosi to świetne efekty. Dzieciaki uczą się z przyjemnością
i bez problemu zdają coroczne egzaminy.
A profesjonalista do nauczania jest konieczny tylko w szkole. Mając tak wiele
uczniów i tak mało czasu, nauczyciel musi przeprowadzić lekcję sprawnie i mieć
gotowe odpowiedzi na ewentualne pytania.
Jola

[abiela]

Jolu ja jednak podrążę. Podejrzewam, że mogłabym nauczać większości
przedmiotów, ale sa jednak takie dziedziny wiedzy, że ani rusz -
wytłumaczę podstawy, byłam dobra z np. mamtmy, ale już szczególików
nie wyjaśnię. Uważam, że sama wiedza nie wystarczy, żeby coś
wyjaśnić, ta wiedza musi być szersza od wiedzy dziecka i z głębokim
zrozumieniem. Wiesz o co mi chodzi? Jak nauczyć dziecka języka
obcego nie znając go? jak wyjaśnic chemię czy fizykę nie kumając
zupełnie tematu, jak nauczyć pisać, nie mając zupełnie drygyu do
pisania itd. POmysł z wymiana świetny, ale obawiam się, że trudno
znależć kogoś, kto również praltykuje nauczanie domowe.
Tak więc jeśli potrafię sobie to wyobrazić w podstawówce, tak liceum
przekracza moje możliwośći wyobrażeniowe.

[freska.2]

Wiesz, ja też nie cierpię niektórych przedmiotów, na przykład chemii.
Rozwiązałyśmy z córką to w ten sposób: obłożyła się różnymi książkami i sama
sporo wydedukowała o co w tym wszystkim chodzi, a później znalazłyśmy kogoś, kto
jest w tym świetny i udzielił jej kilku lekcji, rozwiewając jakieś wątpliwości.
Zdała egzamin z zakresu całej klasy I liceum, a co najważniejsze, nie wzdraga
się już tak przed uczeniem się chemii, jak za czasów szkolnych. Z matmą radzimy
sobie same, chociaż ja w szkole wcale nie byłam z niej taka dobra. Ale w tych
podręcznikach jest przecież wszystko wyjaśnione, krok po kroku, jak się co robi.
To tylko na pierwszy rzut oka wydaje się, ze to jest strasznie zagmatwane. Bądź
co bądź, nie jest to jednak poziom uniwersytecki, tylko wiedza ogólna, jak sama
nazwa szkoły na to wskazuje.
Powiem ci jeszcze coś ciekawego. Najbardziej lubimy się z córką uczyć języka
hiszpańskiego, chociaż ja go w ogóle nie znałam. Kupiłam program do nauki tego
języka, córka korzystała z niego przez kilka miesięcy i mając już dość solidne
podstawy, zaczęła uczyć się pod okiem nauczycielki. I znów udało nam się znaleźć
tak fajną osobę, dzięki której język ten spodobał jej się tak bardzo, że zaczęła
myśleć o studiowaniu w przyszłości iberystyki. A moje ‘uczenie’ jej
hiszpańskiego polega głównie na graniu z nią w gry językowe, przy których mamy
niezły ubaw, bo córka zna już ten język dużo lepiej ode mnie.

Teraz o wymianie. To nie jest tak, że korzystamy tylko z pomocy rodzin e.d.
Angażujemy ‘krewnych i znajomych królika’, wszyscy są przecież w czymś dobrzy.
I nie chodzi tylko o bycie dobrym w przedmiotach szkolnych; jest przecież milion
fascynujących rzeczy do poznania, które nigdy nie znajdą się w programie szkolnym.
Pozdrawiam,
Jola

[abiela]

Ok, teraz mi się trochę rozjaśniło. To na pewno świetna sprawa, która jednak w
pierwszej linii pociągnęlaby za sobą rezygnację z pracy...

[ludolphine]

O fajnie! My na razie jestesmy home-przedszkolni, czy raczej home-
zlobkowi Napewno przez najblizszy rok, a moze dluzej... Chadzamy
na spotkania home-schoolersow i baaardzo nam sie podoba.

Na gazecie jest bardzo mile forum o nie-przedszkolakach.

kobraluca

[ludolphine]

O to tak jak u nas!

[tweety_28]

Moje malenstwo nie skonczylo jeszcze roku, ale juz bardzo powaznie zastanawiam
sie nad edukacja domowa. Ostatnio troche na ten temat czytalam, ale mam kilka
pytan:
- w jakim wieku sa Twoje dzieci i w jaki sposob z nimi pracujesz?
- jak realizujesz program nauczania? sama dobierasz np. podreczniki czy
pracujecie z tych samych, z ktorych korzystaja rowiesnicy w szkole, w ktorej
dzieci zdaja egzaminy?
- wiem, ze ilosc egzaminow wyznacza dyrektor szkoly, do ktorej powinny chodzic
dzieci, ale jak to jest w Waszym przypadku?

[freska.2]

Wiek dzieci podałam powyżej. Co do podręczników - różnie to bywa. Niektóre
wybieramy sobie sami, często korzystamy z innych źródeł wiedzy, program
nauczania tez korygujemy. Uważam, że dostosowywanie go na siłę jest bez sensu.
Nieraz dziecko po prostu nie jest gotowe na przyjęcie określonej wiedzy. Owszem,
można ćwiczyć i wkuwać coś do upadłego przez łzy tylko po co, skoro kilka
miesięcy lub nawet lat to samo można opanować dużo, dużo szybciej i skuteczniej?
A uzyskany przez to czas przeznaczyć na uczenie się czegoś zupełnie innego? Tak
więc w niektórych przypadkach ograniczamy się do zrealizowania podstawy
programowej, zadowalając się niską ocena na egzaminie. Bo nie o stopnie w tym
wszystkim przecież chodzi.
Syn (Ikl gimnazjum) ma egzaminy dwa razy w roku, córka (II kl. liceum) zdaje je
tylko raz.

[kukulka11]

ja juz sie kiedys na to natknelam, nawet na forum edukacji zdaje sie napisalam,
co o tym mysle. planuje, jesli sytuacja zawodowa mi pozwoli, wlasnie zajac sie
edukacja domowa

[kukulka11]

aha, dopisze sie, ze ja jestem jak najbardziej za - jako nauczyciel z
zawodu,uczacy w tzw normalnej szkole.
marzy mi sie zmiana pracy i wykorzystanie swojej wiedzy pedagogicznej w
edukachi domowej. chetnie bym tez w tym pomogla (tzn w uczeniu dzieci) innym
mamom. mzoe taki szeregowy nauczyciel dwu przedmiotow na cos sie przyda?