pierwsze kroki:]

[gosiaktoja]

wiele moich znajomych, bedacych DDA marzy o ucieczce i wlasnym zyciu,
oderwaniu sie od rodziny alkoholowej.wiekszosc ucieczek konczy sie ulozeniem
planu i koniec. fakt-trudno to zrobic.wiem cos o tym. ale powiedzcie mi, jak
wygladaly wasze pierwsze kroki DOROSLEGO ZYCIA.czy bylo trudno, czy wrecz
przeciwnie-wreszcie zaczeliscie zyc na nowo.:):):D

[aniagstan]

wiesz co ,ja uciekłam. Zamieszkałam sama, daleko ale problemy pozostałyPrzeniosły się razem ze mna w nowe miejsce. Ważne jest to,że odciencie się pozwoliło mi sobie to wszystko poukładac i zacząc walczyć o siebie. Trochę łatwiej jest poza tym wszystkim.Pozdrawiam wszystkich.

[stefka77]

ja też uciekłam, najpierw jako nastolatka do ciotki gdzie życie wcale nie było
łatwiejsze niż z rodzicami a potem do innego miasta i tu zostałam. Ale wciąż
dręczy mnie poczucie winy że powinnam być przy mamie, myślę jednak że instynkt
samozachowawczy jest silniejszy.

[desperat30]

Ja także uciekłem jak miałem.....naście lat i teraz jestem na "swoim" a jednak
czuje się odpowiedzialny,wręcz winny za to wszystko co się działo u mnie i nadal
sie tak czuje!Jest ze mną coraz gorzej,nie moge sie pozbyć poczucia winy,że
ich zostawiłem,czuje się do bani,zaczyna już mi nie zależeć na życiu!

[konstatacja]

Ja swoje pierwsze kroki liczę od czegoś innego: w zasadzie od tego, od czego wy
teraz zaczynacie - czyli od pozbycia sie poczucia winy.
Początek mojego odejścia to kolejno depresja, kłopoty finansowe i osamotnienie,
terapia, podczas tejże wstyd i poczucie winy. A z czasem ustabilizowanie mojej
pozycji na studiach i w pracy, więcej odwagi, pewności siebie, nowe, bardziej
pasujące do mnie przyjaźnie i znajomości. Wiele planów na przyszłośc i bardzo
zajęte dni i wieczory. Dużo stresu w moim dzisiejszym życiu, ale też dużo
energii i satysfakcji. ogólnie po ponad dwóch latach pracy nad sobą jestem dużo
bardziej otwarta na ludzi, samodzielna, usatysfakcjonowana i zajęta.
Początki był emocjonalnie koszmarne, ale w końcu wszystkim one na dobre wyszły.

[kamilskala]

terapia była pierwszą próbą ucieczki,poźniej wyjazd do innego miasta,ale mimo
to wracam często,nie potrafię się odizolować,dużo myśle o rodzicach,więc chyba
pierwsze kroki przede mna,pozdrawiam