Przywitanie i pytanie

[niebieski_koralik]

Jestem tutaj pierwszy raz, więc z lekką taką nieśmiałością witam się i macham
łapką wszystkim obecnym. Dobrze, że jest takie miejsce, poczytałam trochę i
mam nadzieję, że wolno mi będzie usiąść w kąciku, posłuchać i czasem coś tam
powiedzieć :)

A moje pytanie- czy piszecie dzienniki? Czy któreś z was próbuje w tej formie
porządkować swoje uczucia, problemy? Pomaga toto?
Właśnie się zastanawiam czy nie spróbować sobie pomóc w ten sposób? Wiecie-
strzepać ten cały brud i pogmatwanie na kartkę, a kto wie- może potem, patrząc
na to, zobaczyć jakiś wzór? Coś sobie z tego zrozumieć, uporządkować,
poukładać? Znaleźć nitkę w tym labiryncie? Taką, co to za nią mogłabym sobie
podreptać do wyjścia?
Próbowaliście tego? Próbujecie? Działa takie spisywanie własnych uczuć?

[konstatacja]

Pisalam przed terapia, podczas terapii przestalam to robic. Wiesz, dziennik sie
psze wtedy, kiiedy nie ma rozmowcy. Jak sie juz znajduje, jakos traci sie
zapal.
Ale to bardzo pomaga w ten sposob, ze bedziesz conajmniej mogl przeegzaminowac
sobie w chwilach, kiedy cie juz nie ponosi co czujesz i spojrzec na wszystko z
dystansu.

[niebieski_koralik]

Ja kobietką jestem, nick mam tylko taki mylący płciowo :)

Zasadniczo mam z kim pogadać- narzeczony (zwłaszcza on), przyjaciele...Wszyscy
są pełni zrozumienia, ale nie chcę tym ich nieustannie przytłaczać, szczerze
mówiąc, czasami nie jestem pewna na ile rozmawiam z nimi po to, żeby sobie
pomóc, a na ile wykorzystuję wtedy okazję, żeby znaleźć się w centrum, żeby ktoś
się nade mną chwilę poużalał. Nie chcę tak robić, bo to przekłada się na to, że
potem usprawiedliwiam mnóstwo swoich zachowań swoimi "emocjonalnymi
trudnościami". Współczucie od razu zamieniam w taryfę ulgową dla siebie, a nad
tym chciałabym bardzo zapanować.
Do psychologa się wybieram, nawet nie dokładnie z powodu bycia DDA, ale z powodu
gigantycznej nerwicy, która mnie dopadła ostatnio (chociaż to pewnie jedno z
drugim ma wiele wspólnego).
Ale właśnie tego dystansu, porządkowania emocji po fakcie mi potrzeba.
Zobaczyć gdzie się kończę ja-prawdziwa, a gdzie zaczynam się ja-popaprana,
sztucznie stworzona przez wykrzywioną sytuację w domu.
Uff, rozpisałam się, przepraszam :)

[konstatacja]

Wiesz, ja jestem zwolenniczka zdania: "kobieto, chcesz byc uratowana, uratuj
sie sama" (to zdaje sie Elizabeth Wurtzel). O ile twoj narzeczony nie jest
osoba z kompulsywna potrzeba ratowania kogos, po to, zeby sie samemu czuc
przydatnym dla spoleczenstwa, jest opcja, ze go kiedys tym zameczysz. Ponadto
moze byc tak, ze dzieki temu patrzy na ciebie i traktuje troche z gory i
poblazliwie, jak dziecko, a nie partnera - ja osobiscie takiego podejscia nie
lubie. Poza tym z tego, co mowisz moze wynikac, ze uwazasz gdziestam w glebi
glowy, ze jedynym uzasadnieniem zabierania przez ciebie czyjegos czasu sa twoje
niedoskonalosci: tzn. gdybys ich nie miala, gdybys nimi nie epatowala, to tak,
jakby ciebie nie bylo, bo do tej pory bylas postrzegana tylko przez ich
pryzmat.
Nie mowie tego w zaden sposob oceniajaco, ja mam swoje sprawy, wcale nie lepsze
od takiej hipotetycznej przypadlsci.
I tak, mysle, ze wizyta u psychologa bylaby najlepszym rozwiazaniem: nie ze
wzgledu na twoja rodzine, ale ciebie sama, zobaczysz dzieki temu, na co cie
jeszcze stac i jakich czesci swojej osobowosci jeszcze nie rozwinelas.

[niebieski_koralik]

Na szczęście przeszłam już z narzeczonym rozmowę na ten temat jakiś czas temu-
czuł się przytłoczony, miałam okres większego rozedrgania, wtedy rzeczywiście
byłam nie do wytrzymania, żyłam tylko swoimi problemami, ale po tej rozmowie
wyluzowałam, stwierdziłam, że koncentrowanie się na problemach zamęcza innych i
mnie, staram się utrzymywać jakąś równowagę w tym wszystkim, miejmy nadzieję
skutecznie. Na szczęście z narzeczonym mamy już obustronny chrzest ognia za
sobą- ja byłam z nim w naprawdę ciężkich chwilach, on- ze mną. To daje siłę.
Z tym, co piszesz o poczuciu, że moje niedoskonałości są jedynym czym (wydaje mi
się) mogę zainteresować innych to bardzo niegłupie. Być może częściowo tak jest,
warto by było nad tym pomyśleć.
Ale tak naprawdę czuję, że teraz jest idealny moment, żeby zacząć wszysko
układać, znaleźć właściwą drogę. Jakoś mnóstwo siły czuję w sobie tej wiosny,
szukam rozwiązań dla siebie, to psycholog, to pisanie, to wreszcie moment na
wykonanie nawet najtrudniejszej pracy nad sobą.
Myślę sobie, że zaczynając od małych kroczków- można dojść naprawdę wszędzie.

[kwiatek.anyzku]

Rowniez sie witam, rowniez jako nowa.
A odnosnie pisania, to owszem. Pisalam bloga przez 2 lata.
Przynosilo mi to ulge. Ale zaczelo go czytac za duzo osob, ktore mnie jakos
bardzo polubily, zaczely do mnie pisac, martwic sie o mnie i zaczelo mi byc
glupio. I sama zaczelam miec dosyc tego wiecznego udokumentowywania swoich porazek.
Pisalam pod swoim nikiem ktorym posuguje sie wszedzie w necie (tutaj rzecz jasna
nie), a ktory jest dosc charaketrystyczny i po prostu, hmmm... nie wytrzymalam
presji swiadomosci ze ktos sledzi ze wciaz sobie nie radze.
O ile kiedys niemal kazdej napotkanej osobie mialam ochote opowiadac o swoim
zyciu, tak teraz wycofalam sie i juz niemam ochoty gadac z nikim. A ze akurat
mam okres ze TO dominuje, wiec nie mam nic do powiedzenia w innych kwestiach i
milcze wogole.

[niebieski_koralik]

Ja chciałabym pisać zupełnie prywatnie, żeby łatwiej mi było zdobyć się na pewne
obserwacje, które mogłyby mi nie przejść przez klawiaturę w obecności innych.
Inna sprawa, że blogi mają czasami fantastyczną funkcję terapeutyczną- jeśli
chodzi o wsparcie. Ale ja szukam raczej sposobu na obserwację, zrozumienie i
poukładanie moich emocji. Takie sam na sam ze sobą :)
Tak sobie po tym co napisałaś pomyślałam, że ta sprawa rozmowy o swoich
problemach jest strasznie trudna. Bo z jednej strony chyba trzeba oduczyć się
strachu i wstydu przed mówieniem o swoich problemach, a z drugiej strony nie
można innych zamęczać. I gdzieś tam jest strasznie cienka granica, którą trzeba
zauważyć. Niestety sama nie wiem jak i nie umiem jej znaleźć. Kiedyś nie mówiłam
nic, potem za dużo, a teraz próbuję jakoś wypośrodkować. Ale czy dobrze? Nie mam
pojęcia. Ale myślę, że chowanie się zupełne to nienajlepszy pomysł. Samemu może
być za trudno po prostu.
Chyba dobre są takie miejsca jak to, gdzie przynajmniej nie jest się ze swoimi
problemami jakąś istotą z innej planety :)
Mam nadzieję, że nawet kolejne przegrane są jakimiś etapami wewnętrznego
dojrzewania. Tak się pocieszam przynajmniej :)

[konstatacja]

To, przez co przechodzisz, te watpliwosci, sa zupelnie normalne.
To Forum jednak niczego nie zalatwi na dluzsza mete i nie moze dzialac jako
alternatywa dla terapii. Jestem o tym swiecie przekonana. Nie zyjesz w
internecie, wiec tez swoich problemow nie rozwiazesz w internecie. Ale prosze
Cie bardzo, wpadaj i dziel sie pomyslami.

[niebieski_koralik]

Ależ oczywiście, że ani forum ani internet w ogóle niczego nie załatwią, nie o
tym myślałam. Mówiłam o tym, że wszelkie formy tworzenia poczucia, że nie jest
się takim znowu dziwadłem ze swoimi problemami są fajne.
Terapia w bliskich planach, ale co najważniejsze- poczucie, że wreszcie jestem w
tym punkcie, w którym mogę chwycić moje życie w ręce i ułożyć je tak, jak chcę.
Czego i wszystkim życzę świątecznie :)

[amazon500]

Piszę pamiętnik od ponad 12 lat i jakoś tak się to ze mną "zrosło", stało się
integralną częścią mojego życia, że nigdy się nie zastanawiałam, czy mi to
pomaga. Uzbierała się tego cała siatka zapisanych zeszytów. Lubię czytać te
zapiski i patrzeć przynajmniej na to, jak się rozwinęłam językowo :) jakie się
miało problemy w liceum... dziś się z wielu z nich śmieję.