Tzw. wybaczanie

[konwalia1234]

W watku npt. ''Rodzinka'' rozpoczela sie dyskusja na temat zasadnosci tzw.
wybaczania sprawcom tego, ze jestesmy jacy jestesmy, czyli DDA/DDD.

Co Wy sadzicie o tzw, wybaczaniu?
Czy naprawde uwazacie, ze nalezy - bogobojnie i po chrzescijansku - sprawcom
wybaczyc, a moze nawet i prosic o wybaczenie? Czy ktos z Was tak zrobil i
lepiej mu sie po tym zyje? I to ''wybaczenie'' stalo sie natychmiastowym
katharsis oraz naprawilo wszystkie zaistniale wczesniej krzywdy?
Czy uwazacie moze, ze sa sprawy, ktorych wybaczyc nie sposob? I ze sam
pomysl, by ''kata'' prosic o wybaczenie z pozycji ''ofiary'' jest bezzasadny
i jeszcze bardziej obciazajacy nas psychicznie?

Pozdrawiam i mam nadzieje na owocna dyskusje
Konwalia

[konwalia1234]

I zeby nie bylo, ze zadaje pytanie innym, a sama nie przedstawiam wlasnego
stanowiska ;)

Jak pisalam w innym watku, nie jestem osoba wierzaca i obca jest mi ideologia
pokory, nadstawiania drugiego policzka i kajania sie za niepopelnione bledy.
I sa sprawy, ktorych wybaczyc nie potrafie, a moze nawet i nie chce. Bo uwazam,
ze dorosle osoby, niezaleznie od tego, jakie maja problemy ze soba, NIE maja
prawa tych problemow rozwiazywac kosztem innych, a szczegolnie dzieci.

Jestem w stanie zaakceptowac smutny fakt, ze czasu sie nie wroci i pewne sprawy
nie odbeda sie ponownie, tym razem we wlasciwy sposob. Jestem w stanie podjac
trudna walke, by skutki tych zaszlosci jakos zrozumiec i podjac prace nad tym,
zeby nie zepsuly mi doszczetnie reszty zycia.
Ale burze sie calkowicie slyszac pelne falszywie pojetej pokory dobre rady, by
wybaczyc oprawcom lub nawet ich prosic o wybaczenie /sic!!/, co da mi spokoj w
sercu, duszy czy jakiejkolwiek innej czesci mego jestestwa ;)Bo niby z jakiej
racji i za co ja mam przepraszac?! Ze ktos potraktowal mnie instrumentalnie,
jako swoj wlasny prywatny odgromnik? Ze ktos nie uszanowal moich prywatnych
granic? Nieeeee, ja tak nie potrafie... A juz mieszanie do tego Boga, dekalogu
itd. zakrawa na niezla hipokryzje i legitimizacje ideologii przemocy.

[puszka.z.kawa]

Ha, przegapiłam nowy wątek, więc na dobry początek przelepię kawałek z tamtego:
...Poza tym interesuje mnie druga strona tych powszechnych apeli o wybaczanie,
chyba najperfidniejsza: "jeśli się nie pozbędziesz złych emocji i nie wybaczysz,
nigdy nie będziesz szczęśliwy i normalny". Pobrzmiewa mi to zastraszaniem i
nawet groźbą klątwy, jak coś w stylu haraczu dla ciężarnej Cyganki/kominiarzy z
kalendarzami/wkładania niebieskich majtek na maturę itp. Chciałąbym wreszcie
usłyszeć jakieś RACJONALNE uzasadnienie tego warunku. "Normalny" człowiek
reaguje złością i innymi "złymi emocjami" na kopnięcia i ma prawo do obrony
koniecznej, tak? Mało tego, jeśli z jakiegoś powodu nie wkurzy się na
krzywdziciela i nie odeprze ataku, tylko nadstawi drugi policzek, ma spore
szanse na pożegnanie ze "szczęściem i normalnością" i trafienie do grupy
stłamszonych ofiar. Z tego wynika raczej, że "złe emocje" w rozsadnej dawce
wręcz służą zachowaniu zdrowia psychicznego, podobnie jak pamięć o doznanych
krzywdach i przepracowywanie ich (choćby po to, żeby następnym razem wiedzieć,
jak się bronić).

[konwalia1234]

A swoja droga ciekawe, dlaczego zlosc jako taka jest a priori klasyfikowana
jako uczucie ''brzydkie'', pejoratywne. Byc moze dlatego, ze wielu osobom
kojarzy sie z agresja, w jak wiadomo, zyjemy na swiecie, ktory z pewnoscia
stalby sie natychmiast duzo lepszy, gdyby wszyscy trzymali sie ladnie za rece
spiewajac ''We shall overcome'', ''Kumbayah, my Lord'' czy cos w tym stylu ;)

Jak pisze Puszka z K., zlosc moze nawet czesto pelnic funkcje obronna, nawet w
trakcie czynnej przemocy fizycznej. Oraz na pozniej, jako zdrowy element
wyznaczajacy wlasne granice.
A ja pojde jeszcze dalej twierdzac, ze zlosc i/lub agresja moze byc nawet i
bardzo konstruktywna. W tym znaczeniu, ze mozemy przeciez wykorzystac
nagromadzona w agresji olbrzymia energie w sposob konstruktywny, niejako ja
przekierowywujac, zmieniajac jej ladunek z ujemnego na dodatni. To potrafi byc
olbrzymia sila napedowa, nie tylko do tego, by np. energicznie posprzatac
mieszkanie ;), ale nawet i starac sie posprzatac wlasne wnetrze, zapaskudzone
przez innych...
I dlatego buntuje sie tak bardzo przeciw biernosci zawartej w pokornym
wybaczaniu sprawcom krzywd, przeciwko ''upupianiu'' strony pokrzywdzonej i
odbieraniu jej mozliwosci normalnych i naturalnych reakcji, jaka w koncu jest
zlosc wynikajaca z niegodzenia sie na dokonywanie krzywdy. Odbieraniu jej
mozliwosci reakcji na te krzywde i zastepowaniu jej zle pojeta pokora.
Czy nawet- o zgrozo! - , w imie tej niepojetej dla mnie pokory, przyjmowaniem
winy na siebie, co juz moim zdaniem bardzo skutecznie stopuje przepracowanie
tych zaistnialych problemow.

Pozdrawiam
Konwalia
PS. Fajnie Puszko, ze przekleilas na ten watek swoje zdanie o wybaczaniu :)

[konwalia1234]

I jeszcze jedna mysl, ktora przyszla mi do glowy odnosnie wybaczania.
Jedyna jego forme, jaka jestem w stanie zaakceptowac, i to z wielka
radoscia :), to nabyta przeze mnie umiejetnosc wybaczania samej sobie.
Wybaczenia samej sobie, ze nie zawsze jestem w formie, ze czasem bywam marudna
nawet dla samej siebie ;), ze nie zawsze musze byc perfekcyjna w tym, co robie,
a nawet, ze popelniam czasem bledy.
Czyli przyznania sobie prawa do okresowych dolkow i introwersji, ktore jak
widze sa konstruktywne dla mnie, bo widocznie potrzebny mi czas na nazwanie
swoich emocji i pozbierania roznych mysli. Prawa do robienia pomylek. Prawa do
porozpieszczania czasem siebie samej. Prawa do niespelniania oczekiwan innych,
bo w koncu najwazniejsze dla mnie sa moje wlasne oczekiwania i pragnienia. A
zdrowy egoizm jest z pewnoscia kazdemu potrzebny...

Pozdrawiam
Konwalia

[puszka.z.kawa]

Nie no, przyjmowanie winy na siebie, noszenie krzyży itp. to już masochizm, moim
zdaniem, a co do światłych pouczeń uzależniających osiągnięcie spokoju, harmonii
itd. od "pozbycia się złych emocji", to właśnie przyszło mi do głowy, że
wszystko się zgadza, tylko pouczający mylą "pozbywanie się" z "tłumieniem" - i
warto im to uświdamiać.
Po pierwsze, emocje SĄ, tj. pojawiają się w człowieku i kropka, nie mamy na to
specjalnego wpływu. Nikt przecież nie planuje: "dziś po sniadaniu wk...wię się
na Iksa". A jak już się pojawią, mamy w sumie dwa wyjścia: albo je wyrażamy,
albo tłumimy.
Taką np. złość można wyrazić przez agresję albo przez krzyk, można też
powiedzieć: "Jestem zła. Uraziłaś/eś mnie tym, że...". Jasne i natychmiastowe
wyrażenie emocji to chyba najlepszy sposób, żeby się ich pozbyć.
Natomiast tłumienie emocji to nic innego, jak magazynowanie ich w sobie, czyli
odwrotność pozbywania się. Szef opieprza Iksa, Iks z pokorą przyjmuje opieprz, a
potem albo odreagowuje za plecami szefa, np. rozmawiając z kimś o tym, obgadując
itd., albo "wyżywa się" na osobach trzecich (przeważnie takich, które mu się nie
odgryzą), albo nie robi nic i hoduje tzw. wrzody na żołądku. Takich
zmagazynowanych "złych emocji" wszyscy mamy od metra, bo kultura (w znaczeniu
norm współżycia społecznego) albo wygodnictwo często zakazują nam wyrażania np.
złości. Pytanie tylko, co z nimi robimy. Ludzie, którzy w dzieciństwie nie mogli
wyrażać uczuć negatywnych (bo np. byli karani, jeśli zdrowo reagowali na przemoc
złością), noszą je w sobie i faktycznie zżerają się od środka albo w ramach
późnego odreagowania krzywdzą innych, nakręcając spiralę przemocy. I jeśli chcą
się tego balastu pozbyć, muszą taką złość w końcu wyrazić - najlepiej tak, żeby
przy tej okazji nie zrobić krzywdy sobie i innym. Nakłanianie do wybaczania
ZAMIAST bezpiecznego wyrażenia zastarzałej złości to jakieś jedno wielkie
nieporozumienie, nakaz dalszego tłumienia!

[puszka.z.kawa]

Też myślę, że złość nie jest sama w sobie (mimo nazwy) "złą emocją", jest po
prostu emocją, tu nie ma co wartościować. Często natomiast miewa złe skutki, bo
pod jej wpływem krzywdzimy innych albo siebie. To jak z siekierą: można nią
porąbać drewno do kominka, a można użyć jako narzędzia zbrodni. Czy siekiera
jest zła?

[kwiatek.anyzku]

Dziewczyny, zgadzam sie z Wami w calej rozciaglosci!
Napisze cos wiecej, ale jak bede w lepszej formie (wstalam z grypa i ledwo zyje)

[puszka.z.kawa]

Przepraszam, a po ki ... WSTAJESZ z grypą? Weź no idź leżeć!

[kwiatek.anyzku]

Puszko,nie umiem tak po prostu lezec i chorowac ;)
Poleguje co prawda i nawet drzemie momentami, ale co jakis czas wstaje i na
chwile siadam do kompa, probuje cos czytac, zjesc a potem znowu sie klade, bo
jednak nie mam sily.

[puszka.z.kawa]

To może se strzel gorące mleko z miodem albo i czosnkiem - zwala z nóg na
kilkanaście godzin, bezlitośnie.
E tam, jak jesz, to nie jest śmiertelna choroba :D

[konwalia1234]

Kwiatku A. :), wykuruj sie, i to porzadnie :) Bo inaczej nam przywiedniesz :) i
bedziemy czekac dlugo na Twoja odpowiedz ;)

Duzo zdrowka :) I Puszka ma racje - grypsko paskudne jest, ale przejdzie :) A
im szybciej, tym lepiej.
Wiec na polecenie ''babci'' Konwalii /''babcia'' nie wiedziec czemu zrobil mnie
na powitanie Januszek, ale jesli Was to bawi, to prosze bardzo ;)/ - do
lozeczka grzecznie pod kolderke, wypocic sie i wracac jak najszybciej :)

Pozdrowienia
Konwalia

[puszka.z.kawa]

Ekhm... Myślałam, że tylko ja na tym świecie stosuję jeszcze jakże obleśną w
świetle higieny metodę wypacania choroby... Dodam, że mam do tego celu
zabunkrowana specjalną pierzynę, o której nawet moja babcia mówi, że ma dwa razy
za dużo pierza.
I do tego to gorące mleko i miód i czosnek i seta i aspiryna bayerowska,
wszystko naraz.
Drugiego dnia to samo.
Następnie delikwent "powsta-a-aje z grobu-u dnia trzeciego z rana".
Gripex może się iść paść.

Babcine pierzyny ;)

[konwalia1234]

No widzisz, Puszko :) Babcie czesto maja racje :)))))
A na powazniej: wydaje mi sie, ze jest to nieglupie, bo wysoka temperatura w
czasie goraczki niejako sama zabija wirusa. Teoria nienaukowa, ale przeze mnie
i mego syna wielokrotnie wyprobowana z dobrym skutkiem.

[puszka.z.kawa]

Też se tak mówię. Ale tym wirusom, to im się podobno robi ledwie ciut duszno
("może zechce pani zaszczycić mnie spacerem po świeżym powietrzu, taki ładny
dziś księżyc?") w temperaturze, która ścina nasze białko. Oczywiście ja tego nie
napisałam, a Ty nie przeczytałaś. Pierzyna rulezzzzzzzzzzzzz!

[konwalia1234]

Puszko, taki powazny watek zaczelam, a tu jakies smichy-chichy spod pierzyny
sie robia ;) :)))))

[puszka.z.kawa]

Kurde, racja: rączki na pierzynę, drogie panie!

[konwalia1234]

Sobie Puszko nie zartuj, bo mnie wyslano jako dziecie do katolickiego
przedszkola /bywaly takie za moich czasow ;)/. Gdy bylo lezakowanie,
najwazniejszym zadaniem siostry dyzurnej bylo sprawdzanie, czy wszystkie dzieci
maja raczki na koldrze. Jesli nie, to raczki byly brutalnie spod tejze koldry
wyciagane /sic!/. Co oczywiscie wzbudzilo ciekawosc przedszkolakow i u
niektorych doprowadzilo do rozwoju niezdrowych zainteresowan ;) Kolejny
paradoksik zycia, eh? :)

[puszka.z.kawa]

Zainteresowania popieram :) A po katolickim przedszkolu to się chyba naprawdę
może Bozi odechcieć...
Ja w ogóle chyba mnóstwo dziwnych rzeczy byłabym w stanie w Kosciele
zaakceptować, ale te wszystkie obsesje i opresje seksualne plus ich naprawdę
dramatyczne a codzienne skutki obserwowane w życiu moich szczerze wierzących
znajomych od lat są jednak obrzydliwe. No pardon, ale jak jakaś instytucja
firmuje podobne zjazdy w imię własnej nieomylności, to dla mnie moralnie to jest
nie do przeskoczenia.

[konwalia1234]

A moze lepiej wybaczyc? :P

[puszka.z.kawa]

konwalia1234 napisała:

> A moze lepiej wybaczyc? :P

Nie no, zdrada pod własną pierzyną się szerzy!:D

[kwiatek.anyzku]

Niemozliwe jestescie!!! :-)))

Pierzyny nie mam, niestety. Za to wezme dlugi prysznic w ukropie (wiem, ze
szkodliwy dla skory i ponoc oslabia serce, ale zawsze to praktykuje chorujac i
jakos dobrze mi robi. I mleko z miodem tez zastosuje. Wlasnie wstalam po
przespaniu sie i czuje ze do grypy doszly mi zatoki :(

[konwalia1234]

Kwiatku, to taka terapia antygrypowa ;) :) :) w mysl zasady ''smiech to
zdrowie'' ;)
Moze i na zatoki pomoze? A jak nie, to przejdz sie do lekarza jutro, szkoda
chorowac latem ;)

Pozdrawiam i zdrowka zycze
Konwalia

[konwalia1234]

puszka.z.kawa napisała:

> konwalia1234 napisała:
>
> > A moze lepiej wybaczyc? :P
>
> Nie no, zdrada pod własną pierzyną się szerzy!:D

**************
:)))))))))))

[konwalia1234]

puszka.z.kawa napisala:
> Zainteresowania popieram :) A po katolickim przedszkolu to sie chyba naprawde
> moze Bozi odechciec...
> Ja w ogóle chyba mnóstwo dziwnych rzeczy bylabym w stanie w Kosciele
> zaakceptowac, ale te wszystkie obsesje i opresje seksualne plus ich naprawde
> dramatyczne a codzienne skutki obserwowane w zyciu moich szczerze wierzacych
> znajomych od lat sa jednak obrzydliwe. No pardon, ale jak jakas instytucja
> firmuje podobne zjazdy w imie wlasnej nieomylnosci, to dla mnie moralnie to
> jest nie do przeskoczenia.
*******************
Dobra, po chichotach spod pierzynki czas na nieco powagi ;)
Do obsesji seksualnych Kosciola dodalabym takze pozornie niewytlumaczalna
awersje do homoseksualistow. Gdziez sie podziala ideologia wybaczania? /ha! i w
ten sprytny sposob powracam do glownego tematu watku :)/ Wszechobecna milosc do
blizniego, ktorego nalezy kochac jako siebie samego? Zastepowana w najlepszym
wypadku pseudoteologicznym belkotem o ''nienaturalnosci'' homoseksualizmu, o
jego obrzydliwosci moralnej juz nawet nie wspominajac ;)
A przede wszystkim: po co to obsesyjne i obslinione zainteresowanie tym, co
dwoje doroslych ludzi - niezaleznie od plci - robi ze soba dobrowolnie pod
pierzynka, na pierzynce lub w ogole bez jej udzialu? Nie lepiej zainteresowac
sie tym, co bogobojne, heteroseksualne i prokreatywne owieczki robia swoim
dzieciom? I jakie pieklo potrafia im wyrzadzic?

[mskaiq]

Wybaczenie nie ma nic wspolnego ani z chrzescijanstwem ani z kosciolem.
Wybaczenie oznacza pozbycie sie zalu do kogos, czesto do siebie.
Ilez to razy obwiniamy siebie, czujemy sie winni, bo cos sie nie udalo. Bardzo
czesto nie potrafimy powiedziec sobie ze nic sie nie stalo, ze nastepnym razem
bedzie lepiej.
Mozna nie wybaczyc sobie, mozna winic Siebie za kazdy blad, jestesmy wtedy
gorsi niz inni. Nigdy nie probujemy naprawic bledu bo po co, znamy przyczyne,
sami jestesmy ta przyczyna.
Wybaczenie to pozbycie sie cierpienia, bolu ktory jest w nas. Czesto kata juz
nie ma a cierpienie ciagle jest z nami, nie zmiejsza sie a zwieksza. Wybaczenie
jest dla nas nie dla kata.
Bez wybaczenia zlo, nienawisc zyje w nas, psuje radosc optymizm i sens. Mozna
sie go pozbyc a mozna z nim zyc do konca, zawsze bedzie podmywalo nasza radosc,
sens i milosc. Bedziemy rozdawali to innym bo mozemy dac tylko to co mamy. Nie
majac milosci musimy dawac strach, nienawisc i brak sensu.
Serdeczne pozdrowienia.

[konwalia1234]

Mskaiq, z calym szacunkiem, ale brzmisz, jak plyta CD, ktora sie zaciela i
uparcie powtarza to samo.
Wybaczac, wybaczenie, wybaczamy - odmieniasz to wszystko we wszystkich
mozliwych formach i przypadkach. Tylko, ze niewiele praktycznie z tego wynika,
dla mnie przynajmniej. Zal, zlosc czy inne uczucia nie dzialaja na zasadzie:
wylaczam guziczek i juz ich nie ma.
Malo tego - czesto ten zal, zlosc sa jak najbardziej uzasadnione. I wrecz
patologia byloby NIEodczuwanie ich w pewnych sytuacjach, a wypieranie ich w
sobie powodowaloby jeszcze wieksze szkody dla nas niz brak Twego blizej
niezidentyfikowanego ''wybaczania''.
Swoja droga, wiekszosc terapeutow poleca na odwrot, czyli przezyc te uczucia
jeszcze raz, do konca. I wtedy latwiej sie ich pozbyc. A przynajmniej ich
wielkiego ladunku emocjonalnego. Bez zadnego mistycznego i hokuspokus-
podobnego ''wybaczania''.

Piszesz takze: ''Ilez to razy obwiniamy siebie, czujemy sie winni, bo cos sie
nie udalo. Bardzo czesto nie potrafimy powiedziec sobie ze nic sie nie stalo,
ze nastepnym razem bedzie lepiej.''
I dalej o potrzebie wybaczanie samemu sobie swoich niedoskonalosci /swoja droga
nie rozumiem, czemu Ty rownie uparcie piszesz Sobie z duzej litery ;)/ A
przeciez to jest to samo, co ja napisalam wczesniej w tym samym watku! O
akceptacji samego siebie po prostu, z calym dobrodziejstwem inwentarza wlasnej
osobowosci, bez jakichkolwiek elementow wybaczania sobie samemu, bo w sumie
niby za co i dlaczego??? Bez wprowadzania jakichkolwiek elementow winy,
wybaczania, a byc moze i karania.
Czyli - faszerujesz nas swoimi gotowymi magicznymi formulkami, nie zwracajac
nawet uwagi na to, co w dyskusji wczesniej zostalo powiedziane. Po prostu jak
zacieta plyta CD bezustannie brzeczaca swoja mantre ;)

[log222]

Wydaje mi się, że prostą drogą do wybaczenia (nic na siłę oczywiście) jest
zrozumienie. Ujrzenie pijącego rodzica jako osobę chorą, skrzywdzoną. Empatia.
Postawienie go na swoim miejscu.
Wydaje mi się (bo nie znam żadnych faktów na ten temat), że w "tamtych" czasach
troska o zdrowie psychiczne była na nieco niższym poziomie. Teraz jest net,
anonimowo i ukradkiem można poszukać odpowiedzi na trapiące nas pytania. I np.
swoich rodziców postrzegam jako "nieuświadomionych", a przez to skrzywdzonych.
A czy chcą być uświadomieni to już ich działka, ja umywam ręce, chcę ratować
siebie. Przynajmniej na dobry początek.

[konwalia1234]

Witaj, Log222 :)
Twoj pomysl na probe zrozumienia pijacych rodzicow i widzenia ich jako osoby
chore nie jest z pewnoscia zly. Bo alkoholizm jest choroba.
Podoba mi sie Twoje zdrowe podejscie, by ratowac w pierwszym rzedzie siebie :)
zdrowy egoizm jest potrzebny nam wszystkim :)

Tyle, ze moja sytuacja jest nieco inna. Nie jestem DDA, lecz pochodze z
przedziwnie zaburzonej rodziny bez problemow alko. Rodziny pozornie znakomicie
funkcjonujacej w spoleczenstwie, z wyzszym wyksztalceniem etc.
Wiec tym bardziej trudno jest mi zrozumiec, a jeszcze trudniej wybaczyc /o ile
jest to w ogole mozliwe/ nienormalne zachowania osob pozornie normalnych i
nieglupich. W dodatku zachowania podprawione niestrawnym w swej bigoterii
ciezkim bogobojnym sosem ;) Empatie mam spora, ale widac niewystarczajaca w tym
wypadku. Tym bardziej, ze gra pozorow i rodzinny teatrzyk cieni odgrywany jest
po dzis dzien i wszelkie niesmiale proby mojej rozmowy na temat zaszlosci
koncza sie w klasyczny sposob zamiatania pod dywan i ponownego sprowadzania
mnie do roli problemu w rodzinie...
Zycze Tobie powodzenia w pracy nad Twoim zyciem :)

Pozdrawiam
Konwalia

[mskaiq]

Kiedy chce zrozumiec druga osobe Log22 zawsze stawiam siebie w takiej pozycji w
jakiej jest ta osoba. Wtedy latwiej zrozumiec.
Jest tylko jeden problem, jest bardzo wiele ludzi ktorzy nie umieja wybaczyc
sobie. Wtedy postawienie siebie w roli drugiej osoby nie pomaga. Pojecie
wybaczenia nie istnieje, jest niezrozumialym belkotem a kazda osoba ktora pisze
o wybaczeniu niczego nie rozumie. Jest tylko jedna prawda, trzeba oddac sobie i
kazdemu innemu, trzeba oddac kazde uderznie.
Wybaczenie sobie to jedna z najtrudniejszych lekcji, trzeba sie jej nauczyc,
nie ma ona nic wspolnego z kosciolem czy religia. Wybaczenie jest kwestia
przetrwania bo oddajac sobie za kazdy blad zniszczymy siebie, nie mozna karac
siebie, trzeba wybaczac bo wtedy wszystkiemu jestesmy winni my.
Serdeczne pozdrowienia.

[januszek96]

Faktycznie się zaciełaś .... :-)) Ale to co piszesz jest bardzo pouczające. Ja
znam tę przedstawioną forme ...... jak przebaczyć . Byłem nawet swojego czasu
nią zafascynowany , a znam ją z "kręgów katolickich" . To było całe opracowanie
na temat przebaczenia. Można z niego coś "wyciągnąć" np. że jesteśmy związani
emocjonalnie z osoą która nas skrzywdziła , i "przebaczyć" to znaczy puścić ją
wolno ( idź do diabła nie chcę cię więcej znać)...... Tu rozpatrujemy krzywdy o
dużym ciężarze gatunkowym , krzywdy wyrządzone dzieciom ....... jak wyciągałem
rączki do rodzica , a on te rączki uderzył !!! To malutkie skrzywdzone dziecko
we mnie , nie ma zamiaru oddawać , bo nie umie..... A jak mam wybaczyć sobie ,
to że byłem dzieckiem niechcianym ? Propozycja aby postawić ofiarę w roli kata ,
aby kata zrozumieć i mu przebaczyć !....jest obłędna.....

[mskaiq]

Kiedy nie przebaczysz Sobie to jestes katem samego siebie, dzialasz przeciwko
Sobie jak te osoby ktorym nie mozesz wybaczyc.
Mozna w taki sposob zniszczyc siebie, wielu osobom sie to udalo. Jesli chodzi o
to ze nie byles chcianym dzieckiem to przeciesz nie jest to Twoja wina,
dlaczego ja Sobie przypisujesz.
Mysle ze stawianie siebie w roli kata samego siebie i dzialanie przeciwko sobie
to bardziej szkodliwa alternatywa niz postawienie siebie w roli kata aby
zrozumiec dlaczego sam dzialam przeciwko sobie.
Serdeczne pozdrowienia.

[kwiatek.anyzku]

Chyba nie rozumiem. Czy wybaczenie = rozgrzeszenie?
Ilekroc probowalam zrozumiec mojego ojca konczylo sie to na tym, ze widzialam go
jako biednego, pokrzywdzonego przez los czlowieka, ktory niszczy najblizsze mu
osoby bo inaczej nie umie. Widzialam go jako produkt toksycznej rodziny, ktorej
sam byl ofiara. Ogarniala mnie wowczas ogromna milosc dla tego czlowieka,
wybaczalam mu i rozgrzeszalam go
a wtedy on jak zwykle znienacka dowalal mi po swojemu tak, ze dlugo nie moglam
sie pozbierac.
Mysle, ze wybaczyc i rozgrzeszyc mozna tych, ktorzy zdali sobie sprawe, ze
krzywdza, ze to oni maja problem. I chca lub przynajmniej probuja to zmienic.

Moj ojciec gloryfikuje swoich rodzicow a niszczy mnie, moja mama i brata,
rozsiewa wokol siebie jad i nienawisc. Jednoczesnie uwaza sie za bardzo praweego
i dobrego czlowieka.

Mimo, ze od 15 lat probuje wytlumaczyc mu ze ma problem i probowal to zrobic
psycholog, kiedy pierwszy raz trafilam do niego i kazal mi przyjsc z rodzicami.
Od razu odkryl, ze to ojciec jest problemem w tej rodzinie.
Tylko ze moj ojceic nie chce sobie pomoc. Jest swiecie przekonany ze to on jest
dobry a raeszta swiata zla.
I koniec. jest niereformowalny i gluchy na wszelkai dialog.

Pomimo nauczek, bardzo dlugo wybaczalam ojcu. Doszlo do tego, ze sama znalazlam
sie w fatalnym stanie. Ja wybaczalam a ojciec mnie dobijal. Nie czulam
nienawisci do siebie (sobie nauczylam sie wybaczac juz dawno).
Tylko czulam, jak jedna z najblizszych mi osob zieje do mnie jadem i zadaje mi
bol z premedytacja.

Pomoglo mi dopiero wtedy gdy przestalam wybaczac ojcu i go rozgrzeszac i
usprawiedliwac, ale ZAAKCEPTOWALAM fakt, ze on sie nie zmieni, BO NIE CHCE.
I kiedy zrozumeilam, ze musze chronic siebie, ze po kazdym jego wyskoku on po 5
minutach zapomina a we mnie to zyje i zatruwa.

Ucze sie tego, i zyje mi sie znacznie lepiej.

A przy okazji:
Pedofilom tez trzeba wybaczac?
Stawiac sie w ich polozeniu?
Zrozumiec ich?
Wspolczuc?

[mskaiq]

To co piszesz jest przykladem braku wybaczenia sobie. On nie umie wybaczyc
Sobie, jesli popelni blad i uzna ze to jest Jego to dowali Sobie tak samo jak
wszystkim wokol. On uwaza ze kazdy niepowodzenie musi byc ukarane.
Zwykle tacy ludzi kiedy cos nie wyjdzie nie szukaja przyczyny, znaja ja. To
jest wina corki, zony, moja, swiata i trzeba ukarac siebie albo innych.
Gdyby umial wybaczyc sobie to poszukalby bledu, znalazlby go i rozwiazal sprawe
ale taka osoba nigdy tego nie zrobi.
Piszesz ze gloryfikuje Swoich Rodzicow, to normalne, rozumie ich, ma ten sam
punkt widzenia. Nie lubi Twojej filozofi, jest w Tobie milosc, u Niego jest
wiecej nienawisci.
Milosc przeszkadza, kiedy sie pojawia wtedy pojawia sie rowniez potrzeba
wybaczenia, on ja odrzuca, to mogloby zmienic wszystko w jego zyciu.
Piszesz ze nigdy sie nie zmieni. Mysle ze zawsze jest nadzieja i szansa. Ta
szansa jest milosc. Moze to byc wnuk ktorego bardzo kocha. Moze sie pojawic
wybor pomedzy ukaraniem a wybaczeniem. Ta milosc moze byc tak silna ze zamiast
ukarac wnuka przytuli go. Wtedy pojawia sie wybaczenie i wtedy zmienia sie w
zyciu czlowieka wszystko.
Serdeczne pozdrowienia.

[kwiatek.anyzku]

To bardzo idealistyczne, ale moj ojciec nie zrozumie i sie nie zmieni.
Wrecz przeciwnie- jest z nim coraz gorzej.

Wiec w zasadzie to nie ma znaczenia jak nazywa sie proces ktory w nim zachodzi,
czy jest to brak wybaczenia sobie czy cokolwiek innego.
On jest stracony.
Trudno. Przestalam odczuwac potrzeba ratowania go.
Znam go na wylot i niestety wlasnie to przetrawiam emocjonalnie, bo rozumowo juz
dawno to zrobilam.

Niemniej uwazam, ze takich ludzi powinno sie zsylac na bezludna wyspe.

Teraz ratuje siebie i moja corke.
Moj ojciec jest calkiem dobrym dziadkiem, ale niestety juz widze male symptomy
alarmujace mnie.
Kiedy tylko mala bedzie troche starsza i bedzie miec wlasne zdanie, ktore bedzie
mozna traktowac "powaznie" odtraci ja. I bedzie jaj wmawial, ze nie ma wlasnego
zdania tylko ja ja napuszczam czy cos w tym stylu.

Wlasne zdanie na dowolny temat wyrazone nawet najdelikatniej jest dla mojego
ojca zamachem na niego samego. Nawet jesli na przyklad dotyczy roznicy odczuc na
temat pogody lub innego niewinnego tematu.

A ja uswiadomiwszy to sobie naprawde, po raz pierwszy w zyciu obserwuje wyrazne
zmniejszenie agresji ukierunkowanej na siebie i zlych reakcji. I wyrazne
zmniejszenie napiecia.
I oby mi tak zostalo.

[mskaiq]

Jesli chodzi o Twoja Corke to Ona moze go zmienic, milosc do Niej moze dokonac
tego co nie udalo sie Tobie ani Twoim bliskim. Mnie zmienila milosc, wszystko,
moje pojecie swiata, zycie.
Ciebie tez zmienia milosc, kiedy jestes pod jej wplywem szukasz kontaktow z
Ojcem, czujesz ze Go kochasz, chcesz Mu wybaczyc i pomoc. On potrzebuje pomocy,
ta jego sila jest oparta na strachu, nie potrafi sie jemu oprzec.
Serdeczne pozdrowienia.

[kwiatek.anyzku]

Mskaiq, moje corka nie moze go zmienic. Nikt nie moze. To nierealne. Zeby kogos
kochac trzeba najpierw kochac siebie. Teorie teoriami ale w praktyce jest
zupelnie inaczej. Ja pisze o swoim konkretnym przypadku, znanym mi na wylot i
uwierz mi ze wiem co mowie.

Poza tym, nie wiesz, ze zeby komus pomoc, ta osoba musi tego chciec?
Nie pomozesz narkomanowi, ktory nie che ptrzestac cpac, ani alkoholikowi ktory
nie chce przestac pic.
A cala milosc z jaka wyjdziesz na dloni do tej osoby zostanie wdeptana w bloto z
wprostproporcjonalnym ladunkiem jaki zawierala.

Najlepsze co moglabym zrobic to odseparowac sie calkowicie od ojca.
I tyle.
I ubolewam, ze chwilowo nie moge tego uczynic.

[mskaiq]

Moj Syn byl narkomanem, byl agresywny, nie do zniesienia. Ilez razy chcialem Mu
powiedziec aby sie wyniosl z domu, nie respektowal nikogo, terroryzowal. Nie
wyrzucilem Go z domu. Nie mialem zadnej nadziei ze sie zmieni to byla
beznadziejna sprawa ale postanowilem ze jesli ma zginac to niech ma wlasny kat,
jedzenie, czysta posciel i ubranie.
Jednego dnia wywalil z domu Swoich kolegow i przestal brac narkotyki. Akurat
byl to czas wakacji, pojechalismy wtedy nad Ocean i rozmawialismy, po raz
pierwszy od paru lat. Byl znow dzieckiem, chcial sie przytulic, potrzebowal
wiele milosci to byl strasznie trudny czas dla Niego.
Moj Syn juz nie jest narkomanem, jest mlodym pelnym optimizmu i radosci
czlowiekiem.
Wiem ze gdybym wyrzucil Go z domu, zginalby, bo nie mialby nic do czego moglby
wrocic, zostalby sam ze Swoimi problemami.
Serdeczne pozdrowienia.

[kwiatek.anyzku]

To bardzo chwalebne. Gratuluje ze Ci sie udalo wygrac miloscia.
Jednak widze pewna roznice. Narkotyki sa ucieczka, namiastka czegos. Do pewnego
momentu wolaniem o pomoc.
Poza tym, jesli ktos bierze to wszytsko wskazuje na to, ze jest to "wina"
rodzicow. Wiec to logiczne ze rodzice moga to odwrocic lub z tym wygrac.
Poza tym, to Twoj syn podjal dezycje. Piszesz, ze jednego dnia wywalil swoich
kolegow.

Ja nie moge odwrocic 72 lat zycia mojego ojca i nauczyc go byc dobrym
czlowiekiem- chocbym nie wiem co zrobila. Chciaz bardzo dlugo sie ludzilam, ze
moge.
Nie zawsze mozna pomoc. Nie zawsze.
Jedyne co ja moge zrobic to pomoc sobie i mojej corce. Wychowac ja w milosci i
szacunku. I izolowac od toksycznych sytuacji. Co tez staram sie czynic.

Krsnamurti powiedzial ze "gdybysmy naprawde kochali swoje dzieci na swiecie nie
byloby wojen". I mysle, ze to swieta prawda. Czlowiek ktory wyrasta w poczuciu
szacunku, milosci, akceptacji i zrozumienia nie czuje potrzeby by robic sobie
lub innym krzywde.

[mskaiq]

Narkomania nie jest wina rodzicow, moj Syn chodzil do dobrej prywatnej szkoly i
tam spotkal kolegow ktorzy Go wciagneli. Najczestsza przyczyna narkomani jest
ciekawosc. To nie jest ucieczka przed problemami to raczej zabawa, narkotyki
przynosza sensacje a pozniej wciagaja i wtedy trudno sie tego pozbyc.
Czesto w zyciu dzieja sie rzeczy bez przyczyny, zbieg okolicznosci, glupota,
ciekawosc, nie ma winnych. Mysle ze nie sposob jest ochronic wlasne dziecko,
zawsze moze pojawic sie sytuacja ktorej nie mozna przewidziec czy zapobiec.
Codziennie odwozilem i odbieralem moje dzieci ze szkoly, mimo to nie bylem w
stanie zapobiec narkomani. Jedyny pewny sposob to calkowita izolacja dzieci od
swiata ale to nie ma sensu.
To dziecko musi umiec sie bronic, rozumiec co jest wazne a co nie i jak
wybierac. Izolujac dziecko od trudnych spraw nie pomagamy. Im wiecej dziecko
rozumie tym lepiej dla Niego. Jesli chodzi o milosc do dzieci to musi byc ona
madra, czesto milosc potrafi byc slepa i wtedy przynosi bardzo wiele szkody.
Napisalas w poprzednim poscie ze bez pokochania siebie nie mozna kochac innych.
Mysle ze to nie jest prawda, czesto zdarza sie ze ktos kto nie kocha siebie ale
potrafi pokochac inna osobe. To jest ta nadzieja na zmiane, ale trzeba dac
szanse, kiedy odbierzesz nie bedzie zmiany.
Serdeczne pozdrowienia.

[konwalia1234]

Pare uwag nt. dotychczasowych postow.
Kwiatku, dobrze, ze juz jestes na nogach :) Czyzby pierzynka pomogla? :P
A na bardziej serio: z Twojego opisu wyglada, ze Twoj problem rodzinny jest
nieco podobny do mojego. I rownie nierozwiazywalny. Bo pewnych ludzi sie nie
zmieni, ba!, nawet nie zrozumie... Wiec masz racje, myslac o ratowaniu samej
siebie i swojej coreczki.
A swoja droga proponowana przez Ciebie odludna wyspa dla tego typu osob, dosc
predko by sie chyba zaludnila ;) Ja przynajmniej moge tam natychmiast kilka
osob podeslac ;)

Mskaiq: gratuluje rozwiazania problemow syna w tak korzystny sposob.
Z czy to przypisywac twoim werbalnym czarom, czy moze rozsadkowi syna, nie nam
oceniac...
Zapominasz jednak, ze sytuacja przez ciebie opisana jest odwrotna do
poruszanych tutaj problemow. Ty wystepujesz jako rodzic swgo syna, i wtedy i
wybaczanie, i milosc wobec wlasnej progenitury jest jak najbardziej na miejscu.
Spojrz jednak na nazwe tego forum: Dorosle *Dzieci* Alkoholikow /podkreslenie
moje/. Czyli zupelnie inny uklad i podzial rol. Nie dzwoni zaden dzwonek?
Czy mam ponownie objasniac, ze dziecko jest zalezne od swoich rodzicow, takze
emocjonalnie? Ze obowiazkiem rodzica jest to dziecko przeprowadzic w miare
bezpiecznie do stanu doroslosci? Rozwijajac go, a przynajmniej mu nie szkodzac?
Ze nawet w twoim pelnym milosci i wybaczania swiecie znajduja sie potwory,
ktorych ani nie zmienisz ani nawet nie oswoisz??
Otworz oczy i wyjdz ze swojej bajki....

Ponownie stwierdzam, ze z zarliwoscia neofity powtarzasz mechanicznie jak
automat, swa mantre o wybaczaniu /teraz wzbogacona o elementy milosci ;)/,
ktora ma sie nijak do rzeczywistosci. Brzmi to w dalszym ciagu dla mnie jak
nachalne trajkotanie sekciarzy. Albo, ze ktos ci placi za powtarzania w kolko i
na okraglo tego samego, niezaleznie od okolicznosci czy rozwoju dyskusji.
To zrob moze lepiej jawna reklame, jaka firme reprezentujesz i bedzie wtedy
wszystko jasne ;)

A wracajac do dyskusji: unikasz pytan, ktore m.in. ja postawilam konkretnie,
unikasz bezposredniej odpowiedzi do mnie, szukajac innych mniej lub bardziej
wdziecznych sluchaczy dla twych przewidywalnych tekstow. Pomijasz te glosy w
dyskusji, ktore nie potwierdzaja twego /?/ zdania, dobierajac sobie rozmowcow,
ktorzy sa mniej krytyczni. Dla mnie jest to potwierdzeniem tego, ze nie
potrafisz swego zdania obronic wobec krytyki,
I dlatego, drogi apostole wybaczania, milosci i bog /nomen omen ;)/ wie, jakich
jeszcze akrobacji werbalnych :)twoja mechaniczna mantra ma dla mnie jeszcze
mniejsza wartosc.

[kwiatek.anyzku]

Konwalio, nie do konca jestem na nogach. Dopadl mnie jakis kosmiczny wirus, mam
na raz objawy grypy, anginy, zapalenia krtani i spojowek. W necie sporo osob sie
na to skarzy :( Chociaz dzis juz mi troszke lepiej. Ale praktykuje Twoje rady :)
I chcialam Ci podziekowac za to co napisalas.
Wyrazilas wszytsko to, czego ja nie potrafilam/nie umialam/balam sie.

Mskaiq, nie wiem, skad pochodzi Twoja wiedza na temat naroktykow.
Nie czuje sie na silach, zeby przeprowadzic wywod, ale temat i jego mechanizmy
znam bardzo dobrze i zapewniam Cie, ze dziecko ktore ma poczucie bezpieczenstwa
psychicznego i ugruntowane poczucie wlasnej wartosci oraz ma wytyczone przez
rodzicow granice po narkotyki nie siegnie.
I mowienie, ze w domu bylo dobrze ale to koledzy sprowadzili na zla droge jest
niedorzeczne. Jesli ktos ma dobry kontakt ze swoim JA nie jest zewnatrz
sterowny. Nie ma takiej sily, ktora kazalaby mu sluchac kolegow.
Moj ojciec jest za to dokladnie takiego zdania jak Ty.
Pamietam jak bardzo czesto mawial, ze robie wszytsko pod wplywem kolezanek. Ze
kolezanki mna rzadza. Nie mam pojecai skad wyciagal takie wnioski. Czulam sie
wtedy potwornie bezsilna bo nie moglam udowodnic ojcu ze jest inaczej. On nie
chcial sie wysilic zeby to sprawdzic, uznal ze jego teoria jest jedyna sluszna.
Nie dawal mi prawa decydowac o sobie tylko wmawial, ze o wszuskim co robie
decyduja kolezanki. Tak jakbym ja nie maiala wlasnego rozumu. Byla to oczywiscie
wierutna bzdura. Na marginesie- zaowocowalo to tym, ze do tej pory nie dowierzam
w swoja moc sprawcza. Chociaz wiem,ze ja mam.
Owszem, z wieku nastu lat poczucie identyfikacji z grupa jest wazne ale jesli
ktos ma ugruntowane poczucie wlasnej wartosci, zadna grupa nie jest w stanie mu
zagrozic. A ze ciekawosc? Ja tez probowalam naroktykow. Sprobowalam, zaspokoilam
ciekawosc i tyle. Zanim sprobowalam, przeczytalam wszuyskio co bylo dostepne na
ten temat. I mimo mojego bardzo nadwotlonego poczucia wartsoci i bezpieczenstwa,
nie dalam sie w nie wciagnac, ani sobie ani namaiwiajacemu mnie kolezenstwu.

Przy okazji polecam Ci lekture: www.narkomania.gov.pl/broszura05.pdf
I gdybym chciala byc zlosliwa, powiedzialabym, ze jesli tak rozmawiales ze swoim
synem jak z nami, czyli wciaz powtarzajac swoja teorie i unikajac odpowiedzi na
niektore aspekty (vide post Konwalii) to nie dziwne...
Chwala Ci ze zdolales to odkrecic, naprawde takie cos zasluguje na duzy szacunek.
Niemniej nie zgadzam sie z Toba.

[konwalia1234]

Kwiatku, oj to niedobrze, ze jeszcze nie jest dobrze ze zdrowkiem :/ Ale mam
nadzieje, ze Ci szybko przejdzie, bo naprawde szkoda lata na chorowanie /nie
wiem, jak w PL, ale u nas sie wreszcie zaczelo dlugo oczekiwane lato :)/.
A mysle tez, ze Twoj obecny stres, o ktorym kilka razy pisalas wczesniej, tez
oslabia organizm i czyni go bardziej podatnym na obrzydliwe wirusidla...

Co do mego /i Twego :)/ postu: faktycznie sie jakos uzupelniamy :) Bo ja tez,
piszac do naszego Apostola ;) chcialam jeszcze dodac pare slow m.in. o
narkotykach i ''zlym wplywie kolegow''. Moj post stalby sie jednak wowczas
jeszcze dluzszy, zmniejszajac tym bardziej szanse na to, ze adresat by go w
ogole przeczytal ;)

A na bardziej powaznie - Twoj ojciec robinoy byl chyba ta sama sztampa, co moja
rodzina... Paradoksalne jest to, ze nawet mimo podobienstw i prawdopodobnego
zrozumienia sie, nie byliby sie w stanie ze soba dogadac, poniewaz kazda strona
bronilaby do upartego swego wlasnego nadwatlonego ego ;)

Moja nastolatkowa ucieczka z domu tlumaczona oczywiscie byla wplywem zlego
towarzystwa ;) Tak jakby istniejace w zamknietych czterech scianach patologie
nie istnialy w ogole ergo nie mialy wplywu na wszystkich uwiezionych w niej
aktorach, mnie wlaczajac...
A moja matka po dzis dzien potrafi komentowac dobor mych przyjaciolek ze szkoly
podstawowej /przypominam, ze mam doroslego syna, wiec mozesz sie domyslac, ze
bylo to *dosc* dawno temu ;)/. Szczegolnie jednej z nich, ktorej jedyna wada
bylo semickie pochodzenie.
Lub jeszcze do niedawna jej krucjaty do moich polskich przyjaciolek,
by ''Konwalia wreszcie pogodzila sie z siostra, bo ta Konwalia to taka
obrazalska nie wiadomo o co''. Smieszne? Tak! Zalosne? Tym bardziej. Budzace
jakokolwek empatie? Absolutnie nie! Co najwyzej radosc z faktu, ze opuscilam to
bagno wiele lat temu;) Ale spektakl jest i tak odnawiany podczas mych wizyt w
PL. Wiec rozumiem Twoja chec oddalenia sie od Twoich rodzinnych toksycznosci i
szkoda wielka, ze jak piszesz, nie jest to na razie mozliwe.

Pisalas o wychodzeniu z miloscia do ojca i jej brutalnym niszczeniu przez
niego.To klasyczna sytuacja walenie glowa w mur, z ktorej wynika jedynie
nabijanie coraz wiekszej ilosci guzow. I rosnaca frustaracja, calkowicie
zreszta zrozumiala. Plus bezsilnosc - a cala taka mieszanka nie stwarza
najmniejszych chocby podstaw do wybaczania...

Czytalam w Twoich innych postach, ze masz w ogole dosc skomplikowana aktualna
sytuacje. Mam jednak szczera nadzieje, ze - byc moze powolutku, ale skutecznie -
zacznie Ci sie ukladac.
I - absolutnie nie w ramach nieproszonych dobrych rad, ktorych ja sama
serdecznie nienawidze - moze bys jednak powrocila na silownie/fitness, gdy
wirus juz sobie pojdzie? Zawsze to jakis poczatek, a przynajmniej sposob na
pozbycie sie czesci napiec...

Pozdrawiam serdecznie i jak najrychlejszego ozdrowienia zycze :)
Konwalia

[januszek96]

Konwalio , Kwiatku imponujecie mi ! :-) Msqite przestał pisać regułkami i trochę
się wyjaśniło. To potwierdza tezę o wybaczeniu innym , aby i mi wybaczono. Ma to
znaczenie przy błędach o mniejszym znaczeniu gatunkowym. Ale nie w przypadku
DDA. Niszczenie dziecka to zbrodnia ! Takich zbrodni się nie wybacza ,tylko
potępia ! Tylko jednoznaczne potępienie , może przerwać ten dramat pokoleń !

[januszek96]

>> Codziennie odwozilem i odbieralem moje dzieci ze szkoly, mimo to nie bylem w
stanie zapobiec narkomani << Może właśnie dlatego ...... Często tzw. miłość
rodzicielska przeradza się w nadopiekuńczość , która jest niczym innym jak
przejawem nadmiernej kontroli , wtedy w kontrolowanym dziecku pojawia się
wszechobecny strach , przecież odnosi wrażenie , ze wszystkie sfery jego życia
są kontrolowane przez rodzica .....który wręcz twierdzi - Ja nawet wiem , co ty
myślisz ! Przerabiałem to z moją matką ...... naturalnym odruchem była
ucieczka. Ja uciekałem coraz dalej w świat fantazji , potem w alkohol....

[jazz-use1]

przeczytawszy parę postów z tego wątku, stwierrdzam co następuje:
wybaczyć? "NEVER"

ostatnio się złąpałem na tym, że zacząłem swoją - tfu - matkę usprawiedliwiać.
aż mi sie niedobrze zrobiło. jeśli mam zacąć od wybaczenia sobie, to nie, ja to pieprzę - wybaczenie sobie błędów postrzegam jako przyzwolenie na popełnianie ich w przyszłości.
wybaczyć matce? - NEVER!!!! gówno mnie to obchodzi, czy miałą w domu sranie, czy też nie.ja bynajmniej nie zamierzam sobie z teog powodu dawać fory. było kiepsko ? trudno, bierz, jezus, dupe w troki i weź się za siebie.a na bilanse przyjdzie czas później.

[mskaiq]

Zawsze istnieja dwa rozwiazania. Mozna wybaczyc i zapomiec a mozna pamietac i
nie zapominac. Jest to wybor pomiedzy miloscia a nienawiscia. Mozna nie chciec
rozumiec najblizszych osob, mozna powiedziec ze nigdy nie wybacze matce ani
ojcu bo wybieram nienawisc bo to jest lepsza droga.
Zawsze w zyciu stajemy przed wyborem, ja wybieram wybaczenie bo wtedy pozbywam
sie nienawisci, znika zla pamiec, zyje dobrymi wspomieniami, nie mam nic co
wywoluje we mnie zlosc i niechec.
Nie chce aby moje zycie obciazala przeszlosc, mozna sie jej pozbyc a mozna nia
z zyc. Wybaczajac pozbywam sie zych mysli, zlosci, nienawisci i przeszlosci
zyje przyszloscia ktorej nic nie obciaza.
Serdeczne pozdrowienia.

[kwiatek.anyzku]

To co napisales brzmi jak definicja wypierania a nie wybaczania.

[avventura]

"Jedną z najbardziej niebezpiecznych rzeczy związanych z przebaczeniem jest to,
ze hamuje ono zdolność uwolnienia powstrzymywanych, stłumionych emocji. W jaki
bowiem sposób mozesz wyrazić swoją złość na rodzica, któremu juz wybaczyłeś?
Odpowiedzialnością można obarczyć albo ludzi, którzy Cię zranili, albo tez
siebie samego. Ktoś musi być odpowiedzialny. A zatem mozesz wybaczyć swoim
rodzicom i dojść do tego, ze bardziej znienawidzisz siebie." (..)

"Ludzie mogą przebaczyć toksycznym rodzicom, ale powinno to stanowić
uwieńczenie, a nie poczatek ich emocjonalnego oczyszczenia. Ludzie potrzebują
wściekania się o to , co im sie przydarzyło. Potrzeba im rozpaczania nad tym,
ze nie zaznali miłości rodzicielskiej, o którą tak zabiegali. Muszą zaprzestać
pomniejszania i niedoceniania krzywd jakie im wyrzadzono." (...)

"W tym momencie mozesz pomysleć i ma to swoje uzasadnienie, że jeśli nie
przebaczysz swoim rodzicom, to będziesz trwał w zacieciu i złości przez resztę
twojego życia. W rzeczysistości jest zupełnie odwrotnie. Przez lata praktyki
przekonałam się, że emocjonalny i umysłowy spokój przychodzi w rezultacie
uwolnienia się od kontroli toksycznych rodziców, bez konieczności przebaczania
im. Uwolnienie pojawi się wówczas, gdy doświadczysz uczucia urazy i żalu gdy
przerzucisz całą odpowiedzialność na barki rodziców, czyli tam gdzie
rzeczywiście powinna spoczywać."


I na koniec jeszcze to z czym mam chyba największy problem.... i myślę, że
wszystkie DDD własnie z tym sie borykają:
"Musisz uwolnić sie od odpowiedzialności za bolesne doznania twojego
dzieciństwa i obraczyć odpowiedzialnością za nie kogo należy."

Niby to proste i oczywiste....
jestem świadoma, że moje dzieciństwo i ogólnie relacje z rodzicami po dziś
dzień są i były krzywdzące dla mnie w wielkim stopniu...
tylko kurde jak to zrobić, żeby w końcu przestać się zadręczać swoimi myślami i
wygnać z siebie tego krytyka, rodzica, który siedzi w głowie... jak naprawdę
sprawić, żeby to skrzywdzone dziecko we mnie czuło się zawsze pewnie,
bezpiecznie i kochane?
na pewno się da:) tylko potrzebny czas i praca...

pozdrawiam wszystkich!

Cytaty pochodzą z książki Susan Forward pt."Toksyczni Rodzice".

[mskaiq]

Mysle ze bez przebaczenia ciagle mamy te emocje, one nigdy nie odchodza bo nie
chcemy aby odeszly, chcemy panietac ze ludzie skrzywdzili nas. Kazda mysl o
przeszlosci wywoluje bol, zal, czesto zlosc albo placz.
Wybaczenie nie tlumi emocji bo po wybaczeniu nie ma ich. Nie ma zalu, bolu,
niecheci wiec nie ma niczego co mielibysmy tlumic. Wewnetrzny krytyk nie
pracuje bo nie moze dzialac przeciwko Tobie, pozbylas sie przyczyny, nie moze
wywolac w Tobie zalu bo go nie ma. Wewnetrzny krytyk moze dzialac tylko kiedy
reagujemy na negatywne emocje, kiedy tego nie robimy nic nie moze wwolac bolu
czy zalu. Wtedy jestes wolna.
Serdeczne pozdrowienia.

[jazz-use1]

nie, stary, ja tego nie kupuję.szanuję twój punkt widzenia, ale uważam, że to są duby smalone:)

to tak jak z tym nadstawianiem drugiego policzka. niby ok, jesteśmy dobrzy, miłosierni, ale życie jakie jest taakie jest, i w naszym społeczeństwie tak się nie da., jak zobaczą, że nie oddajesz, to dostaniesz jeszcze większy wpierdol...dowodem na to są nasze doznania z dzieciństwa.
nigdy nie wybaczę matce, że taki piekło mi zgfotowała i mam to w dupie, czy dzięki temu czuję się lepiej, czy nie...nie gotuję sięz tą nienawiścią, nie duszę się w sobie z tego powodu, mam ważniejsze rzeczy na głowie, ale jej nienawidzę
i dobrze mi z tym

i mam nadzieję, że kiedyś dane mi będzie się zemścić.....jakiś czas temu, musiałem ją wysłać do izby wytrzeźwień...jak ją, płaczącą policja odprowadzała, to jedyne co pomyślałem to "dobrze ci tak, suko"

zajebiście sięczułem....

[kwiatek.anyzku]

"Toksyczni rodzice" Susan Forward cytowani przez Avventure to najlepsza i
najbardziej pomocna ksiazka dla wszystkich DD.
Wlasciwie mnie uratowala i byla moim kamieniem milowym w pracy nad soba.

Wlasnie przymierzam sie do przeczytania kolejny raz.
Polecam bardzo bardzo wszystkim, ktorzy jeszcze nie czytali.

[januszek96]

To o czym pisze Msquit , to faktycznie wygląda jak wypieranie emocji.... Ja już
to przerabiałem od wczesnego dzieciństwa.Wypierałem w głąb siebie zranione
emocje.... Próbowałem zapomieć ? !! .....No i zapominałem , tak zapominałem , że
dzisiaj mam trudnosci z wydobyciem tego ....a wydobyć muszę , bo to boli ,
zawsze bolało .....i będzie boleć , jeśli tego nie wydobędę , nie potepie......
Przeciez mi wmawiano , że krzywdzą mnie w dla mojego dobra ! Boże ! Co za absurd
! ...... znęcać się nad małym dzieckiem w imie jakiegos "dobra" .... I to
powiedzenie funkcjonuje w społeczęństwie ....i co ciekawe ma się dobrze !
Wydobędę te wszystkie krzywdy ,wykrzyczę , wypłaczę (bo nie miałem takiego
prawa) obejrzę je i spróbuje wyrzucić ........Potem dowartościuję się , pozbędę
się wszechobecnego lęku ,spróbuję się polubić ....zrobię jeszcze całą mase
rzeczy dla siebie ....... a na sam koniec pomyslę o wybaczeniu. PS Msguit
robisz fajną rzecz na forum , działasz na zasadzie kontrastu i dzięki temu można
zwrócic uwagę na problem wybaczania. Dzięki ! Serdecznie pozdrawiam ;-))

[januszek96]

Mskaiq ....o tak miałem napisać , sorry ..... nie możesz miec łatwiejszego nicku
? np. Mietek albo Jurek ?

[kwiatek.anyzku]

Januszek, moze Twoje przeksztalcenie nicka Mskaiqa ma uzasadnienie we
freudowskich czynnosciach pomylkowych? :D
Mcquit mozna przetlumaczyc (w wolnym tlumaczeniu)jak Pan Schodzacy Ze Sceny :)

[konwalia1234]

Mosquito /=komar/, czyli kolejna freudowska pomylka ;)
Bo lata po tym i innych forach, brzeczy nieznosnie, odgonic sie go nie da, a i
dyskusji z nim zadnej nie ma :) A i w tym brzeczeniu zadnej logiki nie ma ani
chociazby pozornej koherencji ;)
Mskaiq - ponownie robisz uniki, nie odpowiadasz na zarzuty czy punkty widzenia,
ktore burzylyby twoje brzeczenie ;) /vide post Kwiatka o narkomanii czy moje,
gdzie zadawalam pytania bezposrednio tobie/. Lek przed dysonansem poznawczym?
Poczytaj sobie teorie L. Festingera, to bedziesz wiedzial, o co chodzi, a moze
i sie przy okazji czegos nowego nauczysz ;)
I swoje wlasne wypowiedzi zmieniasz jak damy rekawiczki, a niektorzy panowie
gatki :) Raz dajesz dziecku prawo do przezywania zalu, a nawet obrony, za
chwile mu to prawo odbierasz. Raz rozumiesz poczucie zalu czy nawet nienawisci,
za chwile kazesz je wypierac. Zdecyduj sie, o co ci chodzi, jesli w ogole sam
to wiesz. Bo poki co szafujesz nas typowa ''salata slowna'', werbalna Niagara,
wodolejstwem jesli wolisz. Bo slow w tym duzo, a tresci zadnej.
Stoisz jak bezzebny starzec mamroczacy pod nosem swoje zdrowaski czy inne
woodoo ;) w kruchcie swiatyni milosci, wybaczania i paru innych bzdur, ktore
mowiac oglednie nie maja najmniejszego pokrycia w rzeczywistosci.
Nie czytasz wypowiedzi innych, nie starasz sie nawet zrozumiec tego bolu czy
uzasadnionej nienawisci do rodzicow, o ktorej pisze tu wiele osob.
Bawisz sie w nieproszonego Wujka Dobra Rada, ktory swoje rady bierze... no
wlasnie sama nie wiem skad.
Tak samo nie wiem, jakie wlasne problemy zalatwiasz sobie sam ta swoja
bezsensowna pisanina. Przekonananie o swej apostolskiej misji na tym swiecie?
Pranie mozgow innych? Oczyszczanie samego siebie z toksyn umyslowych i
emocjonalnych?
A zreszta who cares... ;)

[konwalia1234]

Oj, w ferworze zapomnialam sie zapytac, jak zdrowko? Chyba troszku lepiej,
skoro na forum zajrzalas?

[avventura]

"Ludzie mogą przebaczyć toksycznym rodzicom, ale powinno to stanowić
uwieńczenie, a nie poczatek ich emocjonalnego oczyszczenia."

przebaczyć byłoby idealnie, ale najpierw trzeba się ze wszystkim uporać,
potem przebaczyć!!!

to fakt, że im więcej coś wzbudza w nas emocji, im wiecej o czymś myślimy, im
bardziej chcemy to wyrzucic z pamięci itp... tym bardziej się z tym wiążemy...
to taki proces nałogowca:) ja tak mam z paleniem na pryzkład... im bardziej
chciałam rzucić tym więcej paliłam...:)

przebaczenie, tak...
ale w odpowiednim momencie, nie za wszelką cenę!!!

[konwalia1234]

Avventura, dzieki za cytaty :) I w ogole za podanie info, ze taka ksiazka
istnieje. Sprobuje poszukac, czy maja tez przetlumaczona na narzecze kraju ;),
w ktorym mieszkam.
I zgadzam sie, ze ew. przebaczenie powinno byc uwienczeniem calego procesu, a
nie jego punktem wyjsciowym.
Pozdrawiam
Konwalia

[mskaiq]

Mysle Avventuro ze wybaczenie polega na pokonaniu wewnetrzego krytyka. Kiedy
probujesz przebaczyc wewnetrzny krytyk, przypomi Ci i wywola zal nad Soba.
Kiedy ulegniesz przestajesz myslec o wybaczeniu, czujesz sie skrzywdzona i to
dominuje.
Musisz pokonac ten zal, to trudna sprawa, wiele czasu zabralo mi pokonanie
mojego zalu. Najpierw nauczylem sie rozpoznawac kiedy przychodzi, pozniej
przygladalem sie jak mnie zalatwia, jak mu ulegam. Pozniej przestalem go
akceptowac, przestalem go sluchac.
Wewnetrzny krytyk potrafi rowniez wywolac nienawisc, jesli ja zaakcepyujesz to
wewnetrzny krytyk znow wygral.
Masz racje, najpierw trzeba się ze wszystkim uporać, potem przebaczyć!!! Na tym
polega wybaczenie, samo powiedzenie wybaczam nie zmienia niczego.

Konwalio1234 jesli stawiasz mi zarzuty to czy mozesz skopiowac to co napisalem
i przedstawic z czym sie nie zgadzasz albo nie rozumiesz.
Wtedy bede w stanie wyjasnic co mysle i jak pogodzioc jedna wypowiedz z
druga.

Jesli chodzi o zapomienie Januszek96 to wybaczenie nie polega na zapomieniu,
pamiec zawsze wraca a razem z nia emocje. Wybaczenie polega na pokonaniu tych
negatywnych emocji o ktorych piszesz. Twoj placz to zal, Twoj krzyk to
nienawisc i zlosc. Powoli przestaniesz ulegac temu, bedziesz wiedzial ze to
zal, zlosc czy bezsilnosc, ze trzeba sie tego pozbyc aby moc zyc tym co jest
przed Toba a nie tym co jest przeszloscia. Dzieki za dobre slowo !!!

Serdeczne pozdrowienia.

[avventura]

Mskaiq:)
zgadzam się...
zaakceptować to co się stało i iść do przodu...
ja osobiście wiem, że rodzice mnei kochali i kochają, na pewno jest tysiąc
powodów ich toksycznych zachowań i tego jak mnei krzywdzili i robią to nadal...
wybaczyć chyba umiem...
jestem tego bliska zwłaszcza jak nie muszę na nich patrzeć... wtedy mi
łatwiej... jeśli są obok wciąz nie potrafię normalnie reagować i mam o to
wielki żal DO SIEBIE!

ale co do tego wewnetrznego krytyka o którym pisałes też w innym poście
powyżej...
to nie znika wraz z przebaczeniem...
to schemat negatywnych myśli i zachowań....
to coś czego możemy się pozbyć tylko dłuuuga pracą...praktyką...
nie zniknie z dnia na dzień, nawet dzięki samej naszej samoświadmosci...
trudno z dnia na dzień odkrecić wieloletni trujący proces...
i nawet jeśli czuję, że wybaczyłam.... nie mogę uśpić czujności i stwierdzić,
że już jestem zdrowa....
uczucie żalu, nienawiści, skrzywdzenia... to dobre uczucia, bo moje...
mogę powiedzieć, że im wybaczyłam, ale ciąglę czuję żal i nie uważam, że to
źle... żal to normalna reakcja, która prowokuje mnei do tego by jeszcze
bardziej skupić się na moim wewnętrznym skrzywdzonym dziecku, by lepiej o niego
dbać, a tylko w ten sposób pewnego dnia przestanę się bać, będe wolna, ZDROWA
i pełna pozytywnych uczuć...
(czasem mi się wydaje, że już taka jestem:)

pozdrawiam serdecznie:)

[mskaiq]

Mysle ze nie powinnas miec zalu do Siebie ze nie potrafisz normalnie reagowac
na Swoich Rodzicow. Lepiej nie miec zalu do Siebie bo to automatycznie nastawia
Cie przeciwko Sobie.
Jesli chcesz zmienic Swoje zachowanie to zmienisz, wazne jest chciec, reszta
pojawi sie z czasem.
Piszesz ze uwazasz ze takie uczucia jak zal, nienawisc czy skrzywdzenie to
dobre uczucia. Kiedy pojawia sie u mnie zal nad soba bo ktos postapil nie tak w
stosunku do mnie, szczegolnie jesli jest to ktos bliski wtedy zaczyna sie
placz. Placze male dziecko we mnie. Za kazdym razem kiedy budze w sobie zal
wywoluje ten placz i bol.
Po co to robic, czy nie lepiej szukac tego co przynosi radosc i milosc. Kiedy
czuje sie skrzywdzony to wiem ze musze za wszelka cene uniknac zalu nad soba.
Jesli zaakceptuje zal to wywolam burze w sobie, moze trwac pare godzin, pare
dni albo nawet pare miesiecy.
Wtedy gotowy jestem biec na oslep, skrzywdzic sie, przeklinac zycie i jego
sens. Juz nie robie tego, zal nie ma nic do powiedzenia obecnie. Wewnetrzny
krytyk nie sprowokuje mnie w taki sposob. Nie akceptuje rowniez nienawisci, ta
nienawisc dosiega mnie pierwszego, wywoluje potezne emocje we mnie a nie siega
osoby przeciwko ktorej ja kieruje.
Serdeczne pozdrowienia.

[kwiatek.anyzku]

Zal trzeba przezyc, tak samo jak zalobe.
A nie go gdzies upychac i udawac ze go nie ma.
On nie znika ot tak sobie w eterze, kiedy sie go nie przezyje. Tylko tkwi w
srodku i zaburza caly uklad.
To jest warunkiem uzdrowienia. Przezyc emocje, ktore nie daja spokoju a potem
sie z nimi rozprawic ewentualnie.
Ale po co ja to pisze...

Konwalio- dzieki za pytanie o moje zdrowie.
Chyba dopiero dzis poczulam sie troche lepiej. Jakis dziwny wirus panuje w PL,
mnostwo ludzi sie na niego uskarza :(

[mskaiq]

Zal jest naszym wyborem, tak samo jak zlosc, strach, nienawisc czy milosc.
Jesli wybierasz zal to musisz go przezyc, jesli wybierasz go ciagle to zyjesz
nim ciagle. Wtedy nie ma spokoju, jest placz, pretensje do siebie czy do
innych.
Kiedy wybierasz milosc, wtedy pojawia sie pogodzenie i zycia bez napiec, wrogow
czy strachu.
Serdeczne pozdrowienia.

[kwiatek.anyzku]

Rece mi opadly.

[konwalia1234]

mskaiq napisał m. in. :
> Konwalio1234 jesli stawiasz mi zarzuty to czy mozesz skopiowac to co
napisalem i przedstawic z czym sie nie zgadzasz albo nie rozumiesz.
> Wtedy bede w stanie wyjasnic co mysle i jak pogodzioc jedna wypowiedz z
> druga.
*********
Mskaiq, ja za ciebie lekcji odrabiac nie bede. Zejdz ze swojej misjonarskiej
ambony, przestudiuj jeszcze raz uwaznie caly watek i - byc moze - sam zauwazysz
swa razaca niekonsekwencje w wypowiedziach. I byc moze doczytasz sie moich
pytan i stwierdzen odnosnie twoich wypowiedzi.
A moze nawet i zauwazysz odpowiedzi innych, ktorzy sie z toba nie zgadzaja, a
ktore z zasady omijasz, bo burza twoja monotematyczna wizje swiata ;)

A juz zupelnie na marginesie: twoje nieustanna krucjata na rzecz wybaczania i
milosci moze swiadczyc o tym, ze tobie samemu tej milosci i wybaczania nie dano.

Niezaleznie jednak od tego, nie wydaje mi sie, zebys kiedykolwiek mial
stycznosc z problemem DDA/DDD. Zlosliwie moglabym napisac, ze jesli, to byc
moze jedynie z ''tej drugiej strony''. Co mogloby wyjasniac twoja obsesje
potrzeby wybaczania i milosci, bo byc moze tobie akurat pewnych spraw nie
wybaczono...

[januszek96]

Czytając mskaiqa też mi przyszło na myśl , że pisząc te elaboraty o wybaczeniu ,
pragnie aby wybaczyć jemu !. W sumie prawie nie pisze nic o sobie , wspomniał
tylko o synu narkomanie..... Mikaiq może mieć obciążone sumienie i powinien
wziąść więszą odpowiedzialność za to co stało się w jego rodzinie........ PS A
teraz udaję się na forum dla detektywów - amatorów ;-D

[kawka74]

Nie - nie wybaczę i nie mam najmniejszego zamiaru prosić o wybaczenie, bo nie
ja jestem winna tej sytuacji. Nie polecę do mojego ojca z siekierą, porozmawiam
z nim uprzejmie, jeśli się spotkamy, ale nie mam zamiaru zapominać tego, co
robił. Niech sobie żyje i niech mu się wiedzie, ale daleko ode mnie.
To, czy komuś się zrobi lepiej, to sprawa indywidualna. Mnie z całą pewnością
lepiej się nie zrobi, bo nie po to pracowałam - i pracuję - ciężko nad
syndromem DDA, żeby teraz znów stać się miłosierną córką sprzątającą pod
dywanik cały bajzel po ojcu alkoholiku.
Ale jeśli ktoś w wybaczeniu odnajdzie spokój, to dobrze.

czy to forum DDA?

[jazz-use1]

czy sesja akademicka?

[konwalia1234]

Jazz, nie bardzo rozumiem skad Twoje pytanie...
Rozmowa dotyczy jak najbardziej DDA/DDD i problemow z tym zwiazanych.
A swoja droga moim zdaniem, lepiej, ze sie przerodzila w dyskusje bardziej
naukowa niz misjonarska propagande ;)

Pozdrawiam
Konwalia

[mskaiq]

Konwalia1234 moja potrzeba wybaczenia i milosci jest sposobem na to aby moc zyc
bez stresow, nie miec problemow, nie byc ranionym przez krzywde ktora ktos
probuje wyrzadzic. Nikt nie jest w stanie mnie skrzywdzic bo tylko ja moge
skrzywdzic siebie akceptujac zal, bol czy nienawisc. Ja tego nie robie, nie
budze w sobie uczuc ktore moga mnie ranic.
Jesli chodzi o to ze mi nie wyboczono. Mysle ze najwazniejsze jest to ze ja
potrafie sobie wybaczyc. Jesli ktos nie potrafi mi wybaczyc to nie jest moja
sprawa, ten ktos aby moc cieszyc sie zyciem musi nauczyc sie wybaczac.

Januszu96, jesli chodzi o obciazone sumienie, to wybaczenie uwalnia od
obciazonego sumienia. Znam wiele osob z obciazonym sumieniem ktorzy nie
potrafia wybaczyc sobie. Rezultatem jest wiele pretensji do siebie, brak
akceptacji siebie. Majac obciazone sumienie bardzo rzadko potrafimy naprawic
krzywde, po wybaczeniu sobie naprawienie krzywdy jest latwe.

Kawko74 jesli Twoje przezycia mlodosci nie budza w Tobie negatywnych emocji,
kiedy potrafisz sie smiac, cieszyc zyciem to wybaczylas. Nie musisz kochac
Swojego Ojca, nie musisz go spotykac, wazne jest to abys Ty nie cierpiala.
Serdeczne pozdrowienia.

[kawka74]

> Kawko74 jesli Twoje przezycia mlodosci nie budza w Tobie negatywnych emocji,
> kiedy potrafisz sie smiac, cieszyc zyciem to wybaczylas. Nie musisz kochac
> Swojego Ojca, nie musisz go spotykac, wazne jest to abys Ty nie cierpiala.
> Serdeczne pozdrowienia.
>
Jeśli wybaczenie ma być świadomym aktem odpuszczenia grzechów, to nic takiego
się nie wydarzyło. Jeśli ma wyglądać tak, jak piszesz, to pewnie i tak się
właśnie stało, tego nie wykluczam. pozdrawiam :)

[mskaiq]

W moim pojeciu wybaczenie Kawko74 nie ma nic wspolnego z grzechami. Wybaczenie
to pokonanie wewnetrznego krytyka ktory dziala przeciwko nam. Zwykle chodzi o
to aby nie dopuszczac zalu, nienawisci i zlosci.
Nie mozna dac sie prowokowac tym uczuciom bo prowadza do wybuchu, do
zniszczenia. Te uczucia przychodza razem ze wspomieniami, nie mozna wtedy
wybuchnac zalem, zloscia albo nienawiscia.
Trzeba przeczekac, te uczucia przejada same, bez wybuchu i bez bolu. Beda
wracaly ale jesli nie beda w stanie sprowokowac staja sie coraz slabsze. Z
czasem znikna calkowicie.
Serdeczne pozdrowienia.

[januszek96]

Pokrętne są ścieżki naszej komunikacji :-) A recepta na szczęśliwe życie jest
prosta ....... Pokochać siebie , a pokocha nas Świat , i unikać wrogów !.....
czy to naturalnych , czy etnicznych..... Pozdr.

[kawka74]

wiesz, ja jestem konstrukcja prosta. Nie wiem, czy mam wewnętrznego krytyka,
wewnętrzne dziecko czy inne ciała obce - mnie się zdaje, że jestem raczej spójną
osobowością. Do końca życia będę czuła żal do człowieka, który zatruł mi jakieś
22 lata, bo straty są nie do odrobienia. Będę sobie pozwalać na luksus złości,
bo mam do niego prawo. Niczego nie będę przeczekiwać ani tłumić w sobie, bo z
tego tylko wrzodów żołądka można dostać. Nie cierpię dlatego, że się złoszczę,
wściekam czy co tam innego - to są naturalne ludzkie uczucia, to jest część
mnie. Nie jestem posągiem Komandora, jestem żywym człowiekiem, który został
skrzywdzony i w związku z tym czuje to, co czuje, i nie ma z tego powodu
poczucia winy.
pozdrawiam

[mskaiq]

To nie ma znaczenia, czy mowimy o wewnetrznym krytyku, czy o krytycznych
myslach ktore pojawiaja sie w nas. Wazny jest proces, ludzie bardzo czesto
krytykuja siebie, z tego powodu mowi sie czesto o wewnetrznym krytyku.
Jesli chodzi o luksus zlosci to dla mnie to nie jest luksus. Zlosc to potezna
energia, czujesz ja kiedy wybucha, cale cialo to czuje.
Piszesz ze kiedy nie dopuszcze do wybuchu to mozesz dostac wrzodow zoladka, ale
od czego? Od tego ze jestes spokojna, ze wygasilas negatywne emocje?
Serdeczne pozdrowienia.

[kwiatek.anyzku]

Tan watek zaczyna miec dzialanie terepeutyczne.
Zaczyna podnosic moje niskie cisnienie :-D

DDD

[konwalia1234]

Kwiatku :) Tobie cisnienie sie podnioslo, a za to watek opadl ;)
Ale tyle dobrego z tego wyszlo, ze nasz Apostol, Kaznodzieja, Misjonarz - you
name it ;) - zamilkl takze :) :)

A na bardziej powaznie: cieszy mnie, ze tak wiele osob sie w tym watku
wypowiedzialo. I bardzo im dziekuje za udzial w tej nielatwej dyskusji.

Pozdrawiam
Konwalia

[coffee1]

Widzę, że problem wybaczania spowodował na forum prawdziwą lawinę wypowiedzi i
choć już na ten temat zostało dużo napisane, postanowiłam dodać trochę swoich
spostrzeżeń, bo teraz dla mnie sprawa jest bardzo aktualna.
Kawka napisała o „luksusie złości”. Mój Boże, dla mnie to towar tak samo
niedostępny jak wysadzany diamentami zegarek z najnowszej kolekcji Diora.
Oczywiście myślę o złości na rodziców za to, co mi zrobili. Nawet gdy pojawia
się we mnie uczucie wściekłości i gdy potrafię sprecyzować moje żale i
wypowiedzieć na głos skargę, to natychmiast słyszę w głowie usprawiedliwienia
dla moich rodziców i wtedy wiem, że krzywdzili mnie, bo nie umieli inaczej, bo
przecież chcieli mojego dobra…. Jakie to żałosne!
Wcale nie chcę im wybaczyć tego, że pomimo trzydziestu lat na karku, ciągle
jestem wystraszoną, niepewną siebie dziewczynką. Nie wybaczę im tego, że nie
potrafię zbudować dobrego, mądrego związku. Nie zapomnę, że to im zawdzięczam
poczucie niższości, kompleksy i ocenianie innych po pozorach.
Czy można wybaczyć ojcu, który jest chory z nienawiści do całego świata? Ten
przegrany frustrat, niespełniony artysta, a przede wszystkim tyran, który umie
tylko wymagać i uważa, że inni żyją tylko po to, aby spełniać jego zachcianki,
podporządkował sobie matkę, a mnie uważał za piąte koło u wozu i wcale nie krył
się z opinią, że jestem taka beznadziejna, że przynoszę mu wstyd i
rozczarowanie.
To przez nich postawiłam sobie poprzeczkę tak wysoko, że nie sięgam do niej
czubkiem głowy. To ich wina, że wiecznie oskarżam się o wszystko i ciągle
uważam, że jestem nie dość dobra.
W pracy odnoszę sukcesy, tu zależy ode mnie bardzo wiele rzeczy. To przecież
efekty mojej pracy zmieniły oblicze firmy, w której pracuję. Awansowałam,
zajmuję stanowisko, o którym nie śmiałam marzyć (bo przecież na nie nie
zasługuję). Mimo to bez przerwy czuję niedosyt, mam wrażenie, ze robię za mało,
nie tak, a w głowie słyszę głos ojca, że jestem beznadziejna i nie mam prawa
wysuwać żadnych żądań.
Jak wybaczyć rodzicom, że wychowali taką emocjonalną kalekę jak ja?

[kawka74]

W przypadku DDA zdarza się często, że złość jest towarem deficytowym, zresztą
dlatego nazwałam ją luksusem. W chwili pojawienia się złości niemal natychmiast
uruchamia się automat, który wypluwa z siebie kolejne usprawiedliwienia dla
rodzica i oskarżenia wobec siebie, odbierając nam prawo do wściekania się. Mam
wrażenie, że złość jest w tym przypadku dobrym objawem, bo pozwalam sobie
wreszcie się wściec na kogoś, kogo do tej pory tylko się usprawiedliwiało. Bo to
oznacza, że wreszcie się przestało szukać winy w sobie.

[coffee1]

Kawko, święte słowa. Uczę się złościć, bo inaczej chyba pęknę. Dotychczas
potrafiłam się wściekać na męża, krzyczeć na dziecko, ale w kontaktach z
rodzicami, czy na przykład przełożonymi pozostawałam potulna i pokorna, a
przejawy wszelkiego buntu nie przechodziły mi przez gardło. Coś tam najwyżej
próbowałam mamrotać, albo złość obracać w żart. Byłam mistrzem tłumienia emocji
i uciekania od uczuć.
Dopiero niedawno zdołałam nazwać zarzuty wobec ojca i matki. Wczoraj jechałam
samochodem i gadałam sama do siebie (pewnie inni kierowcy myśleli, ze mam zestaw
głośnomówiący ;)). W pewnej chwili spostrzegłam, że wypowiadam słowa, które
powinien usłyszeć mój ojciec. Nawrzeszczałam na niego, powiedziałam, wszystko, o
czym nie miałam odwagi nawet myśleć w jego obecności.
Cóż z tego, jeśli jeszcze nadal boję się wziąć telefon, zadzwonić do niego i to
wszystko powiedzieć?
Może to po prostu kolejny etap wtajemniczenia?

[mskaiq]

To ze jestes wystraszona, niepewna Siebie dziewczynka to dlatego ze nie chcesz
wybaczyc. To ze nie potrafisz zbudowac dobrego i madrego zwiazku bierze sie ze
jest w Tobie zlosc ktora psuje wszystko. Zyjesz tym co sie wydarzylo w
przeszlosci, nie chcesz zapomiec i rozpoczac od nowa tak jakby nic sie nie
wydarzylo w przeszlosci.
Ja zapominam, nie pozwalam aby przeszlosc psula mi moje zycie, zeby dzialanie
innych ludzi decydowalo o moim samopoczuciu czy zyciu.
Wszystko co przezylas skonczylo sie, to Twoj zal, poczucie krzywdy odnawia
przeszlosc od nowa w Tobie. To bedzie trwalo tak dlugo az pozwolisz temu
odejsc, jesli nie pozwolisz bedzie do konca. Ta rana bedzie sie saczyla a kazde
Twoje niepowodzenie bedzie powiekszalo ten bol do rozmiarow trudnych do
zniesienia, bedzie wracalo depresja.
Serdeczne pozdrowienia.

[coffee1]

Całe szczęście, że jest we mnie w końcu ta złość, którą przez tyle lat tłumiłam.
Zyję przeszłością? Chyba żarty sobie robisz! Do dnia dzisiejszego mój ojciec
uważa mnie za zero, odbiera mi poczucie godności i dopóki będę na to pozwalać -
to znaczy w milczeniu przyjmować wszystko, co on robi i mówi, będę się męczyć.
Rana będzie się sączyła dopóki nie usunę chorych nici, które wiążą mnie z
rodzicami. To nie oznacza, że zerwę z nimi konktakty. One będą, ale na innych
warunkach. Takich, które pasują tez mnie.
Może wtedy będę w stanie pomysleć o wybaczaniu. Wpierw muszę przeboleć poczucie
cholernej krzywdy i żadne misjonarskie kazania tu nie pomogą.
W każdym razie dzięki za radę.

[mskaiq]

Jakie to ma znaczenie dla Ciebie ze Twoj Ojciec uwaza Cie za zero. To Jego
problem, nie jestes zerem i liczy sie to co Ty myslisz a nie inna osoba.
Nikt nie jest w stanie odebrac mi godnosci bo godnosc jest we mnie, nie znika
kiedy ktos probuje mi ja odebrac.
Wiele razy probowano odebrac mi moja godnosc, nikt tego nie dokonal bo nie
pozwolilem na to, tylko ja jestem w stanie ja sobie odebrac, nikt inny.
Po co mam przezywac zlosc, potrafi ona wywolywac wiele zla we mnie. Dlaczego
mam siebie karac za to ze ktos inny uwaza mnie za zero.
Serdeczne pozdrowienia.

[coffee1]

Nie żyję na księżycu, oderwana od korzeni, sama jedna w próżni. Zostałam
ukształtowana przez ludzi, którzy towarzyszyli mi od początku życia. To oni
mieli wpływ na to, jak odbierałam świat w pierwszych miesiącach życia i
później. To ich opinie były dla mnie wyznacznikiem wartości życiowych, zanim
nauczyłam się kształtować i wypowiadać własne zdanie. Nie było dobrych wrózek
na moich chrzcinach, które by obdarowały mnie cudownymi podarunkami: pewnością
siebie, powodzeniem, pogodą ducha i wiarą we własne możliwości.
Mogę mieć o sobie jak najlepsze zdanie, odnosić fantastyczne sukcesy zawodowe,
być postrzegana przez innych jako atrakcyjna i mądra kobieta. Cóż z tego, jesli
w moim zyciu zabrakło serca rodziców i skutki tego odczuwam do dzisiaj.
To wszystko co napisałam w poprzednich postach miało ogromny wpływ na to, jak
czuję się teraz. Gdyby to co radzisz, było takie łatwe, to na cholerę by
istniały grupy wsparcia dla DDA? To forum byłoby nie potrzebne, bo po prostu
wszyscy byśmy uznali, że jesteśmy świetni, a to co było w przeszłości, nie ma
żadnego znaczenia i koniec.
Być moze nadejdzie taki moment, gdy odzyskam pewnośc siebie i wtedy z całą
odpowiedzialnością powiem: a niech ojciec mówi o mnie, co tylko chce, ja uważam
inaczej.
Ale do tego jeszcze daleka droga. W tej chwili nie widać nawet światełka w
tunelu ;)

[konwalia1234]

Mscaiq, ja naprawde nie rozumiem, dlaczego ty wciaz z uporem godnym lepszej
sprawy, klepiesz w kolko jedno i to samo.
Sterowac mozna dzialaniem racjonalnym, czyli myslami. Emocje, z racji swej
natury sa niesterowalne. I nie da sie ich ot tak wylaczyc /lub wlaczyc/
naciskajac na odpowiedni przycisk. Powtarzam sie w tej chwili, bo wiem, ze
pisalam o tym wczesniej, ale posty niepasujace do twojej bajkowej wizji swiata
masz zwyczaj omijac. Wiec tego prawdopodobnie rowniez nie przeczytales
wczesniej.

Pisalam ci tez wczesniej, ze wg mnie nie masz najmniejszych doswiadczen z
problematyka DDA/DDD, co wyziera z kazdego twego postu. I dlatego twoje rady,
sa krotko i zwiezle mowiac o kant d..py potluc. Z maniackim uporem dajesz dobre
rady, nie majac minimalnego pojecia o czym pisza uczestnicy tego forum, a nawet
nie zadajac sobie trudu, by ich posty przeczytac i zrozumiec. By wczuc sie w
ten bol, a czasem nawet i rozpacz, jaka tkwi w ich wypowiedziach.

Wiec tym razem dobra rada ode mnie, nawet porozbijana na podpunkty dla wiekszej
przejrzystosci:
1. Przeczytaj sobie uwaznie posty w tym watku i nie tylko, na calym forum dla
DDA.
2. Wlacz swoja empatie, o ile takowa posiadasz /bo na mnie robisz wrazenie
zaprogramowanego robota/.
3. I jesli juz koniecznie i absolutnie MUSISZ jakiekolwiek rady komukolwiek
dawac, to dla odmiany, zmodyfikuj je, by byly adekwatne do problemow, o ktorych
sie tutaj pisze.
4. A jesli nie potrafisz, to wymysl moze jakis inny sposob zalatwiania swoich
wlasnych problemow.
Bo mi to twoje ''dobroradziejstwo'' wyglada na to, ze w sumie nie interesuja
cie problemy tu piszacych, a jedynie jakies wlasne problemy, ktore sobie chcesz
przepracowac/odreagowac poprzez ''uszczesliwianie'' swiata, a zarazem nieco w
sumie niebezpieczna wiara we wlasna Sluszna i Jedyna Racje.

[kawka74]

No pewnie, odcięcie się od własnych rodziców jest najprostszą rzeczą świata.
Klik! i już nie jest istotne, że ojciec jest taki, a matka mówi o mnie to i to.
Na brak godności osobistej, samoakceptacji i poczucia własnej wartości nie mogę
narzekać, mimo to pozwalam sobie się złościć.
Popełniasz jeden podstawowy błąd - usiłujesz wmówić ludziom, że pewne ich
uczucia są złe. Tak, weźmy się za rączki, kochajmy się, wybaczajmy i pocałujmy
się na zgodę, a wszystko to, co mamy za sobą, jest doprawdy nieistotne. W ten
sposób umniejszasz i lekceważysz to piekiełko, które DDA mają za sobą albo
właśnie w nim są.
Zresztą... w tym gadaniu o wybaczaniu i złych uczuciach czuję jakieś drugie dno.
Jaką pieczeń chcesz upiec przy tym ogniu...?

[mskaiq]

Napisalas Coffee1
>Mogę mieć o sobie jak najlepsze zdanie, odnosić fantastyczne sukcesy zawodowe,
>być postrzegana przez innych jako atrakcyjna i mądra kobieta. Cóż z tego,
>jesli w moim zyciu zabrakło serca rodziców i skutki tego odczuwam do dzisiaj.
Czy masz dla Siebie serce, czy potrafisz byc dobra i wyrozumiala dla Siebie.
Rodzice nie potrafili okazac serca ani Tobie ani Sobie ale dlaczego Ty robisz
to samo w stosunku do Siebie.
Nie jest latwo zmienic ale mozna to zrobic, trzeba probowac. Aby to moglo sie
udac trzeba zrozumiec czym jest zal, zlosc i milosc.

Kawka74 napisala
>Popełniasz jeden podstawowy błąd - usiłujesz wmówić ludziom, że pewne ich
>uczucia są złe. Tak, weźmy się za rączki, kochajmy się, wybaczajmy i pocałujmy
>się na zgodę, a wszystko to, co mamy za sobą, jest doprawdy nieistotne. W ten
>sposób umniejszasz i lekceważysz to piekiełko, które DDA mają za sobą albo
>właśnie w nim są.
To prawda umiejszam to pieklo, tylko w ten sposob moze zniknac. Jesli dolewasz
do niego ciagle oliwy, pali coraz mocniej i robisz to Sama. Dlaczego jestes
przeciwko Sobie ?
Serdeczne pozdrowienia.

[kawka74]

> Kawka74 napisala
> >Popełniasz jeden podstawowy błąd - usiłujesz wmówić ludziom, że pewne ich
> >uczucia są złe. Tak, weźmy się za rączki, kochajmy się, wybaczajmy i pocał
> ujmy
> >się na zgodę, a wszystko to, co mamy za sobą, jest doprawdy nieistotne. W
> ten
> >sposób umniejszasz i lekceważysz to piekiełko, które DDA mają za sobą albo
> >właśnie w nim są.
> To prawda umiejszam to pieklo, tylko w ten sposob moze zniknac. Jesli dolewasz
> do niego ciagle oliwy, pali coraz mocniej i robisz to Sama. Dlaczego jestes
> przeciwko Sobie ?
I znów nie rozumiesz. Nie jestem przeciw sobie - jestem przeciw temu, kto zrobił
mi krzywdę. A Ty umniejszasz CUDZE piekło i CUDZE krzywdy - tak trudno to pojąć?
Ze swoimi sprawami rób co chcesz, możesz ukoronować sprawcę Twoich problemów,
nic mnie to nie obchodzi.
To, co napisała Konwalia, wydaje mi się coraz bardziej prawdopodobne. Ktoś, kto
dostał po dupie od innych ludzi, raczej nie doprasza się o wybaczenie aż tak
natrętnie.

[kwiatek.anyzku]

DD wlasnie dletego sa DD bo byli zmuszeni jako dzieci umniejszac i wypierac
pieklo zeby przerwac.
I pozostana nimi na zawsze jesli nie nazwa go po imieniu, nie odczuja zlosci i
nie pozwola jej sie wypalic.

To chore co piszesz, Msqaig.

[konwalia1234]

Kawka, z Moskitem ;) nie ma co rozmawiac, bo jak sama widzisz - chociazby w tym
watku - jest to osobnik impregnowany na jakiekolwiek argumenty. Ponadto z
kaznodziejska obsesja, a nawet juz kompulsja ;) gloszenia swych ''prawd''.
Jest obecny na wielu forach i jako osoba majaca wyraznie zbyt duzo wolnego
czasu ;), szalenie plodny, ilosciwo przynajmniej.
Wrzuc sobie w wyszukiwarke jego nicka i wyskoczy Ci 1097 postow w r.2006 i 1761
w r. 2005. W wiekszosci na forach: Depresja, Psychologia, Choroba Dwubiegunowa.
A ostatnio probuje sie rowniez zakorzenic i na Forum DDA. I jego posty sa
wszystkie na jedno i to samo kopyto: wybaczanie samemu Sobie /''sobie'' zawsze
pisane z duzej litery, wbrew zasadom ortografii czy chociazby logiki ;)/,
wybaczanie innym, itp. itd. Niezaleznie od tego, o jakich problemach ludzie
pisza.
By przyblizyc sie do swych ''rozmowcow'' twierdzi, ze sam sie wyleczyl z
nerwicy natrectw, depresji, schizofrenii, a pewnie i sporo innych przypadlosci
jeszcze by sie znalazlo ;) /tylko czekac az nam wyzna, ze jest takze DDA/DDD ;)/
Leczenie przebiegalo rzecz jasna, wg podanej wyzej w kolko powtarzanej mantry o
wybaczaniu ;) Ba, tym wybaczaniem wyleczyl nawet swego syna z narkomanii, o
czym sam pisze w tym watku ;)
Kurcze, ze jeszcze mu nikt Nobla za tak epokowe odkrycie nie dal :) Toz to
rewolucja w psychiatrii i terapii psychologicznej! ;)

A na powazniej: nie wiem, jakie problemy ma ten facet i malo mnie to w sumie
interesuje. Faktem jest, ze ma problem i to niejeden :), ktore probuje jakos
sobie rozwiazac zalewem swych postow na forach roznych. Czyli w rzeczywistosci
nie doradzajac ludziom z autentycznej zyczliwosci, lecz traktujac ich w sposob
czysto instrumentalny.
Wyszukuje osoby, ktore wydaja mi sie slabe, a wiec tym bardziej podatne na
wszelkie manipulacje. Z antagonistami w ogole nie dyskutuje, vide chociazby w
tym watku, gdzie wypowiedzi nie pasujace do jego wizji swiata ;) sa pomijane
milczeniem, podobnie jak wypowiedzi otwarcie go krytykujace.

I chociazby z powyzej podanych wzgledow, wpisy Mskaiqa sa dla mnie bez
najmniejszej wartosci. A przede wszystkim za brak jakiejkolwiek wartosci
merytorycznej.

Pozdrawiam
Konwalia

Konwalio

[kwiatek.anyzku]

Ja wiem, dlaczego Mskaig Ci nie odpisuje.
Bo Ci wybaczyl Twoje "czepianie sie" !
Wszak gdyby chcial z Toba polemizowac, musialby zaangazowac w ten proces emocje
a one sa zle.
Polemika zawsze ma w sobie element walki.
A walka jest bardzo daleko od milowania Siebie i Innych.
:-D

[mskaiq]

Nie odpisuje kwiatku_anyzu Konwali1234 bo w postach sa tylko personalne zarzuty
i nic wiecej. Odpowiadam na arumenty, moge dyskutowac problemy ale personalne
zarzuty mnie nie intersuja.
Moge polemizowac, ale polemika nie ma nic wspolnego z personalnymi opiniami. Ja
staram sie pisac o wybaczeiu, moja osoba nie ma tutaj zadnego znaczenia.
Serdeczne pozdrowienia.

[konwalia1234]

mscaiq, z wlaswiwym sobie brakiem wdzieku wykrecasz kota ogonem.
W poczatkowym okresie naszej dyskusji nt. wybaczania kierowalam do ciebie
bardzo konkretne pytania, z bardzo konkretnymi argumentami. Bez jakichkolwiek
podcieni personalnych czy, ujmujac to bardziej poprawnie po polsku: osobistych.
Te moje wpisy rowniez omijales szerokim lukiem, jako zagrazajace twojej
koncepcji swiata, ktorego przetrwanie oparte jest na wybaczaniu ;) Przyznaj sie
lepiej, ze nie potrafiles na nie odpowiedziec zamiast wchodzic w role
obrazonego dziecka :) Tym bardziej, ze w podobny sposob ignorowales posty
innych, jedynie dlatego, ze podwazaly czy wrecz krytykowaly twa wybaczeniowa
misje.

Poza tym sympomatyczne jest, ze nie rozmawiasz bezposrednio ze mna, a jedynie
poprzez osoby trzecie. Sympomatyczne, bo w moich oczach jest to brak odwagi, by
dyskutowac bezposrednio. Brak odwagi w dyskusji jest czesto rownoznaczny z
brakiem kontrargumentow. Co czesto pokrywane jest poza ''uraona panienka'' ;)

I mylisz sie co do tego, ze twoja ''osoba'' badz raczej twoja kreacja
internetowa nie ma znaczenia. Ma znaczenie i to olbrzymie, jesli mowimy o
wiarygodnosci czy co najmniej koherencji i adekwatnosci frazesow, wyklepywanych
przez ciebie az do znudzenia.
Sama czestliwosc twoich postow na wszystkich forach GW, srednio 6 dziennie
jedynie w tym roku, swiadczy o tym, ze masz duzo wolnego czasu /renta
inwalidzka? przedwczesna emerytura? w najlepszym wypadku dobrotliwy pracodawca,
ktory zezwala ci na prywatne produkcje tego typu w godzinach pracy, tym
bardziej, ze twoje posty sa na ogol bardzo dlugie - no chyba, ze masz gotowe
formulki i je po prostu kopiujesz i wklejasz ;)/
Ponadto jesli do tego uzywasz argumentow typu najprzerozniejszych przypadlosci,
z ktorych sam sie cudownie wyleczyles, mruczac swoje wybaczeniowe hokus
pokus ;), /wszystko do znalezienia poprzez wyszukiwarke/ to twoja kreacja
internetowa ma tym bardziej znaczenie :)
Poniewaz w moich oczach probujesz po prostu w ten sposob manipulowac ludzmi, w
nieznanym dla mnie celu. Wg mnie albo dla zalatwienia wlasnych problemow /ktos
ci chyba czegos waznego dla ciebie nie wybaczyl, stad ta twoja nieustanna
zebranina o wybaczenie ;)/. Badz dla werbowania czlonkow do jakiejs sekty lub
czegos w tym rodzaju.
Niezaleznie od tego, masz jeszcze sporo do nauczenia sie w dziedzinie
socjotechnik, bo te manipulacje cos kiepsko ci wychodza ;) I skoro jak widac,
masz tyle wolnego czasu, to moze dla odmiany poswiec go na lekture adekwatnej
literatury zamiast klonowania samego siebie i reprodukowania swej mantry ad
infinitum ;)
I przy okazji pobytu w bibilotece, siegnij po literature nt. DDA/DDD, bo jak do
tej pory, to sam nie wiesz, o czym piszesz ;)

[konwalia1234]

W powyzszym poscie powinno oczywiscie byc: ''symptomatyczne''
oraz ''biblioteka''.
Pisze to na wszelki wypadek, gdyby komus przyszlo do glowy czepianie sie
literowek, zamiast podawania rzeczowych argumentow ;)

[konwalia1234]

Kwiatku, a really nice try ;)
I ubawil mnie do lez, podobnie jak cala zalosna postac Moskita :) Tyle, ze jak
sie mozesz domyslac, jego postac ma dla mnie tak niewielkie znaczenie, ze
akurat jego wybaczenie lub nie z pewnoscia nie wplywa w jakikolwiek sposob na
moja egzystencje :)
Moskit boi sie podjac walki i tyle, bo nie jest zaprogramowany na
kontraargumenty :) Nauczono go jedynie poki co copy and paste, a dyskusja to
juz wyzsza szkola jazdy ;) W dodatku wymagajaca myslenia, a z tym u niektorych
troche to ciezko idzie ;)Tyle, ze malo mu do twarzy z mina urazonej panienki ;)

A zupelnie na marginesie: milowanie siebie moze czasem zawierac elementy walki,
wlasnie w imie milosci do siebie samego i walki o siebie samego :)

Anyway: fajnie Cie widziec ponownie na forum. Czyli wirusiska daly Ci ostatnio
spokoj? :)

Pozdrawiam
Konwalia

[januszek96]

Wiesz Konwalio ....... w tym poście to juz przesadziłaś ! Pewne granice muszą
istniec ! ..... Wiesz , jak ja czytam takie posty w necie ? W prosty sposób !
Autor pisze o sobie ! Reasumując , bardzo "żałosnie" się okresliłaś...... PS .
Gdzie Ty tu widzisz Anyway ? Jakie wirusiska ? ?

[konwalia1234]

Januszku, ten post, o ktory Ci chodzi, skierowany byl do Kwiatka. Ktora
ostatnio chorowala, sama piszac o jakims paskudnym wirusie. Zwane przez mnie
wirusiskami, tak jak w poprzednich postach do Kwiatka. I ja doprawdy nie widze
w tym okresleniu nic zalosnego ;)

Wyluzuj Januszku, jest lato, swieci slonce, szkoda Twojej energii na
niepotrzebne irytacje :)

Pozdrawiam
Konwalia

PS. Tak samo jak Ty czy inni uczestnicy forum, masz prawo do swego zdania,
takie samo prawo mam i ja.
I warto o tym pamietac ;)

[januszek96]

Nie tłumacz się....... Masz prawo do własnego zdania , ale nie masz prawa
kogokolwiek obrażać i poniżać !

[konwalia1234]

Oj, Januszek :) Wytoczyles ciezka armate teraz ;), ale zanim mnie rozstrzelasz,
to uzasadnij, o co ci chodzi????
A jesli masz po prostu zly dzien, to postrzelaj moze do kogos innego? ;)

[kwiatek.anyzku]

Dzieki Konwalio. Czuje sie ok, przynajmniej fizycznie :)

Co do reszty, tez nie rozumiem czemu Januszek sie az tak uniosl.
Januszku, gdzie Konwalia byla az taka niedobra?

[coffee1]

Z tematu o wybaczaniu zrobił się magiel. Przepraszam, ale widzę, że zgubiła się
myśl przewodnia. Szkoda, bo temat delikatny, drażliwy i niesamowicie ważny.
A może to właśnie dlatego, że DDA mają z tym wielki problem, woleliście uciec w
jakiś wątek poboczny????

[januszek96]

No dobrze ...... To w takim razie , wpaniałomyślnie WYBACZĘ Konwalii ! ;-D

[konwalia1234]

Januszek, ale nie daje to gwarancji, ze Konwalia bedzie rownie wspanialomyslna.
Bo wyciagnales pierwszy gruba amunicje, zupelnie bez powodu...

[konwalia1234]

coffee1 napisała:

> Z tematu o wybaczaniu zrobił się magiel. Przepraszam, ale widzę, że zgubiła
> się myśl przewodnia. Szkoda, bo temat delikatny, drażliwy i niesamowicie
ważny.
> A może to właśnie dlatego, że DDA mają z tym wielki problem, woleliście uciec
w jakiś wątek poboczny????
*************
Coffee, zgadzam sie calkowicie z Toba, ze to wazny temat - spojrz na sama ilosc
odpowiedzi. I czesto bardzo bolesny, co jest widoczne w wielu wpisach.
Jako zalozycielka watku dziekuje jeszcze raz za tyle odpowiedzi, czesto
osobistych az do bolu.
Szkoda tylko, ze niesmiale proby dyskusji z pewnymi oponentami spelzly na
niczym, poprzez ich uniki, badz wprowadzenie ciezkiej artylerii ;)

Mam jednak nadzieje, ze dyskusja bedzie sie dalej toczyc. Bo co do jednego
jestesmy chyba wszyscy zgodni: temat jest wazny.
Mnie osobiscie dyskusja dala szalenie duzo, m.in. dowiedzialam sie o istnieniu
ksiazki S.Forward ''Toksyczni rodzice''. Ktora wlasnie czytam. I w ktorej widze
potwierdzenie tego, co mi sie zawsze intuicyjnie wydawalo pasujace do sytuacji,
czyli, ze wybaczenie - jesli kiedykolwiek dojdzie do skutku - powinno byc
ostatnim etapem ''zdrowienia'', a nie jego srodkiem zastepczym.
I ze konieczne jest ponowne przejscie przez negatywne emocje, towarzyszace
naszemu dziecinstwu, przepracowanie ich. A nie wylaczenie ich lub upchanie do
najciemniejszych zakatkow naszej duszy, jestestwa, osobowosci - czy jak inaczej
mozna nazwac ten dziwny twor ;), z ktorego sie skladamy.

Pozdrawiam
Konwalia