samotnosc w zwiazku

[cimka1]

Jestem zwiazana z facetem z ktorym kompletnie sie nie rozumiem. Mamy ze soba
dziecko, mieszkamy razem, spimy ze soba. Nie jestesmy malzenstwem, co jest
ogolnie zle odbierane przez moje otoczenie.
CZuje sie tak cholernie samotna, w zyciu, w dodatku nie potrafie sobie
znalezc pracy.
Mam depresje, od czasu do czasu wyplywam "w gore" a potem znowu dolek. Moj
facet w niczym mi nie pomaga, nie wspiera mnie, przeciwnie - dla niego jestem
zapewne wariatka. Kompletnie nie rozumie DDA, mnie, moich uczuc, moich
potrzeb, niczego.
Niewiem czy chce i czy umiem walczyc o nasz zwiazek. Jestesmy kompletnie
niedobrani - zwlaszcza intelektualnie. Dalam sie zwiesc jego "normalnosci" -
po szescioletnim zwiazku z innym facetem naduzywajacym alkoholu wydawalo mi
sie ze to jest jedyna miara..
SZukam dobrego terapeuty, chce i musze cos zaczac znow ze soba robic. I byc
moze bede umiala nauczyc sie z nim zyc, takim jakim jest - obojetnym tak
naprawde wobec mnie.
Dla dobra naszej wspanialej coreczki, dla ktorej jest dobrym ojcem.
Tylko nie wiem jak sobie poradze z samotnoscia.

[kwiaaatek1]

cimka, czy Ty kochasz swojego partnera, czy jesteś z nim dla świętego spokoju,
żeby stwarzać pozorym, że jesteś taka jak wszyscy?

[melba_piszczykowa]

coz, moze tak byc ze to tylko twoje wrazenie, ta samotnosc. wrazenie powstale
na skutek tego ze nie rozmawiacie szczerze ze soba, bo on juz nie jest tak
czuly jak kiedys...
moze to sie da jakos przelamac jeszcze? moze sprobuj pogadac tak od serca,
powiedziec ze czujesz sie samotna, ze pora cos zmienic? chyba nie warto tak sie
od razu poddac, zwlaszcza ze macie coreczke.
a moze on by cial do ciebie jakos dotrzec ale nie wie jak?

[cimka1]

Dzieki dziewczyny za posty.
Faktem jest, że mam depresje. Faktem jest, że mamy wspaniałą córeczkę.
Natomiast nie jestem pewna co do pozostałych spraw.. Czuje sie bardzo, bardzo
zagubiona. Nie wiem jak mam sobie pomóc. Ale najgorsze ze teraz znowu, pomimo
pracy nad soba na alanon, zmagam sie z alkoholizmem brata..
Moj brat znowu wpadl w ciag, tzn jest teraz na etapie "trzezwienia". Wczoraj
wypuscili go ze szpitala z odtrucia. Srube alkoholowa zamienil na
psychotropowa. Jakis idiota psychiatra przepisal mu (po raz n-ty) strasznie
mocne prochy, zjadl helurin czy cos takiego, ponoc wpakowal garsc od razu.
Pokrzywilo go calego. Jest w strasznym stanie.
Pogotowie bylo juz dwa razy dzisiaj u niego, a teraz znowu wyblagal kogos, zeby
go zawiozl do szpitala, bo prochy mu sie skonczyly.. Modle sie zeby tam zostal.
Nie potrafie nie odczuwac niepokoju o niego, pomimo wysilkow, aby
zostawic/powierzyc problem sile wyzszej. Juz kilka razy doskownie otarl sie o
smierc. Nie wiem jakie gorsze dno mogloby go spotkac, zeby sie ocknal, biorac
pod uwage jego doswiadczenia.
Ma dwojke malych dzieci - jeszcze, bo niewiem ile dluzej zniesie jego zona. I
czy przezyje kolejny ciag..
Najgorsze, ze on jest swiadomy swojego alkoholizmu, pare lat temu byl na
odwyku, i pomimo tego - nie robi ze soba nic.. Trzezwieje, zapisuje sie na
odwyk, a poniewaz termin dostaje dopiero za pare tygodni i nic w tym czasie ze
soba nie robi, znowu zapija.
Czy sie calkiem odwrocic od niego, i od jego zony?- tj odciac sie? Jak nie czuc
strachu, jesli znika na tydzien, zero znaku zycia?
Jak sie zachowac gdy wchodzi do mojego domu caly powykrzywiany od prochow i
prosi zeby z nim jechac do szpitala..
Cale dziecinstwo uplynelo mi na strachu o niego (i na strachu przed moim
ojcem), na dlawiacych lekiem nocnych telefonach, ze znowu cos.....
Prosze podzielcie sie swoimi doswiadczeniami.
cimka1

[melba_piszczykowa]

cimka ja nie mam takich doswiadczen, nawet podobnych.
moge ci tylko powiedziec ze gdy do mnie dotarlo jak bardzo bylo zle w
dziecinstwie i to nie z mojej winy, to po prostu odizolowalam sie od rodzicow.
i nie mam z tego powodu wyrzutow sumienia, nie martwie sie o nich (przeciez oni
nie martwili sie o mnie!). Oczywiscie nie jest to latwe i gdy pomysle o
nadchodzacych swietach to chce mi sie plakac, ale postanowilam ze zawalcze o
siebie. I ze mam do tego prawo. I ze teraz tak mi bedzie lepiej.

[kicia291]

A ja właśnie mam zamiar związać się (i to ślubem kościelnym) z takim facetem.
To samo mną kieruje, co Tobą na początku związku - jego normalność. Jednak już
teraz wiem, że to raczej nie jest jedyne kryterium, jakim należy się kierować.
Ale po kilku nieudanych związkach mam dość chuśtawek emocjonalnych, a sama nie
lubię być. Wiem, że wiąrząc się z nim uciekam od samotności fizycznej, ale
psychicznie totalna porażka. Wiem, że to egoizm, ale chcę mieć dziecko, a co
będzie później - czas pokaże.

[emajlowa]

Dziewczyno czy Ty widzisz co Ty piszesz, patrzę na to z przerażeniem.
Jak można wiązać się z kimś z kim się w gruncie rzeczy nie chce być?

[kicia291]

No właśnie, mnie to też przeraża:( Ale jest dla mnie taki dobry... może jakos
się ułoży. Wiem, że to wszystko nie jest normalne, ale nie umiem juz z tego
wybrnąć. Za daleko sprawy zaszły. Brrr.

[melba_piszczykowa]

piszesz troche tak jakbys chciala zebysmy cie przekonali zebys tego nie
robila :) pewnie nie do konca jestes przekonana, znaczy sumienie cie troche
dreczy :)

no coz, nie jestesmy w stanie nic zrobic bys zmienila zdanie. to twoje zycie,
twoja decyzja... pamietaj tylko ze jej skutki beda sie odbijac na drugiej
osobie a pozniej i na trzeciej...(dziecko)... bedziesz umiala z tym zyc?

nigdy nie jest tak daleko zeby nie mozna sie bylo wycofac :)
powodzenia w twoich wyborach!

[kicia291]

Zdaję sobie sprawę z ewentualnych skutków takiej decyzji. Z drugiej strony mam
dość braku stabilizacji. Samotności sobie nie wyobrażam. Wiem, że to wszystko z
egoizmu. Może jakoś to będzie (choć wiem, że powinno być dobrze, a nie "jakoś").