dla kobiet*

[nunka17]

Witam!Niedawno za pomocą m.in. tego forum poszukiwałam kobiet do badań, a
badania dotyczyły życia seksualnego kobiet DDA. Analizy zrobiłam, wszystko
policzylam i jeśli któraś z was jest zainteresowana wynikami, to chętnie je
udostępnie, przesyłając na poczte. Mój mail: [e-mail].
P.S. Udostępnić moge również materiały z seksuologii, na podstawie której
oparłam wyniki badań.
Pozdarawiam*
Kasia

[anoosha]

Kisia, a mogłabyś mi przesłać te wyniki na gazetowego maila?

Będę bardzo wdzięczna!

Pozdrawiam :-)

[invisible7]

Czy ja bym też mogła prosic na gazetowego maila?

[mka24]

Ja też poproszę jeśli można.

[monisia_666]

Poproszę o te informacje: [e-mail]

[konstatacja]

Ja rowniez bardzo prosze o maila z wynikami. Bardzo jestem ich ciekawa.

[melba_piszczykowa]

to i ja poprosze. moze pozniej podyskutujemy na ten temat :)

[lmlenartowicz]

Poproszę jeśli można również na gazetowego maila

[nunka17]

Postaram się w najbliższym czasie przesłać te wyniki ale proszę o
cierpliwośc;-)Ostatnio mam kiepski dostęp do neta...Pozdrawiam*

[anoosha]

Ja juz otrzymalam i dziękuję bardzo :-)

[kachaa17]

ja tez poproszę na gazetowego. wypełniałam tą ankietę i jestem
ciekawa

[mariolka32]

to ja tez poprosze na gazetowego i thank you from the mountain.

[januszek96]

I mi też ;-) ..... Byłem bardzo zaangażowany w sprawie tej ankiety ;-
) Gratuluję wytrwałości.

[nunka17]

Jeśli ktoś (jeszcze) jest zainteresowany,to proszę piszcie na adres
mailowy: [e-mail]!!!Ja juz sama się pogubiłam z tym, komu
wysłałam...a komu jeszcze nie...Więc jak ktoś oczekuje na
odpowiedz,to prosze o przypomnienie na maila kisiowego.I przepraszam
za zamiesznie małe...;-)Mam słaby dostęp do neta,więc rzadko
zaglądam,więc prosze o cierpliwość;-P
Pozdarwiam ciepło*

[januszek96]

Dzięki :-) To bardzo miłe z Twojej strony , ze wysłałaś do mnie
maila....

[uttaa]

Witam, ja też poproszę o przesłanie info na gazetowego.

[rraszka]

Witam,
Nie wiem co może być w tych badaniach, proszę o przesłanie.

Ale ponieważ to a propos, to opowiem swoją beznadziejną, bezsensowną
historię z którą zupełnie nie wiem co zrobić. Sama nie wiem jak to
opisać, żeby nie wyjść na kompletną kretynkę, ale od wielu miesięcy
nie jestem sobą i nie mogę się pozbierać, choć dawno powinnam
zapomnieć o sprawie i pójść dalej.
Jakkolwiek mnie samej wydaje się to nieprawdopodobne, mam 32 lata i
przez 7 lat nie uprawiałam seksu. Kiedyś nieustannie byłam
nieszczęśliwie zakochana, zmieniało mi się tylko w kim. Nie muszę
dodawać, że w czasie, gdy jeszcze (też nieczęsto) zrażały mi się
kontakty seksualne, to oczywiście nigdy nie było z tymi, w których
byłam zakochana. Potem jakoś przestałam się zakochiwać, a zaczęłam
pracować. Oczywiście nie jednocześnie, ale wyraźnie jedno wyprało
drugie. Ostatnie lata to pogłębiający się pracocholizm. Przestałam
nawet marzyć o miłości, przestałam ją sobie wyobrażać,
przyzwyczaiłam się, że mnie to nie dotyczy, jestem aseksualna czy
jak.
No i zdarzył się taki wypadek. Bankiet branżowy, alkohol, kolega
pracowy (nie z tej samej firmy, ale z firmy mocno z nami
współpracującej, taki z którym telefonicznie czy mailowo kontaktuję
się przynajmniej parę razy w tygodniu, jeśli nie prawie codziennie).
Kolega znany mi od zawsze, czyli od lat jakiś sześciu. No i
wylądowałam u niego w mieszkaniu i spędziłam tam tzw. szaloną nic.
Zupełnie byłam zaskoczona i przerażona tym co się stało. Już samo
przespanie się z kimś, kogo lubię było dla mnie czymś dziwnym. Nigdy
się nim nie interesowałam, nigdy nie brałam go pod uwagę. On zresztą
długo był w jakimś związku, więc sądziłam, że jest nadal. Okazało
się, że od jakiegoś czasu już nie jest. Zresztą też nie przyszło mi
do głowy że on mógłby na mnie polecieć. To też przeraziło mnie rano,
kiedy pomyślałam, ze on to jest chyba jak dla mnie za ładny i chyba
nawet jakoś o rok czy dwa młodszy.
Kiedy zapytał mnie jeszcze w nocy czy z kimś jestem, myślałam, ze
umrę ze wstydu, nie wiedziałam jak powiedzieć o swoim życiu
zakonnicy. Zaczęłam coś berdzić o kumplach, z którymi jestem
emocjonalnie związana. I było tak: on mówił, ze było to dla niego
bardzo i fajne; a ja że to bez sensu i wcale do siebie nie pasujemy.
Myślałam, że na pewno nie chce, żebym mu się teraz narzucała; a te
zapewnienia to tylko taka kurtuazja. Zresztą następnego dnia
mieliśmy obowiązki, więc rano skupiłam się na wyciąganiu go z łóżka,
żeby się nie spóźnił do swoich.
Potem był cały dzień zajęty (z kacem w tle) i musiały minąć 24
godziny i konsultacja z przyjaciółką, żebym doszła do wniosku, że ja
jednak czegoś chce, jakiejś kontynuacji czy choćby powtórki. No bo
przecież nie dozgonnej miłości czy ślubu. Więc wysłałam ogólno-
sondującego smsa. Tyle, że odpowiedź na tego smsa była przyjazna,
acz już chłodna i ustawiająca sprawy z powrotem na swoim miejscu
(bardzo miło było, do zobaczenia teraz przy robocie). Jakiś miesiąc
później usiłowałam jeszcze jakoś zahaczyć, ale odpowiedź była równie
nijaka. Dotarło do mnie, że nie ma się co łudzić, on nic już nie
chce.
Oczywiście gdy poczułam się odrzucona, zrozumiałam, że mnie wzięło.
Po raz pierwszy od bardzo dawna i z takimi elementami o jakich nigdy
mi się nie śniło. Np. obsesja zazdrości, która zawsze była dla mnie
jako opowieści o UFO. A teraz proszę. Całymi dniami zastanawiam się
z kim on sypia, z kim mógłby sypiać i czy studentka-praktykantka na
niego leci.
I oczywiście cały czas ze sobą współpracujemy (tak się jakoś dziwnie
złożyło, że nawet trochę więcej, niż kiedyś) i raz na jakiś czas
chwytam się czegoś na czym mogłabym budować złudzenia. Oczywiście na
zewnątrz pełen luz, przyjaźń i kumpelstwo. Bo jestem taką fajną,
wyluzowaną twardzielką, na której takie rzeczy nie robią
najmniejszego wrażenia. I w ogóle jestem bezproblemowa. Nie będę
robić maślanych oczu, ani czynić bezpodstawnych wyrzutów które
mogłyby być dla niego krępujące. Ostatecznie wszyscy faceci marzą o
seksie bez zobowiązań No i proszę. Jestem taka fajna, że aż
spełniam marzenia.
A wszystko we mnie krzyczy, że być może zmarnowałam szansę na
normalność i szczęście, albo przynajmniej coś zbliżonego do tego.
Że może gdybym powiedziała coś innego, wszystko potoczyło by się
inaczej. Ale z drugiej strony, jeżeli on mnie nie chce, to czy
chciałabym związku wymuszonego emocjonalnym szantażem, z poczucia
przyzwoitości grzecznego chłopczyka?
Wszyscy dobrze mi życzący mówią dwie rzeczy: albo powiedz mu jasno o
co ci chodzi, albo znajdź szybko klina, zacznij mieć jakieś życie
miłosne. Tyle, że mnie i jedno i drugie wydaje się niewykonalne.
Przyjaciółka częstuje mnie mądrościami w stylu: „wystarczy
pstryknąć, a chętny się znajdzie”, „mogłabyś mieć, kogo byś
chciała”. Tyle, że mi jakoś nigdy to pstrykanie nie wychodziło;
randki kojarzą się z koszmarem; a chcieć to ja w tej chwili chcę
właśnie tego, który nacisnął guzik i przypomniał mi, że normalni
ludzie mają jakieś życie osobiste.
To żenujące, sama sobie wydaję się żałosna. I jeszcze mam poczucie,
że gdzieś przeleciały tzw. najlepsze lata, w czasie których nie stać
mnie było nie tylko na bliskość, ale nawet i na przyjemności. Tych
lat nikt mi nie odda, a teraz będę zachowywać się coraz bardziej
nerwowo i histerycznie, jak typowa neurotyczna stara panna.
To tyle mojej historii. Dla całości krajobrazu dodam, że ojciec pił,
ale już od wielu lat nie żyje. Matka po stracie drugiego życiowego
partnera (z którym piła umiarkowanie) zaczęła pić ostrzej. Ale co
chwile ma jakiś następnych narzeczonych, a kiedy ma faceta to nie
pije lub pije mniej. Miała raz nawet takiego, co był pełnym
abstynentem i przy nim prawie w ogóle przestała. W każdym razie w
jej życiu, na tyle, ile wiem, zmienia się jak w kalejdoskopie,
podobnie jak w życiu mojego brata, który się właśnie rozwiódł, a
teraz ma kolejną, już drugą pannę po rozstaniu z żoną. Czyli
wszyscy mają związki tylko ja nie, od dawna jestem zresztą z tego
powodu uważana za nienormalną.
To tyle. Dziękuję każdemu, kto dotrwał do końca tej długiej
opowieści.