Przeraża mnie ...

[kajda28]

przeraża mnie bycie sobą. Przeraża mnie robienie tego co ja chce, co mi się
podoba, ktoś będzie zawiedziony, zły, smutny. Przeraża a jednocześnie pociąga
:) taka adrenalinka- takie po prostu życie, a nie wegetacja. Do tej pory żyłam
sobie w cieniu innych, płynęłam z prądem, omijałam przeszkody, o nic nie
walczyłam, nie wysilałam się. Ignorowałam swoje potrzeby, uczucia, zachcianki-
i pewnie długo jeszcze tak będzie, ale powoli zaczynam walczyć o siebie,
powoli zaczynam odkrywać czego chce, co lubię.
Jak chodziłam do psychologa, dużo ukrywałam, może nie dużo, ale części nie
mówiłam, wstydziłam się (nie dzieciństwa tylko faktów z teraz) . Bałam się
powiedzieć że i ja popełniam błędy, że robię złe rzeczy. Ale ... mimo że nie
mówiłam, moje myślenie się zmienia, już nie chce robić pewnych rzeczy, nie
podobają mi się. i jak uda mi się powalczyć o siebie to będę pewna że to co
robię to dlatego że chce tak robić a nie wymaga tego ode mnie sytuacja lub
inni ludzie. pogmatwałam troszkę :) ale takie sobie moje przemyślenia.

[anciax]

Mnie się podoba walka o siebie, bo to jest adrenalina, ale samo bycie sobą czyli
rezultaty tej walki przerażają mnie. Ja do zmian zawsze musiałam długo
przekonywać się i tym razem jest podobnie. Nawet już myślałam o rezygnacji z
terapii dlatego, że zauważałam zmiany w pracy nad sobą, a zmian tych boję się
bardzo.
Boję się, że nie będę tamtą Anią sprzed terapii: że bedę grzeczna, uczynna, miła
dla kazdego, nawet dla wroga :( Masz podobne przemyślenia?

[anciax]

> Mnie się podoba walka o siebie, bo to jest adrenalina, ale samo bycie sobą
czyli rezultaty tej walki przerażają mnie.


Chodzi o to, że za "bycie sobą" uważam bycie taką jaka jestem teraz i jaka byłam
przed ropoczęciem terapii. A Bycie po terapii to nie do końca ja, bo jest we
mnie ingerencja osób trzecich, metod stosowanych w psychologii i innych środków.
Czy ktoś ma podobne odczucia?
Z tego, co wiem, to u mnie na grupie jest ktoś, kto tak jak ja jest zadziorny i
nie daje sobą pomiatać i ostatnio ta osoba wyraziła obawę, że boi się tego iż po
terapii zmieni się na potulną owieczkę... Też tak mam, bo to obawa, że nie będę
sobą włąsnie.

[kajda28]

> Chodzi o to, że za "bycie sobą" uważam bycie taką jaka jestem teraz i jaka była
> m
> przed ropoczęciem terapii. A Bycie po terapii to nie do końca ja, bo jest we
> mnie ingerencja osób trzecich, metod stosowanych w psychologii i innych środków

a mi się wydaje inaczej, że dopiero po terapii to będę ja, prawdziwa ja. że
przed terapią nie jestem ja bo osoby trzecie (rodzice) ingerowały moje życie i
pokazali mi je w nieprawidłowy sposób.

ty piszesz że po terapii chcesz być miłą osobą , nawet dla wroga. ja z kolei mam
nadzieję że będę umiała pokazać że kogoś nie lubię- jestem z natury miła i
przyjazna- i to chce aby zostało. Jeszcze nie spotkałam nieżyczliwego urzędnika
na swojej drodze, a nawet jeśli był taki to po kilku moich zdaniach łagodniał
:)- uśmiech i słowa przepraszam i proszę działają cuda :) w sumie to tez umiem
nie udawać że kogoś lubię, więc niech zostaje jak jest.

dla mnie "bycie sobą" to wczuwanie się w siebie, słuchanie swojego ciała,
słuchanie swoich odczuć i robić i mówić to co w głębi serca chciałabym zrobić i
powiedzieć- do tej pory jakoś nie nie miałam na to odwagi.

[anciax]

Kajda, ja nie piszę, ze chcę być po terapii miła dla wszystkich - ja boję się ze
taka się stanę po terapii! i że nie będę miała wpływu na to przeobrażenie.
Ja nie chcę być dla wszystkich miła! Teraz jestem sobą - wyrażam szeroki
wachlarz uczuć a bycie miłym i potulnym kojarzy mi się z nieposiadanie własnego
zdania. Nie chcę być taka.

[antykret_live]

anciax napisała:
> Ja nie chcę być dla wszystkich miła!
A dlaczego? Przeciez wszystkim byłoby miło. Czy nie lubisz, jak ktos
inny jest dla ciebie miły?

>Teraz jestem sobą - wyrażam szeroki wachlarz uczuć a bycie miłym i
>potulnym kojarzy mi się z nieposiadanie własnego zdania. Nie chcę
>być taka.
Bycie miłym nie oznacza bycia potulnym, tylko zaakceptowanie kogos
takim jakim jest. Zobaczenie go w sposób pozytywny, mimo jego wad.
Za tym powinno iść tez takie wyrazenie swojego zdania, żeby mikogo
nie uraziło. To jest asertywność.

[anciax]

> A dlaczego? Przeciez wszystkim byłoby miło. Czy nie lubisz, jak ktos
> inny jest dla ciebie miły?

Ja umiem być miła tylko dla tych, którzy są mili dla mnie. Inaczej nie potrafię.

[antykret_live]

Bo to jest wyższa szkoła jazdy. Ale i do tego mozna dojść
konsekwentnie pracując nad sobą. Bo przeciez w końcu o to własnie
chodzi...

[sibeliuss]

anciax napisała:

> Boję się, że nie będę tamtą Anią sprzed terapii: że bedę grzeczna,
uczynna, miła dla kazdego, nawet dla wroga :(

Dla każdego opócz siebie.
Nadal mam huśtawki nastrojów, ale to jest nic w porówaniu z tym co
kiedyś kryła uśmiechnieta maska miłego chłopca.

[anciax]

Też mam huśtawki... Myślę, że to objaw niezupełnego działania terapii albo
słabej pracy nad sobą, nie wiem?

> Dla każdego opócz siebie.

Nie rozumiem...

[sibeliuss]

Dla każdego oprócz siebie, bo siebie nie tłumaczę.
A co do huśtawek - terapia nie powoduje, że masz nastrój jak EKG
zmarłego, proste i jasne.
Nastroje człowieka ulegają zmianom, ale trzeba pracować, żeby nie
były to skoki nastroju, a łagodne przemiany. Na pewnym etapie trzeba
nad tym pracować samemu.

[megg2003]

Nikt nie wymaga od Ciebie, byś była potulna i przytakiwała wszystkim. Każdy ma prawo do złego humoru i wyrażania swoich myśli, uczuć. Warto jednak robić to w sposób, jak już wcześniej wspomniano, tzw. asertywny.
My DDA nauczyliśmy się życia na wysokich obrotach. Albo euforia, albo katastrofa. Albo góra, albo dół. Moim celem podczas mojego powrotu do "normalności" jest życie w stabilności, poczuciu bezpieczeństwa, zaufaniu do samej siebie. Ogólnie rzecz biorąc, chce być w porządku wobec siebie i innych. A to nie wyklucza bycia czasem wściekłym, smutnym, sfrustrowanym itp. Ważne dla mnie jest teraz to, co dalej z tym zrobię, czy pozwolę się ponieść tym uczuciom, czy nad nimi zapanuję.
Dowiedziałam się na terapii, że to ja decyduję, jak mam się czuć. Moje uczucia rodzą się z myśli (o sobie, o innych, o świecie). Owszem są sytuacje, kiedy ciężko jest zapanować nad silnym wyrażeniem tego, co się czuje. Nie wolno jednak w odpowiedzi na to uczucie krzywdzić innych swoim zachowaniem.
Wolę dostarczać sobie adrenaliny w inny sposób ;-)