i co teraz?

[ladynemeyeth]

Skończyła mi się faza "arkuszy wybaczania", bo do nikogo nie mam
pretensji i na tę chwilę nie mam komu wybaczać. To raczej nie
problem ;-)
Ale mam problem z czymś innym: wewnętrzny dialog. To, co się
rozgrywa w mojej głowie, jest dla mnie chwilowo nie do uciszenia. A
w tym wewnętrznym dialogu słyszę okropne rzeczy. Louise L. Hay pisze
o tym dokładnie w "Możesz uzdrowić swoje życie", tyle że ja jakoś
nie mogę tego dialogu oddzielić od prawdy i się zdystansować.
Przeraża mnie to, co słyszę i zaczynam panikować.
Czy na to jest jakiś "arkusz"? No może nie dosłownie arkusz, ale
jakaś metoda?

[anciax]

Kobieto, jak ja Cie podziwiam za te prace nad soba :)*

[ladynemeyeth]

Dziękuję za życzonka na gazetowym - odpisałam Ci, choć bardzo późno
otworzyłam tę wiadomość :-( Przepraszam.

[anciax]

przepraszam, nie mam glowy do maili, ale przeczytalam @ od Ciebie :)*

buziaki i zycze Ci powodzenia w pracy nad soba :)

[megg2003]

Ojoj, to dla mnie za ciężkie. Bo ja o wewnętrznych dialogach slyszalam tylko na
psychopatologii... :(

[ladynemeyeth]

O kurde ... :-)
Chodzi bardziej o wewnętrznego krytyka czy coś ...

[megg2003]

Ahaaa... Mój krytyk też mnie wnerwia, dlatego lece od września na współuzależnienie

[moniczka72]

ladynemeyeth, a tak podchwytliwie zapytam ;), robilas sobie arkusz na sama siebie?
Co do wewnetrznego krytyka sie nie wypowiadam, bo swojego wlasnego bym udusila :)
Może popracuj trochę z wewnętrznym dzieckiem? Jakos mi sie to wiąże jedno z drugim.

[ladynemeyeth]

Robiłam kilka razy. Wychodziła w trakcie i praca z wewnętrznym
dzieckiem.
Póki co nie mogę się uporać z jedną taką sytuacją w moim życiu -
chodzi o moje podejście do zdobywania wiedzy, kompetencji,
dokształcania się. Mam na to straszliwą blokadę! I strasznie mnie
to wnerwia! Nie wyobrażacie sobie, jak bardzo! To nie chodzi o
lenistwo, nie chodzi o brak skupienia, czy jakieś moje zdolności
intelektualne czy ich brak. Właśnie kurna nie wiem, o co chodzi! Coś
mi tylko świta, coś się przypomina, ale to jeszcze za mało, żeby
cokolwiek zmienić. A ja tę zmianę potrzebuję na TERAZ NOW W TYM
MOMENCIE! A nie mogę! Nie mam pojęcia, co mnie tak blokuje. To może
być przekonanie, że "jestem beznadziejna". Ale co z tego, że wiem o
tym przekonaniu, jak nie ptrafie go oddzielić od prawdy? Wiem, ale
nie rozumiem. Wierzę w nie tak mocno, tak bardzo jest we mnie
wpisane, że nie potrafię go oddzielić od tego, co nieprawdziwe. Nie
potrafię się zdystansować i powiedzieć sobie: przecież to nie musi
być prawda.
"Jestem beznadziejna" czy "To nie ma sensu, po co się starać"
albo "Inni są lepsi, więc ja się nie będe wychylać" to chyba moje
fundamentalne przekonania, obecne w moim życiu odkąd pamiętam. Za
cholerę nie potrafię ich przepracować, tak głęboko we mnie siedzą.
Strasznie mnie to wkurwia.

[megg2003]

Nie wkurwiaj się i nie gorączkuj bo pośpiech jest potrzebny wiesz tylko przy
czym ;))
Ostatnio oglądałam "Supernianię" i ona tam zastosowała zabawę w lustro. Ze
idziesz na spotkanie z kimś wspaniałym, niepowtarzalnym, wyjątkowym itp.
Zamykasz oczy, otwierasz i widzisz siebie w lustrze. Zawadzka zaznaczała, żeby
mówić sobie codziennie, że jest się wspaniałym, mądrym człowiekiem, wspaniałą
żoną, matką, przyjaciółką. Zeby powtarzać sobie to co dzień. Ktośmoże uznać to
za tandetną afirmację, ale moja koleżanka z pracy tak robi i świetnie jej się
żyje, naprawdę.

[ladynemeyeth]

Nie jest tandetna, skoro działa. Ja tak po prostu nie umiem. Louise
Hay tez pisze o pracy z lustrem - dla mnie to męka.

[moniczka72]

lady (sorki za skrot ;)), poczucie ze jestes niewystarczajaco dobra? Bo u mnie
nawet nie to ze jestem beznadziejna, ale niewystarczajaco madra, dobra, piekna
itp wiec czegos tam nie moge. I wiazace sie z tym poczucie niemocy. Polaczone z
tym ze nawet nie chce czegos zaczynac, bo po co?

[ladynemeyeth]

To właśnie to ... :-(
Nawet nie, że "nie dość dobra" - beznadziejna i totalnie do dupy!
Niemoc i niechęc do zaczynania czegokolwiek, bo i tak nie wyjdzie, a
jak wyjdzie, to i tak nie będe się cieszyć, bo dalej będe
beznadziejna. No i mamy kwadraturę koła! Po co mam się starać, po co
mam się wysilać i coś zaczynać, jak i tak wszystko będzie
beznadziejne?
Strasznie dużo wysiłku mnie kosztuje, kiedy zaczynam jakieś
przedsięwzięcie w życiu. To dlatego pewnie dda mają problemy z
przeprowadzeniem czegoś od początku do końca. No bo to jest jedna z
naszych sztandarowych cech. Ja tez ją mam. Jak coś zaczynam, to
jednak kończę, ale cholernie dużo mnie to kosztuje.
Ktoś z Was się z tym uporał?

[moniczka72]

Ja sie nie uporalam niestety. Choc wiekszy problem w miom przypadku to paraliz
decyzjny. Calkowity i cholernie mnie wkurzajacy. Stad tak ciezko bylo mi
zakonczyc moje zwiazki kurcze. Na terapii sie dowiedzialam ze "po prostu" nie
biore odpowiedzialnosci za swoje zycie. czekam az sprawy jakos "cudem" sie same
rozwiaza, albo ze ktos zadecyduje za mnie. Bardzo mnie wkurzaja te cechy DDA :(
u mnie samej

[megg2003]

Ja można powiedzieć, ze się uporalam częściowo (no bo tak do końca dobrze to
nigdy u mnie nie może być ;)). Osiągnęłam taki etap, że chce mi się próbować.
Chyba dzięki małym sukcesom w życiu (ukończone wymarzone studia, zdobycie prawa
jazdy, cudna córcia, po wielu nieudanych próbach dobry związek partnerski). Krok
po kroczku do przodu chyba idzie to wszystko.
Ladynemeyeth napisałaś w którymś z postów, ze masz talent do języków obcych,
lubisz się uczyć, masz satysfakcjonującą pracę, poza tym masz kochającego i
kochanego męża. Więc chyba nie jesteś do końca taka beznadziejna :) O reszcie
sukcesów nie wiem, bo Cie nie znam :(

[ladynemeyeth]

To jest właśnie ten ból - mam to wszystko i nie potrafię się tym
cieszyć i już na pewno nie sądzę, że zawdzięczam to swojej własnej
wspaniałości. Mam wrażenie, że na to nie zasłużyłam ani trochę.
(wymarzone studia tez skończyłam i dupa...)
No dobra, nie chodzi tu o użalanie się nad sobą. Jest problem, z
którym jakoś nie moge się uporać i cholernie mnie to irytuje.

[megg2003]

powiedz mi jedną rzecz. Gdybyś miała znajomą, która byłaby w bardzo podobnej
sytuacji jak Ty. Podobne osiągnięcia zawodowe i prywatne. Znałabyś ją bardzo
dobrze, wiedziałabyś, że spoko z niej kobitka mimo że dorastała w
małoprzyjaznych warunkach. Czy też mogłabyś jej powiedzieć, że sobie nie zasłużyła??
Masz ten sam problem co ja - nie kochasz siebie. Przecież wiemy, że to klucz do
szczęścia, a wciąż czujemy jakiś niedosyt, jakąś małą wartość samych siebie.
Wiemy, ze to bzdura, a i tak nie lubimy siebie. Mi chyba trochę pomaga zdanie z
radykalnego wybaczania "X ukazuje, że muszę kochać i akceptować siebie samego" i
pkt.19. "..Tworzę swoje życie (...), bezwarunkowo kocham i wspieram siebie
takiego, jaki jestem"

[ladynemeyeth]

Nie, nigdy bym jej tak nie powiedziała.
Właśnie wypełniłam arkusz, a to, czego nie mogłam wybaczyć,
to "unikanie całkowitej odpowiedzialności za swoje życie" - słowo
klucz z posta moniczki72. Musze jeszcze tylko wybaczyć rodzicom, że
mnie tego nauczyli (czy że to od nich się nauczyłam).
Nie znosże u nich tej cechy - zawsze, kiedy się kłócili, zwalali
winę jedno na drugie, jak dwoje gówniarzy w przedszkolu. Żadne nie
chciało tak naprawdę nic konstruktywnego zrobić ze swoja sytuacją.
Ja się nauczyłam być taka sama jak oni, tylko może na inne sprawy to
przelałam.
Jest mi trochę lżej, ale jeszcze nieco pracy mnie czeka w tej
kwestii.
Dziękuję Wam, że ze mną byłyście w tym trudnym momencie!

[megg2003]

Spoko, luzik :)

[moniczka72]

megg2003 co Ty tutaj robisz ???????????? :):)
Upiekszac sie tu prosze przed wielkim dniem :)

[megg2003]

hehe jeszcze mnie do roboty zagonili :) Jutro dopiero mam wolne. Stresa mam :)

[ladynemeyeth]

A będziecie mieli wesele czy przyjęcie?
Jak kiecka i w ogóle takie tam dodatki? ;-)

[moniczka72]

Niedobre ludzie, zestresowana panne mloda do roboty gonic :)
Nie stresuj sie, postaraj sie tylko jak najbardziej swiadomie to przezyc :)

[megg2003]

Kurde, musze leciec zaraz. Bede jutro od rana samego :)