RÓWNOWAGA W DAWANIU I BRANIU -

[aczenko]

RÓWNOWAGA W DAWANIU I BRANIU - może nie klucz ale całkiem niezły wytrych ;)
żeby było w relacjach łatwiej

Nie uważam żeby do dobrych relacji istniał jakiś jeden jedyny klucz - ale w
tym pęku kluczy niewątpliwie równowaga w dawaniu i braniu jest konieczna. Bez
tego się zwyczajnie nie da tworzyć dobrych relacji na dłuższą metę. DDA
niestety zazwyczaj mają to zaburzone i albo dają, dają, dają bo przecież
trzeba pomagać komuś w biedzie nieważne jakim swoim kosztem, albo szukają
dojnej krowy, bo czują się tacy biedni...i nie patrzą jakim kosztem tej
drugiej osoby.

moim zdaniem złapanie równowagi w kwestii dawania i brania - załatwia ogromną
ilość bolących spraw

więc zamierzam podrążyć temat w kilku wpisach no i ciekawa jestem waszych
odczuć w tym temacie

dla zainteresowanych więcej o równowadze na
ddablog.wordpress.com/
pozdrawiam

[emilaxx]

W moim przypadku ta rownowaga byla zdecydowanie zaburzona.Zreszta to
jest cecha DDA.
Tyle ze w moim przypadku ja bylam kims innym w stosunku do mojego
meza, a kims innym do otoczenia.
Bylam kims innym w moim bezpiecznym domu i kims innym na zewnatrz.
W moim domu rodzinnym bylam bohaterem, w moim mieszkaniu jeszcze do
niedawna rowniez.
Natomiast gdy bylam na zewnatrz czulam niepwenosc.Wtedy bylam
dzieckiem, potrzebowalam wsparcia i pomocy od otoczenia.
Na szczescie zrozumialam ten problem i teraz malymi kroczkami buduje
w swobie odpowiedzialnosc i samodzielnosc.
W domu rodzinnym stalam sie automatycznie bohaterem, bo zostala
mi "narzucona" odpowiedzialnosc.Inaczej bym nie przetrwala.
Potem nastapil bunt, sprzeciw ku tej sytuacji.Chcialam jak
najpredzej sie uwolnic od tego ciezaru, samodzielnosci i
odpowiedzialnosci.Bylo to wtedy dla mnie zbyt trudne i ciezkie.
Nastepnie stalam sie wrecz nieodpowiedzialna i zupelnie
niesamodzielna.Po roli bohatera rodzinnego stalam sie dzieckiem,
oczekujacym milosci, troski, zrozumienia i akceptacji.

Zrozumienie tego problemu dalo mi duzo satysfakcji, zaczelam
pracowac nad soba.
Juz coraz zadziej czuje w srodku bol.Za to coraz czesciej czuje sie
lekko, przyjemnie, szczesliwie.Czuje sie wolna i bez ograniczen.

[desy]

To jest moj prawdziwy problem.
W domu, z ludzmi, ktorych naprawde kocham (za duzo ich nie ma: facet
i mama) jestem ta, ktora przede wszystkim bierze i niewiele daje w
zamian :( Juz nawet uslyszalam wyrzuty z ich strony :(
Dla wszystkich innych wydaje mi sie, ze daje wiecej i cierpie jesli
nie dostaje nic w zamian. Dziwne to jakies i nie bardzo rozumiem
dlaczego tak jest. Powinno byc przeciez odwrotnie :S

[aczenko]

ale jak już to widzisz, to jest dużo łatwiej przywrócić tę równowagę.
W sumie tam gdzie mało dajesz jest nawet łatwiej - po prostu świadomie zaplanuj
co, gdzie i kiedy będziesz dawać swoim bliskim i wpisz w swój plan dnia/tygodnia
żeby nie uciekło;)

trochę trudniej gdy daje sie za dużo - bo tu trzeba się nauczyć asertywności
przynajmniej w kwestii odmawiania i dobrze ugruntowanego rozróżnienia czym się
różni odpowiedzialność od nadodpowiedzialności, żeby nie mieć fałszywego
poczucia winy

pozdrawiam