POMÓŻCIE!!!!!

[dziewczyneczka08]

Czuję się fatalnie. Nie mogę spać, bardzo mi źle. Mam dziś bardzo
zły dzień. Cały dzień chandra, problemy zdrowotne...
Ponadto zawaliłam na całej linii.
Mam znajomego lekarza. Poznaliśmy się parę miesięcy temu, zakochałam
się, ale bez wzajemności. W grudniu powiedział mi, że możemy być
TYLKO znajomymi. Zaakceptowałam to i tak sobie pisaliśmy maile, on
najpierw odpowiadał, potem nie. Pisaliśmy też SMSy. Dziś mu wysłałam
SMSa, że mam problemy ze sobą, nie radzę sobie z emocjami, opisałam
też problemy zdrowotne. Chciałam od niego wsparcia, może rady....nic
więcej.
Potem mi było głupio, przeprosiłam w SMS-ie że mu zawracam głowę i
napisałam, aby mimo wszystko nie odchodził z mojego życia. Przyszedł
od niego mail, że właśnie był z cudowną dziewczyną i z powodu moich
maili pokłócili się. Nie chciała wierzyć, że "znajoma" wysyła mu
takie intymne SMSy. Prosił też, abym nie wysyłała więcej SMSów.
NIE MOGŁAM WIEDZIEĆ ŻE NIE JEST SAM!!!!NIE WIEDZIAŁAM TEŻ, ŻE MA
DZIEWCZYNĘ!!!!Nie chciałam tego, jest mi głupio, przykro i źle.
Oprócz wielu problemów mam taki, że jestem kobietą kochającą za
bardzo, ALE NIE CHCĘ NIKOMU PSUĆ ZWIĄZKÓW. Potwornie mi przykro, nie
daję sobie z tym rady, czuję się po prostu bezwartościowa. Nikt mnie
nie chce, a ja tylko żebram o miłość!!! Narzucam się komuś, kto mnie
nie chce.
Pomóżcie mi, proszę!!!Siedzę przy komputerze i płaczę, bardzo mi
źle. Nie chcę tak żyć, nie chcę tak cierpieć! czuję niesmak do
siebie. Pomóżcie mi! Teraz Was proszę o dobre słowo, bo ja już nie
wytrzymuję tej męczarni! czuję do siebie niesmak. Bardzo potrzebuję
miłości, przeraża mnie to, że mam już 34 lata, wszyscy sobie jakoś
układają życie, a mnie nikt nie chce....

[ladynemeyeth]

Stało się, trudno, już więcej się tym nie przejmuj i nie roztrząsaj.
Nie chciałaś źle i wiesz już, że trzeba o nim zapomnieć. Nie pisz do
niego i daj mu święty spokój, teraz trzeba się zająć Tobą. Tak,
trzeba się zająć Tobą i trochę sobie w głowie pozmieniać i życie
przewartościować, żebyś mogła tworzyć satysfakcjonujące relacje z
ludźmi.
To nie jest tak, że Ciebie nikt nie chce, tylko Ty szukasz tam,
gdzie nie trzeba. JAk się nauczysz wybierać odpowiednich ludzi, to
nie będziesz musiała płakać. Nikt Cię tego wcześniej nie nauczył -
tj. wybierania odpowiednich ludzi - więc i Twój niesmak do siebie
jest nie na miejscu, bo to nie Twoja wina. Daj sobie czas, żeby się
samej nauczyć jak postępować, gdzie lokować uczucia i żeby siebie
cenić. Nie musisz nikogo żebrać o miłość; są ludzie na tym świcie,
którzy pokochają Cię za to, że w ogóle jesteś i żyjesz i za to, jaka
jesteś! Więc zabieraj tyłek od tych, którzy Cię odrzucają i poszukaj
tych dobrych!
I to nie jest tak, że tylko Ty jesteś pechowa i inni sobie jakoś
ukłądają życie - jedni sobie układają dobrze, a inni borykają się z
rozwodami, nieszczęściami, chorobami, itp. Ty jesteś w tej chwili
jedną z wielu osób, którym źle na tym świecie, ale to nie oznacza,
że tak pozostanie zawsze i że jesteś jedyną taką osobą. Raz na
wozie, raz pod wozem i nie ma co panikować, tylko się ruszyć z
miejsca i nie wmawiać sobie głupot!

[guzmania]

Przestań się obwiniać i nie roztrząsaj tego. Zmień nastawienie do
świata, ludzi a przede wszystkim do samej siebie. Nie wmwawiaj
sobie, że jestes nic nie warta i nikt Cie nie chce, bo to
nieprawda.Żebrzesz o miłośc, bo to niespełnione pragnienie z
dziećiństwa, szukasz zrozumienia, aprobaty. Zacznij doceniac siebie
i zacznij pracowac nad sobą. Myślałaś o jakiejs terapi?
Głowa do góry!
Pozdrawiam :-)

[dziewczyneczka08]

Teraz widzę, że nic złego nie zrobiłam. Chodzę na terapię już ponad
rok, na pewne rzeczy patrzę już inaczej, ale pojawia się stary
schemat i wpadam jak śliwka w kompot. A potem się zbieran. I ciągle
taka huśtawka emocjonalna...
Pomyślę o terapii grupowej. Kiedy opadną emocje, muszę to jeszcze
raz przerobić na terapii. Nie za dobrze sobie radzę...
Dziękuję za dobre słowo. Bardzo mi tego teraz potrzeba...

[dziewczyneczka08]

Tak zrobię, nie będę się z nim więcej kontaktować. Przejmuję się, bo
jest mi przykro, smutno, a niesmak będę czuć jeszcze jakiś czas. Ale
spróbuję zobaczyć to tak, jak napisałaś.
Dlaczego ja nie mogę mieć normalnego, szczęśliwego życia? To nie
fair. NA to, co inni mają od razu, ja muszę ciężko pracować.
Ja nie chcę już płakać, nienawidzę tego poczucia odrzucenia!
Mam dosyć tego cierpienia.
Dziękuję za wsparcie, wezmę sobie Twoje słowa do serca!

[moonnika1]

Hmm, co prawda nie wiem co czujesz, ponieważ męża swojego poznałam 8
lat temu, nie miałam akurat z mężczyznami problemów, chociaz tez
jestem DDA, i mam ogrooomnie dużo spraw z którymi nie mogę sobie
poradzić, mimo, że życie mi się ułożyło jeśli chodzi o rodzinę.
Myslę własnie, że trafisz na takiego faceta, który będzie wart
twojego zaangażowania i uczucia, uwierz w to bardzo, wiem, że ci
ciężko, potrzebujesz miłości i wsparcie jak nikt inny!!!Nie
rozpamiętuj tego co się stało, bo to już się stało i się nie
odstanie (niech facet żałuje!!!co stracił), trzeba iść do przodu,
nie cofać się, wypłakać swoje i w dalszą droge w poszukiwaniu
szczęścia, niestety nikt nie da ci gotowego rozwiązania na miłość,
życie, szczęście...musisz sama o to walczyć i sama tego spokoju i
szczęścia (nieważne jak pojmowanego) sama w sobie szukać i na około
siebie!!!

[mamamisiasia]

to nie jest tak, ze wszyscy maja podane na tacy gotowe, a ty jedyna nie. Nie
patrz na to z takiej strony. Ze znajomych tak naprawde nikt nie jest caly czas
szczesliwych, zawsze raz jest lepiej, a potem gorzej. Wielu moich znajomych
musialo sie nachodzic za swoja druga polowka, a czasami konczylo sie to rozstaniami.

[ladynemeyeth]

Możesz mieć dobre życie, tylko to wymaga odpowiedniego sposobu
myślenia, działania, dokonywania określonych wyborów. Po prostu nikt
Cię tego nie nauczył. A teraz zamiast płakać i się nad sobą użalać,
trzeba się zebrac w sobie i to naprawić. Im szybciej, tym lepiej!
Zacznij czytać książki dotyczące problemów dda oraz takie, które
dotyczą rozwoju duchowego. Czytaj jak najwięcej, ucz się jak
najwięcej i jeśli masz możliwość - skorzystaj z pomocy terapeuty.


" NA to, co inni mają od razu, ja muszę ciężko pracować. "

Nie Ty jedna musisz, ja tez musze i większość osób, któe odwiedzają
to forum też. JEśli chcesz cokolwiek ze swoim życiem osiągnąć,
musisz się z tym bolem pogodzić, że ludzie z normalnych rodzin mają
to, czego Ty nie mialas i na razie nie masz. Ale mozesz miec, jesli
tak postanowisz. Więc do roboty :-) Trzymam kciuki!

[dziewczyneczka08]

Bardzo Ci dziękuję. Ładnie mi napisałaś, że muszę się zająć sobą.
Tylko to koncentrowanie się na sobie jest najtrudniejsze, bo dotyka
się otwartych ran. A w rozpaczy zwykle nie widzi się dalszej drogi,
tylko rozpamiętuje bolesną sytuację.
Teraz już opadło napięcie,największa rozpacz, rozumowo wiem, jak to
wygląda i że muszę iść dalej, emocjonalnie pewnie jakiś czas będzie
ciężko, ale wiem, że to też minie. Na razie jestem kupą gruzu i
chaosem, może rzeczywiście już pora to uporządkować. Chodzę ta
terapię, ale ten mechanizm jest u mnie bardzo mocny, a poczucie
własnej wartości w powijakach.
Ale będę nad tym dalej pracować.
Zrobię wszystko, aby nie przerabiać więcej takich klimatów!
Wiem, że wszystkim tutaj jest ciężko i nie należę do wyjątków.
Dlatego też czułam, że tutaj zostanę zrozumiana. I nie pomyliłam się.

[krey83]

Witam zgadzam się moimi przedmówczyniami na pewno nie próbuj
przepraszać, usprawiedliwiać się ani przede wszystkim obwiniać, to
do niczego dobrego nie doprowadzi.. spróbuj znaleźć i robic coś co
może sprawiać Ci przyjemność, rozerwij sie, idź do ludzi ja tez
byłam w bardzo nieciekawej sytuacji jakiś czas temu spotykałam sie z
chłopakiem który jak sie okazało chciał mnie tylko wykorzystać,
okazał sie wielkim chamem ale niestety musiałam to znosic bo
pracowaliśmy razem a ja potrzebowałam tej pracy.. jestem raczej
spokojna wie nie umiałam powiedzieć mu do słuchu żeby juz mie nie
obrażał.. ale jakoś to zniosłam.. zaczełam dbać o siebie chodziłam
na aerobic itp. robiłam to co daje mi radość.. czas leczy rany,
takie jest życie czasem ktoś rani Ciebie innym razem Ty mozesz
zranić kogoś nawet nieświadomie ale trzeba iść do przodu z uśmiechem
na ustach. Powodzenia

[dziewczyneczka08]

Bardzo Wam dziękuję. Wasze odpowiedzi przyszły właśnie w tych
pierwszych godzinach rozpaczy, teraz już jest lepiej. Wykasowałam
wszystkie maile i SMS-y od tego człowieka i nie zamierzam się o nic
obwiniać, bo niczego złego nie zrobiłam.
Prosiłam tylko o radę, wsparcie, nie otrzymałam nic!!!
Może to właśnie ta kropla, której potrzeba było, aby osiągnąć dno i
się od niego odbić.
Spróbuję dotrzeć do mojego problemu i zmienić stare nawyki i
mechanizmy. Nie pozwolę, aby zniszczyły moje życie.

Bardzo, bardzo dziękuję i życzę Wam dużo szczęścia. Zasługujecie na
nie - za bezinteresowną życzliwość i serce dla nieznajomej osoby i
wsparcie, którego mi nie udzieliła (wydawałoby się bliska) osoba, a
którego tak bardzo potrzebowałam! Bardzo mi pomogliście.

[skowronek107]

Czesc,

Jesli lekarz ten powiedzial ci wyraznie ze mozecie byc tylko
ZNAJOMYMI to dlaczego oczekujesz od niego pomocy, wsparcia i
zrozumienia jakiego (wydaje sie z twojego postu) oczekiwac mozna od
bardzo bliskiej osoby (np. przyjaciela)? Nie wiem jak rozumiesz
pojecie 'znajomi' ale dla mnie to ktos kogo spotykam w pracy, moze
pojde na kawe po pracy ale sie z ta osoba nie przyjaznie, i nie
dzwonie/pisze kiedy jest mi zle proszac o pomoc i nazywajac
ja 'bliska' osoba.

To ze poprosilas o pomoc, nie znaczy tez ze ten znajomy MUSI ci jej
udzielic, on jest tylko znajomym ktory ma wlasne zycie, wlasne
problemy i wlasny swiat i ma do tego prawo.

Mam nadzieje ze nie zabrzmialo to zbyt ostro, ale wydaje mi sie ze
jest to troche niedorzeczne aby wymagac pomocy i wsparcia od
znajomego, a potem obrazac sie ze 'bliska osoba' ci jej nie
udzielia.


To tylko znajomy - nie rodzina, nie bliski przyjaciel.

Pozdrawiam, glowa do gry i wez sie w garsc:)




dziewczyneczka08 napisała:

> Bardzo Wam dziękuję. Wasze odpowiedzi przyszły właśnie w tych
> pierwszych godzinach rozpaczy, teraz już jest lepiej. Wykasowałam
> wszystkie maile i SMS-y od tego człowieka i nie zamierzam się o
nic
> obwiniać, bo niczego złego nie zrobiłam.
> Prosiłam tylko o radę, wsparcie, nie otrzymałam nic!!!
> Może to właśnie ta kropla, której potrzeba było, aby osiągnąć dno
i
> się od niego odbić.
> Spróbuję dotrzeć do mojego problemu i zmienić stare nawyki i
> mechanizmy. Nie pozwolę, aby zniszczyły moje życie.
>
> Bardzo, bardzo dziękuję i życzę Wam dużo szczęścia. Zasługujecie
na
> nie - za bezinteresowną życzliwość i serce dla nieznajomej osoby i
> wsparcie, którego mi nie udzieliła (wydawałoby się bliska) osoba,
a
> którego tak bardzo potrzebowałam! Bardzo mi pomogliście.

[dziewczyneczka08]

Masz rację, trochę mi się pomyliły pojęcia: ZNAJOMY to nie jest
PRZYJACIEL!!! W ogóle trochę nienormalnie przywiązuję się do ludzi.
Niemniej jednak ja to widzę trochę inaczej: jeśli ktoś z moich
ZNAJOMYCH (niekoniecznie PRZYJACIÓŁ) miałby problem i zwrócił się z
tym do mnie, a ja byłabym w stanie mu pomóc, to chyba raczej bym to
uczyniła. To chyba normalne, czy źle to rozumiem??

Poza tym dla mnie bycie lekarzem trochę zobowiązuje - to nie jest
tylko zawód, to jest powołanie. Jeśli ktoś pisze, że coś mu się
dzieje, to miło byłoby jakoś życzliwie zareagować. Oczekiwałam
odpowiedzi: "zażyj to i to, zrób takie i takie badania, a tak w
ogóle to głowa do góry, będzie dobrze". Usłyszałam tekst: "Moja
dziewczyna jest cudowna, a ty spadaj" Nie rozumiem takiego
postępowania, a ten ZNAJOMY już nie jest moim ZNAJOMYM.

ON MA PRAWO DO WŁASNEGO POSTĘPOWANIA A JA MAM PRAWO WYKLUCZYĆ GO Z
GRONA MOICH ZNAJOMYCH!!!NIE POTRZEBUJĘ LUDZI, NA KÓRYCH NIE MOGĘ
LICZYĆ W TRUDNEJ SYTUACJI.