Macierzyństwo a DDA

[dai_sy]

Jestem w ciąży, kocham mężczyznę, z którym jestem, ale mimo to nie potrafię
się cieszyć tym nienarodzonym maleństwem. Mam mnóstwo obaw, głównie boję się o
to czy mój partner nadal będzie mnie kochał, czy ja będę dobrą mamą, czy jak
nadejdzie gorszy dla mnie dzień (a miewam jest czasem) i będę bała się
własnego cienia, to jak sobie poradzę z tą istotką, która będzie mnie
potrzebować 24 godz na dobę. Ciągle wydaję mi się, że mój narzeczony kocha
mnie tylko tak chwile, choć nie daje mi do tego powodów i ciągle mnie zapewnia
o swej miłości, mam wrażenie, że ja nie mogę być szczęśliwa, a wszystko co
dobre, dane mi jest na chwile. Chcę się cieszyć moim dzieckiem, nie chcę
ciągle myśleć co będzie za 5 lub 10 lat...
Może jest ktoś kto przechodził przez to samo. Pozdrawiam

[guzmania]

Więc nie myśl o tym co będzie za 10 lat i skup się na
terazniejszości. Staraj się łapać każdą chwilą, która mija
bezpowrotnie. Powinnaś uwierzyć swojemu partnerowi i w jego
zapewnienia, zaufaj mu i uwierz we własne szczęście.
Niezależnie od tego czy ktoś jest dda czy nie każda przyszła mama ma
takie obawy w trosce o swojego Maluszka. Zobaczysz poradzisz sobie,
tylko zacznij się cieszyć tym co masz :-)

[dai_sy]

Czasem sprawy oczywiste nie są takimi dla nas, dopóki ktoś nam tego nie uświadomi. Tak bardzo chciałabym uwierzyć, że ja też mam prawo do bycia szczęśliwą, do bycia kochaną...i przede wszystkim bez żadnych "ale" cieszyć się z bycia mamą. Mam nadzieję, że przyjdzie to z czasem.
Dzięki za słowa wsparcia:)

[dziewczyneczka08]

Zobaczysz, że wszystko się dobrze ułoży. Oczywiście, że masz prawo
być szczęśliwą i kochaną, i na pewno będziesz wspaniałą matką dla
Twojego dziecka. Głowa do góry!

[asiouek]

Hej, poradzisz sobie dziecko uczy samodzielności i daje dużą siłę, naprawdę
wielką, ja zmieniłam się diametralnie po urodzeniu córeczki!

Bałam się też strasznie, że jej ojciec mnie opuści, że się wtedy załamię, nie
dam rady . Dziś wychowuję ją samodzielnie, bez partnera, a jestem szczęśliwa! I
daję sobie super radę! Więc nie ma co gdybać i sie bać, bo nigdy nie wiesz,
która droga jest najlepsza i która da Ci wielkie szczęście, powodzenia!

[dai_sy]

Dzięki dziewczyny!To dla mnie bardzo ważne!Jeszcze raz dzięki!

[kizdam47]

Nie w taki sposób, ale moje zachowanie ma wpływ na stosunek do
dzieci. Starm sie uświadamiać sobie, że MY jesteśmy inna rodziną niz
ONA.

Przyznam, że od kilku lat zdecydowanie mniej mnie obchodzi, co ONA
robi pod nieobecnośc ojca, nie rzucam wszystkiego, by do niej jechać
i wzywac pogotowie. Tak jest mi lepiej.