Wciąż kocham...

[louissse]

witajcie!

jestem w raczej szczęśliwym związku od kilku miesięcy... i niby wszystko na
pierwszy rzut oka jest ok, to jednak czasami czuję niedosyt i brak pewnych
rzeczy.. a mianowicie spontaniczności, niespodzianek, ciepła, szalonych chwil
itp. Wiem, ze nie powinno się porównywać, ale wszystkie te rzeczy miałam w
poprzednim związku.. i czasami łąpię się na tym, że tęsknię za tym, co było i
za człowiekiek, z którym byłam.. każdą o nim myśl wywołuje szybsze bicie
serca, falę gorąca rozlewającą się po moim ciele i uśmiech... ja go wciąz
kocham...
mój obecny partner w sumie nie ma sobie nic do zarzucenia... ale związek nasz
po prostu jest... bez jakichś podrywów, fal namiętności, cieszenia sie swoją
bliskością...
wiem, że to ja go sobie wymyśliłam... to moje afirmacje, myśli i podejście do
życia wytworzyło sytuacje, dzięki którym się poznaliśmy.. wiem też, że to na
sobie powinnam się skupiac, siebie ewentualnie zmieniać, aby świat
ukształtował się zgodnie z moim wyobrażeniem.. zastanawiam się tylko, czy w
takim przypadku jest w ogóle sens..?
teraz też kocham... ale coraz bardziej gasnę.. coraz większa rytuna zaczyna
rządzić naszym życiem... taki szalenie irytujący spokój...
chciałabym czasami uciec od codzienności, tak, jak to potrafiliśmy robić
wspólnie z poprzednim partnerem, uciec i na chwilę zająć się tylko sobą...
zapytacie może - dlaczego już razem nie jesteśmy, skoro było tak
wyjątkowo... - nie wiem... nasze drogi po prostu się rozeszły... a on
niedawno założył rodzinę...

czy to źle, że brakuje mi tych wszystkich rzeczy? co zrobiż, żeby albo ich
nie brakowało, albo żeby je dostać..?

[yoginka2]

Chyba wiem, jak sie czujesz i co myslisz. Tez jestem w zwiazku i tez kocham
innego mezczyzne niz ten z ktorym teraz jestem. Mi ostatnio bardzo pomaga
ksiazka "Cud uwaznosci". Przez przypadek (nomem-omen nie ma przypadkow
znalazlam ja w biblioteczce obecnego narzeczonego i zachwycilam sie nia. Docen
to co masz, doceniaj kazda chwile, celebruj kazda sekunde zycia, zyj chwila
obecna, a nie przeszloscia. Chinczycy mowia, ze nie ma sensu plakac nad
rozlanym mlekiem. Pzdr.

[louissse]

widzisz.. ja staram się doceniać to, co mam.. staram się skupiać na tym, co
mam.. nie zastanawiać się nad tym, czego nie mam.. ale czasami przychodzi
chwila, że... wsracają wspomnienia i tęsknota za tym, co było... a może nawet
nie sama tęsknota a żal, że nie mam tego teraz... że człowiek, z którym jestem
nie potrafi (nie chce/nie umie) mi tego dać.. potem odrazu przestają o tym
myśleć i wracam do rzeczywistości.. bo jestem w związku.. bo sama się na ten
związek zdecydowałam.. bo mimo wszystko kocham i akceptuję...

a książkę postaram się przeczytać.. dzięki

[vera1]

a moze jednak szkoda sie ograniczac?szkoda wpadać w rutynę i nie chcieć więcej
i głębiej? moze szkoda gasnać zamiast rozkwitac?może nie musisz się na
to "skazywać"?rozumiem, że kochasz...Ale można tylko kochać, a można aż KOCHAĆ..
Człowiek w swej naturze jest nieograniczony- to rozum, rozsądek nakłada
ograniczenia. Po to tyle zakazów mamy. Żeby nam przypadkiem nie przyszło do
głowy, że możemy...wszystko...Wolny człowiek jest niebezpieczny, bo w tłumie
smutasów nagle się roześmieje i mit o tym, że tak nam tu cieżko upadnie...
sorry, zagalopowałam się...

[louissse]

tak, masz rację... nie powinniśmy sie ograniczać... ale czy człowiek "wolny"
będzie mógł żyć w związku? czy da jakąś stabilizację?

chciałabym nauczyć się takiej wolności, owszem... ale tak jak napisałaś,
człowiek wolny jest niebezpieczny... nie chciałabym by tak mnie odbierano

[vera1]

człowiek wolny, to nie niebieski ptak, co to jest wszędzie i nigdzie, bez
zobowiązań itp.
Ja czuję się wolna, gdy nie boję się przyznać do tego, co czuję naprawdę.
czuję się wolna, gdy słucham głosu wewnątrz mnie/ intuicji? Boga?/
czuję się wolna, gdy zaczęłam zauważać sama siebie, gdy zrozumiałam, że
najpierw muszę pokochać i zaakceptować siebie, aby móc w ogóle ruszyć do
przodu. Wiem, w kólko się pisze o miłości do siebie, ale to jest naprawdę
najważniejsza sprawa!
I czuję się wolna, gdy wierzę, że mam prawo do szczęścia i do spełnienia.
Wiesz, ważniejsze od tego, jak ludzie cie odbierają jest to, jak ty sama
podchodzisz do swojego życia, i czy naprawde w tym momencie, właśnie teraz
jesteś tym, kim chcesz być.. i czy jesteś z tym, z kim chcesz być..
ludzie zawsze beda Cie róznie oceniać.Ale czy w tych ocenach tkwi pradwa o
Tobie?

[kalvados1]

pieknie to napisalas!
jak do takiego stanu dojsc?
masz jakas rade?
ola

[motyvvacja]

Czlowiek zyjacy w wiezieniu,moze byc rowniez szczesliwy.
Po co myslec ze za oknem rosnie zielona trawka,?Po co mysles ze jest tam na
wolnosci rowniez szumiacy gesty las,?Po co myslec o morzu?.O gorach?.
Mozna sie zamknac w poczuciu tu i teraz,i byc szczesliwym z tego co sie
ma.Czyli w wypadku wieznia SIEBIE
Ale To nie znaczy ze nie mamy prawa wyboru,i prawa do szczescia w inny sposob.
Chcesz sie cieszyc z tego co masz,mozesz.Ale to nie znaczy ze zlem jest dazenie
do doskonalosci( ktora to jest inna w kazdym z nas).Oczekiwania-to niby
pzreszlosc zucona na przyszlosc-ale dlaczego masz sie zadawalac barszczem,skoro
znasz juz przysmaki?
Jak sie nie ma co sie lubi,to sie lubi co sie ma?...Mozna,ale czy trzeba?

Swiat stal by w miejscu
Pzdr.

[vera1]

słuchać siebie. wyciszać się. rozwiazywać problemy. załatwiać wszystko, to co
ciaży na sercu.Patetycznie powiedziałabym, ze "spojrzec na siebie w prawdzie",
no, ale mniej więcej o to chodzi.. I zabrac się do "roboty", aby dojść z samym
sobą do ładu. A wtedy świat stoi otworem..
Naprawdę wszystkie lęki powstają w naszych głowach. Obiektywnie nie istnieją.