Zarażeni samotnością

[inzynier2]

Religia też jest zakaźna, nie tylko samotność. W Arabii Saudyjskiej
100% mieszkańców jest muzułmanami. W Polsce 95% obywateli jest
katolikami. Szczególnie w mniejszych miejscowościach nikt nie odważy
się nie ochrzcić niemowlaka. A po chrzcie Kościół liczy wszystkich
ochrzczonych jako katolików.

[masturbator2000]

I jaki z tego morał bo nie kumam?
Po za tym jak widać obsesja tez jest zaraźliwa

[jmb2]

I jaki z tego morał bo nie kumam? Ano morał jest taki:

Zwykle w życiu tak bywa, że to nad czym się skupiamy urasta do
wielkich rozmiarów! Widocznie ludzie z wyboru skupiają się coraz
częściej na życiu w samotności wzorując się przy tym na innych.

Ważne są zatem tego przyczyny a nie skutek!
Jedną z nich zapewne jest brak zaufania do innych ludzi.

"W świecie tak naprawdę nie ma problemu pieniędzy. Kryzys, który
teraz jest w świecie, doprowadzi do tego, że u góry zostaną ci
ludzie, którzy mają zaufanie. Przyczyna kryzysu kryje się właśnie w
braku zaufania" tak uważa mer Lwowa.

Przyczyny samotności według
www.osamotnieni.republika.pl/samotnosc/przyczyny.html
Samotność może mieć wiele przyczyn, które pogrupujemy w 5 kategorii.
Może być ona społeczna, rozwojowa,psychologiczna, sytuacyjna i
duchowa. Kombinacje tych przyczyn stwarzają poczucie samotności
doskwierającej człowiekowi.

1. Przyczyny społeczne.
Większość naukowców zgadza się z poglądem, że szybkie przemiany
społeczne dzisiejszej doby izolują od siebie ludzi, pozbawiają ich
bliskich kontaktów ze sobą i przyczyniają się do rozpowszechniania
się zjawiska samotności. Społeczne warunki, które powodują wzmaganie
się poczucia osamotnienia to:
a. Rozwój techniki. Ponieważ najważniejsza jest obecnie wydajność i
wygoda, brakuje ludziom czasu na podtrzymywanie głębokich więzi.
Skomplikowane technologie stawiają wymóg wysokiej specjalizacji, a
specjaliści nie mają czasu ani ochoty na komunikowanie się z
niespecjalistami. W rezultacie relacje stają się płytkie, spada
zdolność porozumiewania się, dominuje samotność. Ludzie czują się
mniej istotni, niepotrzebni.
b. Mobilność. Rozwój komunikacji pozwala na łatwe przemieszczanie
się po kraju i świecie. Bezrobocie i konieczność szukania lepszego
życia w nowym miejscu powodują rozpowszechnienie się zjawiska
migracji. To z kolei rozrywa przyjaźnie, rozdziela rodziny, niszczy
poczucie więzi sąsiedzkiej i powoduje unikanie głębszych przyjaźni w
obawie przed bólem rozstania.
c. Urbanizacja. W rezultacie przeniesienia się dużego procentu
ludności do miast, rozwinęła się tendencja do izolowania się.
Zauważamy obawę przed nieznajomymi, która prowadzi do podejrzliwości
i wycofywania się. Poczucie niewygody prowadzi do poszukiwania ciszy
i spokoju. Tak więc tysiące ludzi mieszkają obok siebie, a
jednocześnie wielu z nich żyje w izolacji i osamotnieniu.
d. Telewizja. Ten nowoczesny wynalazek działa izolująco poprzez
treści programów, które zdają się promować wszelką sztuczność, a też
poprzez zwyczaje ludzi zasiadających przed telewizorami. Rzadko się
do siebie odzywają. Opanowani przez odrealniony świat pokazywany w
telewizji, wczuwają się w życie postaci fikcji telewizyjnej, zamiast
nawiązywać łączność z sąsiadami i krewnymi, spotykać się z
przyjaciółmi.

Mimo wielu istotnych dla ludzi korzyści, współczesne zmieniające się
społeczeństwo jest odhumanizowane, rozrywa więzi
międzyludzkie, niszczy tradycyjne źródła poczucia bezpieczeństwa i
potęguje warunki sprzyjające osamotnieniu i wyizolowaniu.

2. Przyczyny rozwojowe.
Craig Ellison, po dokonaniu przeglądu literatury na temat
osamotnienia, stwierdził, że istnieją trzy podstawowe potrzeby
rozwojowe, które muszą zostać zaspokojone w życiu człowieka, jeśli
chcemy uniknąć osamotnienia.
a. Przynależność. Duża część naukowej literatury stwierdza, że
ludziom, a szczególnie dzieciom, potrzeba bliskich więzi z innymi
istotami ludzkimi. Jeśli dzieci żyją w izolacji z rodzicami, efektem
jest ich niepokój i emocjonalna powściągliwość. Jeżeli zdarzy się,
że dziecko przez jaki czas pozostaje tylko z jednym z rodziców, a po
okresie separacji powraca drugie z nich, dziecko bardzo mocno
związuje się z ojcem lub matką, przylega emocjonalnie do jednego z
rodziców, jakby w obawie przed tym, że ponownie się rozłączą. Jeżeli
weźmiemy pod uwagę stale rosnący procent rozwodów i coraz częstsze
przypadki nadużyć dokonywanych na dzieciach, łatwo zrozumieć,
dlaczego tak wielu młodych ludzi doświadcza poczucia wyobcowania i
braku przynależności. Ludzie ci często wychowywali się w
osamotnieniu.
b. Akceptacja. Rodzice okazują akceptację na różne sposoby: przez
dotyk, spędzanie z dziećmi czasu, przez słuchanie, karanie,
okazywanie uczucia. Jeżeli tego brak, gdy dzieci są lekceważone lub
karane zbyt surowo, rozwijają w sobie poczucie braku wartości.
Dochodzą do wniosku, że do nikogo nie należą i wycofują się z
kontaktów z ludźmi, albo też narzucają się innym w sposób, który
pociąga za sobą dalsze odrzucenie. Trudno im potem zaufać ludziom, a
niezdolność zaufania przeszkadza w nawiązywaniu głębszych relacji.
Niskie poczucie własnej wartości i poczucie braku akceptacji leży u
podstaw osamotnienia.
c. Nabywanie umiejętności społecznych. Każdy z nas zna ludzi, którzy
nie potrafią się właściwie zachować w grupie. Są niewrażliwi na
potrzeby i postawy innych, nie potrafią kontynuować poprawnych
relacji międzyludzkich. Starają się manipulować ludźmi, narzucają
się, a to przynosi tylko odrzucenie, rozczarowanie i zwiększa ich
osamotnienie. Tacy ludzie nie nauczyli się współżycia z innymi.
Ustawicznie próbują, ciągle im się to nie udaje i nadal pozostają w
samotności.

3. Przyczyny psychologiczne.
Również pewne predyspozycje psychiczne właściwe konkretnemu
człowiekowi powodują, że pozostaje on w stanie osamotnienia.
a. Niskie poczucie godności własnej. Jeżeli mamy o sobie niskie
mniemanie, wtedy nie doceniamy własnych zalet i zamykamy się w
sobie, albo też przeceniamy siebie aż do zarozumiałości. Oba
zachowania utrudniają kontakty z ludźmi. Trudno jest budować
przyjaźń, jeżeli mamy mało zaufania do siebie samych. Taki człowiek
nie potrafi okazywać miłości bez tłumaczenia się, nie umie też
przyjmować miłości bez poniżania się. Poczucie własnej godności
pomaga w nawiązywaniu przyjaźni, a przyjaźń pomaga w budowaniu
poczucia własnej godności i zmniejsza osamotnienie. Natomiast niskie
mniemanie o sobie czyni człowieka nieśmiałym i słabym, szukającym
oparcia u innych. Jeżeli jednak inni ludzie nie są w stanie zapewnić
zaspokojenia naszych potrzeb, pojawia się poczucie zagrożenia i
głębokie osamotnienie.
b. Niezdolność porozumiewania się. Przyczyna ta leży u podstaw
większości problemów w kontaktach międzyludzkich. Jeżeli ludzie nie
chcą dojść do porozumienia, albo nie potrafią, wtedy pojawia się
uporczywe wrażenie samotności i izolacji, nawet jeśli jesteśmy
członkami jakiejś grupy, społeczności.
c. Nastawienie samoobronne. Osamotnienie staje się dolegliwością
coraz powszechniejszą, ponieważ ludzie nauczyli się różnych
niewłaściwych postaw.
Istnieje więc:
- nastawienie rywalizacji, w którym życie jest jednym wielkim
turniejem, a dążenie do nagrody
- stylem życia;
- postawa niezależności, które sprawia, że zachowujemy się tak,
jakbyśmy byli jednostkami absolutnie autonomicznymi, niezależnymi od
Boga czy bliźnich;
- postawa zaborczości, która pcha nas do zagarniania wszystkiego dla
siebie;
- postawa roszczeniowa, która sprawia, że żądamy przestrzegania
zasad i gotowi jesteśmy walczyć przede wszystkim o swoje prawa.

Wszystko to oznacza coś, czego dotąd nie powiedzieliśmy.
Osamotnienie, przynajmniej w pewnym stopniu, jest winą
osamotnionego. Angażując się w intensywne współzawodnictwo i walkę o
samowystarczalność, zainteresowani samymi sobą i własnym sukcesem,
krytyczni i nietolerancyjni wobec innych, przechowujący urazy,
żądający zwracania na nas uwagi, sami zwiększamy potencjalną
możliwość osamotnienia. Takie nastawienie prowadzi nas do
manipulowania ludźmi w celu osiągnięcia własnych celów i
zaspokojenia naszego ego. Nic bardziej odstręczającego ludzi i
przynoszącego samotność.

[jmb2]

cd... przyczyny samotności

d. Wrogość. Czy zauważyliście, że niektórzy ludzie zdają się być
pełnymi wrodzonej złości? Nawet kiedy się uśmiechają, odczuwamy
drzemiącą w nich groźbę i wrogość. Przyczyny takiego stanu są
złożone, ale często ludzie źli czują się zagrożeni, sfrustrowani z
powodu prawdziwej czy wyimaginowanej niesprawiedliwości. Czasem
złość wynika z nienawiści do siebie, która zarazem zwraca się ku
innym. Jeżeli takiemu nastawieniu towarzyszy negatywne nastawienie i
ciągłe narzekanie, odpycha to od nich ludzi i powoduje samotność
oraz nieszczęście.
e. Strach. Ludzie są samotni, ponieważ budują mury zamiast mostów.
Oczywiście nie jest to jedyna przyczyna samotności, ale czasem
ludzie rzeczywiście wznoszą bariery, które powstrzymują innych od
nawiązania bliższych kontaktów. Spowodowane jest to np. lękiem przed
bliskim kontaktem, obawą przed odsłonięciem się, przed odrzuceniem,
obawą przed zranieniem spowodowaną ranami doznanymi w przeszłości.
Osamotnienie jest bolesne, ale dla cierpiących na nie, nie mniej
bolesne niż lęk przed otworzeniem się na innych ludzi.

4. Przyczyny sytuacyjne.
Czasem ludzie są samotni z powodu szczególnych okoliczności, w
jakich się znaleźli. Badania wykazały, że najbardziej samotne czują
się osoby stanu wolnego, owdowiałe, mieszkające samotnie, starsze.
Często osamotnieni są przywódcy, ponieważ odłączyli się od reszty.
Do tego dochodzą ludzie chorzy i ułomni. Mają oni ograniczony dostęp
do innych, efektem więc może być osamotnienie.

5. Przyczyny duchowe.
W słynnej modlitwie, Augustyn wyraził naszą potrzebę Boga: "Ty nas
ukształtowałeś i niespokojne są nasze serca, dopóki nie znajdą
odpocznienia w Tobie". Bóg stworzył istoty ludzkie dla siebie, ale
szanował nas na tyle, że pozwolił nam na bunt. Od chwili buntu nasze
serca są niespokojne, ponieważ jesteśmy odcięci od naszego Stwórcy.
Tysiące samotnych ludzi zamiast zwrócić się w pokucie do Boga, szuka
sensu życia w narkotykach, seksie, pracy, sporcie i wielu innych
zajęciach, które nigdy nie usuwają ich wewnętrznego niepokoju.

Samotność, szczególnie egzystencjalna, spowodowana jest grzechem,
którego nie uznaliśmy ani nie wyznaliśmy, winą, której nam nie
przebaczono, buntem przeciw Bogu, a czasem lekceważeniem Bożej
troski i zainteresowania naszym życiem.

Wszystko pięknie, ale

[kretu23]

co ma zrobić osobnik któremu samotność w żadnym wypadku nie przeszkadza a wręcz
ją lubi, uwielbia się otaczać kokonem ciszy i spokoju. Czy samotność musi być
tak demonizowana? Czy samotność jest z zasady czymś negatywnym i osoby które ją
lubią to odmieńcy? a może jest takich ludzi więcej? To że mam siebie i tylko
siebie to coś złego? A święty Augustyn?? Stwórca?? A ci tu po co? Tego typu
płytkie erystycznie moralitety pasują bardziej do Bobbio.

[maruda.r]

kretu23 napisał:

> co ma zrobić osobnik któremu samotność w żadnym wypadku nie przeszkadza a wręcz
> ją lubi, uwielbia się otaczać kokonem ciszy i spokoju. Czy samotność musi być
> tak demonizowana?

*****************************

Albo inaczej: czy życie w tłumie znajomych uszczęśliwia?

Najwyraźniej badaczom nie chciało się prawidłowo zdefiniować samotności.
Przecież można być samotnym w tłumie i niesamotnym na bezludnej wyspie -
decydująca jest świadomość istnienia osób, które o nas myślą i którym na nas
zależy. Powierzchowne znajomości nie mają tu chyba większego znaczenia.

Widzi powierzchnię, nie rozumie co jest głębiej

[pensioner63]

Niestety artykuł osamotnieni.republika.pl zawiera tylko powierzchowne obserwacje
elokwentnie streszczone. Jeśli je potrakować serio to należałoby zlikwidować
osiągnięcia techniki - telewizję, dostępność pożywienia, brak zagrożeń ze strony
środowiska. Wrócić do warunków panujących w prymitywnych regionach Afryki gdzie
ludzie musza żyć w plemieniach, bo razem łatwiej przeżyć. Również w więzieniach
- szczególnie w biednych krajach - ludzie siedzą po 20 osób w jednej celi. Bez
telewizji, mobilności itp - ale czy jest im lepiej? Nie ma tam samotności - ale
chyba nikt z odrobiną wyobraźni nie chce tak żyć.

Problem, że wszystko ma swoje zalety, ale ma i swoje wady. Życie w bogatych
krajach też ma swoje minusy. Ludzie, którym uda się wygrać główną wygraną w toto
lotka też po kilku miesiącach widzą, że nie uczyniło ich to trwale szczęśliwymi.

[wlodekbar]

jmb2 napisał:

> Jedną z nich zapewne jest brak zaufania do innych ludzi.

To jest, rzeklbym za Frommem, nerwica epidemiczna.

W Polsce, kraju slabym i ze zbyt duza liczba nieprzewidywalnych zmiennych, oraz
prz naszych cechach narodowych - zle pojety indywidualizm, kazden sobie rzepke
skrobie, musimy miec wroga - to ostatnie: tak nas uksztaltowala historia
(jestesmy od zawsze ulokowani geograficznie, geopolitycznie pomiedzy dwoma
silniejszymi narodami i wyzszym znacznie samookresleniu) etc., etc., nasilenie
braku zaufania jest szczegolnie duze.
>
> "W świecie tak naprawdę nie ma problemu pieniędzy. Kryzys, który
> teraz jest w świecie, doprowadzi do tego, że u góry zostaną ci
> ludzie, którzy mają zaufanie. Przyczyna kryzysu kryje się właśnie w
> braku zaufania" tak uważa mer Lwowa.

Niech mer nie upraszcza. Zarazem brak zaufania paralizuje, prowadzi do
frustracji, stanow depresyjnych (iluz naszych politykow kuruje sie w szpitalach
psychiatrycznych!)...

To sie nazywa nie poczucie samotnosci - bo samotnosc jest stanem fizycznym
przeciez:) - a poczucie osamotnienia

> a. Niskie poczucie godności własnej.
Nie tyle godnosci, co wartosci wlasnej.

>
> Istnieje więc:
> - nastawienie rywalizacji, w którym życie jest jednym wielkim
> turniejem, a dążenie do nagrody
> - stylem życia;

Jest to imperatyw wrodzony; nawet jesli jest dwoch swietych, jeden chce byc
chocby ciutke bardziej swiety od drugiego:). Zarazem rywalizacja, i w Polsce, i
na swiecie, jako ze sprzyja chciwcom i ci w duzej mierze ja "ustawiaja" roznymi
socjotechnikami, jest o wiele za duza. Osamotnionym i zarazem nie potrafiacym
sprostac, warto chyba poradzic wypracowanie sobie postawy prospolecznej.
Mechanizmu zyczliwosci, ktory jest mechsanizmem samonakrecajacym sie.
Myslac o innych, bedziemy mniej mysleli o swoich problemach, i bedziemy mniej
osamotnieni sie czuli, jesli w ogole to uczucie nas nie opusci.
A jednoczesnie czasem tez warto spojrzec w gore, i podziekowac za to, ze kolejny
nasz dzien nie byl stracony, bo cos pozytecznego komus zrobilismy:)))

[depegie]

a ja mam 27 lat, nie mialem dziewczyny, ludzi w olbrzymiej wiekszosci nie lubie
i dobrze mi z tym :P

[rumcajs68]

Twoja sytuacja jest luksusowa w porównaniu z tymi, którzy nie są samotni i wcale im z tym nie jest dobrze.

[rumcajs68]

P.S. A co Ci zrobili ludzie, że ich nie lubisz?

Zarażeni samotnością

[ursynow33]

Tu sie nie ma czym zarazic,czesc spoleczenstwa jest skazana na
samotnosc.Pracowalem jako terapeuta w Colorado wiec ludzie zyja
samotnie oddaleni od siebie kilanascie albo kilkadziesait mil,a
poniewaz sa skazani na koniecznosc prowadzenia samochodu wiec to
dodatkowo ogranicza ich zycie...tego nie da sie zrozumiec w Polsce..

[rumcajs68]

Tu dotknąłeś istoty rzeczy: samotnym można czuć się tylko wśród ludzi.

lekarstwem na smaotnosc jest kochająca się......

[polakwalczy]

...... wielodzietna rodzina

[maruda.r]

polakwalczy napisał:

> ...... wielodzietna rodzina

*****************************

Z pijanym ojcem katującym ją po każdej libacji.

Ludzie wybierają najlepsze dla siebie

[pensioner63]

maruda.r napisał:
> Z pijanym ojcem katującym ją po każdej libacji.

Bardzo trafny komentarz! Ludzie wybierają najlepsze rozwiązania dla siebie.
Dobrze jest mieć rodzinę, która jest nam podporządkowana. Gorzej jest tym,
którzy są podporządkowani. Dlatego dzieci zwykle starają się jak najszybciej
uciec z domu rodzinnego. Dlatego 70% rozwodów w Stanach jest z inicjatywy
kobiet, bo one są częściej słabszą stroną w małżeństwie. W efekcie w krajach
bogatych coraz większy procent dorosłych ludzi mieszka samotnie - bo tak jest im
lepiej.

Wspomnienia do dawnych "dobrych" czasów są przejawem ignorancji i braku
wyobraźni. Dobrze było mieć niewolników i służbę, ale bardzo źle być
niewolnikiem i służącą zdaną na łaskę i niełaskę pana.

[maruda.r]

pensioner63 napisał:

> Dobrze jest mieć rodzinę, która jest nam podporządkowana. Gorzej jest tym,
> którzy są podporządkowani.

******************************

Jest więc samotność wyborem wynikającym z konkretnych relacji z konkretnymi
ludźmi, a nie prostą funkcją ilości znajomych twarzy, które codziennie widujemy.

Powraca wielokrotnie młócona teza o ekonomicznym aspekcie związków małżeńskich i
rodzin, który przeradza się w przymus bycia razem - rzekomo mający walor
niesamotności. Po drugiej stronie stoi osoba "samotna", która może, ale nie
musi, utrzymywać znajomości. Jej relacje z otoczeniem w znacznie większym
stopniu nacechowane są dobrowolnością. Może "skonsumować" znajomość w takim
stopniu, jaki wypracuje ze znajomym i nie musi się martwić prawdopodobną opnią
małżonka.

Prawdopodobnie można kontrargumentować np. hedonizmem, egoizmem itd. Jednak
znane mi osoby "samotne" mają znacznie więcej udanych znajomości, więcej czasu i
lepiej wychowują dzieci.

Zarażeni samotnością

[wlodekbar]

Drogi Panie Wojtku:).

Pisze Pan:

"Naukowcy odkryli, że osoby, które odczuwały narastającą samotność (określano
ją np. za pomocą liczby samotnych dni w tygodniu), przekazywały to odczucie
swoim sąsiadom i przyjaciołom. Z czasem znajomi spędzali ze sobą coraz mniej
czasu, a poczucie samotności w nich narastało. Z czasem grupa samotników
przesuwała się coraz bardziej na obrzeże swojej społeczności i istniejących
wewnątrz niej więzi międzyludzkich. - Na tych peryferiach samotnicy tracą
kolejnych przyjaciół - tłumaczy John Cacioppo zUniwersytetu w Chicago, jeden z
autorów pracy i zarazem czołowy amerykański badacz zajmujący się samotnością.
- Te nakładające się i wzmacniające nawzajem zjawiska sprawiają, że cała
konstrukcja społeczna danego człowieka i jego otoczenia pruje się na brzegach
jak włóczka ze swetra."

Wszystko dobrze.
Ale mamy powiedziec my - Polacy?
Stan wojenny spowodowal to, ze najmniejsze, podstawowe "ogniska rodzinne"
pochowaly sie po domach. Procz Krakowa i Wroclawia(d. Lwow, jak wiadomo),
gdzie nastapila odwrotna reakcja.
Nastepnie dalsze perturbacje polityczne i ekonomiczno-egzystencjalne. Przeciez
na przyklad ja widze, co sie w ciagu ostatnich kilku lat porobilo z - sasiadow
moich. Za sprawa notorycznego usmiechania sie bylego cale szczescie premiera
Millera liczni sasiedzi (gl. wyksztaceni)przestali po pewnym czasie otwoerac
telewizory, a gdy pojawily sie na arenie Kaczory, juz w ogole nie mieli sily
sluchac ich przemowien i gapic sie na ich watle sylwetki.
Madrzy ludzie, tacy jak Gustaw Holoubek, obserwowali scene polityczna tez juz
pod katem... mni4ej politycznym, zas bardziej charaktero- i typologicznym. I
to stalo sie dla wiekszosci osob tzw. myslacych lepszym rozwiazaniem. Sasiedzi
po prostu pozamykali sie w domach, a gdy wychodza z pieskami, unikaja innych
sasiadow, bo nie za bardzo wiedza, o czym z nimi rozmawiac, miedzy innymi
dlatego, ze ni8e chca wyjsc "na glupa". W POlsce to dopiero jest socjologia,
psychologia spoleczna etece, ale nie wiem, jak reaguja nasi mezowie uczeni.

Zarażeni samotnością

[terleo]

jmb2- dzięki stokrotne. Moje gratulacje. "Twój" wykład zawiera więcej naukowych wątków niż robocze streszczenie tez w wykonaniu autora "Zakażeni.."; tekst chwilami groteskowy, ze szkodą dla problemu.
Wesołych Świąt - przede wszystkim dla Samotnych i Opuszczonych.

[maruda.r]

terleo napisał:

> jmb2- dzięki stokrotne. Moje gratulacje. "Twój" wykład zawiera więcej na
> ukowych wątków

**************************

Szczególnie podsumowanie jest wybitnie naukowe.

samotność,to nie choroba!

[zaifi3]

To wybór,nieraz konieczność,ucieczka przed głupotą innych.
Pozdrawiam samotnych na ich własne życzenie.:)

[wlodekbar]

O wlasnie, to wazny aspekt.