Rak sromu

[elago2]

Moja matka choruje na raka sromu. W ciągu pół roku będzie to trzecia
operacja. Czy można ją pocieszyć, że będzie dobrze? Jak można ją
podnieść na duchu? Ostatnio się załamała.

[elago2]

Pewnie zadałam za trudne pytanie:(

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Moze pewnym pocieszeniem bedzie to, ze mimo wszystko lekarze chca ja
operowac, ze nie siedzicie bezsilnie, ze cos jest w Mamy sprawie
robione.
Nie piszesz jak zaawansowana jest choroba Mamy, wiec trudno cos
wiecej Ci doradzic czy podpowiedziec.

[elago2]

Balbinko dziękuję za odpowiedź. Moja mama (76 lat)ma II grupę.
Pierwszą operację miała w sierpniu a w listopadzie drugą. Przy
drugiej operacji pobrali jej wycinki z węzłów chłonnych i ma
wyznaczoną operację na 5 stycznia. Pewnie w węzłach juz coś jest i
to jest niepokojące. Chociaż podobno teraz tak robią operacje. Może
jakby od razu wszystko usunęli to by może było dobrze. Też jej
mówię, że jak jeszcze chcą ją operować to nie jest tak źle, no ale
czas pokaże. Kupiłam jej sok noni, lekarz mówił jej, że rany po
operacji jej się ładnie zagoiły. Tak myślę aby udać się jeszcze do
jakiegoś bioeneroterapeuty.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

A lekarze Wam nic nie mowia, jak wyglada Mamy sytuacja?

[elago2]

Problem w tym, że ona nie chce wiedzieć.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

A wam zabronila pytac lekarzy?
Nie chce wiedziec, bo pewnie dziala tu mechanizm, ktory sobie
prywatnie okreslam "problem nie nazwany po imieniu nie istnieje" :-)
Co nie zmienia faktu, ze rozmowa na ten temat, choc pewnie trudna,
przyniosla by ulge i wam i Mamie.

[elago2]

Nam nie zabroniła pytać, Balbinko ten rak jest złośliwy i mama wie,
że to jest rak, tylko boimy się jej cokolwiek powiedzieć, bo ona
dopisuje sobie najczarniejszy scenariusz. Podczas odwiedzin w
szpitalu nie mówiłyśmy jej nic na temat jej choroby, no to sobie
wymyśliła, że już jest tak źle, bo jej nie chcemy nic powiedzieć.
Trudne to wszystko jest i nie wiadomo jak się zachować. Z drugiej
strony mamy do niej trochę za mało serca, nie była dla nas najlepszą
matką, ale zwyczajnie mi jej jest żal jako człowieka. To dlatego
jest dla nas jeszcze trudniejsze, bo nie umiemy okazywać jej uczuć.
Mam wyrzuty sumienia, ale ja nie potrafię inaczej. Ta troska wynika
raczej z obowiązku niż z uczuć. Przykro mi jest to pisać, wolałabym
żeby było inaczej, jednak czasu nie da się cofnąć. Dziękuję
Balbinko, że rozmawiasz ze mną. Pozdrawiam Cię i życzę zdrowych i
wesołych świąt.

[elsy]

bardzo jest smutne to co piszesz elago2
czytając to co napisałaś starałam się na tą sytuację popatrzyć od
strony Twojej mamy i z Twojego punktu widzenia
otóż moje przemyślenia mogą Ci się nie spodobać,możesz je uznać za
niesprawiedliwe,ale ja nie chcę dla Ciebie źle,nie chcę nikogo źle
ocenić,ani Twojego postępowania(i reszty rodziny czy rodzeństwa)
teraz ani postępowania Twojej mamy w przeszłości,co się oczywiście
przyczyniło do waszego obecnego podejścia do niej
wiem jedno,co jest według mnie w tej sytuacji najważniejsze,Twoja
matka jest bardzo chora,być może nawet umrze,tego nie wiemy ,nie
wiadomo kiedy również,ale zawsze trzeba to wziąć pod uwagę,od zawsze
i na zawsze pozostanie Twoją matką,postaraj się dla niej zachowywać
i zrobić wszytko tak,jakbyś chciała,aby Twoje dzieci się zachowywały
w stosunku do Ciebie na tej ostatniej drodze;pokonaj siebie,swoje
żale(wiem,że to trudne,bardzo trudne,bo wciąż masz przed oczami
krzywdy jakie Ci wyrządziła i one Cię blokują)ale zrób to dla
niej ...i dla siebie również,bo gdy odejdzie już niczego nie
zmienisz,niczego nie naprawisz,a wyrzuty sumienia są okropne,ale
wtedy na nic się zdadzą
działaj póki nie jest za póżno,daj jej swoje serce,to zranione,ale
daj w całości,a zobaczysz będzie Ci lżej;nigdy nie wiesz co ona
czuje w swoim sercu,być może targają nią wyrzuty sumienia,ale nie
potrafi,boi się wypowiedzieć to co czuje...nie wiesz tego...ale Ty
ze swojej strony postaraj sie zapomniec o swoich krzywdach

sama napisalas,ze czasu nie da sie cofnac...

ja bym tak zrobila,pisze Ci to wszystko z serca,bardzo cieplo Cie
pozdrawiam i przytulam na te piekne,aczkolwiek bardzo smutne dla
mnie swieta

[elago2]

Elsy dziękuję za ciepłe słowa. Mogę Cię zapewnić, że się staram i
wiem co może być. Też chciałabym mieć czyste sumienie, że gdy matki
braknie to nie będę musiała sobie nic wyrzucać. Czasami ciężko kogoś
jest zrozumieć, ale może nie wszystko od nas zależy. Moja matka
odziedziczyła geny po swoim ojcu i dlatego taka była. Tym ją
tłumaczę. Nigdy nikomu niczego nie zazdrościłam, ale tego ciepła i
miłości matczynej zawsze. Pozdrawiam Cię Elsy i życzę zdrowych i
spokojnych świąt.

[lulka_0]

A ja sobie myślę, że tu nie chodzi o ocenę postępowania córki
względem matki, ja w każdym razie nie podjęłabym się radzenia akurat
w tej sprawie. Elago2 - i tak Ci jest prawdopodobnie na tyle trudno,
że dorzucanie kolejnego kamyczka w tej akurat sprawie nie polepszy
Ci samopoczucia... Bez względu na to, jakie by tu rady nie zostały
zaprezentowane:)
Ja natomiast miałabym dla Ciebie wskazówkę następującą: na podstawie
własnego doświadczenia dotyczącego radzenia sobie z mamą, która nie
jest jakoś nadzwyczajnie zainteresowana wiedzą o swoim stanie
zdrowia, dążyłabym mimo wszystko do pytania lekarzy o rokowania, bo
te informacje w sposób istotny będą miały wpływ na życie mamy i
Twoje w konsewkencji. Medycznie niewiele mogę Ci poradzić, może poza
tym, abyś może starała się szukać opieki dla mamy i wspomninanych
wyżej informacji w sposób odbiegający od rozwiązań najbardziej
oczywistych - mam tu na myśli na przykład współpracę z CO, bo opiece
tam serwowanej nie zawsze towarzyszy empatia i nie zawsze pacjent
jest faktycznie na pierwszym miejscu. Mam na myśli tylko i wyłącznie
to, że aby kogoś wyleczyć, trzeba się choć trochę pacjentem
zaineresować, a to nie jest w tego typu placówkach aż tak oczywiste.
Piszę o tym dlatego, że w naszym przypadku CO w Wawie nie było
zainteresowane podjęciem leczenia mojej mamy w sposób aktywny, ale
inne placówki - jak najbardziej.
Konsultacja u osób praktykujących medycynę niekonwencjonalną jest
często uważana za ostatnią deskę ratunku - może w Waszym przypadku
jest trochę na to za wsześnie?
Życzę Ci, abyś - w trosce o samą siebie - podjęła decyzję
najbardziej słuszną z możliwych. Jaką - myślę, że wiesz (lub może
będziesz wiedziała najlepiej:)