Jak motywować chorego do walki??? Jak rozmawiać???

[kachna9535]

Niedawno u mojego ojca zdiagnozowano nowotwór międzyblonniaka
opłucenej. Jest po pierwszej chemii, ogólny stan nie jest zły, ale
psychika totalnie jemu siadła. Może coś poradzicie jak rozmawiać,
jak motywować chorego aby miał pomimowszystko chęć do życia i tym
bardziej walki o nie??? A może jest to jeszcze za wcześnie na
jakiekolwiek rozmowy, może musi jeszcze jakis czas upłynąć aby sam
to sobie poukładał???
Jeszcze jedno pytanie, leczy się w CO w W-wie, niebawem bedzie
kolejna chemia, wiem że w CO są psycholodzy, zastanawiam się czy
jest tam możliwość aby przy okazji jak juz będzie na oddziale to czy
można jakoś załatwić aby zajżał do niego na pogawędkę.

[agis15]

forum.sowieoczy.pl/viewforum.php?f=8

[turpin]

Wybacz, może zabrzmi to okrutnie, ale wedle mojego rozeznania
nowotwory rosną i nie reagują na leczenie, lub przeciwnie - nie
rosną i reagują na leczenie, zgoła niezależnie od tego co ich
właściciele o nich myślą.

Co więcej, twierdzę, że próby 'mobilizacji' chorego,
wywołania 'pozytywnego nastawienia', celem 'walki' z nowotworem
oznaczają często dodatkowy balast emocjonalny. Chory, który mimo
wysiłków rodziny i psychologów dalej jakoś nie tryska entuzjazmem,
zaczyna zastanawiać się, czy aby to jego 'negatywne nastawienie' nie
wpływa ujemnie na leczenie i nie przyspiesza postępu choroby, którą
wszak można powstrzymać siłą woli...

Tymczasem każdy rozsądny i jako tako wykształcony człowiek jest
załamany i ma pełne prawo być załamany, gdy dowie się, że choruje na
źle rokujący nowotwór złośliwy. Dziwne by było, gdyby nie był.

Powinno się mu przede wszystkim dostarczyć rzetelnych informacji co
do spodziewanych skutków terapii paliatywnej, żeby mógł podjąć w
pełni świadomą decyzję. Po okresie absolutnej rozsypki wielu ludzi
jest w stanie zebrać myśli i rozporządzić czasem i tymi opcjami,
które im zostały.

Tradycja łgania chorym w oczy, przeżerająca polską onkologię gorzej,
niż rozsiany rak, jest jednym z najciemniejszych aspektów polskiej
medycyny.

Zdaję sobie sprawę, że pewnie wiele osób się ze mną nie zgodzi.

p/s
depresja, wiodąca do odmowy leczenia, w sytuacji, gdy nowotwór jest
potencjalnie wyleczalny, to zupełnie inna sprawa.

[agis15]

Ale bez nadziei, choćby najmniejszej trudno żyć... Myślę, że nie każdy człowiek
jest w stanie przyjąć całej prawdy tak od razu.

[agis15]

Czy uważasz, ze np. terapia Simontona jest niepotrzebna?

[zielony_listek]

Turpin, trudno odmówic Ci racji, ale nie mozna tez przeginać w drugą
stronę. Wazne nie tylko co, ale też jak się mówi.
Nawet lekarze podkreslają, że optymizm i pozytywne nastawienie do
lecznia w chorego jest bardzo ważne (oczywiscie są też lekarze,
którzy mają to niestety gdześ).
Może Kachnie nie chodziło o to "jak okłamać ojca", ale jak z nim
rozmawiać, jak go wspierać. Oparcie w bliskich w każdej chorobie
jest bardzo ważne.
Kachna, a rozmawiałaś z Tata, czy chciałby porozmawiać z
psychoonkologiem? Moja mama nie chciała.
Ja sama rozmawiałam z panią psychoterapeutką i sporo mi to pomogło,
wyjasniło. Dostałam kilka wskazówek jak rozmawiać, informacji o
mozliwych reakcjach chorego (dostałam ciekawy artykul, wczesniej
trochę znalazłam w internecie).

W COI pracuje chyba pani Mariola Kosowicz, ja tej pani nie znam, ale
na forum była bardzo polecana:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=37372&w=72619717&a=73107347
Moja mama i ja po wyniku biopsji (bardzo zaawansowany rak trzustki)
byłysmy totalnie załamane! Ale po kilku dniach jakos wyszłyśmy na
prostą. Generalnie najgorzej było w czasie niepewności (oczekiwanie
na wizyty i decyzje lakarzy, na wyniki badań). Kiedy zaczęłysmy
chemię to się ustablizowało, mama jakos się trzyma. Zreszta w tej
chorobie wahania nastroju to rzecz normalna. Mam nadzieję, że i Twój
Tata odzyska choc trochę optymizmu. Trzymam kciuki za Was!

Pozdrawiam
zielony_listek

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Kachna, sama najlepiej znasz tate i bedziesz wiedziala ile jest w
stanie przyjac. Zgadzam sie z Turpinem, ze chorego nie mozna
oszukiwac, choc wiedze warto dawkowac stopniowo. Rozmowa z
psychologiem to bardzo dobry pomysl.

[kachna9535]

Ja bardzo dobrze zdaję sobie sprawę, że wskrzeszenie chęci życia,
nie cofnie raka tym bardziej że jest to co jest. Serce nam wszystkim
domownikom sie kraja jak widzimy jego tak osowiałego, i zwyczajowo
chcemy mu w jakiś sposób pomóc. Nie będe ukrywać że i bez choroby
trudno było do niego dotrzeć i czegokolwiek się od niego dowiedzieć,
a teraz to już kompletnie nie możliwe. Chcemy mu poprostu w miarę
możliwości pomóc nie tylko w leczeniu medycznym ale i w miare
możliwości psychicznym. Jest to w zasadzie pierszy przypadek
nowotwora złośliwego w rodzinie stąd reż takowe pytanie. Za każdą
odpowiedź i podpowiedź serdecznie dziękuję.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Tak sobie mysle, ze na kazdym etapie warto walczyc. Jesli nie o
wyleczenie to o jak najlepsza jakosc zycia, o to, zeby ten czas jak
najlepiej wykorzystac.
Nie napisalas, na jakim etapie jest choroba Taty. Co mowia lekarze o
jego stanie, bo od tego sporo zalezy...

[kachna9535]

Lekarz powiedział, że dopiero po 2 chemi będzie mógł coś bliżej
powiedzieć, bo po niej będzie można zobaczyć czy nowotwór się
zmniejsza czy wogóle reaguje na te chemię. Dostał lek najlepszy i
jedyny na świecie jeżeli na niego nie zareaguje to bedzie kiepsko,
bo generalnie wszystko inne tym bardziej nie zadziała...

[adca]

Mój sposób był taki, że znajdowałam dla mojego syna zajęcia.
Robił to co lubi i nie zastanawiał się nad chorobą, bo nie miał na
to czasu. Miał cel na "po leczeniu" i o tym myślał.
Przeszedł trochę, nie było mu lekko, ale ten cel pomógł mu myśleć o
chorobie jak o jedynie pewnym etapie. Jego życie zmieniło się, ale
chyba nauczył się w nim funkcjonować na nowo.
Zastanów się co Twój tata lubi robić, co jest jego pasją.
Proś Go czasem o pomoc, nie wyręczaj we wszystkim "bo jest chory".
Snuj plany na przyszłość. Staraj się, by jego życie jak najbardziej
przypominało życie przed chorobą.
Pozdrawiam

[kurczak1]

Proponuję książke pt. Radykalne wybaczanie. A rozmowy? Ja
rozmawiałam z Tata o życiu, o wszystkim. On miał nadzieje prawei do
konca i ta nadzieja mnie rozwalała, bo ja JUŻ JEJ NIE MIAŁAM. Trzeba
pamietac ze choroba to tez zycie. Potem czasami trzeba sie nauczyc
nie mowic tylko trzymac za reke