Jak walczyć z wysypką przy Tarcevie?

[piorrus]

Witam !
Siostra przyjmuje drugi tydz. Tarcevę. Pojawiła się u nie wysypka
na klatce pier. i twarzy. Jest okropna szczególnie na na twarzy
czerwona broda, policzki nos są takie krostki jakby potówki. Lekarz
w Co powiedziała zę to bardzo dobry znak iż lek działa. Dałą maść z
hydroco. i czys tam jeszcze. Siostra smaruje się drugi dzień ale
wyglada jeszcze gorzej. Czy ta wysypka zniknie chociaż w połowie?
Lek pomaga to dobrze ale twarz wyglada okropnie klatkę pier.mozna
zakryc a twarzy się nie da.
Może ktoś coś doradzi może jakaś dieta? już sama nie wiem jak
pomóc..mam nadzieję że po tej maści zejdzie ale nadal jest okropnie
czerwona buzia...
pozdrawiam

[jedruch]

niewiele da się zrobić, ale to rzeczywiście (według badań) dobry prognostyk

[piorrus]

Bardzo dziękuję za odp. Czy to oznacza że dopóki zażywa się ten lek
wysypka bedzie? ale aż w tak silnej postaci nic nie zejdzie?
Mam jeszcze jedno pytanie dobry prognostyk czy to oznacza że komórki
rakowe mogą ulegać zniszczeniu? jak długo można brać ten lek?
pozdrawiam serdecznie

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Piorrus ja wiem ze to drugorzedna pierdola w Waszym przypadku, ale
sterydy (jak hydrokortyzon) trzeba stosowac na twarz bardzo
ostroznie, najlepiej punktowo, bo przy dlugotrwalym stosowaniu moga
uszkodzic skore.
Zycze duzo, duzo zdrowia.

[piorrus]

Dzięki za odp. Nie wiedziałam czyli tylko po troszeczku na wypryski?
a na dekoldzie i plecach można po całości? proszę o odp.Chodzi o to
żeby choć w połowie ustapiła ta wysypka...skóra na twarzy jest
czerwona i wyglada okropnie...boję się że tak zostanie

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Tak na dekoltcie i plecach mozna po calosci.
Trzeba uwazac na twarzy i w poblizu blon sluzowych.

Opis leku

[sp9tcu]

Erlotynib
erlotinib
antineoplasticum
L01XX

Działanie: Inhibitor kinazy tyrozynowej receptora typu I dla ludzkiego
naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR lub HER1). Silnie hamuje wewnątrzkomórkową
fosforylację EGFR, co prowadzi do zatrzymania podziałów komórki i(lub) jej
śmierci. Lek jest dystrybuowany do tkanki nowotworowej u ludzi, średnie stężenie
w tkance nowotworowej wynosiło 63% maksymalnego stężenia w osoczu w stanie
stacjonarnym. Dostępność biologiczna erlotynibu wynosi 59%, tmax po podaniu
doustnym - 4 h. Lek w 95% wiąże się z białkami osocza (głównie z albuminami i
kwaśną a1-glikoproteiną). Erlotynib metabolizowany jest w wątrobie przez układ
enzymatyczny cytochromu P-450, głównie CYP3A4, w mniejszym stopniu CYP1A2.
Elementem klirensu metabolicznego erlotynibu może być też metabolizm
pozawątrobowy z udziałem CYP3A4 w jelicie, CYP1A1 w płucach i CYP1B1 w tkankach
nowotworowych. Erlotynib jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP1A1 cytochromu
P-450 i umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 i CYP2C8, a w warunkach in vitro silnym
inhibitorem reakcji sprzęgania z kwasem glukuronowym, która zachodzi za
pośrednictwem UGT 1A1. Ponad 90% erlotynibu wydalane jest w postaci metabolitów
z kałem, około 9% z moczem, w postaci niezmienionej wydalane jest mniej niż 2%
leku. Średni całkowity klirens leku wynosi 4,47 l/h, mediana t1/2 - 36,2 h, czas
do osiągnięcia stanu stacjonarnego - 7-8 dni. Palenie tytoniu może zmniejszać
stężenie leku w osoczu.

Wskazania: Leczenie pacjentów z miejscowo zaawansowanym niedrobnokomórkowym
rakiem płuca lub niedrobnokomórkowym rakiem płuca z przerzutami, u których
doszło do niepowodzenia leczenia po uprzednim zastosowaniu co najmniej jednego
schematu chemioterapii. Nie wykazano korzyści co do czasu przeżycia ani
istotnych klinicznie skutków leczenia u pacjentów z nowotworami, u których nie
stwierdzono ekspresji receptora EGFR. Leczenie skojarzone z gemcytabiną raka
trzustki z przerzutami; nie wykazano korzyści co do czasu przeżycia u chorych z
miejscowo zaawansowaną chorobą.

Przeciwwskazania: Ciężka nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Ze
względu na brak odpowiednich badań, zaleca się ostrożność podczas stosowania u
chorych z zaburzeniami czynności wątroby. Nie zaleca się stosowania u osób z
ciężką niewydolnością wątroby lub nerek. U chorych, u których nagle wystąpią
nowe i(lub) narastające, niewyjaśnione objawy ze strony płuc (duszność, kaszel,
gorączka) należy przerwać stosowanie erlotynibu do czasu przeprowadzenia
odpowiedniej diagnostyki; w przypadku rozpoznania śródmiąższowej choroby płuc
należy zaprzestać stosowania leku i w razie potrzeby wdrożyć odpowiednie
leczenie. W przypadku biegunki o umiarkowanym lub dużym nasileniu należy wdrożyć
odpowiednie leczenie; u niektórych chorych konieczne jest stopniowe zmniejszenie
dawki; w razie nasilonych działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego
(ciężka lub uporczywa biegunka, nudności, jadłowstręt i wymioty z towarzyszącym
odwodnieniem) należy zaprzestać podawania erlotynibu. W razie wystąpienia
poważnych zaburzeń czynności wątroby leczenie erlotynibem należy przerwać. Nie
stosować u osób z nietolerancją galaktozy, pierwotnym niedoborem laktazy lub
zaburzeniami wchłaniania glukozo-galaktozy. Silne induktory CYP3A4 mogą
ograniczać skuteczność erlotynibu, natomiast silne inhibitory CYP3A4 - nasilać
jego działania toksyczne. Należy zachować ostrożność podczas równoległego
stosowania leków zwiększających pH soku żołądkowego, unikać stosowania z
inhibitorami pompy protonowej, antagonistami H2 i zobojętniającymi kwas solny w
żołądku. W razie potrzeby podania leków zobojętniających sok żołądkowy należy to
uczynić 4 h przed podaniem erlotynibu lub 2 h po nim. Zaleca się, aby osoby
otrzymujące erlotynib nie paliły tytoniu, ponieważ może to prowadzić do
zmniejszenia skuteczności leku. Nie zaleca się stosowania u osób do 18. rż.

Interakcje: Silne induktory izoenzym CYP3A4 cytochromu P-450 (m.in. ryfampicyna,
fenytoina, karbamazepina, barbiturany, preparaty ziela dziurawca) mogą
zmniejszać stężenie erlotynibu we krwi i osłabiać jego działanie, należy unikać
ich równoległego stosowania z erlotynibem, a jeśli to niemożliwe, należy
rozważyć zwiększenie dawki erlotynibu do 300 mg, ściśle kontrolując
bezpieczeństwo leczenia, a w przypadku dobrej tolerancji dłużej niż przez 2
tygodnie - do 450 mg. Silne inhibitory izoenzymu CYP3A4 cytochromu P-450 (m.in.
azolowe leki przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy, erytromycyna,
klarytromycyna) zwiększają stężenie erlotynibu we krwi i mogą prowadzić do
nasilenia jego toksyczności. W razie konieczności należy zmniejszyć dawkę
erlotynibu. Podczas równoległego stosowania substratów CYP3A4 wystąpienie
klinicznie istotnych interakcji wpływających na ich klirens jest mało
prawdopodobne; w badaniu klinicznym wykazano, że erlotynib nie wpływa na
farmakokinetykę stosowanego jednocześnie paklitakselu, będącego substratem
CYP3A4/2C8; w innym badaniu klinicznym wykazano, że erlotynib nie wpływa na
klirens midazolamu i erytromycyny, ale zmniejsza dostępność biologiczną
midazolamu podawanego p.o. Ze względu na ograniczoną ekspresję CYP1A1 w tkankach
ludzkich, fizjologiczne znaczenie silnych właściwości hamujących wobec tego
izoenzymu nie jest znane. Ze względu na brak odpowiednich badań, należy zachować
ostrożność podczas równoległego stosowania inhibitorów CYP1A2 (np. fluwoksamina,
cyprofloksacyna), a w przypadku wystąpienia działań niepożądanych zależnych od
erlotynibu można zmniejszyć jego dawkę. Istnieje możliwość wystąpienia
interakcji z lekami, będącymi substratami UGT1A1, wydalanymi wyłącznie w wyniku
sprzęgania z kwasem glukuronowym. U pacjentów z niskim stopniem ekspresji UGT1A1
lub z genetycznie uwarunkowanymi zaburzeniami reakcji sprzęgania z kwasem
glukuronowym zwiększeniu może ulegać stężenie bilirubiny w surowicy; należy
zachować ostrożność, stosując lek w tej grupie chorych. Możliwe są też
interakcje z inhibitorami bądź induktorami izoenzymów CYP3A4 w jelicie, CYP1A1 w
płucach i CYP1B1 w tkankach nowotworowych. U pacjentów przyjmujących warfarynę
lub pochodne kumaryny należy regularnie monitorować czas protrombinowy lub INR.
Należy zachować ostrożność, stosując równolegle erlotynib i NLPZ. Erlotynib jest
substratem dla glikoproteiny P, dlatego należy zachować ostrożność, stosując
równolegle z erlotynibem jej inhibitory, np. cyklosporynę lub werapamil.
Rozpuszczalność erlotynibu zmniejsza się przy pH >5, dlatego należy zachować
ostrożność podczas równoległego stosowania leków zobojętniających sok żołądkowy,
inhibitorów pompy protonowej oraz antagonistów receptora H2, gdyż mogą one
upośledzać wchłanianie erlotynibu. Erlotynib zwiększa stężenie platyny we krwi.
Podczas stosowania z karboplatyną i paklitakselem AUC0-48 karboplatyny ulega
zwiększeniu o 10,6%; znaczenie tej zmiany jest nieistotne. Kapecytabina może
zwiększać stężenie erlotynibu w osoczu, natomiast erlotynib nie wpływa znacząco
na farmakokinetykę kapecytabiny. Palenie tytoniu może zmniejszać stężenie leku w
osoczu; osobom palącym tytoń należy doradzić zaprzestanie palenia w trakcie
stosowania erlotynibu.

Działanie niepożądane: Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi u
chorych z niedrobnokomórkowym rakiem płuca są wysypka (75%) i biegunka (54%);
zwykle były to reakcje 1. lub 2. stopnia i dało się je opanować bez konieczności
leczenia. Ponadto bardzo często występowały następujące działania niepożądane:
zakażenia, jadłowstręt, nudności, wymioty, ból brzucha, zapalenie jamy ustnej,
zapalenie spojówek, suche zapalenie rogówki i spojówek, duszność, kaszel, świąd,
suchość skóry, zmęczenie. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi
podczas leczenia skojarzonego chorych z rakiem trzustki są zmęczenie, osutka i
biegunka. Ponadto bardzo często występowały: zakażenia, zmniejszenie masy ciała,
gorączka, dreszcze, łysienie, zapalenie jamy ustnej, niestrawn