o śmierci mojego brata...

[srokaiwona]

4 miesiące temu straciłam jedynego brata to blog o Jego śmierci

mialtylko20lat.blog.onet.pl

Żle się zachowujesz...

[szymonstanczyk]

Nie jestem psychologiem ale moja technika po stracie bardzo bliskiej mi osoby przynajmiej w moim wypadku jest bardzo skuteczna. Po prostu tą osobę zignorować, wiem że to trudne ale nie starać się myśleć o Niej.
I nie zatruwać sobie życia z powodu Jej śmierci. Życie jest zbyt krótkie i absurdalne, a po za tym to jedyne życie jakie mamy. Potem będzie tylko niebyt i nicość, co jest bardzo słodką wizją :)

[blanka_e]

hm, jakie to proste, jak obsługa komputera .... zresetować i już!

Szymon, napisz coś więcej o tym jak sobie radzisz po śmierci Taty. Naprawdę
jesteś zdania, że Twój tato zasługuje na ignorowanie go i cynizm w stosunku do
niego? czy wyrządził za życia jakąś straszną krzywdę?

Serio, nie masz żadnych lęków, traumy? nie masz wrażenia, że śmierć czyha na
każdym kroku? Udało Ci się rzucić w wir życia i czerpać zeń pełnymi garściami?

Czy nie jest tak, że walczysz z naturą? człowiek nie jest w stanie pozbawić
samego siebie uczuć, emocji. Co najwyżej może starać się je uśpić, ale to i tak
na krótka metę.

[szymonstanczyk]

Nie do końca mi się to udało ale naszczęście mam teraz pełno zajęć a więc nie mam zbyt wiele czasu na sentymenty.

[abasia471]

Żałobę trzeba przeżyć. Jeżeli odsuniemy to cierpienie, zepchniemy je do
podświadomości, to wróci do nas ze zdwojoną siłą. To zdanie wielu psychologów.
Nie da się zaprogramować człowieka jak maszyny. To co wypowiedziane, przeżyte
ma szansę od nas odejść, a uczucia tłumione zapadają w nas głęboko.

[blanka_e]

Tak jest Basiu, właśnie tak jak napisałaś. Zawsze czułam to instynktownie, że
trezba się cierpnieniu poddać z pokorą, przeżyć to wszystko, a nie spychać
gdzieś głeboko w podświadomość, bo tylko samemu sobie zrobimy krzywdę. O
przeżywaniu cierpienia przeczytałam mądre słowa w listopadowym
wydaniu "Charakterów".
Szymon, to nie są nasze, forumowiczek fanaberie tylko dobre i życzliwe rady jak
zmierzyć się z odejściem i towarzyszącym mu uczuciom: bólu, buntu, tęsknoty itp.

Odp

[szymonstanczyk]

Przecież od tego jest te forum. Ja tylko uważam że czasem lepiej po prostu co nieco zignorować. Dziewczyna jest w tyle gorszym połozeniu że musi patrzyć na cierpiacych rodziców a do tego brat był osobą młodziutką a więc nie zostały raczej jakieś żale do tej osoby.

[srokaiwona]

tak nei można, próbowałam, rzucić się w wir obowiązków, w wolnym czasie czytać
ksiązki rozmawiać przez telefon starać sie nie myśleć o tym co się stało...ale
tak nie można..chwila wolnego czasu i wszystko wraca ze zdwojoną siłą..nie mogę
spać...co chwile mam wspomnienia z tego dnia przed oczami...wszystko się z Nim
kojarzy...
a wymazać z pamięci się nie da... możesz jedynie siebie oszukiwać...

[liina]

Tez mysle, ze sie nie da zapomniec.Wcaiz widze mame jak jej ciezko, jak ciezko
nam, widze jak placze, widze jak cierpi , najgorsze byly dwa ostatnie dni.
Czasem boje sie, ze teraz umrze moj dziadek albo ktos inny z bliskich. Zaczynam
sie zastanawiac czasem na kogo teraz przyjdzie kolej. Jesli pracuje, to na
chwile zapominam, ale w wolnej chwili zaraz zaczyna sie od nowa. Nie umiem o tym
zapomniec. Zbyt bardzo kocham swoja mame, aby ja wymazac, poza tym nie chce tego
robic.Chce o niej pamietac, a nie da pamietac sie wybiorczo.

[carsiya]

Niestety Cię rozumiem... Mój miał 11 lat.

A zapomnieć się nie da. A poza tym co nam zostało oprócz wspomnień...?

[magda.p47]

wiem co to znaczy smierc bliskiej ci osoby, ja 8 lat temu stracilam bratanka
mial tylko 8 lat. wiem jak to boli , i bedzie bolalo do konca moich dni. oni
byli jeszcze za mlodzi na smierc.