odechciewa mi się gotować

[najanaja2]

Dość dobrze radzę sobie w kuchni ale od jakiegoś czasu czuję zniechęcenie.
Coraz częściej kiedy ugotuję obiad słyszę od męża że coś jest nie tak-a to za często mięso (dobre sobie, bo preferuję jarskie posiłki), albo mączne albo wogóle miałby ochotę na coś innego.
Kiedy pytam, na co miałby ochotę oburza się, że to go męczy i planowanie posiłków to moja sprawa. Próbowałam wytłumaczyć o co mi chodzi ale mogłabym równie dobrze gadać do ściany. Poza tym mąż jest całkiem znośnym facetem.Może macie na to jakieś pomysły bo nie chcę zaczynać wojny i wysyłać małża do restauracji.

[jul-kaa]

Może raz na jakiś czas mąż powinien gotować? Albo gotujcie wspólnie?

[misself]

Gdyby mój Mężczyzna miał takie fumy, zaproponowałabym mu, żeby robił zakupy pod
kątem tego, na co ma ochotę danego dnia/tygodnia.

[maria10344]

Kochana,nie chcę Cię martwić,ale może te obiady są pretekstem,a chodzi o co
innego?.Przyjrzyj się temu dokładnie.

[agatha-christie]

Moje zdanie na ten temat jest identyczne, jak wyżej napisała
maria10344.

[to-wlasnie-ja]

Skoro planowanie posilkow to wg. Twojego meza twoja sprawa a jego meczy samo okreslenie na co ma apetyt , to powiem szczerze, ze wkurzylabym sie na maxa. Albo jadlby co ugotowalam albo wcale- w myslach masz mu czytac czy co? Rowniez uwazam, ze jego maudzenie odnosnie obiadow to pretekst. Byc moze chce sie przyczepic do czegokolwiek , nie ma do czego, wiec wybral obiady, albo jest zmeczony i przez to rozdrazniony lub tez jest chory.

[horpyna4]

Znam babkę, co w podobnej sytuacji złapała za talerz z jedzeniem i
ustawiła go dnem do góry na głowie małżonka. Były tam m.in. buraczki,
które bardzo efektownie spłynęły mu po gębie...

Daj swojemu przeczytać ten post i każ mu przyznać, że jesteś wręcz
aniołem, jeżeli chodzi o cierpliwość.

[madzioreck]

horpyna4 napisała:

>
> Znam babkę, co w podobnej sytuacji złapała za talerz z jedzeniem i
> ustawiła go dnem do góry na głowie małżonka. Były tam m.in. buraczki,
> które bardzo efektownie spłynęły mu po gębie...

Ja też znam taką panią, ma teraz 87 lat. Zrobiła na obiad pomidorową i kaczkę
nadziewaną, a mąż do nie z pretensjami, ze miała być ogórkowa. I kaczka z
powrotem zaczęła fruwać, poleciała za balkon

[kasia-em]

najanaja2,
skoro faktycznie w Waszym domu tylko ty zajmujesz się gotowaniem i planowaniem
posiłków (przy okazji - czym w domu zajmuje się Twój mąż? Pytam absolutnie
niezłośliwie!), to ustalcie przed każdymi zakupami lub w niedzielę wieczorem, co
jecie w następnym tygodniu i pod tym kątem po prostu gotuj. Dla mnie to jednak
jakaś abstrakcja - Ty pytasz grzecznie na co on ma ochotę a on jak napisałaś
"oburza się, że go to męczy". Tu chyba chodzi o jakiś większy problem.
Szczerze mówiąc, mam wielką nadzieję że to prowokacja...

[joanna-olga]

Gdyby Twój mąż był kotem, to zaniosłabym go do weterynarza, ale że
jest człowiekiem, to dyskretnie rzuciłabym okiem w komórkę, wyciąg z
karty i w kompa.
Wersja optymistyczna 1: jada poza domem i nie wie jak Ci to
powiedzieć
Wersja optymistyczna 2: jest chory

Wersja pesymistyczna: sama wiesz najlepiej

[budzik11]

Ja co dzień rano uzgadniam z mężem na co obydwoje mamy ochotę i to robię.

[misself]

budzik11 napisała:

> Ja co dzień rano uzgadniam z mężem na co obydwoje mamy ochotę i to robię.

Zazdroszczę męża

Mój narzeczony przed śniadaniem:
- Kochanie, co dziś masz ochotę zjeść na obiad?
- Nie mam pojęcia, jeszcze nie zjadłem śniadania.

Mój narzeczony po śniadaniu:
- Kochanie, co dziś masz ochotę zjeść na obiad?
- Uch, nie mów mi teraz o jedzeniu, bo ledwie zjadłem śniadanie.

Po paru tygodniach takich rozmówek przestałam go pytać. Po prostu robię obiad, a
jak mu się nie podoba, może sobie pizzę zamówić. Nie mieszka w restauracji, żeby
mi 15 minut przed obiadem powiedział, czego chce.

[altu]

dokładnie tak.

ja gotuję to, na co ja mam ochotę, skoro większość odpowiedzi na pytania o
preferencje brzmi "sam nie wiem"..
więc na stole pojawia się to, co chcę zjeść..
jak zaczyna marudzić, że mu to nie odpowiada - mówię mu, żeby sam gotował. i mam
spokój przez kilka dni
jak nie chce jeść - to nie je, ale pilnuję, żeby od lodówki trzymał się z daleka
jak zgłodnieje, to zje..

[misself]

altu napisała:
> jak zgłodnieje, to zje.

Nic dodać, nic ująć - zakładam, że mój Mężczyzna jest dorosły na tyle, żeby się
nie zagłodzić na śmierć (pomijam tu przypadki zaburzeń odżywiania, które jednak
wymagają leczenia, a nie pełnego menu jak w restauracji).

[lili-2008]

My też razem uzgadniamy co będziemy jeść Jeszcze nigdy się nie zdarzyło, żebym
sama zrobiła zakupy, ustaliła menu i ugotowała. Zawsze razem robimy zakupy
jedzeniowe, ustalamy albo w ciągu dnia albo w sklepie co robimy na obiad i
wspólnie gotujemy

[dolmadakia]

O,Boziu! ale straszycie tę dziewczynę)zaraz zacznie męża śledzić
pod kątem zdrady
Moze jutro nic nie gotuj,bo...nie masz pojęcia,na co pan i władca
bedzie mieć ochotę.Pojutrze może zmięknie...

[pierwsze-wolne]

Popieram w całej rozciągłości miałam kiedys podobnie, brak kilku
obiadów powoduje poprawę komnikacji w związku - może chodzi po
prostu o monotonię, może w kółko te same rzeczy... (z autopsji )?

[allybb]

Na Twoim miejscu zrobiłabym tak: jednego dnia ugotowałabym kilka potraw. Np. kotlety albo smażona ryba (i w pogotowiu trzymać zamrożone frytki żeby w razie czego na szybko usmażyć, do tego surówka typu "witaminka"), wyciągnięty z zamrażarki bigos i np. pierogi z truskawkami (żeby było na słodko). Jeśli nie zjecie wszystkiego naraz, zawsze będzie można zamrozić. Może być jeszcze ugotowany makaron (jak nie zjecie, to przyda się na następny dzień do zupy albo łazanek) i sos do spaghetti (jak nikt nie zje ani makaronu ani sosu to na następny dzień można będzie zrobić z tego zapiekankę). Generalnie wybór menu należy do Ciebie, warto aby przygotowania nie przysporzyły Ci za dużo pracy a ewentualne nieskonsumowane (nietknięte) jedzenie mogło zostać wykorzystane na następny dzień lub zamrożone, ale żeby był spory wybór potraw różnego rodzaju (mięsnych, mącznych, na słodko itp).
Do tego deser: kawałek (choćby kupnego) ciasta, galaretka z owocami a w zamrażarce lody (też decyzja należy do Ciebie, ważne żeby była możliwość wyboru).
Postawić to wszystko ślubnemu przed nos, niech wybiera. Będzie mieć wybór jak w hotelu i wtedy okaże się, czy marudzi bo naprawdę nie wie na co ma ochotę czy to jego marudzenie ma inne źródło.

Od razu mówię, że nie miałam okazji wypróbować swej rady w rzeczywistości, bo mój Mąż nie z takich.
Ale gdybym w domu miała takiego osobnika to bym zrobiła tak, jak proponuję, a jakby dalej wybrzydzał to bym powiedziała, żeby sam gotował (no dobra, przyznaję, od razu bym powiedziała żeby sam gotował ale jestem z tych osób, które mówią to co myślą, a i mój Małżonek jest nietypowy i gotuje sam z siebie albo gdy powiem, że teraz Jego kolej bo ja gotowałam dwa dni z rzędu . Jeśli jednak ani Ty ani ślubny nie jesteście osobnikami tego typu, to myślę, że warto spróbować).

[misself]

Mnie się wydaje, że jeśli pan i władca marudzi, to usługiwanie mu jak w hotelu
nie jest dobrym pomysłem... Chyba że autorka wątku lubi usługiwać mężowi (ale
chyba nie lubi, skoro zakłada taki wątek).

[aleksandrytka]

A co mu gotowała mamusia ?
Myślę sobie, ze jak jest dobrze w związku, to przełykasz każdy nawet najgorszy obiadek vs zachowujesz spokój i względny humor jak twój mąż zapomni dolac benzyny, kiedy śpieszycie się do pracy.
Absolutnie nie chcę Cię straszyc i nakręcac, ale widzę po swoim małżeństwie, że takie zachowania - jeśli zdarzają się niespodziewanie - dotyczą tak naprawdę czegoś innego. Ja też tak reaguję , jak się wnerwię na swojego chłopa. Ale to moja historia Trzymam kciuki

[allija]

Jako że ja w ogóle gotowac nie lubie to zawsze ucinam takie dyskusje
proponując stołówkę lub samodzielne gotowanie. Sprawa jest prosta,
jeśli nie chce wtrącać sie w żaden sposób w gotowanie to tym samym
zgadza sie na to co dostanie.
Poza tym głodny człowiek zje wszystko, jeśli wybrzydza to znaczy że
nie jest głodny, dlaczego to juz inna sprawa.

[kinga1966]

Ja bym się martwiła ,że to jest tylko pretekst do szukania zaczepki.

[budzik11]

A jak słyszę marudzenie przy stole, to mam zawsze jedną odpowiedź - "To nie
restauracja, nie ma wybierania potraw, wszyscy jedzą to, co ugotowałam i tyle,
nie podoba się - nie jedz, łaski nie robisz, mleka nie dajesz". Nie cackam się.

[cafe_tee]

ja codziennie pytam co ugotować. Albo wieczorem: "co chcesz jutro na obiad",
albo podczas dnia, kiedy rozmawiamy przez telefon, pytam: " co dziś na obiad jemy ".
Czasami, wieczorem mąz mówi, że chce "coś tam", a czasem mówi, że mu wszystko
jedno i zje co podam. A czasem podczas obiadu sam wyskoczy, że szedł obok knajpy
i mu zapachniało "coś tam". To na drugi dzień robię mu to, co mu zapachniało
Ewentualnie, kiedy nie rozmawialiśmy o obiedzie, sama coś wymyślam - i mąż zjada.
Najlepiej jednak, kiedy mąż chce taki obiad, który starcza na 2 dni np. zupa.
Kurczak też jest okej, bo na drugi dzień obieram tylko ziemniaki i ewentualnie
dorabiam surówkę. Wtedy codzienne gotowanie odpada.

allybb napisała:
> zrobiłabym tak: jednego dnia ugotowałabym kilka potraw.

O maj gad !

[jul-kaa]

Mój mąż jada wszystko, lubi większość potraw. Poza tym ja też nie wyobrażam
sobie, żeby tak marudził. Cieszy się, jak jest obiad. Jak nie ma - sam robi

[allybb]

> allybb napisała:
> > zrobiłabym tak: jednego dnia ugotowałabym kilka potraw.
>
> O maj gad !
>
Przyznałam się na końcu, że ja bym tak nie zrobiła tylko od razu powiedziała, żeby sam gotował. Proponowałam jedynie jeden ze sposobów, asekuracyjny dla żony bo chłop nie będzie miał już pretekstu żeby narzekać. Zaproponowałam też potrawy niewymagające dużego przygotowania (np. zamrożony bigos - prawie każdy ma w swojej zamrażarce, pierogi z truskawkami - mogą być gotowe ze sklepu, rybę też można kupić już opanierowaną tylko do usmażenia itp).

Ewentualnie można nie ugotować nic, jak przyjdzie i się spyta gdzie obiad stwierdzić, że nie miała pomysłu a jemu pewnie i tak by nie smakowało. Tylko podejrzewam, że takiej sytuacji chce autorka uniknąć, dlatego pyta o możliwe rozwiązania (skoro najbardziej oczywiste odrzuciła już na wstępie).

Nie wiemy też nic na temat sytuacji rodzinnej Autorki - czy obydwoje pracują, czy dziewczyna ma czas na kombinowanie w kuchni, może facet pracuje po 12 godzin i faktycznie nie miałby kiedy ugotować (wtedy powinien gotować przynajmniej w weekendy). Jeśli obydwoje pracują w podobnych godzinach to oczywiście nie ma powodu, dla którego tylko ona miałaby zasuwać przy garach. Z kolei jeśli pracuje tylko on, przygotowanie tych dań, które proponowałam, zajęłoby kobiecie godzinę więc chyba też nie aż tak dużo?

Fakt jest jeden - widać, że w tym przypadku wybrzydzanie jest sprawą drugorzędną, mającą na celu (bądź będącą skutkiem ubocznym) ukrycie czegoś. Skoro rozmowa nie pomaga (jak się domyślam), to w jakiś inny sposób trzeba poznać przyczynę.

[mahoniowawiedzma]

od razu po przeczytaniu wątku nasunęła mi się na myśl historia rodzinna. babcia ugotowała zaraz po ślubie pomidorową. dziadek stwierdził, że nienawidzi tej zupy i oczywiście nie zjadł obiadu. drugiego dnia na stole pojawiła się pomidorowa. trzeciego też. pozostawała nietknięta. szóstego dnia dziadek zjadł, stwierdził, że pyszna i grzecznie podziękował.
moja mama odebrała dobre wychowanie i w podobny sposób zaserwowała mojemu tacie buraczki. też bardzo polubił.
tak sobie myślę, że kiedyś kobiety były inne

ja widzę takie rozwiązanie(też odebrałam dobre wychowanie i bardzo cenię sobie kobiety w mojej rodzinie): nie gotuj wcale. zgłodnieje, to zje wszystko. no przepraszam, ale polubownie już próbowałaś załatwić sprawę.
pozdrawiam.

[budzik11]

A mnie się przypomniało, że u mojej babci wisi makatka z napisem:

DOBRA ŻONA TYM SIĘ CHLUBI, ŻE GOTUJE CO MĄŻ LUBI

[kasia_de]

jeżeli mąż autorki postu niczego nie lubi (bo tak to wygląda), to
chyba nie powinna w myśl tego hasła wogóle niczego gotować?

[budzik11]

Nie ma ludzi, którzy NICZEGO nie lubią.

[jul-kaa]

budzik11 napisała:

> Nie ma ludzi, którzy NICZEGO nie lubią.

Oj nie wiem. Mój tata jest przykładem osoby, która lubi dosłownie ze dwie-trzy
potrawy, a nie można przecież jeść codziennie klusek z serem, krokietów i zupy
owocowej. Na wszystko inne się krzywi.

[budzik11]

jul-kaa napisała:

> budzik11 napisała:
>
> > Nie ma ludzi, którzy NICZEGO nie lubią.
>
> Oj nie wiem. Mój tata jest przykładem osoby, która lubi dosłownie ze dwie-trzy
> potrawy, a nie można przecież jeść codziennie klusek z serem, krokietów i zupy
> owocowej. Na wszystko inne się krzywi.

A ja mam taką teorię - gotować takiemu delikwentowi codziennie, na zmianę te
trzy potrawy - po miesiącu będzie nimi rzygał dalej niż widział i zapragnie
czegoś innego

[jul-kaa]

budzik11 napisała:

> A ja mam taką teorię - gotować takiemu delikwentowi codziennie, na zmianę te
> trzy potrawy - po miesiącu będzie nimi rzygał dalej niż widział i zapragnie
> czegoś innego

Mylisz się Wypróbowane

[princesswhitewolf]

budzik11 napisała:

> Nie ma ludzi, którzy NICZEGO nie lubią.

moj maz lubi tylko czekolade
Malo co je, i w ogole moglby zyc chlorofilem. Tragedia bo to cale zycie chudziak jakiego musze tuczyc a on sie nie daje!

[angie07]

Masz anielską cierpliwość, ja też doszukiwałabym się tu innych przyczyn, obiad
jest tu tylko pretekstem do okazywania niezadowolenia. Twój mąż nie jest
dzieckiem i chyba rozumie konsekwencje swoich zachowań, jak nie powie co lubi i
nie zaplanuje posiłków tak aby mu smakowały nie może się spodziewać że trafisz w
jego gust niczym wróżka. Zaproponuj mu niech sam coś ugotuje i pokaże Ci jak to
się robi po jego myśli. Jak nie przestanie marudzić bym go wysłała do
restauracji a co tam..... jak kilka razy słono zapłaci za obiad polubi Twój
domowy. Spróbuj może watro.

[anu_anu]

"Na oko" wydaje mi się, że nie jest problemem skład obiadów (sama piszesz, że masz kuchnię przeważnie jarską a mąż zarzuca nadmiar mięsiwa). Problem jest o to, że mąż odmawia współpracy przy planowaniu obiadów, nawet nie chce powiedzieć "co by zjadł" a jednocześnie ma pretensje, że dostaje nie to, co chce. Takie podejście zapewni Wam powód do konfliktu... na długo - bo on zawsze będzie mógł powiedzieć, że chce coś innego niż to, co na stole.
W tej sytuacji to ja bym natychmiast usiadła do rozmowy a nie gotowała pięciu dań do wyboru, bo nie w daniach tkwi problem. Rozmowę należy zacząć od "spornego" menu ale zaraz później trzeba poruszyć inne tematy, ja bym dopytywała do skutku rozumianego jako określenie powodu "marudzenia".
Sądzę, że będzie to trudna rozmowa... Bardzo długa i trudna.

[dzioucha_z_lasu]

A ja myślę, że to zwyczajne fochy, spowodowane zbyt dobrą obsługą. U mnie w domu
( znaczy - u moich rodziców) jest dokładnie tak samo. Mama staje na głowie, żeby
dogodzić, a zawsze marudzą. Parę razy zdarzyło się tak, że mama wyjechała na
jakiś czas, a ja - całkiem dobrowolnie - zajęłam się dożywianiem brata i ojca. I
po tym, jak ich poinformowałam, że albo jedzą co dostaną, albo sami sobie gotują
- grymasów nie było i spożywali nawet to, czego wg. mamy do ust by nie wzięli.
Podobnie postąpiłam z mężem. Gotuję bo lubię, ale jeśli przestaje mi to sprawiać
frajdę - przestaję gotować. A najbardziej mnie zniechęca grymaszenie. Po
pierwszym kręceniu nosem - przestałam gotować i zaopatrywać lodówkę na tydzień,
poskutkowało. W tej chwili gotuję jak mam ochotę i pan mąż dziękuje i chwali,
cokolwiek by to było, albo nie gotuję, bo mi się nie chce - i wtedy pan mąż sam
sobie robi kanapki albo jajecznicę, nie umrze od tego. Tobie też polecam tę
metodę. Gotowanie to nie tylko obowiązkowe zapewnienie kalorii - to ma być
przyjemność. Jak mężowi nie pasuje - niech sam zacznie gotować, chyba, że jest
niepełnosprawny i za nic nie da sobie rady w kuchni.