Przedstawienie dyplomowe AT

[Gość: Unka]

Widziałam, że już sie zaczął "sezon" na dyplomy w wawskiej AT. Czy ktos juz
był na pierwszym z nich? Jak wrażenia? Warto?

[Gość: Catanea]

"W piątek wieczorem" Willego Russella to pierwsze z dyplomowych przedstawień
prezentowanych na scenie Teatru Collegium Nobilium i mnie sie podobało.
Wybieram się jeszcze raz, bo jakoś trudno mi zebrać wrażenia. Paulina
Chruściel - ech, szkoda, że tylko jedna taka aktorka na tym roku. Cezary
Łukaszewicz i Mateusz Damięcki - kolejne westchnienia i moim zdaniem całkiem
dobre role. Jest szansa, że ci którzy nie wierzyli w talent M.Damięckiego
uwierzą wreszcie. Czasem tylko miałam wrażenie, że Glińska nie bardzo wiedziała
jak rozegrać niektóre sceny i to niestety widać, ale watro pójść. jak zawsze
do TCN. Kiedyś ktoś powiedział, że spektakle dyplomowe to jak oglądanie koni na
padoku, przed gonitwą. Zawsze jest ekscytujące. A za tydzień kolejna
premiera...

[Gość: dziecko]

Apollo płacze na ten widok - o, zaćmę mający!!!

[Gość: panRysiek]

zgadzam sie co do roli M. Damieckiego- naprawde warto. Po Paulinie Chrusiel nie
spodziewalam sie nic innego- kiedys w egzaminach rezyserow jako Lady Makbet
byla zabojcza. teraz tez super. inni mieli wiele ciekawych momentow, ale wg
mnie musza sie rozegrac i DOGRAC.nie czuje sie tu zespolowego grania, tylko
kazdy sobie... ale to chyba wlasnie przychodzi z czasem.

[maya-sakti]

Niedawno wróciłam z dzisiejszego przedstawienia „W piątek wieczorem”. Cezary
Łukasiewicz, Mateusz Damięcki rzeczywiście dobra wręcz profesjonalna gra.
Zgadzam się że inni też mieli wiele ciekawych momentów. Jeśli chodzi o rolę
Pauliny Chruściel jako Lindy, ja odniosłam wrażenie że to jej brakuje odrobiny
rozegrania. Trudno mi wskazać dokładnie dlaczego, może chodzi o jej podejście
do przedstawianej postaci, mimo wszystko pewna niedojrzałość.
Już od 20-stego „Księżniczka na opak wywrócona” w reżyserii Anny Seniuk.

[Gość: sibi]

A mnie faceci podobali sie znacznie bardziej niz babki. I tylko ten Lukasiewicz
troche dretwy - nie wiem jakich wartosci dopatrzyli sie w jego grze moi
przedmowcy.

[Gość: Catanea]

oj smutne, to smutne, ale grają coraz gorzej. Ze spektaklu na spektakl całość
bardziej sie sypie. Ostatnio człowiek, którego na premierze w ogóle nie
zauważyłam - Marcin Sitek, na tle współtowarzyszy okazuje się być jedynym,
poważnie traktującym sprawę. Graja każdy na siebie, od niechcenia, nie pilnują
kwestii, mówią jednocześnie, że nic nie można zrozumieć. Gdzie jest reźyserka,
żeby dopilnowała całości? Jeśli tak wygląda edukacja w szkole, to co z nimi
będzie jak ją skończą? Ech... smutne to...

[Gość: wirana]

To dziwne przedstawienie. czasem graja swietnie i widac ze lubia to grac, ale
czasem wlasnie "graja", cos pokazuja. mysle ze to z braku doswiadczenia tak sie
dzieje.dla mnie jest jeden wyznacznik dla tego przedstawienia: jesli ogladam
historie a nie patrze jak graja (a tym bardziej komikuja jak to czasem robi
wlasnie M.Sitek)to jest dobrze.komunikatywnosc jednak slaba choc nie u
wszystkich.nie ma jednak co krecic nosem.tekst nie najlepszy ale ogladalam ich
z przyjemnoscia. trzeba ogladac a nie patrzec.