Porażka życiowa-to tak boli.....

[julita.wb]

Witam,mam na imie Julita,mam 23lata i wkrotce dolącze do grona samotnych
mam.Kiedys bylam naprawde szczesliwa ,zadowolona z zycia,dopiero teraz to
widze jak bylo cudownie, ile mialam marzen i alternyw zyciowych, a wszytko
przepadło.Czuję się fatalnie,jestem zalamana, nie wiem jak mam wyrazic gorycz
i zal ktory mnie zżera od środka.Dlaczego człowiek ktory jeszcze 2 lata temu
był ideałem mojego partnera życiowego okazał sie wulgarnym despotą.
Historia banalna wielka miłość,naprawde czułam, że to pierwszy facet ktory
mnie naprawde kocha,nieplanowana ciąza -jego radość,zapewnienie o dozgonnej
milosci, moje obawy, huczne wesele(pod presją rodziny),ciążą
przepłakana,wielka inwestycja w mieszkanie i remont, narodziny synka i wielka
zyciowa porażka w osobie mojego meza!!
Pochodzimy z różnych światow,nie wiem jak moglam być tak śłepa i glupia.On
mimo ,ze jest wspaniałym opiekunczym ojcem,wiernym męzem jest obrzydliwie
wulgarnym ,impulsywnym samcem(nagle klotnie awantury wyzwiska ,nie uznaje
partnerstwa-''to nie ty nosisz spodnie)Pochodzimy z roznych swiatow,domow, ja
wychowywana w kulcie nauki,szacunku do ludzi,pomocy innym-on w domu gdzie
ojeciec gornik w ramach za tezyzne fizyczna byl panem w domu,a matka po
nieudanym pierwszym zwiazku-znosila wszytkie upokorzenia z usmiechem na
twarzy.Były naprawde wspaniałe chwile,jak zajmuje sie dzieckiem,byl czuly i
kochany w lozku,ale ja juz nie moge zniesc ze jestem ''kurw...gamoniem,
jebałam na kolanach do czestochowy(jestem wierząca-on nie),mysle ci...a nie
glową,moja mama to gospodyni jak z koziej dupy trabka(wlos sie jezy na glowie-
rodzice cale zycie oszczedzali zeby mnie wyksztalcic kupic mieszkanie a on
tego nie docenia),jestem do niczego,i wogole to mam spie..c bo on nie chce
ze mna byc!!Boze za co mnie to spotkalo!??Chce mi sie wyć ,jestem taaka
zagubiona,dlaczego nie zasługuje na szacunek??Juz nie wytrzymuje tych
coodziennych awantur,upokorzen.Ale to już chyba koniec-wyszedl trzaskając
dzrziami,czeka mnie pierwsz noc z dwumiesiecznym synkiem samotnie
wiem ,ze to wszytko trochę chaotycznie, ale musialam sie wygadac.
Boje sie,tak bardzo chcialabym wierzyc,ze bedzie jeszcze wszytko dobrze.....

Julita!

[kanga_i_roo]

Przykro mi, że tak Cię potraktowano. Nikt nie powinien tak sie do Ciebie
odnosić i nic takiego traktowania nie usprawiedliwia. To jest przemoc.

Rozumiem Twój ból, żał i gorycz porażki. Miało byc tak pieknie, była wielka
miłość, a teraz? Są upokorzenia i awantury. To musi bardzo boleć.

Mam nadzieję, że możesz liczyc na wsparcie rodziny i przyjaciół. I nie wstydz
się, że mogłaś popełnić błąd - wyjśc za niewłaściwego człowieka. Masz jeszcze
wiele życia przed sobą i masz wielki skarb synka! Z pewnością znajdziesz siły
aby jeszcze realizowac swoje marzenia i znów być szczęśliwa. Nie bój się. Bez
faceta można sobie poradzić. A jak nikt nas nie niszczy to i sił mamy więcej!

Muszę Ci powiedziec, że ja miałam lat 31 kiedy zrozumiałam, że nie zmienię ani
ja ani moja miłośc człowieka za którego wyszłam i z którym mam dziecko. A
znaliśmy się już lat 8. W sumie straciłam 10 lat.

Gdybyś chciała porozmawiać - napisz na @ gazetowy. Na pewno odpisze.

Życzę aby noc była spokojna dla Ciebie i synka.

Pozdrawiam cieplutko

Kasia

[foretka]

Julito,

boli bo takie rzeczy bardzo bola, wiem z autopsji. To moja kolejna z wielu
samotnych nocy z 7,5 tyg. coreczka. Ale to moj wybor. Powiedzialam: koniec,
albo cos sie zmieni albo nie ma powrotu... No i sie nie zmienilo.

Powiem Ci jedno, samej jest trudno i czasami zle ale jest duzo spokojniej.
Wiesz, duzo zlego przeszlam w ciazy, upokorzen, klamstw i przemocy; teraz
jestesmy same i choc sa chwile, kiedy straszliwie chcialabym zeby tu byl to
potem przychodzi (a czasem nie) opanowanie: po co?? zeby kolejny raz zalowac??
zeby kolejny raz tak strasznie sie zawiesc??

Nie wiem jak sie potoczy Twoje czy moje zycie. Teraz mamy Dzieciatka i musimy
dbac o to, zeby zylo nam sie spokojnie i godnie, bez zlosci, krzykow i awantur.

A moze on musi sie pogodzic z nowa sytuacja? Moze przemysli.

Spij dobrze i ucaluj Malenstwo.
Jutro bedzie nowy dzien.

Pozdrawiam serdecznie

PS jesli masz ochote to pisz na @ gazetowy

[leeya]

Julita,

Nie daj sie wiecej szmacic!! Nie zasluzylas na to!! Kobieto, nie pozwalaj mu
Cie tak traktowac!! Kurcze, masz malutkie dzieciatko... Wiem, ze moze byc
trudno z Maluszkiem samej, ale wierz mi, dasz rade opiekowac sie nim bez pomocy
meza. Ja bylam sama z Kulka od poczatku, od porodu. Teraz Mala ma 2 miesiace
(prawie) i jest spokojnym, radosnym dzieciaczkiem. Wszystko dzieki temu, ze ja
jestem spokojna. Nie mowie szczesliwa, ale spokojna. Dziecko wyczuwa kazda
Twoja emocje. Kazda!! I kazda emocja wplywa na samopoczucie takiego malego
czlowieczka. A jeszcze kiedy karmisz piersia... Echhhh...

Pewnie po tym co napisze odezwa sie obroncy praw ojca, ale trudno... Julito,
Twoim OBOWIAZKIEM jest zadbac o swoje dobre smopoczucie. Dla siebie, a przede
wszystkim dla dziecka. Wiem, ze czujesz straszny zal, pustke i zlosc. To sa
toksyczne uczucia, ktore Cie niszcza. Postaraj sie uspokoic. Postaraj sie
zalapac rownowage. A jezeli Twoj maz bedzie dalej Cie tak traktowal, nie dadza
nic rozmowy, to po prostu pokaz mu drzwi. Moze go to troche otrzezwi i skloni
do myslenia czy respektowania Twojej osoby. I dodam jeszcze z wlasnego
doswiadczenia: Brak Taty na stale w domu jest czasem lepszy niz Tata niszczacy
psychicznie rodzine. A przede wszystkim niszczacy psychicznie Mame.

Moze to bylo brutalne, co napisalam... Ale wynika to niestety z mojego
doswiadczenia. Jezeli mezczyzna nie wyniosl z domu podstawowych zasad takich
jak odpowiedzialnosc, szacunek do drugiej osoby, uczciwosc, to niestety juz Go
tego nie nauczysz. Masz dwa wyjscia, albo walczyc o swoj i dziecka spokoj, albo
znosic upokorzenia z usmiechem na twarzy. Hmmmm... Nie wiem co jest latwiejsze.
Ale wiem, kiedy z czasem bedziesz szczesliwsza.

Pozdrowienia cieplutkie
Leeya

[kim.novak]

Witam.
Jeśli szukasz pomocy, napisz proszę na priv skąd jesteś. Postaram się udzielić
Ci informacji na temat Instytucji, które moga Ci pomóc oraz udzielić pomocy
prawnej.
Pozdrawiam

[martina100]

Oj wiem cos na ten temat. Ale wiesz co czas goi rany, mówię ci że za rok może
dwa,bedziesz patrzyła na to z innej perspektywy,

Wiesz bardzo Ci wsółczuję bo wiem co przeżywasz, miałam to samo, wprawdzie nie
bylismy małżeństwem, ale mój eks ciągle nie wracał do domu na noce albo wracał
nad ranem, potrafił sie jeszcze awanturować z tego powodu a nawet mnie pobic,
wiesz ja ciągle słyszałam Ty Ku.., itd. itp. wiesz nawet teraz rok po tym jak
się rozstaliśmy potrafi tak do mnie powiedzieć, wiem jak bardzo bolą takie
słowa, jedno jest pewne twój mąż Cię nie szanuję, niestety to przykre co
powiem : ale nie wydaje mi się aby to się zmieniło, wprawdzie możesz spróbowac
poszukać pomocy na terapii rodzinej, mam nadzieję że twój mąż sie zgodzi, być
może jak zobaczy że nie żartujesz to zrozumie że postępuje źle, Jednak wydaje
mmi sie że powinnaś skorzystac z pomocy osób trzecich : psychologa czy coś w
tym stylu, bo sama mozesz nie dac sobie z mężem rady,
Głowa do góry, POZDRAWIAM CIĘ SERDECZNIE

[edyta2711]

Witam wszystkie dziewczyny na tym forum. Piszę tu po raz pierwszy. Chciałabym
opowiedzieć moja historię chociaż w skrócie. Mam synka który 11 listopada
skończy roczek i obiecałam sobie że wytrzymam z moim partnerem do jego
urodzin , bo już dłużej nie mam siły znosić jego zachowania. Traktuje mnie jak
sprzataczkę słuząca o wszystko ma pretensje. Przychodzi po nocach pijany robi
awantury. Właśnie dzisiaj przyszła sąsiadka że leży pijany na ulicy i trzeba go
stamtąd zabrać. Juz dłużej tego nie moge tolerować .Chcę eby mój syn wychowywał
się w spokoju i bez awantur > Taki ojciec nie jest mu potrzebny i tak się małym
nie interesuje. Nie wiem co zrobię jutro ale myślę że to juz koniec mojego
związku. Edyta

[pustulka_75]

Tylko, Broń Boże, nie zabieraj go z tej ulicy. Jeśli sąsiadce tak przeszkadza
to niech sama go "sprzątnie". Taki parasol ochronny tylko umacnia pijących w
tym, że nie muszą się o nic martwić.
Moja najlepsza przyjaciółka też zabierała ojca, jak leżał na ulicy, albo przy
windzie. I też życzliwi sąsiedzi mówili jej, gdzie jest i, że TRZEBA go zabrać.
Pewnego dnia stwierdziła, że ma to gdzieś i odtąd tak długo leżał, aż sam się
nie pozbierał.
Nie pomagaj partnerowi, to duży chłopczyk - sam sobie poradzi. Ty masz inne
obowiązki na głowie. Dużo ważniejsze.

Pozdrawiam ciepło

[maminekb]

Jesteś jeszcze bardzo młoda. Nie pozwól nikomu tak się odzywać do siebie. To
poniżej jakiegokolwiek poziomu- czujesz to, jest to bolesne - więc nie daj się
tak traktować! Dasz sobię sama radę. Opowiedz rodzicom o tej sytuacji, pomogą.
O porażce życiowej jest mowa znacznie później , teraz to tylko błąd. Chcesz
żeby Twoje dziecko było wychowywane w takiej atmosferze? .. a w łóżku wielu
facetów jest czułych i kochanych.
mądrej decyzji Tobie życzę

[nowajulka]

Jeszcze wierzysz, że może być dobrze ? Chyba żartujesz ??/ Po takich wyzwiskach
???? Nikt, kto kocha tak nie zwraca się do ukochanej osoby......pomyśl, że
maluch będzie traktował Cię tak samo jak ojciec.jak tylko podrośnie......wiem,
że trudno wyrwać się z czegoś takiego, bo sama byłam w podobnej
sytuacji.....ale......

[asiax]

Przeczytałam Twój post i jesteś mi taka bliska...
Ja też to wszystko znam : miłość - ideał, wielkie nadzieje a potem gorzkie
rozczarowanie...
Ja też rozpaczam po zmarnowanych mozliwościach życiowych, moi rodzice też
inwestowali we mnie, czuję, że ich zawiodłam. Siebie zresztą też.
A jednocześnie czuję ogromną odpowiedzialność za tą maleńką istotkę, która nie
jest niczemu winna.

Na szczęście zawsze kiedys pojawiają się promyki słońca. Uwierz w to, że dla
Ciebie też. Trzymam za Ciebie kciuki.

Asia_mama_Adasia

[xjoannax]

a ja przeczytałam pierwszy i ostatni post .. i wierzcie, albo nie... taki stan
psychiczny mija.. może nie bezpowrotnie, ale mija

i potem jest już tylko lepiej