Zapraszamy do konkursu "Dziecko to radość"

PIE

[kamilaperl]

PIESKA TEKILE MAMY OD TRZECH LAT.GABRYSIA MIAŁA SIĘ URODZIĆ W
MARCU.TROCHĘ SIĘ OBAWIAŁAM REAKCJI PSA I ROZWAŻAŁAM ODDANIE GO,ALE
TERAZ WIEM,ŻE TO BYŁBY BŁĄD.TEKILA RAZEM ZE MNĄ DOGLĄDYWAŁA PRAC W
POKOJU DZIECKA,A JA POKAZYWAŁAM JEJ WSZYSTKO.GDY URODZIŁA SIĘ
GABRYSIA,MĄŻ WZIOŁ ZE SZPITALA JEJ UBRANKA,ŻEBY TEKILA JE
POWĄCHAŁA.GDY WRÓCILIŚMY Z MAŁĄ,SKAKAŁA NA NAS Z RADOŚCI I WĄCGAŁA
CÓRECZKĘ.PRZEZ PIERWSZE NOCE TO ONA BYŁA PIERWSZA PRZY ŁÓŻECZKU,GDY
TYLKO SIĘ ODEZWAŁA.WKOŃCU PODDAŁA SIĘ-ZE ZMĘCZENIA.ALE ASYSTOWAŁAA
PRZY KĄPIELI,PRZEWIJANIU,KARMIENIU.

[nikolka2007]

02.09.2007 W tym dniu o godzinie 16 zostałam młodą mamusią
śmieszki!! Pierwszym grymasem jaki gościł na twarzy córki był
uśmiech dopiero potem był krzyk Dziś mój skarb ma ponad 4
miesiące. Jest bardzo pogodną dziewczynką aż dziwne ale wogóle nie
płacze. Na jej twarzy cały czas gości uśmiech. Nikola śmieje się do
każdego, nawet obcych osób, ale największą frajdę sprawia jej widok
pieska, wtedy bardzo głośno chichocze. Każdy dzień chce zapamiętać
bo jestem bardzo szczęśliwa mając w domu zdrowego i zadowolonego
człowieczka.

[beata1801]

Gdy zostałam, mamą miałam 22 lata, znajomi pytali: czy to czasami
nie za wcześnie?, czy nie żałujesz? Zawsze odpowiadałam tak samo:
dziecko jest największym Skarbem jaki posiadam, teraz moja córcia ma
pół roczku, najwspanialsze są poranki, gdy po nocnym karmieniu
zaśnie w naszym łóżku, rano jeszcze śpimy a malutka rączka głaszcze
mamę lub tatę po twarzy i pewnie chciałaby Nam powiedzieć jak bardzo
Nas kocha i, że jesteśmy dla Niej najważniejsi, ale na to przyjdzie
jeszcze czas, gesty i uśmiech zarezerwowany dla nas to mówi

[justyna.sanko]

nie sposób opisać wszystkie takie chwile, co dzień dochodzą nowe. Serduszko
mocniej mi bije gdy od niedawna moja 23 miesięczna córcia mówi "Kaja kocha moćo
mamusia" co znaczy "Kinga kocha mocno mamusie". Czyż to nie jest cudowne.Szkoda
tylko że jak ja zapytam "a kto kocha Kingę?" nie odpowiada "mama" tylko
"wsyscy". Ale to jest w końcu prawda,że wszyscy.Pozdrawiamy

[iza_luiza]

To mój syn – mówi mąż pokazując koledze z dumą fotografię. Na niej
uśmiechnięty od ucha do ucha lekko zezowaty malec. Wyczekiwany brat
swojej siostry, którego miała odprowadzać do przedszkola. Upragniony
partner do gry w piłkę dla swojego taty. Kto spojrzy na zdjęcie
rozpromienionej buzi nie domyśli się, ile za tym uśmiechem kryje się
cierpienia. Napady epilepsji co kilka dni, dwa ciężkie stany
padaczkowe, kiedy modliliśmy się żeby lekarze zatrzymali drgawki i
obudzili synka. Tyle wyrzeczeń na turnusach rehabilitacyjnych i
codziennych ćwiczeniach, i wreszcie ten niezapomniany widok, kiedy
mając 3 lata ociężale i z niedowierzaniem usiadł po raz pierwszy w
życiu.
Maciuś dostał na urodziny prezent – książkę „Witaj na świecie”.
Siedziałam i płakałam kiedy po dłuższym czasie wzięłam ją do ręki.
Bo jak wpisać pierwsze słowo kiedy dziecko nie mówi ? co napisać w
rubryce o mojej ulubionej zabawce, kiedy 2 lata walczyliśmy o to,
żeby wyciągnął rękę do czegokolwiek ? Jak podsumować dwa lata życia
dziecka opóźnionego w rozwoju o dwa lata ? I czy on to kiedykolwiek
przeczyta ?
Jednak te wszystkie chwile, chociaż może nie zawsze
najprzyjemniejsze, na pewno są dla nas wszystkich niezapomniane. Czy
ktokolwiek doświadczył takiego oddania, takiego zaufania i poczucia
przywiązania i bliskości jak rodziców i ich niepełnosprawnego
dziecka ? Codziennie widzę w jego oczach zrozumienie, ufność i
miłość, mimo że tak wiele od niego wymagam. Każdy nowy dzień niesie
kolejne przeżycia. Nie sądziłam, że tak wiele radości może dać
niezgrabne przełożenie po raz pierwszy zabawki z rączki do rączki,
albo że tyle łez radości przyniesie pierwsze pa-pa, nieporadnie
wykonane małą łapką.
Kiedy moja córka była mała irytowałam się, ilekroć kolejny raz
ściągnęła ze stołu obrus czy podarła nieprzeczytaną gazetę. Kiedy
Maciek zabrał mi pierwszą gazetę, pobiegłam po aparat. Kiedy
ściągnął ze stołu obrus, cieszyłam się jak dziecko.

Teraz wiem, co to znaczy cieszyć się małymi rzeczami i mieć nadzieję
na cud. Nigdy tego nie zapomnę.

[gemelas]

Witam.Mam wiele przyjemnych chwil z dziecmi ale chyba chwila porodu byla jedna z
pierwszych najwspanialszych chwil.Bylam nastawiowa na porod z moimi
blizniaczkami od samego poczatku,byly ustawione glowkami w dol.W wyznaczonym
terminie zaczal sie porod,urodzilam szybko bo o 7h poszlam,a o 13h bylo juz po
wszystkim.Najpiekniejszy moment to ten,jak zobaczylam pierwszy raz Paule,byla
taka drobniutka i niewinna i miala na buzi usmiech.Po 10 minutach wyszla Sofie a
najciekawsze to to,ze jak wychodzila to miala juz swoje oczka otwarte.Dwa
kochane malenstwa dali mi na piersi i tak sie na mnie patrzyly,czulam sie
wspaniale i taka szczesliwa.Maja teraz ponad 2 lata,czesto rozrabiaja,niekiedy
juz padam z sil,ale jak tak na nie popatrze jak sie ze soba bawia,jak sie
tula,bronia itp,to wtedy daja mi duzo energi.Dzieci to radosc,niewyobrazam sobie
zycia bez nich.

[elke78]

Jedną z moich obaw związanych z dzieckiem było czy dam radę karmić piersią? Kiedy więc po porodzie położna Ania przystawiła Hanię do piersi i mała od razu zaczęła ssać był to tak cudowne i nie ukrywam, ze kamień spadł mi z serca. A panna /tez zodiakalna/ Hanna jak sie wkrótce okazało ssać cycuszka lubiła - wystarczy powiedzieć, ze koleżanka z sali nazwała mnie "Matka Boska Karmiąca" A ja tylko zmieniałam piersi, pozycje i karmiłam, karmiłam....Potem z tym karmieniem różnie bywało - miałyśmy swoje wzloty i upadki i Pani Monika z forum laktacyjnego nie raz i nie dwa mnie instruowała co robić aby smyk sie najadał a mama na przymusowej diecie też mogła funkcjonować.Teraz Hania ma 4,5 miesiąca i karmienie zmieniło, oj zmieniło swoje oblicze. Kiedy Hania idzie do swojej "stołóweczki" tatuś musi zniknąć,a co najmniej zamilknąć, bo jak to rozmowa rodziców a Hania ma w niej nie uczestniczyć?? Inne przerywniki w trakcie konsumpcji to mamy staniki - można ponaciągąć, zamek w swetrze do obejrzenie właśnie w tym momencie. Wiadomo - jedzeniem należe sie delektować i pośpiech jest niewskazany. Ale jest jeszcze coś, co powoduje że warto było walczyć o laktację i nie poddawać się - kiedy Hania przerywa ssanie, patrzy na mnie i uśmiecha sie od ucha do ucha, a potem wyciąga rączkę i sięga nią w stronę mojej twarzy, a ja ją dmucham, całuję, przygryzam...Hania się uśmiecha i .... z powrotem zabiera się za cyca

[namusianadi]

Moja mała córeczka Nadia ma teraz prawie 4 miesiące urodziła się 24 wrzesnia
2007 roku.Jestem bardzo młoda mamą gdyż mam 18lat.Cieszy mnie każdy ranek gdy
widze uśmiechniętą buzie mojego Dzidziusia, znikają wtedy nawet troski nie
przespanej nocy.Jej gaworzenie jest dla mnie najcudowniejszą muzyką dla uszu.
Dzięki Nadi czuje ze warto żyć, radością jest dla mnie każda chwila spędzona z
nią, zapominam o wszystkich problemach i moge pobyć w cudownym świecie maluszka
razem z moją córeczką.Największą radością są właśnie dzieci,przekonuje się o tym
każdego dnia.Kocham Cię moja mała Perełko!

[namusianadi]

Magda Baszczyńska
ul Zawiśle 30
43-430 Skoczów

[ania_supermama]

Po raz pierwszy jestem w ciązy i nic nie cieszy bardziej jak solidny kopniak od
wlasnego dzidziusia z samego rana. Juz nie moge sie doczekac co bedzie potem

[abi_gail]

Pierwsza radość, delikatna i nieśmiała łypie dwoma kreskami z
okienka testu. Czy i tym razem się nie uda? Nie chcę ponownie
przeżywać żałoby. Mijają niebezpieczne tygodnie a fasolka się
rozwija. Pozwalam się radości rozgościć i śmiać głośno.
Drugie radości już łzami ociekają zaraz po odebraniu telefonów o
wynikach kolejnych testów prenatalnych.
A później, po dwóch dniach przyjmowania płynów, oksytocyny i
wreszcie środków przeciwbólowych, po kilku godzinach płaczu i
błagania, żeby to już się skończyło, mogę przeć. I skupiam się jak
na niczym przedtem. I widzę ją. Jest piękna. Ma wszystkie palce. I
zmierzwione włosy. Widzę przez mgłę mojego męża całującego moją
starszą córkę. Płaczemy i śmiejemy się.
Mała jest zdrowa, najzdrowsza na świecie!
A teraz się do mnie śmieje całą gębą.
I rozpoznaje mój głos.
I gaworzy ze mną zawzięcie.
W drugim pokoju moje starsze dziecko zawzięcie dyskutuje z tatą.
A ja mogę mówić, że mam dwie córki. Tyle radości do uniesienia.

[anetwoj]

Moje maleństwo urodzi się za dwa tygodnie według terminu, ale to nie znaczy, że
nie pokazuje jak odczuwa nasz świat. Bardzo żywo reaguje na głos i dotyk męża.
Kiedy wraca do domu i kładzie rękę na brzuchu ona od razu przemieszcza się w
brzuszku do jego ręki i już przy niej siedzi i kopie. Pewnego dnia nie ruszała
się od południa, nie czułam jej ruchów jak zwykle, poruszałam brzuchem,
próbowałam ją zmusić do jakiegoś ruchu a ona nic. Kiedy mąż wrócił z pracy ja
byłam gotowa do wyjścia do szpitala, a on położył rękę na brzuchu i powiedział:
Ola, nie strasz mamy" i mała zaczęła żywo podskakiwać w brzuchu. To będzie
niesamowita więź córki z ojcem a ja razem z nimi

[krecik_5]

Każda chwila z moją Nikusią jest niezapomnana, jej pierwsze świadome
uśmiechy, jej minka gdy przebierając malutka całuję jej brzuszek to
są nasze chwile, piękne i niezapomniane, nawet jej płacz, dotyk, to
miłość, czysta i piękna

[gosiaczkos05]

Dziecko - ten tupot małych stópek, pierwsze "mama" pierwsze "tata",pierwsze
"daj" i "kocham cię". Według nas to najpiękniejsze chwile - momenty, które
pomogły mi i mojemu mężowi zrozumieć sens małżeństwa - sens nowego życia.
Dowiedzieliśmy się dzięki tym malutkim a jakże cudownym, wzruszającym słowom, że
ktoś nas bardzo potrzebuje - że my bez naszej malutkiej istotki - zrodzonej z
miłości - nie wyobrażamy sobie życia!To coś pięknego móc kochać i być kochanym
przez nasze dziecko, przez naszego Mateuszka. Kochamy Cię synku!

[marczello79]

Jestem tatą. I to tatą zapracowanym. Więcej mnie nie ma jak jestem, ale jak już
jestem, staram się łykać każdą chwilę, chcę zachłysnąć się każdym momentem w
życiu naszych Dzieci - Moich Synów.
Dlatego lubię zostawać z Synkami sam w domu. Wtedy mogę się wykazać, udowodnić
dzieciom, sobie i całemu światu, że jednak potrafię się nimi zająć. Jestem w
końcu ich tatą, czasem niedocenianym, ale jednak.
Gdy Mama wychodzi z domu, kładziemy się razem w łóżku. Młodszy Synuś na ogół w
tym czasie jest już najedzony i grzecznie sobie zasypia w swoim łóżeczku. A ja
ze starszym Synkiem czytamy książeczki, oglądamy obrazki albo opowiadamy różne
historyjki. A jak to już nam się znudzi, pozwalam mu, żeby poskakał sobie po
łóżku, ćwiczył ze mną zapasy, rzucał poduszkami. To jest wtedy zabawa! Synek
krzyczy przy tym wniebogłosy, ale nie uciszam go. Ze mną wolno mu wszystko.
Uwielbiam patrzeć jak on wtedy się śmieje, całym sobą, jaki jest szczęśliwy, że
ma mnie tylko dla siebie. A ja cieszę się z jego szczęścia. A jak zajrzę do
łóżeczka młodszego Synka i widzę, jak wesoło sobie gaworzy albo błogo śpi, cały
świat dookoła mógłby dla mnie nie istnieć. Tylko ja i moje dzieci.
Dzięki takim momentom w życiu wiem, że moje dzieci mają wszystko czego
potrzebują. Że będą dorastały wiedząc, że są kochane. Takie właśnie chwile chcę
zapamiętać z dzieciństwa moich Synków - ich radość i uśmiechy.
Szczęśliwy Tata

[antomi]

Przyjemnych chwil w naszej 4 osobowej rodzinie nie brakuje - wspólne
wypady za miasto, urodziny, zabawa na świeżym powietrzu....można by
ich wymieniac bez liku lecz te najprzyjemniejsze chwile, które
bardzo lubimy to zimowe długie wieczory kiedy to po całym dniu
wszyscy siadamy przy stole do kolacji, zmawiamy modlitwę i każdy
opowiada o swoim minionym dniu gdy był poza domem - dzieci
przekrzykują się wzajemnie, każdy ma tyle do powiedzenia, pytaniom i
śmiechom nie ma końca. Naprawdę wiele wtedy dowiadujemy się o
naszych dzieciach i od nich też uczymy. Nie oddalibysmy tych chwil
za żadne skarby świata.

Wielobarwny smak macierzyństwa

[paniwaz]

Wychodzimy na imprezę pierwszy raz od narodzin syna. Makijaż robiłam żonglując
pędzlem i jednocześnie podnosząc z podłogi po raz tysięczny wypadającego Młodemu
z rąk osła. W czasie, gdy nagrzewało sie żelazko, przygotowałam porcję mleczka.
Ekspresowo prasując bluzkę nogą odsuwałam pełzającego synka od deski. Karmienie
odbyło się przy akompaniamencie suszarki do włosów, co szczerze zachwyciło
Benka. Mąż biegający po domu jeszcze w majtkach i pianka do golenia na buzi
krzyczy, że właśnie dzwonią z korporacji z informacją, ze taksówka czeka pod
domem od 10-ciu minut. Próbuje ubrać się w biustonosz, trzymając ramieniem
telefon i w myślach wulgarnie przeklinam nianię za to, że jeszcze nie ma.
Podczas, kiedy wkładam pończochy, synek zdrapuje mi jeszcze nie do końca
wyschnięty lakier z paznokci u nóg. Jeszcze tylko kolczyki i jestem gotowa. Mąż
jeszcze nie, bo krzyczy z łazienki, jaką koszulę mu uprasowałam. A miałam u
licha jakąś uprasować? Kiedy? No tak, w końcu jestem na urlopie. Wychowawczym,
ale jakby nie było to urlop.
Wpada zziajana niania mówiąc, że widziała, jak odjeżdża sprzed domu jakaś
taksówka. No to pięknie! Zalewając się perfumami mówię jej, żeby Młody odbeknął
po jedzeniu, na co ona, ze za chwilę go przejmie, ale musi jeszcze skorzystać z
toalety. Więc będąc w pełnej gotowości biorę małego do odbicia klepiąc
delikatnie w plecki i... wielobarwny paw pokrywa mnie od włosów po buty.
Zszokowana rozwojem sytuacji bucham łzami rozpaczy nieświadomie zmieniając swoją
twarz w maskę arlekina z czarnym smugami aż po brodę. Mąż w konwulsjach śmiechu
tarza się po podłodze a przerażony Ben wtóruje mi donośnym rykiem.
To było niesamowite przeżycie dla całej naszej trójki! Ale najważniejsze, że
Benek ten wieczór spędził z rodzicami u boku. Pani Wąż

[taktotak1111]

Śmieszna opowieśc pani Wąż i fajnie się ją czyta, ale chyba trochę nie na temat?

[serduszkoserduszko]

taktotak1111 napisał:

> Śmieszna opowieśc pani Wąż i fajnie się ją czyta, ale chyba trochę
nie na temat
> ?

Ogólnie rzecz biorąc to wiele jest wypowiedzi smutnych ,nie na
temat ,a przecież temat to ziecko to RADOŚĆ ,a nie smutek ,etc.
Więc piszmy o samych miłych rzeczach zgodnie z tematem,jak będzie
temat Dziecko to smutek -w co wątpię to wtedy będziemy pisać o
smutku.
Nie wiem dlaczego tak smętnie się zrobiło -może bierzecie redakcję
na litość?

[druuna]

Chyba nie macie racji! Pani Wąż opisała esencje macierzyństwa, która z
perspektywy czasu jest zabawna ) I ona też pewnie w efekcie wołała zostać z
Benem niż chodzić po obcych Ja zawsze przed jakimś dużym wyjściem mam myśli
typu: "nie chce i sie iść". Zawinęłabym sie w koc i piła herbatę z malinami!
A Benek po prostu wyczytał w myślach mamy! )

[agnieszkah1]

Największą radością dla mnie są moje bawiące sie razem dzieci. Najszczęśliwsze, gdy mama i tata są z nimi. 13-miesięczny Franek zapatrzony jak w obraz w starszego o dwa lata Dominika. I cały czas mam przed oczami ich spotkanie w szpitalu, gdzie Franek dochodził do siebie po operacji i mogli zobaczyć się po kilku dniach i to tylko przez szybę: te przyklejone do szyby nosy i śmiejące sie buzie. I nasza radość i pewność, że teraz już wszystko będzie dobrze.

[tinigrifi]

Mieszko ma 10 miesięcy i oczywiście jak każda szanująca się mama
uważam,że jest najpiękniejszym, najmądrzejszym i najbardziej uroczym
chłopcem w Układzie Słonecznym.Uwielbiam chwile kiedy coś
przeskrobie np. zrzuci książkę z regału to przypełza do mnie i się
przytula mając świadomość,że stało się coś czego nie do końca
rozumie ale czego jest przyczyną.Podobnie jest kiedy poznaje nowe
przedmioty, osoby lub zwierzęta, zawsze ciekawość jest silniejsza od
strachu i z wielkimi oczkami idzie na żywioł sprawdzić jakie "to"
jest, kiedy "to" okazuje mniej przyjazne małemu człowiekowi niż
sądził pędzi do mnie i przytula się przymilnie.Najcudowniejsze są te
chwile kiedy odkrywa coś co sprawia mu przyjemność np. nowy smak lub
ciepły piasek na plaży, wtedy ta mała śliczna paszcza wyszczerza się
w najpiękniejszym małozębnym uśmiechu a oczy świecą mu się jak
wypolerowane żołnierskie buty!Największą radością jest dla niego
poznawanie świata, teraz jest na etapie nauki chodzenia, patrząc na
jego nieustanne próby samodzielnego przemieszczania się na dwóch
kończynach mam nieodparte wrażenie,że dzieci mają w sobie coś co my
dorośli zatraciliśmy już dawno,one próbują do skutku,dopóki efekt
ich starań ich samych niezadowoli,człowiek dorosły spróbuje dwa,góra
trzy razy i jeśli mu coś nie wychodzi daje sobie spokój.Z radością
patrzę na heroiczne wysiłki mojego syna,który niezrażony porażkami
dalej podwaja wysiłki żeby osiągnąć zamierzony cel,a ja wiem że go z
pewnością osiągnie!

[farfala1]

Nasze dziecko zaraża nas swoją radością.Dosłownie. Jego najróżniejsze
obserwacje, jego poczucie humoru po prostu nas rozbrajają.
Przykład nr 1: ostatnia sobota. Bruno szusuje z tatą na nartach. Po powrocie
pytam synka o wrażenia. Wśród nich znajduje się i refleksja, że na snowbordzie
można zginąć. "No... pewnie, jeśli ktoś jeździ jak szalona pała...Ale dlaczego
właściwie tak myślisz, Bruno?". Syn na to z przejęciem:"Mamo, bo ja widziałem
kawałek snowbordu wystającego ze śniegu!!!!!".
Przykład nr 2: Bruno uwielbia wspólne czytanie. Ale już po godzinie czytania
decyduję, że na dziś tyle wystarczy i ani minuty dłużej. Czas spać i tyle. Bruno
bardzo nalega, ale widząc że nie ulegam mu, sięga w końcu do argumentu nie do
pokonania i prosi:"Mamo, ale tylko jeden rozdział: jak Kuba i Buba musieli
posprzątać pokój, bo to taki rozdział w sam raz dla mnie".

[marta27-78]

Jeszcze się nie poznaliśmy, ale w marcu się zobaczymy. Najprzyjemniejszą chwilą
dla nas jest kiedy leżymy wieczorem a mój synek wierci się w brzuszku, przez
który ja go głaszczę. W ten sposób kontaktujemy się ze sobą, bo przecież nie
rozstajemy się ani na chwilę. Dzięki temu wiem że on tam jest i bezpiecznie
sobie rośnie.

[moninar]

Każde dziecko to nowa radość!Przekonaliśmy się o tym z mężem kilka
miesięcy temu. Od pewnego czasu dzieci rozmawiały o tym jak dobrze
byłoby, gdybyśmy mieli dzidzię. My z mężem też byliśmy tego zdania.
Gdy wróciłam od lekarza ze zdjęcie USG, powiedzieliśmy dzieciom, że
u mamy w brzuszku jest już dzidziuś. Dzieci zaczęły skakać z radości
i wpatrywać się w zdjęcie, na którym widać tylko jakieś plamki.
Musieliśmy szukać ich zdjęć z pierwszego USG i zaczęło się
porównywanie zdjęć w celu określenia płci maleństwa(oj było gorąco,
krzyki i przepychanki), ale syn wykorzystując swą pozycję z mocą
pierworodnego oświadczył młodszej siostrze i nam, że jest wyraźne
podobieństwo do niego i że to jest chłopiec. Ania uznała argumenty
brata za prawdziwe i zaraz zgodnie stwierdzili,że to Pawełek.
Wszyscy mocno się przytuliliśmy.
P.S. Za cztery miesiące spotkamy się z Pawełkiem, a ja stwierdiłam
że rośnie konkurencja dla mojego ginekologa - ultrasonografa.

[sab11]

Nasze najpiękniejsze chwile to te, w których bawimy się w naszą
ulubiona zabawę: budki –budki. To brzmi nieco zagadkowo, ale to
najprostsza zabawa pod słońcem. Wspólnie z mężem kładziemy nasze
dzieciaki na łopatki i zadajemy pytanie, które już wówczas wywołuje
salwy śmiechu: paszki czy bródka? I wtedy zaczynają się łaskotki aż
do utraty tchu, najpierw pod brodą, potem pod paszkami. Dzieciaki
to uwielbiają, jest tyle radości i zabawy, że w końcu padamy skonani
ze śmiechu na podłogę, my z mężem mamy dość, ale nasze dzieci
nigdy . One zawsze wołają jeszcze, jeszcze… Ten czas spędzony
wspólnie na przytulaniu i śmiechu należy do najcenniejszych.

[justylion]

Że Dziecko to ogromna radość wiem od dawna. Dotychczas wiedziałam z
obserwacji, bo moje własne ukochane Dziecko przyjdzie na świat za
niespełna 4 miesiące. Zawsze patrzyłam z zazdrością na dziewczyny z
małymi dziećmi i pogodziłam się już właściwie ze swoim losem
bezdzietnej osoby. Aż nagle praktycznie na stare lata,dojrzałam do
odważnej decyzji: nie potrzebny jest facet żeby urodzić Dziecko!
Przeanalizowałam wszystkie za i przeciw i stwierdziłam na pewno, że
lepsza sama matka szczęśliwa i wesoła niż dwójka wiecznie
skrzywionych i kłócących się rodziców. I teraz już wiem praktycznie,
że nawet Dziecko "jeszcze nie zupełnie gotowe" daje więcej radości
niż można sobie wyobrazić. Mój Synek będzie wychowywany w strasznie
szczęśliwej rodzinie. Ja będę jego Matką i Ojcem w jednej osobie, a
miłością obdarzą go także rzesze kuzynów (mamy dużą, głośna i fajną
rodzinę), wujkowie i ciotki, dziadkowie... Cała masa ludzi. Nie
sposób opisać radości jaką daje fakt posiadania własnego
Dzieciaczka, jak człowiekowi zmieniają się priorytety i nagle
okazuje się, że czas spędzony na głaskaniu się po brzuchu i mówieniu
do niego, jest świetnie spędzony, a wcale nie zmarnowany, jak to się
myślało, będąc posiadaczką wklęsłego, "pustego" brzucha!
Syneczku kochany, czekam tu na Ciebie i na kolejną dawkę szczęścia,
którą mi przyniesiesz. Nie spiesz się oczywiście. Wolę czekać .
To też bardzo jest przyjemne.

[twardzielka]

Godzina 23:00, kolejny wieczór wrzasków małego potwora. Ledwo żyjemy, zasypiamy
na stojąco, ale nosimy małą na rękach i zastanawiamy się o co jeszcze może jej
chodzić, na usta cisną się słowa niegodne zacytowania. Jestem już u kresu
wytrzymałości i czuję, że za chwilę się rozpłaczę... I nagle potwór zaczyna się
do mnie uśmiechać Jest tak słodka, że czuję, że nie mogę się już dłużej na
nią gniewać. To nie jej wina, że marudzi - przecież jest dzieckiem! Jestem znowu
cała jej, przytulam ją mocno i cieszę się, że mam to małe cudo

[m.kozera.maslanka]

Jest godzina 2 lub 3 w nocy, Franek właśnie obudził się, bo
zgłodniał. Kładę go na podusię do karmienia i zaczyna słodko chlipać
mleczko, jak mały kotek. jast cicho, więc słyszę każdy jego łyczek i
każde przełknięcie. A malutki zajada, jakby robił to po raz pierwszy
w życiu. Po około 10 minutach już najedzony gotowy do spionizowania
i odbicia. Po odbiciu, chce jeszcze poleżeć na poduszce do karmienia
obok mamy i wtedy zaczyna się najpiękniejsze. Patrzy mi w oczy
swoimi czarnymi oczkami, które z mężem nazywamy węgielkami i
zaczyna: guu, guu a grr, grr i uśmiecha się. I właśnie tych chwil
nigdy nie zapomnę, zawsze mnie wzruszają i dla nich jestem gotowa
karmić Franka w nocy tak długo, jak będzie tego chciał.

[edii_m]

Moje dziecko to radość każdego dnia! Już pierwsze nasze wspólne chwile były przepełnione radością. Kiedy w szpitalu po wysiłkach porodu położna położyła mi na piersiach moją malutką cieplutką kruszynkę poczułam się najszczęśliwsza na świecie. Wreszcie bylismy razem!I od tego czasu tak jest nieprzerwanie! Radością jest każdy uśmiech mojego dziecka po przebudzeniu, zaczepne spojrzenie kiedy chce mnie zachęcić do zabawy, pluskanie na całą łazienkę rączkami przy kąpieli, radością jest każda chwila kiedy uczymy się siebie na wzajem!

Majteczki w kaczuszki:-)

[pio-gor]

Momentem w którym zakręciła mi się łza w oku był dzień matki i ojca
w przedszkolu. Kiedy moja 2 letnia (najmłodsza w grupie) córka
wyszła przed szereg przedszkolaków i zaczęła swój występ. Siedziałem
z żoną na ławeczce podpierając kolanami brodę, a Karolinka
sepleniąc, bez żadnego zdenerwowania wyrecytowała wierszyk, rolując
i podnosząc w górę sukienkę i pokazując majteczki w kaczuszki.
Ogarnęła mnie ogromna radość, zakręciła mi się łza w oku
słysząc: ”Mamo, tato coś wam dam – jedno serce które mam...”.
Dotarło do mnie wtedy, że mam wspaniałą córkę!
Piotr

[ula401]

Pierwsze dziecko – SYNUŚ wymarzony od zawsze, ciąża rewelacyjna,
niekończący się traumatyczny poród, ale w tej pierwszej sekundzie,
kiedy położono mi dziecko na piersi nic już nie było ważne, mogłabym
to wszystko przejść jeszcze raz, dla tego niewyobrażalnego cudu.
Przecież to ŻYCIE MOJE.
Drugie dziecko – SYNUŚ wytęskniony po 13-tu latach, swoją drogą o
parę ładnych lat za późno (ale to już inna problemowa historia),
więc tym bardziej upragniony. Zapowiedziany starszemu w postaci
prezentu na Króliczka – karteczce z napisem „braciszek lub
siostrzyczka?” i jego słowa, których nigdy nie zapomnę – nareszcie
nie będę sam.
Coś złego stało się już w trakcie porodu, moje pierwsze słowa do
męża „ja nie chciałam rodzić”; nie poczułam więzi z dzieckiem. Przez
pierwszy miesiąc jakoś było, później utrata możliwości wymarzonego
karmienia piersią i w końcu coś pękło – okropna, trwająca ponad rok
depresja, połączona z całkowitym odtrąceniem dziecka, zadawaniem
egzystencjalnych pytań i mówieniem rzeczy, których do dzisiaj się
wstydzę. Chciałam tylko zasnąć i więcej się nie obudzić; tonęłam, a
jednocześnie resztkami świadomości trzymałam się na powierzchni.
Byłam jak automat: zajmowałam się dzieckiem z konieczności i
poczucia niechcianego obowiązku. Żal patrzeć na moje zdjęcia z
tamtego okresu. Nie wiem jakby się to skończyło, gdyby nie miłość
męża, pomoc całej rodziny i niestety w końcu trafionego psychiatry.
Dlatego teraz nie ma jednej najpiękniejszej chwili, po prostu cała
ta mała istotka jest dla mnie najpiękniejszą, niekończąca się chwilą
w życiu: kiedy się przytula, kiedy mówimy sobie na uszko kocham cię,
kiedy rozmawiamy „jak starzy”, kiedy z taką ufnością wtula się we
mnie jak stanie się krzywda, bo wie, że mama ukocha, podmucha,
pocałuje i znikną wszystkie smutki świata, kiedy trzymam go za
rączkę jak zasypia, kiedy budzi mnie całuskami „mamusiu nie ćpij”,
kiedy chodzi za mną jak cień i nawet siusiu musi być razem, kiedy po
raz setny pyta „cemu?”, a limit odpowiedzi wyczerpał się już dawno,
kiedy z utęsknieniem czeka na swojego ukochanego braciszka i
jedynego tatusia i w końcu, kiedy z rozbrajającą miną kota ze
Shreka, pokazuje co zbroił i tak przeprasza, że serce mięknie.
W każdej chwili swojego, normalnego teraz życia, dziękuję, że jest i
każdym czułym gestem przepraszam go za to co było, a czego nie
pojmuję, mając nadzieję, że tego nie pamięta.
Przecież to SŁONECZKO, KTÓRE DLA MNIE ŚWIECI.

Krótsza wersja poprzedniego - do 2000 znaków

[ula401]

Pierwsze dziecko – SYNUŚ wymarzony od zawsze, ciąża rewelacyjna,
traumatyczny poród, ale w pierwszej sekundzie, kiedy położono mi
dziecko na piersi nic już nie było ważne, mogłabym to wszystko
przejść jeszcze raz, dla tego niewyobrażalnego cudu.
Przecież to ŻYCIE MOJE.
Drugie dziecko – SYNUŚ wytęskniony po 13-tu latach, swoją drogą o
parę ładnych lat za późno (inna problemowa historia), więc tym
bardziej upragniony. Zapowiedziany starszemu w postaci prezentu na
Króliczka – karteczce z napisem braciszek lub siostrzyczka? i jego
słowa, których nigdy nie zapomnę – nareszcie nie będę sam.
Coś złego stało się już w trakcie porodu, moje pierwsze słowa do
męża - ja nie chciałam rodzić; nie poczułam więzi z dzieckiem. Przez
pierwszy miesiąc jakoś było, później utrata możliwości wymarzonego
karmienia piersią i w końcu coś pękło – okropna, trwająca ponad rok
depresja, połączona z całkowitym odtrąceniem dziecka, zadawaniem
egzystencjalnych pytań i mówieniem rzeczy, których do dzisiaj się
wstydzę. Chciałam tylko zasnąć i więcej się nie obudzić; tonęłam, a
jednocześnie resztkami świadomości trzymałam się na powierzchni.
Byłam jak automat: zajmowałam się dzieckiem z konieczności i
poczucia niechcianego obowiązku. Żal patrzeć na moje zdjęcia z
tamtego okresu. Nie wiem jakby się to skończyło, gdyby nie miłość
męża, pomoc całej rodziny i niestety w końcu trafionego psychiatry.
Dlatego teraz nie ma jednej najpiękniejszej chwili, po prostu cała
ta mała istotka jest dla mnie najpiękniejszą, niekończąca się chwilą
w życiu: kiedy się przytula, kiedy mówimy sobie na uszko kocham cię,
kiedy rozmawiamy jak starzy, kiedy z taką ufnością wtula się we mnie
jak stanie się krzywda, bo wie, że mama ukocha, podmucha, pocałuje i
znikną wszystkie smutki świata, kiedy trzymam go za rączkę jak
zasypia, kiedy budzi mnie całuskami mamusiu nie ćpij, kiedy chodzi
za mną jak cień i nawet siusiu musi być razem, kiedy po raz setny
pyta cemu?, a limit odpowiedzi wyczerpał się już dawno, kiedy z
utęsknieniem czeka na swojego ukochanego braciszka i jedynego
tatusia i w końcu, kiedy z rozbrajającą miną kota ze Shreka,
pokazuje co zbroił i tak przeprasza, że serce mięknie.
W każdej chwili swojego, normalnego teraz życia, dziękuję, że jest i
każdym czułym gestem przepraszam go za to co było, a czego nie
pojmuję, mając nadzieję, że tego nie pamięta.
Przecież to SŁONECZKO, KTÓRE DLA MNIE ŚWIECI.