roczny złośnik

[baba-baba]

Proszę o rady.
Mój roczny syn jeśli czegoś nie może(sięgnąc,włączyc,wstac itp.) to się napina,robi zacięty wyraz twarzy,wierzga nogami, nagle płacze.Jeśli rozwiązuję jego problem jest ok.

Można inaczej rozładowac jego frustracje?Jak uczyc go cierpliwości?Co Wy robicie?

[truscaveczka]

Spokooooojnie
Ty się nie frustruj jego złością, tylko spokojnie obserwuj, bądź przy nim, gdyby chciał na ręce i daj mu szansę - poradzi sobie Mój półtoraroczniak jest w fazie bicia głową o podłogę. Na szczęście skapował się, że to boli i teraz markuje to uderzając sprężystym policzkiem A kątem oka sprawdza, czy podziwiam
On się uczy siebie - więc nie zakłócaj mu procesu, tylko bądź gotowa, gdy pokaże, że potrzebuje pomocy.

Taka jest moja koncepcja, u mnie się sprawdza już przy drugim dziecku.

PS Poczytaj o rozwoju psychicznym dzieci, to pomaga uświadomić sobie, co miesci się w normie, a co powinno niepokoić.

[mamutekihanutek]

Ja myślę, że to wynika z tego, że dziecko nie potrafi sobie poradzić z własnymi emocjami. Moja córka ma 14 miesięcy i od dłuższego czasu urządza "sceny" - krzyczy, wywraca oczami, rzuca się na podłogę... Ale przed każdym rzutem upewnia się, czy może bezpiecznie paść, tzn. czy nie walnie głową w podlogę np.

Myślę, że to taki etap

[mamamariuszka]

Kiedy moja 9-miesięczna córeczka "pokazuje różki" zawsze staram się to obrócić w żart. Tzn. kiedy ona złości się, uderza rączką, tupie nóżką albo coś szarpie naśladuję ją, śmiejąc się przy tym. Po chwili ona też zaczyna się śmiać z wygłupów mamy, złość mija. Wtedy dopiero może dostać to czego chciała, a jeśli to nie osiągalne to próbuje ją zainteresować czymś innym. Nie wiem czy to dobra metoda, ale mam też w domu dwulatka, któremu do głowy nie przychodzi wymuszać coś płaczem i złością - pewnie wie, że to nie ma sensu. Uznaję to za sukces wychowawczy, chociaż jak czytam to forum to zaczynam zdawać sobie sprawę jak wiele jeszcze innych, wychowawczych problemów przed nami... Na razie nie mam co narzekać.
Pozdrawiam, życzę cierpliwości.

[magdalenas9]

staram się nie reagować.
Nie zwracam uwagi i obdarzam uwagą, gdy córka się uspokoi.
Dziecko musi się nauczyć, że naprawdę nie wszystko może dostać. Nie dlatego, że nie chce mu tego dać, ale dlatego, że tak jest dla NIEGO bezpieczniej.