Kochane, Dorosłe Mamy Dorosłych Dzieci

[kachax]

Mamusie,

Często czytam rózne wątki, słysze użalania pomiędzy znajomymi, lamenty
przyjaciółek mojej mamy....jakie te dzieci okropne, całe życie poświęciłam,
sobie odmawiałam, a one takie niewdzięczne, leniwe itp. itd.

Kochane mamusie,

Kochajcie mądrze, nie rezygnujcie z Waszego życia.....bo nikt Wam go nie
zwróci, a za poświęcenie też nie podziękuje. Dlaczego?...bo o to Wasze
poświęcenie nie prosił. Bo "nie prosił sie na świat" i to co dostał to dostał
z Waszej nieprzymuszonej woli, wiec nie stawiajcie dzieciom warunków
wdzięczności post factum.

Nie oczekujcie że dzieci "mają sie Wami opiekować" na starość, bo po to je
powołaliście na świat żeby sie spełniły w takim obowiązku. To się robi z
miłości do rodzica i w miarę możliwości mając własne niezależne życie.
Dzieci odpracują poświecenie swoich rodziców dla swojego potomstwa, a to
potomstwo mając swoich potomków... nie inaczej.

Nie oczekujce że dzieci będą spełniać Wasze marzenia, one maja własne
marzenia. Większość nie umie spełniać tych własnych, a co dopiero cudzych?!
Wasze marzenia mieliście spełnić sami, a jeśli tego nie zrobiliście to
trudno, wyciągnijcie wnioski i wspierajcie pociechy by próbowały realizować
własne. Cieszcie się tym że im się udaje.

Uczcie dzieci samodzielnosci, nie nianczcie bez końca. Kiedyś Was zabraknie,
może nawet wcześniej niż myślicie, chcecie patrzeć z nieba jak
dzieci "pieprzą" sobie życie? Nieee, nie chcecie. To dajcie im wiarę w
siebie, umiejętność rozróżniania dobra od zła, by nie zgninęły gdy chwiliwo
świat zwali im się na głowe....albo po prostu dorosną!

Gdy dziecko chce odejść z domu...pozwólcie mu zakrywając krawawiące serce i
strach w oczach. Jeśli chce stanąć na włąsnych nogach to niech próbuje, bo
potem może nie chcieć, nie znaleźć już nigdy tej wiary ktora na to pozwala.
Trzeba wiele odwagi by podjąc taka próbę, widocznie ta odwaga sie pojawiła.
Nie ważne jak to bedzie trudne, niebezpieczne. Bardziej niebezpieczne jest
pozbawienie wiary w siebie kogoś kto właśnie w siebie uwierzył, bo może sie
nigdy z takiego ciosu nie podnieść.
Nie wazne ze czasem przegrasz, ważne ile wyzwan podjales i czego sie z nich
nauczyłeś, tak że teraz umiesz wygrać.

Co robić? Zapewnić, ze w razie niepowodzenia zawsze moze wrócić, mieć serce i
dom otwarty.
Okażcie wiarę w Wasze dzieci, pośrednio w to, że nauczyłyście te dzieci tyle
by umiały życ. Jeśli tego nie robicie jakie świadectwo wystawiacie własnej
pracy wychowawczej?

Boicie się że będziecie ponosić konsekwencje głupoty waszych
dzieci?....gdzieś pisałam o mądrym wychowaniu....Dzieci muszą zawsze wiedzieć
że każde działanie ma konsekwencje, a ich działanie przyniesie IM
konsekwencje. Ta swiadomość jest wystarczająca by myśleć rozsadnie o tym co
sie robi, nawet u nastolatka.

No i pozwolcie kochac Waszym dzieciom. Zastanowcie się, przeciez pierwsze
miłości najczesciej sa chybione. Czy warto rwac wlosy z glowy ze moja
ukochana corka spotyka sie z dziwolagiem z dredami, jak po 3 miesiacach
bedzie juz po wszystkim? Lub ze synek podrywa o 5 lat starsza "lafirynde"?
Przeciez oni sie dopiero ucza, poznaja, oszalamia ich ta burza hormonow,
mysli, uczucia...z tym sie nie walczy....to sie przeczekuje. Spokojniejsi sa
Ci co zadbali pare lat wczesniej o wychowanie seksualne i swiadomosc
antykoncepcji. Nie oczekujcie ze wybranek/wybranka maja sie Wam spodobac. To
nie z Wami ślub beda brać, kiedyś. Te wczesne i pozniejsze milosci to sprawy
Waszych pociech, wspierajcie w bolu, cieszcie sie w radości....a w przypadku
wybitnie bezsensownych znajomości ..... zadawajcie pytania o wizje
przyszłości i prawodopodobienstwo spełnienia. Po pewnym czasie wpadną na
myśl...że to nie to.

W domu wyznaczajcie kazdemu role i zadania do spełnienia....unikniemy wtedy
zieci o 2 lewych raczkach i rozpieszczonych synowych. A z własnych pociech
bedziemy dumni, bo wtedy bedzie mnie konfliktow domowych.

Kurczę, jest jeszcze tak wiele rzeczy...

[maika7]

z przyjemnością przeczytałam Twój post podpisuję się pod tym, co napisałaś
obiema rękami

M.

[aka10]

Ja rowniezPozdrawiam.

[kachax1]

Bardzo Ci dziękuję, miło mi.

P.S. Zmieniłam nick, bo nie mogłam sie zalogować na stary, coś się z hasłem
stało

[kachax1]

Tobie też dziękuję

[mysza1276]

jestem dorosłą mamą bardzo małego dziecka, ale bardzo, bardzo podoba mi się
Twój post i chciałabym z całego serca mądrze wychowywać swoje dzieci; mój synek
ma dopiero 6 m-cy, a ja już widzę, jak trudno mi będzie pozbyć się zaborczości,
stronniczości i wtrącania się we wszystko - mam tylko nadzieję, że pierwszy
krok do zaprzestania takiego myślenia to uświadomienie sobie, że nie jestem
ideałem a wprost przeciwnie; muszę nad sobą popracować, bo mam zadatki na
zaborczą mamuśkę, która będzie chciała mieć swojego synalka przy spódnicy - i
będzie nieszczęśliwy przez całe życie... to będzie dla mnie bardzo, bardzo
trudne

[rzasia]

A ja wrzucam w "ulubione".
Będę czytać i starać się wdrażać. Na razie moja miłość jest wielka, ale chyba
niezbyt mądra, choć.... baaaardzo się staram.

[kachax1]

Zatem mocno trzymam za CIebie kciuki ))

[kachax1]

To miło że chcecie nad sobą pracować. Gratuluję trzeźwości umysłu.
To co napisałam jest wynikiem przemyśleń i oceny wielu różnych faktów, w tym
tego jak mnie wychowano i jakie sa tego wyniki.

Jestem wdzięczna za to jak mnie wychowali rodzice, ale nie tweirdzę że zrobili
to idealnie. Nie zrobili idealnie, ale przynajmniej bardzo świadomie
kontrolowali proces wychowawczy. Chyba to jest kluczem.

Mimo świadomości wielu rzeczy nie łudzę się iż będę idealna matką, nie będę
napewno bo wiem jaki mam charakter. Ale mam nadzieję że mój dobry Anioł Stróż
będzie przy mnie gdy będę go potrzebować.

I tego samego Wam wszystkim życze, na tej wielkiej życiowej wycieczce, na
której pojawiają sie dzieciaki.

30-letnia córka.

Kochane, Dorosłe Mamy i Tatusiowie...:-)

[maika7]

Kachax, dodałabym jeszcze, że większość tego, co napisałaś dotyczy mam nie
tylko dorosłych dzieci, a może właśnie przede wszystkim mam dzieci małych i
dorastających

i oczywiście dotyczy też tatusiów )
M.

[mameja2]

I chyba zbyt idealne, żeby dało się zastosować. Jak przezwyciężyć w sobie
naturalną chęć wyręczania dziecka? Zapewnienia mu wszystkiego, co da się
zapewnić? Pamiętam jak moja mama próbowała wdrożyć mnie do np. sprzątania po
sobie. Nie udawało się bo ja byłam tak totalnie leniwa, że w końcu robiła to za
mnie. Nie widziałam potrzeby pomagania jej w pracach domowych, a jak już coś
robiłam to ślamazarnie i z pretensją. Wolała sama, byle szybciej i bez nerwów.
Byłam najstarsza z trzech sióstr a rodzice pracowali i mieli mało czasu. Jak
poszłam na swoje to szybciutko nauczyłam się gotować, sprzątać, prasować itp.
bo trafiłam na takiego samego lenia. Po prostu nie mogłam mieszkać w chlewie.
Teraz mój syn powiela moje zachowanie co do joty! Nawet tak samo do mnie
pyskuje. Staram się narzucać mu pewne obowiązki ale on NIE POTRZEBUJE mieć
porządku itp. Dopiero jak przestałam mu gotować i prasować to przeżył szok i
oczywiście ogromne do mnie pretensje. Chyba nie ma gotowej recepty na udane
rodzicielstwo. Chyba że ktoś jest konsekwentny w stos. do siebie i innych. Ja
taka nie jestem, najgorzej, że nie chcę taka być, bo to zabija urok życia!
Pozdrawiam!

[allija]

Dla mnie to takie prawdy oczywiste, o tym wszystkim można przeczytać w każdym
poradniku pedagogicznym i wszyscy niby o tym wiedzą. Co w tym odkrywczego?

[viotella]

A kto powiedział, że na forum można pisać tylko i wyłącznie odkrywczo???

[allija]

No, oczywiscie, że nie musi być w tym nic odkrywczego. Tylko dziwią mnie te
wszystkie zachwyty nad prawdami oczywistymi i chowanie ich na potem.
W dodatku autorka sama nie jest matka dorosłego dziecka, nawet nastoletniego a
udziela rad takim właśnie matkom. Niby na jakiej podstawie?
Sama też nie jest takim dzieckiem bo trzydziecha to trochę dużo żeby pamiętac
dokładnie wszystkie emocje związane np. z pierwszą miłością (choc pewnie by sie
chciało).
Skąd więc ten ton Przesłania?
I skąd to póżniejsze kadzenie?

[allija]

No, oczywiscie, że nie musi być w tym nic odkrywczego. Tylko dziwią mnie te
wszystkie zachwyty nad prawdami oczywistymi i chowanie ich na potem.
W dodatku autorka sama nie jest matka dorosłego dziecka, nawet nastoletniego a
udziela rad takim właśnie matkom. Niby na jakiej podstawie?
Sama też nie jest takim dzieckiem bo trzydziecha to trochę dużo żeby pamiętac
dokładnie wszystkie emocje związane np. z pierwszą miłością (choc pewnie by sie
chciało).
Skąd więc ten ton Przesłania?
I skąd to póżniejsze kadzenie?

[maika7]

> Tylko dziwią mnie te wszystkie zachwyty nad prawdami oczywistymi i chowanie
ich na potem.

To co dla Ciebie jest oczywiste nie musi być oczywiste dla innych. Wiele postów
dotyczących wychowania potwierdza, że dla części rodziców to mogą być cenne
myśli

>W dodatku autorka sama nie jest matka dorosłego dziecka, nawet nastoletniego a
udziela rad takim właśnie matkom. Niby na jakiej podstawie?

A jest zabronione dzielenie się swoimi przemyśleniami z innymi ludźmi ?
Może matki nastoletnich dzieci uznają te przemyślenia za cenne niezależnie od
tego kto i z jakim doświadczeniem rodzicielskim się nimi dzieli?

>Sama też nie jest takim dzieckiem bo trzydziecha to trochę dużo żeby pamiętac
dokładnie wszystkie emocje związane np. z pierwszą miłością (choc pewnie by sie
chciało).

No i co z tego ?

>Skąd więc ten ton Przesłania?

Z refleksji po lekturze wpisów różnych mam - tak to określiła na wstępie )

>I skąd to póżniejsze kadzenie?

Z zachwytu, że potencjalna mama należy do pań patrzących na dzieci jak na
ludzi, a nie lalki

M.

[kachax1]

Allija,
Wiekszość prawd ma to do siebie ze siedzi tak głęboko w świadomości iż nie mamy
cierpliwości by tam zaglądać. Oczywiście możesz się zaliczać do tych co to
robia, zatem pewnie nie jesteś adresatem tego postu, po prostu

[kachax1]

Mameja2,
Nikt nie oczekuje ze bedziemy żyć bezbłędnie, masz słuszność, że życie
traciłoby urok jeśli zrobić z niego musztę dla siebie i rodziny.

Wcale mnie nic nie zdziwiło w Twoim mailu, ja też byłam bardzo krnąbrna i tak
samo jak Twój syn nie chciałam sprzątac i mieszkałam w "chlewiku". Tak to już
jest. I mama tak samo próbowała mnie zmuszac do sprzątania jak Ty piszesz.
Sęk w tym właśnie, że jak przestałaś wyręczać to sie okazało że ma ręce, nogi i
głowe i może używac. Czasem robi sie to gdy dziecko ma naście lat...a może
można wczesniej stosotać takie metody edukacji? Potraktuj to jak przenośnię.
I tak najważniejszy jest przecież efekt końcowy, gdy już dziecko jest dorosłe i
to jak sobie radzi, praz jak wychowuje swoje. Miłego dnia!

[liberata]

Cudownie napisane, wydrukowałam sobie nawet i sprawdzę za kilka lat czy
zrealizowałam. Napisz, proszę, coś jeszcze z twoich przemyśleń.

[kachax1]

Dzięki, chyba nie zasłużyłam na taki podziw.
Ja tylko lubię mysleć.
Ale jak wymyślę jeszcze coś wartościowego to napiszę, ku uciesze czytających i
aby dać żer spragnionym wartkich i dość agresywnych dyskucji oponentom

Serdeczne pozdrowienia

[goha66]

witajcie Mamy
Wychowanie dziecka - w teorii temat rzeka, więc może od razu przejdę do części praktycznej (przetestowanej na mojej obecnie nastolatce).
Po pierwsze nie należy nigdy zapominać, że dziecko to człowiek... tylko mały. Nie wolno odmawiać mu prawa do zmęczenia, gniewu, frustracji czy dnia w którym zwyczajnie nic mu się nie chce (wobec siebie stosujemy czasem taką taryfę ulgową). Oczywiście wszystko w granicach zdrowego rozsądku.
Nauczyłam się też (metodą prób i błędów), że kiedy odmawiam dziecku czegoś ważne są argumenty których używam - staram się szczerze i otwarcie mówić jej o swoich obawach.... To działa, ponieważ racjonalne "przeciw" co prawda nie zmniejszają żalu (przecież nie pozwoliłam), ale nie wywołują agresji i niechęci do rodzica.
Oddzielnym tematem jest próba przekonania dziecka do prac domowych... Kiedy była mała wystarczyło schować zabawki na strychu na dwa dni, tłumacząc, że uciekły ale wrócą jeśli będzie je sprzątała. Obecnie "wypracowałam" sobie system niekrzyczenia... jeśli np. prosze o wyniesienie śmieci raz i drugi i nie ma oddzewu - zamiast wrzeszczeć stawiam jej kubełek ze śmieciami w pokoju . Odkąd wzięliśmy ze schroniska psa córka jest zmuszona do utrzymywania większego porządku w pokoju, ponieważ np. pozostawione zeszyty czy mazaki są natychmiast "próbowane" przez psa
I najważniesza rada (którą otrzymałam kiedyś od starszej ode mnie, niezwykle ciepłej i mądrej kobiety): z dzieckiem należy się dzielić, ale nie należy oddawać mu wszystkiego... dotyczy to nie tylko dóbr materialnych, ale i wolnego czasu.
Kocham moją jedynaczkę, staram się aby była to miłość mądra, taka która pozwoli jej wyrosnąć na wartościowego i mądrego człowieka (czasem "pozwalam" popełnić drobny błąd życiowy świadomie - aby poczuła konsekwencje), a równocześnie zawsze jestem po jej stronie gdy przytrafi się coś naprawdę niedobrego. Kocham ją bezgranicznie nie za coś lecz pomimo wszystko (chmurne nastroje, burczenie - znacie to napewno). Ale czasami poprostu jej nie lubię i wtedy proszę żeby to czy tamto w sobie zmieniła czy przemyślała... I wiecie co? Stara się.
Pozdrawiam

[kachax]

WIesz co Goha66?

Ja subiektywnie (a co, przecież mogę, nie?) nazywam to właśnie mądrym
wychowaniem

[pitulka]

Tak ... mądre, przystępne, fajne. Wydrukowałam sobie i powiesiłam w widocznym
miejscu, żeby czytać co jakiś czas, żeby nie zapomnieć, żeby nie ukryły się te
słowa przede mną. A i jeszcze porozsyłałam link do koleżanek. Niech też
poczytają. Może im też będzie po nich przyjemniej, tak jak i mi. Dziękuje Ci
Kachax, w imieniu naszej Córy.

[verdana]

Ja chyba jestem tu jedyną mamą dorosłych dzieci (i jednego niedorosłego).
I juz wiem, co u mnie było kluczami do sukcesu (bo za sukces uwazam, ze nie
przeżyłam na razie żadnego okresu buntu - dwulatka, czterolatka, nastolatka).
Przede wszystkim moje wrodzone lenistwo. Nie sprzątałam jako dziecko,
nastolatka i teraz też nie będę za nikogo sprzątać, prasować, podtykać pod nos,
odrabiać lekcji. Nie dlatego, że jest to moja metoda wychowawcza, tylko
dlatego, że mi się nie chce. I tyle. Więc prasuje od lat córka (moje rzeczy
też), do pokojów dzieci po prostu nie wchodzę (a co się będę denerwować), a
najmłodszy albo sobie kolację weźmie, albo nie zje. Bo mnie się nie chce, aja
sobie czytam, albo pracuję, albo siedzę na forum. Pogadać z dziećmi, iść na
spacer - chętnie, ale coś zrobić za nie? Nigdy!
Druga sprawa to pewien brak trapiącej niektórych rodziców starszych dzieci
sklerozy. Ja jakoś pamiętam, że lekcje przepisuje się na przerwach, że mamusia
dzwoniaca na imprezę to obciach, a nakaz powrotu z randki punktualnie o 22 to
najlepsza droga do awantury. A jak się ma lat 18, to się jest dorosłym i
odpowiada się za swoje czyny. Rodzic może doradzić i tyle. Więc nie wtrącam się
do córki przygotowującej się do matury, nie chodzę na wywiadówki i ze
zrozumieniem przyjmuję dwójkę na koniec roku z matematyki.
Jedyna awantura, jaka przypominam sobie ostatnio, dotyczyła uczenia się w
weekendy. Tzn, ja zrobiłam piekło, że córka ma zrobić sobie miniumum jeden
dzień wolny, a ona mnie piekło, ze się musi uczyć. Raczej nietypowo. Potem
wypiłyśmy sobie piwko i awantura zdechła.
Ale żeby nie było - nie jestem pobłażliwa, nie wychowuję "bezstresowo" i
wszyscy się mnie boją (albo udają).

[rzasia]

Ale kochasz swoje dzieciaki?
Moja miłość rożni się diametralnie.
A te Twoje pociechy wiedzą, że je kochasz. Czy Ty im to mówisz,czy tak bardziej
oschle i na dystans, bo też Ci się nie chce?

[verdana]

No, chyba nie bardzo mnie zrozumiałas.
Dla nie miłość nie wyraża się w zastępowaniu dzieci i robieniu za nie tego, co
mogą spokojnie zrobić bez mojej pomocy. To nie ma nic wspólnego z miłoscią,
nawet z dbaniem o dziecko. Podtykanie obiadków pod nos, prasowanie itd. dla
mnie nie ma nic wspólnego z uczuciem, no chyba, że ktoś uczucie potrafi wyrazić
wyłacznie poprzez pilnowanie, aby dorosłe dziecko miało trzy rzay dziennie
ciepły posiłek, wszystkie rzeczy czysciutkie i uprasowane - bo inaczej miłosci
wyrazić nie umie. Znam nakarmione i zadbane nastolatki, które czują sie w domu
jak na pustynie. To, ze mnie się nie chce pracować za dzieci jest moim zdaniem
słuszne i naturalne. Czy mamusia musi poświęcać się w nieskończoność i padać na
pysk, by być kochającą matką?

[kachax]

Do Verdany:
Podoba mi się Twój sposób myślenia. Oczywiscie z Twojego postu nie wynika
jeszcze że macie super stosunki (Ty i rodzina), choć picie piwka z córką
zapowiada nieźle. ROzumiem że polegasz na ich umysłach i umiejętności oceny
sytuacji, a to bardzo dużo . A na pewno nie wychowałaś ledwoni z 2 lewymi
rękami i możesz sie nie martwić o ich przyszłość, kłopoty mają od czasu do
czasu wszyscy, i samodzielni i niesamodzielni. Pozostaje kwestia jak sobie
poradzą, i myślę że Twoi sobie całkiem dobrze dadzą radę Graty!

Verdano :-)

[maika7]

>>> I juz wiem, co u mnie było kluczami do sukcesu (bo za sukces uwazam, ze nie
przeżyłam na razie żadnego okresu buntu - dwulatka, czterolatka, nastolatka).
Przede wszystkim moje wrodzone lenistwo [...] Pogadać z dziećmi, iść na spacer -
chętnie, ale coś zrobić za nie? Nigdy!
>>Druga sprawa to pewien brak trapiącej niektórych rodziców starszych dzieci
sklerozy. Ja jakoś pamiętam, że lekcje przepisuje się na przerwach [...] i ze
zrozumieniem przyjmuję dwójkę na koniec roku z matematyki.

Verdano, czytam od dawna, to co piszesz o dzieciach i jaki masz do nich
stosunek i oprócz lenistwa i braku skerozy wydaje mi się, że jesteś przede
wszystkim otwarta i uważna w stosunku do swoich dzieci, że szanujesz je, a
jednocześnie uczysz szacunku dla siebie. że nad drobiazgami przechodzisz łatwo
do porządku dziennego, a wspierasz, gdy tego potrzebują. Ciepła, serdeczna -
tak odbieram Twój stosunek do dzieci ))

M.

[wieczna-gosia]

verdano, to co z tymi imprezami zrobic?
Bo u mnie wlasnie zaczyna sie ten okres.
moje dziecko na razie samo mowi o ktorej bedzie a ja stosuje zasade-
zobowiazalas sie do przylaz. Ale zdaje sobie sprawe ze nadejdzie dzien ze powie
ze wroci o 23 a wroci nad ranem- a moze nie musi nadejsc?

[verdana]

U mnie nie nadszedł. Ale ja pozwalałam wyznaczyć dowolną godzinę, pod
warunkiem, ze się nie spóźni. Trzecia nad ranem to trzecia, byle nie trzecia
pięć.

[alcoola]

verdana napisała:

> U mnie nie nadszedł. Ale ja pozwalałam wyznaczyć dowolną godzinę, pod
> warunkiem, ze się nie spóźni. Trzecia nad ranem to trzecia, byle nie trzecia
> pięć.

Tak, popieram, u mnie taki system też zdał egzamin. Ja nawet wolałam umówić się
z córką, że wróci rano (kiedy np. wiedziałam, że będzie wracać z drugiego końca
Warszawy, co w środku nocy jest raczej mało bezpieczne) niż targować się o
wczesną porę powrotu, której rozbawionej nastolatce trudno by było dotrzymać.
Ja podobnie jak verdana nie mam sklerozy i doskonale pamiętam jaki to obciach
wybywać z imprezy kiedy wszyscy dopiero naprawdę się rozkręcają
Moim zdaniem dziecko przede wszystki musi wiedzieć czemu domagamy się
określenia i dotrzymania godziny powrotu - że chodzi nam wyłącznie o jego
bezpieczeństwo i nasz spokój, a nie złośliwe zabranianie wyłącznie w celu
ograniczenia jego wolności.

[wieczna-gosia]

no wiec ja na razie tez stosuje ten system co jest o tyle latwe ze en masse
imprezki odbywaja sie w porach normalnych czyli do 22- 23, rodzice przebywaja w
domu lub ida do kina (my poszlismy do kina ) a jak rodzice wracaja to powoli
finito.

Ale ja np mialam kolezanki w liceum co imprezki calonocne zaliczaly juz w 8
klasi, z ostrym piciem, i prawde mowiac baaaardzo chcialam tam byc

Wiec mi powiedzcie madre kobiety jak to u was sie wiekowo rozgrywalo- dla mnie
oczywiste jest ze jak mnie 18 powie ze wychodzi na cala noc to se moge
protestowac ))) i nie zamierzam, zamierzam najwyzej lezke uronic przy
butelczynie ze mi dziecko wyroslo

zgadzam sie ze wszystkim co obie napisallyscie, sama mialam ostre rezimy
godzinowe, pozniej kary, spoznialam sie notorycznie, wolalam pasem na tylek i
wczesniej sie wybawic niz wrocic o 22 co za poroniony pomysl a dziecko sobie
strzelilam we wlasnym domu, nie na zadnych wakacjach opraz imprezie, w godzinach
pracy rodzicow )

[alcoola]

Na pewno to jeszcze kwestia charakteru dziecka. Moja córka była niezwykle
spokojna i w sumie mało towarzyska do końca podstawówki, imprezy były z rzadka
i to takie bardziej "familijne" niż młodzieżowe (tort, kompocik, rodzice w
drugim pokoju).
W pierwszej klasie liceum dorosłość uderzyła jej do głowy i zaczęły się
poważniejsze "impry". Na ogół jednak dochodziłyśmy do porozumienia w kwestii
pory powrotu. Przede wszystkim moja córka zawsze wiedziała, że jakby co to
opierdziel dostanie za spóźnienie się bez uprzedzenia, natomiast nigdy za to,
że poprosi o pozwolenie na "jeszcze troszkę". Kiedy dochodziła do wniosku, że
chce zostać dłużej - zawsze dzwoniła i tej drugiej ustalonej pory już nigdy nie
przekraczała. Ja przede wszystkim wpoiłam jej jedno - nie może skazywać mnie na
niepokój z powodu jej nieobecności.
Taki numer zrobiła mi raz jeden w życiu - z powodu pierwszej szalonej miłości
zresztą - zamiast do domu, poszła po szkole na spacer z chłopakiem, w którym
kochała się od początku liceum. Więc kiedy książę ją wreszcie zauważył i
zaprosił na spacer, olała wszystko inne. W dodatku wtedy chyba nie miała
jeszcze komórki.
Normalnie wracała ok. drugiej. O czwartej popatrzyłam na zegarek. O piątej
byłam wkurzona i postanowiłam schować obiad do lodówki, niech sobie sama
odgrzewa. O szóstej zaczęłam przeglądać telefony do koleżanek. Ok. ósmej
pojechałam do szkoły, bo mi się przypomniało, że w tym tygodniu mają pomagać
przy dekoracjach do studniówki czy coś takiego. W szkole żywego ducha, tylko
portier. Wszystkie dzieciaki dawno poszły.
Po powrocie obdzwoniłam jej koleżanki, żadna nic nie wie (g... prawda, Iwona
wiedziała, ale solidarnie nie powiedziała, kretynka).
O dziesiątej mąż serwował mi drinka i uspokajał, że na razie nie ma się czym
martwić.
O jedenastej ja serwowałam drinka mężowi i wyrywałam mu z rąk książkę
telefoniczną, bo dzwonienie po szpitalach i pogotowiach wydało mi się czymś
potwornym i nie do przeżycia.
Przed dwunastą, kiedy poziom histerii w naszym domu zaczynał sięgać
niebezpiecznego poziomu w pobliżu sufitu, zadzwoniła moja Mama i
powiedziała "Jest u nas, nie denerwuj się, zostanie, wróci jutro. Na razie
ochłoń, nie dam ci jej do telefonu, zresztą już się kładzie spać."
Córcia tak się wystraszyła swojego czynu, że wolała schronić się pod opiekuńcze
skrzydła babci i dziadka. Wyspowiadała się im należycie, wyraziła skruchę,
wysłuchała opowieści o zszarganych nerwach i posiwiałych skroniach matki - i
nigdy więcej takiego numeru nie powtórzyła. Nawet nie była potrzebna żadna
dodatkowa kara, wystarczyło jej uśiwadomienie sobie, co zrobiła najbliższym.

[alltid_ung]

verdana napisała:

> Ja chyba jestem tu jedyną mamą dorosłych dzieci (i jednego niedorosłego).
> I juz wiem, co u mnie było kluczami do sukcesu (bo za sukces uwazam, ze nie
> przeżyłam na razie żadnego okresu buntu - dwulatka, czterolatka, nastolatka).
> Przede wszystkim moje wrodzone lenistwo. Nie sprzątałam jako dziecko,
> nastolatka i teraz też nie będę za nikogo sprzątać, prasować, podtykać pod
nos,
>
> odrabiać lekcji. Nie dlatego, że jest to moja metoda wychowawcza, tylko
> dlatego, że mi się nie chce. I tyle. Więc prasuje od lat córka (moje rzeczy
> też), do pokojów dzieci po prostu nie wchodzę (a co się będę denerwować), a
> najmłodszy albo sobie kolację weźmie, albo nie zje. Bo mnie się nie chce, aja
> sobie czytam, albo pracuję, albo siedzę na forum. Pogadać z dziećmi, iść na
> spacer - chętnie, ale coś zrobić za nie? Nigdy!
> Druga sprawa to pewien brak trapiącej niektórych rodziców starszych dzieci
> sklerozy. Ja jakoś pamiętam, że lekcje przepisuje się na przerwach, że
mamusia
> dzwoniaca na imprezę to obciach, a nakaz powrotu z randki punktualnie o 22 to
> najlepsza droga do awantury. A jak się ma lat 18, to się jest dorosłym i
> odpowiada się za swoje czyny. Rodzic może doradzić i tyle. Więc nie wtrącam
się
>
> do córki przygotowującej się do matury, nie chodzę na wywiadówki i ze
> zrozumieniem przyjmuję dwójkę na koniec roku z matematyki.
> Jedyna awantura, jaka przypominam sobie ostatnio, dotyczyła uczenia się w
> weekendy. Tzn, ja zrobiłam piekło, że córka ma zrobić sobie miniumum jeden
> dzień wolny, a ona mnie piekło, ze się musi uczyć. Raczej nietypowo. Potem
> wypiłyśmy sobie piwko i awantura zdechła.
> Ale żeby nie było - nie jestem pobłażliwa, nie wychowuję "bezstresowo" i
> wszyscy się mnie boją (albo udają).






--------------------------------------------------------------------------------
Verdano pozwolisz ze podpisze sie pod twoim postem "obiema rencami".....wyjelas
mi to z pod "paluszkow"....i aczkolwiek ja mam jeszcze nie dorosle dzieci ale
juz niedlgo.....moge na spoko powiedziec ze u mnie bedzie podobnie....nawet juz
teraz jest
pozdrawiam serdecznie :.-)